จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 26 : ศึกนี้ใครดีใครได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    4 ต.ค. 61

"อ๊าก...นี่มันอะไรกันเนี่ย.." 

"เอาน่า...ใครจะคิดว่าเจ้าจะเสน่ห์แรงเหมือนท่านแม่กัน...ไม่ทันไร ก็มีคนมาขอแต่งเข้าจวนถึงสี่คนแต่ละคนก็.....แหม...แหม.....เอ้าน่าเจ้าก็ทำใจซะเถอะน้องรัก" 

เหมยฮวาตบบ่าปลอบใจน้องชาย ที่ถูกแยกมารวมตัวกับพี่ๆที่สวน. 

พวกนางทั้งสามและเหล่าพี่ชายทั้งแปดคน....ก็มารวมชมความสนุกกัน ถึงที่สำนักคุ้มภัยของท่านพ่อกันทั่วหน้า ตั้งแต่มีคนไปรายงาน 

"น้องชาย..หากเจ้าอยากให้พวกเขาตายบอกข้า..ข้าจะจัดการแบบไม่ให้เหลือซาก..หึ..หึ.."

หลันฮวาพี่คนโตกล่าวด้วยรอยยิ้มที่หนาวยะเยือก

"เอ่อ..ท่านพี่..อย่าเลยน้า..เดี๋ยวจะเป็นบาปเปล่าๆ" 

ฮุ่ยเห่อแอบปาดเหงื่อท่ามกลางรอยยิ้มของใครๆ ก็รู้ว่าพี่สาวคนโตพูดจริงและทำได้จริงเสียด้วย

"กระจกบอกข้าว่า..เจ้าจะต้อง..ผ่านด่านความรัก..น่าสนุกจัง"

"น่าสนุก..ท่านพี่สนุกตรงไหน...ท่านมาแลกกับข้าไหมละ"

ฮุ่ยเหอแหวใส่ท่านพี่ผู้ถือกระจกวิเศษไว้ในมือคำทำนายที่ไม่เคยพลาด. แต่ช่วยพลาดสักหน่อยก็ได้..

"เสียดาย..ข้าก็อยากแลกด้วยหรอกนะ..แต่อาชิงคงไม่ยอม..อ๊าห์..หรือว่าข้าจะลองไปขอดีนะ"

"หยุดเลยท่านพี่ห้า...ข้ายังไม่อยากถูกพี่เขยสังหาร...".

."เอาน่าพวกเจ้าก็แกล้งน้องเล็กพอหอมปากหอมคอเถอะ..เท่านี้น้องน้อยของพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะได้สามีกี่คนแล้ว..แต่อย่างน้อยเจ้าอย่าลืม ของเก่าอย่างคังมินโฮแล้วกัน พี่ไม่อยากเห็นสหายและองค์รักษ์ที่ซื่อสัตย์กินไม่ได้นอนไม่หลับหรอกนะ"

ท่านนี้หละที่น่ากลัวที่สุด..ได้ข่าวว่าท่านเป็นคนร่วมมือกับพวกท่านพ่อเล่นงานพี่คังจนตัวลายไปทั้งตัว

"ตกลงที่พวกท่านมาเพื่อหัวเราะเยาะข้าใช่ไหมท่านพี่...ท่านคิดว่าข้านั้นทำตัวไม่ดี...ทำเรื่องเสื่อมเสียและขายหน้าให้ตระกูล..แถมตอนนี้ยังหาเรื่องวุ่นวายมาให้อีก....ข้าไม่ควรเกิดมาเลยจริงๆ..ข้าขอโทษ"

ฮุ่ยเหอ..เม้มปากแน่นกลั้นทั้งเสียงและน้ำตาที่กำลังจะหยดแหมะได้ทุกเมื่อ.

."น้องเล็ก..เอาอีกแล้ว..เมื่อไหร่จะเลิกโทษตัวเองสักทีนะ เจ้าน้องโง่"

พี่สามโคลงหัวน้องน้อยไปมาอย่างเอ็นดูแล้วก้มหอมแก้มฟอดใหญ่..ตามมาด้วยพี่ๆคนอื่นที่ผลัดกันหอมแก้มจนครบสิบสองคน..

ฮุ่ยเหอได้แต่ลูบแก้มแดงๆของตัวเองที่ดูจะซ้ำเสียแล้ว

"พวกข้าอยากจะทำแบบนี้มานานแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเจ้าชอบตีตัวออกห่าง..จนพวกข้าคิดว่าเจ้าเกียจพวกข้าซะอีก"

พี่แฝดลูกของท่านพ่อสองจิ้นพูดพร้อมกันแบบนัดกันไว้

"ขะ..ข้าไม่ได้เกียจพวกท่านสักนิด..ข้าแค่..ไม่อยากให้พวกท่านที่สว่างไสวต้องมาแปดเปื้อนความมืดอย่างข้า.."

