จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 40 : ตอนพิเศษในเล่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

"พี่จั่นเจา ข้าเดินเองได้ ขาน้องไม่ได้บาดเจ็บสักหน่อย"

ฮุ่ยเหอในร่างเด็กน้อยวัยห้าขวบบ่นอุบ แก้มกลมขาวพองลม ปากแดงจิ้มลิ้มยื่นออกมาอย่างขัดใจ ร่างเล็กกลมอ้วนน่าหม่ำในชุดสีฟ้าสดใสดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขนที่อุดมไปด้วมมัดกล้ามพองามตามแบบฉบับท่านอ๋องเจ้าสำราญ

"พี่อยากอุ้มนี่นา ทีตอนเด็กๆน้องยังขอให้พี่อุ้มบ่อยเลย"

เด็กน้อยถอนหายใจอย่างปลงๆ แต่จะให้ปล่อยผ่านไปง่ายๆได้อย่างไร มือกลมเล็กคว้าหมับเข้าที่แก้มแล้วดึงยืดไปมา ใบหน้าหล่อเหลาเหมือน เหอเจียจิ้ง ต่อให้ทำหน้าตาน่าเกลียดอย่างไรก็ดูดี ไม่เห็นสนุกเลย

ฮุ่ยเหอปลงตกคว้าคอคนพี่แล้วซบซะเลย

"อ้าว ไม่ดึงแล้วเหรอ พี่กำลังเมื่อยหน้าอยู่เลย พอเจ้าดึงไปดึงมา ข้าก็หายเมื่อยกำลังเพลินเชียว"

พอได้ยินแบบนั้นฮุ่ยเหอถอนหายใจเงียบกอดคอพี่จั่นเอาไว้ใช้ดวงหน้าน้อยซบกับไหล่แกร่ง

ก็เพราะพี่รู้สึกดีไงเล่า ข้าถึงไม่ทำ

จั่นเจาเห็นน้องซบนิ่งกับไหล่ก็คิดว่าคงจะง่วงนอนแล้ว มือของตนเองจึงตบที่หลังเบาๆกล่อมเด็กน้อยเหมือนวันวานพร้อมด้วย ฮัมเพลงกล่อมเด็ก

แล้วฮุ่ยเหอก็ถอนหายใจอีกรอบ คิดอย่างปลงๆ พี่จั่นเจาเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

....

หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาร่างกายในตอนกลางวันจะเป็นเพียงเด็กน้อยห้าขวบ แต่สติและการรู้คิดยังคงเป็นฮุ่ยเหออายุสิบแปดปีก่อนที่จะตาย แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตแต่อย่างไร

เด็กน้อยออกจะชอบเสียด้วยที่ท่านพ่อมักจะหิ้วไปด้วยทุกวัน หรือบางทีท่านลุงฮ่องเต้ก็มักจะให้คนมารับเข้าวังไปนั่งเล่นกับครอบครัว แต่กับคนบางคนก็มีข้อยกเว้น

องค์ชายจ้าวเจาหรือที่ทุกคนเรียกว่าท่านอ๋องจ้าว แต่สำหรับฮุ่ยเหอเจ้าตัวชอบให้เรียกด้วยชื่อพิเศษว่าพี่จั่นเจา ตามนิทานที่ท่านแม่ลี่หมิงมักจะเล่าให้พวกเราฟังถึงความเก่งกาจขององค์รักษที่ชื่อว่าจั่นเจา ฉายาแมวหลวงที่ทั้งหล่อเหลาและเก่งกาจ

จนฮุ่ยเหอออกปากว่าชอบตัวละครนี้มากถ้าหากว่ามีจริงก็คงดี และนั้นเป็นการจุดประกายให้จ้าวเจา พยายามให้ตนเองเป็นแบบที่น้องชอบ แม้กระทั้งชื่อก็ขอให้ฮุ่ยเหอเรียกว่าพี่จั่นเจา

สำหรับฮุ่ยเหอไม่ว่าจะเป็นหรือไม่ พี่จั่นเจาหรือจ้าวเจาก็คือพี่ชายที่คนสำคัญของฮุ่ยเหอ แต่ความคิดนี้คงใช้ไม่ได้กับคนพี่ แต่ก็ช่างเถอะเอาที่สบายใจแล้วกัน

ช่วงกลางวันในทุกวันจะเป็นพี่จั่นเจาที่คอยดูแลตั้งแต่ตื่นยันหลับ จนกระทั้งเย็นพี่คังมินหรือพี่มู่หยางถึงจะมาอยู่ด้วย แล้วพี่จั่นเจาถึงจะไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย ซึ่งเป็นอย่างนี้มาพักใหญ่ๆอดส่งสัยไม่ได้ว่าเอาเวลาไหนไปพักผ่อนกัน

จนกระทั่งวันหนึ่งฮุ่ยเห่อตื่นจากการนอนกลางวันเพราะคนพี่นั้นหละ กล่อมจนตนเองหลับ บนฟูกนอนหนานุ่มที่ปูไว้บนพื้น มีโต๊ะเตี๊ยสำหรับทำงานขีดเขียนตั้งอยู่ใกล้ๆ

พี่จั่นหลับคาโต๊ะเป็นครั้งแรกมีตื่นมาเห็นดูเหมือนเจ้าตัวจะเขียนบางอย่างค้างเอาไว้ด้วย เขียนอะไรไว้กันนะ ฮุ่ยเหอค่อยๆคลานเข้าไปใกล้ๆ น่าแปลกที่คนพี่ไม่ตื่นทั้งๆที่เป็นคนความรู้สึกไวมากคงจะเหนื่อยกระมั้ง



หาอ่านได้ในเล่มค่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

14 ความคิดเห็น