จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 25 : ศึกชิงนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

จางฮุ่ยเหอ... 

ตอน..ศึกแผ่นดินว่าใหญ่ยังไม่เท่าศึกชิงนาย .... 

กลับมาตอนที่ฮุ่ยเห่อมากับท่านพ่อจื่อไท่ตรวจสำนักคุ้มภัยและได้เจอกับท่านแม่ทัพหลงมู่หยางซึ่งมีความหลังฝังจำ....

นายน้อยฮุ่ยถึงกับวิ่งสี่คูณร้อยหนีกันเลยที่เดียว....

ตอนนี้หยุดวิ่งหอบอยู่แถวต้นไม้ใหญ่ในสวนกลางของสำนักคุ้มภัย ใกล้ๆกันมีศาลาสำหรับชื่นชมบัวหลากสีที่ออกดอกชูช่อเต็มไปหมด..

"แฮ่ก...แฮ่ก...คงจะพ้นแล้ว..ฟู่~ต้องรีบหาท่านพ่อแล้วกลับจวนโดยด่วน...ช่วงนี้ดวงข้าไม่ค่อยดีเจอแต่เรื่องจริง...โอ๊ะ!!!"

พอหันกลับไปด้านหลังเพื่อจะไปตามท่านพ่อกลับจวนแบบเร่งด่วน หน้าผากและจมูกก็ชนกับใครสักคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกำลังจะล้มหงาย เอวก็ถูกตวัดรัดดึงเข้ามาอย่างแรง ร่างบางรีบกล่าวขอบคุณยังไม่ทันเงยหน้าขึ้นมอง

"ขอโทษที..ข้ารีบไปหน่อย...ขอบคุณนะ...แว๊ก!!!ท่านแม่ทัพ"

คนที่ไม่อยากเจอกลับส่งตัวเองเข้าไปหาซะงั้น....ฮือ..ฮือ..ยิ่งหนียิ่งเจอ..

"จะรีบไปไหนกัน...ยังไม่ทันได้คุย..เจ้าก็วิ่งหนีมาซะแล้ว..คราวที่แล้วก็หนี..ความนี้ข้าไม่ปล่อยเจ้าให้รอดไปได้อีกแล้ว...ฮุ่ยเห่อ"

เสียงเย็นเอ่ย....ตาจ้องเขม็ง..ร่างบางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มือก็พยายามแกะปลอกเหล็กที่รัดเอวเสียแน่นจนอึดอัด..

เอาไงดี มองซ้ายมองขวาทำไมไม่มีใครเดินมาทางนี้บ้างนะ.

."เอ่อคือว่า...ท่านแม่ทัพสบายดีแล้วใช่ไหม..อะ..เอ่อ..แล้วท่านมาทำอะไรที่นี้กัน..คือข้าอึดอัดช่วยปล่อยก่อนได้ไหม..."

มู่หยางซึ่งคอยสืบข่าวของฮุ่ยเห่อตลอดเวลาหลังจากวันนั้น แต่ถูกคนของตระกูลจางขัดขวางเป็นระยะ 

จนในที่สุดวันนี้จึงออกอุบายว่าจะมาจ้างคนของสำนักคุ้มภัยให้ช่วยคุ้มกันเสบียงกองทัพส่งกลับแคว้น.. 

ยิ่งได้ข่าวว่าฮุ่ยเหอนั้นหมั้นหมายกับชายหนุ่มที่เป็นองค์รัดษ์เงาของตัวเองไปแล้ว เหมือนมีไฟมาสุ่มในอกอยากจะเขย่าคนตรงหน้าเสียจริงๆ....

.หลังจากวันนั้นที่แยกจากกันด้วยความเข้าใจผิดของตนเอง เกือบทำให้ฮุ่ยเห่อต้องตายในทะเลทรายยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดยิ่งขึ้น.. ความรู้สึกแน่ชัดค่อยๆปรากฏ..คิดถึง..ห่วงหา..จะตามมาหาก็ถูกขัดขวางจากทางท่านพ่อของฮุ่ยเห่อ..

หากคิดจะต่อกรกับหกคนนั้น..เอาขีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ....จำต้องรอเวลาหาโอกาส

แล้ววันนี้ ข้าก็ได้เจอคนที่ตามหามานาน..และจะต้องรีบทำคะแนน....

แค่หมั้นยังไม่ได้แต่ง......

"เจ้าไม่ติดต่อข้าบ้างเลยข้าคิดถึงเจ้ามากนะฮุ่ยเห่อ"

ฮุ่ยเห่อนิ่งไปชัวครู่..เดี๋ยวนะท่าน. จำไม่ผิดท่านเป็นคนปล่อยข้าไว้กลางทะเลทรายโดยไม่หันมาแลซักนิด ดีว่าพี่เสื่ยวจื่อมาด้วย..ท่านเกียจข้าไม่ใช่เหรอ..อะไรของท่านแม่ทัพเนี่ย

"คือ...ข้า...อ้อ!~แล้วท่านกับท่านซาเนียแต่งงานกันหรือยัง..พอดีข้าเดินทางไปทั่วเลยไม่สามารถติดต่อได้..ข้าเลยไม่ได้ไปร่วมงานแต่งของท่านต้องขออภัยแล้วข้าจะส่งของขวัญไป...อือ.~~"

ริมฝีปากถูกปิดลงพร้อมกับต้นคอที่ถูกมือของมู่หยางล็อคไว้ 

ฮุ่ยเห่อตกใจดิ้นทันทีแต่จะสู้แรงของแม่ทัพก็คงจะยากปากที่กำลังโดนขบเม้มปิดทางเข้าไม่ให้ลิ้นที่กำลังเลีย เข้ามาภายใน มือก็ดันหน้าอกฝ่ายตรงข้ามแต่ถูกรวบดึงจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน...