แล้วอ้อมกอดที่เคยคิดเมื่อสมัยยังเด็กอยากจะให้พี่ๆกอดก็เป็นจริง..สิบสองคนรุมล้อมแย่งกันกอดน้องน้อยอย่างสนุกสนาน..

ท่ามกลางเสียงโวยวายอย่างมีความสุขของคุณชายสิบสาม...จางฮุ่ยเหอ 

ผิดกลับมีด้านที่บรรยาศชวนอึดอัดเพราะบรรดาคุณพ่อที่หวงลูกเป็นทุนเดิม พอเป็นฮุ่ยเหอลูกคนเล็กที่พวกเขาเป็นห่วงและรักมาก ยิ่งแผ่รังสีกดดัน จนลี่หมิงก็เริ่มจะทนไม่ไหวเหมือนกัน

"พวกท่านต้องการหาเมียใหม่หรือไง ถึงได้แผ่รังสีสังหารจนข้าจะตายอยู่แล้วเนี่ย.." 

ลี่หมิงแทบจะทรุด ดีว่านั่งอยู่บนเก้าอี้..ไอ้สามีบ้าคิดจะลอบฆ่าข้าใช่ไหม..เดี๋ยวหาผัวใหม่ซะนี่..

ลี่หมิงมองค้อนเหล่าสามีที่ตีหน้ายักษ์มองคนหนุ่มด้านล่าง แต่ยังดีที่ไม่ปล่อยรังสีพิฆาตออกมาอีก

"ขอโทษฮูหยินพวกข้าลืมตัวไปหน่อย"

ทั้งหกเอ่ยอย่างสำนึก แล้วหันไปทางเจ้าหนุ่มๆที่อยู่ด้านล่างที่มาสมัครเป็นว่าที่ลูกเขย..

"คังมินเจ้าคือว่าที่ลูกเขยที่พวกเรายอมรับและฮุ่ยเหอก็ยอมรับเช่นกัน ส่วนพวกเจ้าสามคน..คนหนึ่งก็เหมือนพี่ชายที่รู้จักกันมานาน..อีกคนก็ทำให้ลูกชายข้าต้องติดอยู่การทะเลทรายเกือบเอาชีวิตไม่รอดและอีกคนก็จับลูกชายข้าไปขายหอโคมเขียว....ชั่งเป็นบุรุษที่ดีเสียจริง"

ลี่หมิงพูดทั้งที่ยิ้มน้อยๆแต่วาจาที่พูดออกมานั้นทำเอาคนที่ได้ยินสูดหายใจเจ้าพร้อมกัน..

ส่วนคนที่ถูกพูดถึงนั้น คนหนึ่งก็ดูจะไม่ค่อยใส่ใจ..อีกคนทำหน้าสำนึกผิด..อีกคนทำหน้านิ่งไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร

"และข้าก็ยังไม่เห็นว่าเพราะเหตุอันใดที่พวกเจ้าสามคนจึงอยากแต่งงานกับลูกชายคนเล็กของข้า"..

เป็นจั่นเจาที่ลุกขึ้นคำนับผู้ใหญ่ทั้งหมด

"ท่านน้าลี่หมิง..ข้านั้นก็เคยบอกท่านมาแล้วว่าข้าต้องการฮุ่ยเหอมาเป็นฮูหยินของข้าตั้งแต่น้องยังเป็นเพียงเด็กน้อย และข้าว่าข้ารักน้องมาก่อนบางคนที่มาที่หลัง แต่ได้หมั้นหมายก่อนเสียอีก...

หากไม่เพราะท่านน้าเขยข้าและฮุ่ยเหออาจจะมีหลานๆให้ท่านไปแล้ว"

จั่นเจายืนโบกพัดอย่างคุณชายเจ้าสำราญมองสามคนที่กำลังนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ...

."น้องยังเล็กเจ้าคิดจะจับลูกชายข้ากิน..คงไม่ผิดที่ข้าจะให้ ฝ่าบาทส่งเจ้าไปอยู่ห่างลูกชายข้า..หลานชาย"

หยวนชงกล่าวออกมาท่ามกลางความตกตะลึงรอบสองของทุกคน

"หรือว่าจั่นเจาเป็นลูกชายของสนมคนนั้นที่ตายแล้ว ท่านพ่อรับเลี้ยงไว้เป็นลูกบุญธรรม...องค์ชายจ้าวเจา.."

