จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 5 : ค่าตอบแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    3 ก.ย. 61

พิมพ์เนื้อหาตรงนี้​




"ท่านลุง..ข้าแค่มาคาราวะท่านและจะมาขอนอนที่นี้สักสามคืน..ข้าอยากได้ห้องที่ห่างไกลคนสักหน่อย หาบ่าวที่ไม่วุ่นวายไม่ปากมากสักคนสองคน..รบกวนท่านแล้ว"

ฮุ่ยเหอบอกจุดประสงค์ทันทีอย่างไม่ชักช้าเพราะตัวเขามีเวลาไม่มากแล้ว  

ก่อนที่เจ้านั่นจะ.................

ฮุ่ยเหอและคุณชายเจินเจียงอยู่ในห้องใหญ่ที่มีห้องน้ำในตัวพร้อมอาหารและสุราที่ตั้งเต็มโต๊ะ

ก่อนที่บ่าวรับใช้ทั้งหมดจะเดินออกไปเหลือเพียงสองคนในห้อง

"ตอนนี้ยามบ่ายแล้ว.....เชิญคุณชายทานอาหารเถิด....เมื่อเช้าท่านยังไม่ได้ทานอะไรเลย"

ฮุ่ยเหอคีบผักและตับห่านให้คุณชายที่ยังนั่งนิ่งเพราะยังงงอยู่

เขามาทำอะไรที่นี้กันแน่

"คือ..ท่านหมอท่านพาข้ามาทำอะไรที่นี้"

เจินเจียงคีบผัดเข้าปากจะบอกว่าไม่หิวคงไม่ได้เพราะท้องเจ้ากรรมดันร้องออกมาดัง จนท่านหมอแอบยิ้มน้อยๆ

"กินเถอะเสร็จแล้วไปอาบน้ำ ข้าจะรักษาท่านขั้นตอนสุดท้ายแล้วท่านจะหายขาดไม่กลับมาเป็นโรคนี้อีก"

ท่านหมอคีบกับข้าว ใจคิดพลางมองเจินเจียงที่ยินดีปรีดาก้มหน้าก้มตากินข้าว

หลังจากทานอาหารและอาบน้ำแล้วทั้งสองก็มานั่งอยู่ที่เตียงกว้าง ท่านหมอในชุดสีขาวเกล้าผมสูงหางม้าหน้าตาเกลี้ยงเกลา

หากแต่งหญิงจะต้องสวยมากแน่ๆ ขนาดแต่งชุดบุรุษยังเหมือนกับบัณฑิตหนุ่มหน้ามน 

เจินเจียงในชุดสีแดงตัดผิวขาวอมชมพูถึงแม้ตอนนี้ยังเป็นหนุ่มน้อยอยู่แต่อีกไม่นาน เจินเจียงผู้นี้จะเป็นบุรุษที่คุณหนูทั่วเมืองหมายปองอย่างแน่นอน...

ข้าขอโทษนะเจินเจียงข้าต้องทำหากไม่เพราะพันธะสัญญานั้น  ข้าคงไม่ต้องทำเช่นนี้

ฮุ่ยเหอผูกตาเจินเจียงไว้ ชายหนุ่มไม่ได้ขัดขืนเพราะเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อทุกครั้งที่รักษามักโดนผูกตาตลอดสามเดือน 

"ท่านหมอท่านมัดข้าทำไม..ปล่อยข้า..ท่านหมอ"

เจินเจียงตกใจที่อยู่ๆท่านหมอคนงามจับข้อมือทั้งสองข้างของตนมัดไขว้หลัง

"ข้าขอโทษนะแต่ข้าจำเป็น"

เจินเจียงได้ยินทุกคำพูดเพียงแค่นั่น รู้สึกได้ถึงสายคาดเอวที่ถูกกระตุกออก

"เดี๋ยว!!!?ท่านหมอ..อย่า"

เจินเจียงโวยวายฮุ่นเห่อ จี้สกัดจุดไหล่ทั้งสองข้างทำให้เจินเจียงไม่สามารถขยับได้ นั่งเป็นตุ๊กตาให้ฮุ่ยเห่อจับเล่น

มีเพียงหูที่ยังทำหน้าที่เท่านั้น. 

ฮุ่ยเห่อแหวกสาบเสื้อสีแดงออก ปัดผมยาวที่บดบังเม็ดทับทิมทั้งสองไปด้านหลัง. 