."อ๊ะ~"

ฮุ่ยเหอเผลออุทานอย่างตกใจ มือข้างที่โอบอยู่ที่เอวเลื่อนไปลูบแถวก้นกลมแล้วบีบอย่างแรงจนเผลอร้อง

เป็นโอกาสให้ท่านแม่ทัพส่งลิ้นเข้ามาสำรวจภายใน..เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้แต่รู้สึกปากชาไร้ความรู้สึก น้ำลายเหนียวไหลออกมุมปาก

เสียงดูดจ๊วบจ๊วบดังให้ได้ยิน...ร่างกายอ่อนเหมือนขี้ผึ้งลนไฟแทบจะไหลไปกองที่พื้นถ้าไม่ติดว่ามีมือของแม่ทัพโอบไว้ คนที่สูงกว่าจะถอนปาก ออกฮุ่ยเห่อก็รู้สึกเหมือนจะน่ามืดขึ้นมา.

."อืม..ข้าคิดอยากทำแบบนี้มานาน..พอได้ทำจริงๆดีกว่าที่คิดเสียอีก..แผล่บ"

มู่หยางเลียน้ำลายที่ไหลออกมุมปากจากการจูบของฮุ่ยเห่ออย่างไม่ได้รังเกียจแถมยิ้มเจ้าชู้ให้อีก 

"..ทะ..ท่าน...."

ท่านเป็นหมาหรือไง..(คิดในใจได้อย่างเดียว)

"ท่านแม่ทัพหลง...ช่วยปล่อยว่าที่ฮูหยินของข้าด้วย..."

เสียงที่แข็งกร้าวกว่าปกติเอ่ยออกมาด้านหลังท่านแม่ทัพหลงมู่หยาง...รังสีของนักฆ่าเข้มข้นพุ่งตรงมาที่หลงมู่หยาง..."

"หึ..คู่หมั้นของฮุ่ยเหอหรอกเหรอ...ถ้าข้าไม่ปล่อยจะทำไม..เจ้ายังไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อย...ข้ายังมีสิทธิ์ลงสมัครเป็นลูกเขย..ถ้าจำไม่ผิดที่แคว้นนี้สามารถแต่งเขยเจ้าจวนได้หลายคนนี้นะ....ฮุ่ยเห่อข้าขอสมัครเป็นสามีเจ้าสักคนแล้วกันนะ..จุ๊บ..น่ารักจริงว่าที่ฮูหยินของข้า"

ฮุ่ยเห่ออ้าปากผะงาบๆสติหายไปตั้งแต่เจอพี่คังยืนหน้าเป็นยักษ์  ยืนอยู่ด้านหลังแม่ทัพมู่...

ยิ่งมาฟังคำพูดจากปากท่านแม่ทัพหลงมู่หยางอีก สมองขาวโพลนไปชั่วขนาด

อะร๊ายยยยยน้าาาาา...สมัครเป็นลูกเขยอาไรกัน..ใครบอกข้าทีว่าไม่จริง... พี่คังจะเห็นตอนที่จูบกันหรือเปล่า..แว๊กพี่คังชักดาบแล้ว

ในสมองอันน้อยนิดของฮุ่ยเหอปันป่วนไปหมด..ร่างบางทำอะไรไม่ถูกยืนแข็งทื่อเป็นหินในอ้อมกอดของแม่ทัพมู่ที่กำลังยั่วโมโหคังมิน

"ปล่อยเมียข้าเดี๋ยวนี้..หาไม่ท่านคงได้ลิ้มรสดาบของข้าแทน"

"หึ....เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวหรือไง...เข้ามาเลยข้าพร้อมเสมอ...ฮุ่ยเหอเจ้าหลบที่ศาลาก่อนนะ  พี่มู่หยางจะสั่งสอนคนแถวนี้"

"เดี๊ยว!!!แม่ทัพมู่...พี่คัง...หยุดนะพวกท่านจะบ้าหรือไงกัน.."

ไม่ทันเสียแล้วทั้งสองพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็ว เสียงดาบกระทบกันไม่หยุด...ฮุ่ยเหอร้อนใจยิ่ง..ทำยังไงดี"

ฮุ่ยเหอกระวนกระวายมองสองหนุ่มที่ประดาบกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร...เสียงการต่อสู้เรียกให้คนในสำนักคุ้มภัยแห่กันมาดูส่งเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน

"น้องชายเจ้านี้เสน่ห์แรงไม่เบานะเนี่ย.."