ลี่หมิงร่ายยาวถึงข่าวลือที่ออกมาช่วงหนึ่งว่า นอกจากรัชทายาทแฝดยังมีองค์ชาย ที่เกิดจากสนมต่ำต้อยอีกองค์..แต่ด้วยกำพร้า ท่านพ่อลี่หยางจึงรับไว้เป็นลูกบุญธรรมไม่คิดว่าจะเป็น

"ใช่แล้ว....จั่นเจากับจ้าวเจาคือคนเดียวกัน..

เพราะเจ้าตัวไม่อยากวุ่นวายกับเรื่องในราชสำนักจึงไม่เปิดเผยหน้าตาและตัวตนมานานแล้วคอยเป็นเงากำจัดพวกที่คิดไม่ดีต่อองค์ฮ่องเต้และราชวงค์คนที่รู้ก็มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น..ใครจะคิดว่าเจ้าจะเล็งลูกชายข้าหลานชาย"

จั่นเจาเพียงยิ้มรับ...

"ท่านลุงอ๋อง..ท่านลุงเขย..ท่านป้า...ข้านั้นรักและชอบฮุ่ยเหอมานาน ขอท่านลุงและท่านป้าช่วยสนับสนุน..หลานชายกำพร้าคนนี้ด้วยเถอะอย่าให้ข้าต้องรอนานกว่านี้เลย..".

."เฮ้อ~~ข้ามิได้ขัดขวางแต่ต้องให้ฮุ่ยเหอสมัครใจด้วย..หากน้องยินดี พวกเราก็ไม่ได้ขัดข้อง..แต่เจ้าก็คงรู้ว่าฮุ่ยเหอนั้นผ่านเรื่องใดมาบ้าง  เจ้ายอมรับได้หรือ..จงคิดให้ดีเถิด..และอีกอย่างคังมินก็เป็นสามีคนหนึ่งของฮุ่ยเหอ..."

"เรื่องที่ท่านกังวลนั้นข้าย่อมรู้อยู่แก่ใจ..ข้านั้นรู้ว่าที่น้องทำนั้นเพราะอะไร..ต่อให้ตอนนี้น้องจะแปดเปื้อน..ข้านั้นยินดีที่จะรักและดูแลโดยไม่มีเงื่อนไข"

คังมินได้ฟังคำพูดนั้น..มันช่างเจ็บปวดยิ่งนักนี้ตนจะต้องแบ่งฮุ่ยเหอให้คนอื่นเหรอ....ตนยอมรับได้จริงเหรอ หากวันหนึ่งน้องน้อยอาจจะต้องแบ่งความรักที่ให้กับตนไปให้คนอื่น

"เรื่องนี้ขอพวกเราคิดกันอีกที..ส่วนท่านทั้งสอง ไม่ทราบว่าท่านรู้จักฮุ่ยเห่อดีแค่ไหนกัน..อย่างน้อยที่ข้าทราบมาโดยเฉพาะท่านหย่งคังไม่ถูกกับลูกชายข้าเพราะเรื่องน้องชายที่นอนเป็นผักของเจ้าใช่หรือไม่เล่า"

หย่งคังลุกขึ้นคำนับผู้ใหญ่ทั้งเจ็ด..

"ข้าผิดที่ก่อนหน้านี้ได้ทำร้ายฮุ่ยเหอไปก็จริงแต่ฮุ่ยเหอก็ทำร้ายน้องชายของข้าเช่นกัน ถึงแม้จะเพื่อแรกกับกานรักษาให้กลับมาเดินได้แต่สิ่งที่เค้าทำเป็นตราบาปที่อยู่ในใจของข้า..."

"เจ้ารู้หรือไม่..เหตุที่ฮุ่ยเหอต้องทำเช่นนั้นเพราะอะไร..ด้วยอำนาจของข้าและสามีการจะทำเรื่องพวกนี้ง่ายยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด โดยที่ฮุ่ยเหอไม่ต้องออกไปตกลงระกำลำบากด้านนอก..ไม่ต้องไปผูกความแค้นกับผู้คน..ไม่ต้องถูกตราหน้า..ไม่ต้องให้ค่อยหลบมือสังหารที่มีไม่เว้นแต่ละวัน..เจ้าคิดจะหาคำตอบนี้หรือไม่..ท่านหย่งคัง"

"ข้า..ข้า.."

"พูดไม่ออกสินะ..ไม่เป็นไรข้าจะบอกให้เอง..ท่านแม่ทัพหลงมู่หยางท่านก็จงฟังเอาไว้...พวกเจ้าทั้งสามก็ด้วย...แล้วจงตัดสินใจให้ดี..ว่ายังต้องการแต่งลูกชายข้าอีกหรือไม่..คำพูดที่พวกเจ้าบอกว่ารักว่าชอบนั้นจริงแท้แค่ไหน....จงฟังแล้วคิดทบทวนใจของพวกเจ้าเอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

14 ความคิดเห็น