"พี่จั่น..ท่านมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร"

"ข้าต้องมาสิ..เพราะข้าจะมาสัมครเป็นลูกเขยบ้านเจ้านี้นา...

"ห๊า..ลูกเขยบ้านข้า...เดี๋ยวนะท่านจะแต่งกับใครไม่เห็นพวกท่านพี่พูดให้ข้าฟังสักนิด..นี่ข้าตกข่าวเหรอ.."

จั่นเจายกยิ้มเจ้าเลห์เหมือนจิ้งจอกเก้าหาง...รอยยิ้มแบบนี้หละที่ฮุ่ยเหอรู้สึกว่ากำลังจะมีลางร้ายในชีวิต

ครั้งที่เคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้ก็ตอนที่คนตรงหน้าลอบเผาจวนสกุลอ้ายที่ยักหยอกเกลือหลวงแล้วดิ้นหลุดไปได้...สกุลอ้ายวอดวายจนสิ้นเนื้อประดาตัวไปพักใหญ่..

..คราวนี้ใครจะเป็นผู้โชคร้ายคนต่อไปกันนะ....ขออย่างได้เป็นข้าเลย....แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว

จั่นเจาไม่ได้ตอบหันไปนั่งดูคังมินและมู่หยางต่อสู้กันแทนแต่มือกับโอบเอวบางของฮุ่ยเหอไว้

"มาใกล้เพื่อมีลูกหลงข้าจะได้ป้องกันเจ้าได้...ทางที่ดีนั่งบนตักข้าดีที่สุด"

"เดี๋ยวพี่จั่น..ท่าน...."

ฮุ่ยเหอยากจะปฏิเสธเพราะรู้นิสัยคนตรงหน้าดีถ้ายิ่งปฏิเสธจะยิ่งถูกแกล้งหนักกว่าเก่า จึงยอมนั่งตัวลีบที่ตักของพี่จั่นอย่างปลงๆ

"หึ..เจ้านี้หลายใจเสียจริง. สองคนต่อสู้กันเพื่อแย่งเจ้าแต่กับมาพลอดรักกับอีกตนแทน...ช่างดียิ่งนัก...การที่ข้าสั่งสอนเจ้าคราวนั้นยังไม่สำนึกสินะ"

เสียงติดทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากด้านข้าง  เสียงที่ยังจำได้ดีว่าเป็นใคร...ร่างบางถึงกับเกร็งแข็งลุกขยับถอยไปอยู่ด้านหลังของจั่นเจา

"หย่งคัง..นายใหญ่พรรคหมื่นพิษนี้เอง..ยินดีที่ได้เจอไม่ทราบท่านมีธุระอะไรถึงใาปรากฏตัวที่นี่กัน"

จั่นเจาเป็นผู้กล่าว มือดันฮุ่ยเหอที่กำลังสั่นไปทางด้านหลังของตนเอง ใบหน้ายกยิ้มมองผู้มาใหม่แต่รอยยิ้มนี้หาได้ถึงดวงตาไม่

"ข้าก็จะมาทวงสิทธิ์ความเป็นสามีนะสิ...หวังว่าเจ้าจะไม่ลืมนะเมียรัก..ว่าข้ากับเจ้ามีความสัมพันธ์กันแล้ว...เจ้ายังให้แหวนแทนใจข้าอีกด้วย"

หย่งคังชูมือข้างที่ใส่แหวนทองลวดลายประหลาดตรงกลางมีพลอยสีแดงเลือดเปล่งประกาย..ให้จั่นเจาและฮุ่ยเหอได้เห็นชัดๆ

"ไม่..ข้าไม่ยอมรับ..ท่านขมขื่นข้าแถมยังจับข้าไปขายหอนางโลมหากพี่คังไปช่วยไม่ทัน..ข้า...ข้า..อึก...ไม่..ข้าจะไม่มีวันรับท่านเป็นสามีเด็ดขาด..ไม่มีวัน"

เสียงตะโกนของฮุ่ยเหอเรียกสองหนุ่มที่กำลังสู้กัน ให้ตรงมาหา ภายในศาลาตอนนี้ เรียกว่าไม่มีใครอยากเข้าใกล้แม้แต่น้อย. สี่ผู้เยี่ยมยุทธ์ต่างปล่อยรังสีสังหารกัน จนแทบหายใจไม่ออก...สถานการณ์อันตรายยิ่ง

"นี้.!...พวกเจ้าทั้งหมด..ถ้าจะฆ่ากันก็ออกไปข้างนอก..ข้าไม่ชอบให้สวนของข้าเปื้อนเลือด"

เสียงที่หวานดังระฆังแก้ว..เอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย...ทั้งห้าหันไปมอง..ผู้คนในสำนักต่างแหวกทางให้ค้อมตัวคำนับนายหญิงผู้เดียวของจวนจาง..ด้านหลังเป็นท่านพ่อทั้งหก..ที่วันนี้เหมือนนัดกันมาอย่างมิได้นัดหมาย..

"ท่านแม่...ท่านพ่อ..พวกท่านช่วยข้าที"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

14 ความคิดเห็น