เจินเจียงเย็นวูบเมื่อสาบเสื้อถูกแหวกออกจากกัน นิ้วของท่านหมอที่ปัดเส้นผมพาดไปโดนเม็ดทับทิมคล้ายตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ

เจินเจียงไม่รู้ รู้แต่ว่าตนรู้สึกแปลกๆไม่ได้รังเกียจสัมผัสจากบุรุษด้วยกัน แค่เพียงตกใจที่ท่านหมอจู่โจมแบบไม่ตั้งตัว 

เจินเจียงอายหน้าแดงเพราะตลอดร่างมีเพียงกางเกงในตัวจิ๋วปิดตัวตนเอาไว้ ถึงมีเสื้อแต่มันก็เปิดกว้างไม่ปกปิดสิ่งใด

ในห้องมีเพียงเสียงหายใจของสองร่างไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาจากทั้งสอง

มือท่านหมอลูบไล้จากใบหน้าลงไปที่ลำคอก่อนจะหยอกเอิ้นเม็ดทับทิมสีแดงที่อยู่ตรงหน้าอก 

ฮุ่ยเห่อชอบปฏิกิริยาของเจินเจียงที่ไม่ได้รังเกียจสัมผัสตน สังเกตุจากการที่ตนคลึงเม็ดทับทิมเล่น มันเริ่มแข็งเป็นไตสู้มือจึงสลับไปที่เม็ดข้างๆไม่ต่างกันเด้งสู้มือ

ฮุ่ยเหอออกจะถูกใจคุณชายผู้นี้ยิ่งนักทั้งนิสัยใจคอหรือแม้แต่ร่างกายของเขา

เจินเจียงสยิวกายมือของท่านหมอสะกิดปลายยอดสีแดงที่หน้าอกได้แต่ครางในลำคอเมื่อไม่สามารถแปร่งเสียงได้ ทั้งที่ตนมิได้นิยมบุรุษแต่กลับรู้สึกดีกับมือที่กำลังบีบหน้าอกตนเล่นสลับซ้ายขวาตอนนี้อย่างมาก

"ดูท่านมิได้รังเกียจแม้แต่น้อย..ดังนั้นข้าไม่เกรงใจละนะ"

ฮุ่ยเห่อหละจากหน้าอกที่แดงเล็กน้อยไปที่กล้ามท้องที่อีกไม่นานคงมีถึง8ลูกเพราะเจินเจียงยังเด็กแต่อีกไม่นาน ไม่รู้ว่าผ่านสามวันนี้ไปเจินเจียงจะรับไหวไหมนะ

ฮุ่ยเหอชะงักมือแต่ยังคงไล้วนที่กล้ามท้องที่เขม่วหนีนิ้วร้อน ก่อนที่มือนั่นจะเลื่อนไปที่ผ้าสีขาวที่ห่อหุ้มสิ่งที่ต้องการรีดพิษ 

เจินเจียงเสียวจนเขม่วหายใจไม่ทั่วท้อง มือไล้วนที่หน้าท้องและตอนนี้มันหยุดอยู่ที่ปราการด่านสุดท้ายที่ห่อหุ้มอยู่

เจินเจียงเย็นวาบเมื่อห่อผ้าขาวถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา สายลมอ่อนที่รอดเข้าตามม่านบางหลายชั้นนั้น ทำเอาเขาหนาวขึ้นมามองท่านหมอที่ยิ้มอ่อนหวานกำลังจ้องตัวตนของเขาที่สงบนิ่งอยู่


....cut....



หวานมากแสดงว่าไม่ได้ใช้กับใครสินะ

มุมปากท่านหมอยกยิ้ม

"ท่านหมอ..ปล่อยขาข้าลงก่อน.."

เจินเจียงร้องขออย่างเขินอายยกขาตนลงจากบ่าท่านหมอ

ฮุ่ยเจินยอมปล่อยโดยดี

"ต้องขอโทษคุณชายที่ข้าล่วงเกินแต่นี้คือค่ารักษาของข้า"

ฮุ่ยเหอยืนขึ้นเต็มความสูง"ท่านหมอชอบบุรุษ..ขะ..ข้าไม่ได้..."

เจินเจียงไม่รู้จะพูดอย่างไร ในเมื่อตนรู้สึกดีกับเรื่องที่ทำอยู่มาก ถึงแม้ตอนนี้กฏหมายทุกแคว้นจะสามารถแต่งบุรุษได้แต่หาได้แทบนับนิ้ว

ที่เห็นก็มีแต่ฮ้องเต้และคนผู้นั้น

เจินเจียงมัวแต่คิดจึงลืมปกปิดช่วงล่าง ฮุ่ยเหอที่ได้ดื่มไปหนึ่งรอบแล้ว

อยู่ๆฮุ่ยเหอก็ทรุดฮวบลงกับพื้นร่างกายปรากฏแสงสีม่วงอ่อนกระจายรอบตัว

"เจ้า..ได้รับแล้ว..ทำไมยังไม่พอใจอีก..ไอ้ของวิเศษลามก"

ฮุยเหอพึมพำแผ่วเบา เจินเจียงตกใจลงมาประคองท่านหมอแต่ถูกสะบัดออกจนล้มนั่งอยู่ข้างๆได้ยินเพียง

"คุณชายอย่าเข้ามาหากเจ้าไม่อยากเสียใจภายหลัง...อั๊ก..เจ็บชิบ"

ฮุ่ยเห่อพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำระงับความเจ็บที่ค่อยๆมีมากขึ้น 

"แค่นั้นพอที่ไหนเล่า...ข้าเป็นถึงสิ่งวิเศษเชียวนะ..หากเจ้าไม่กินโดยตรงก็ต้องโดนกินแทนกว่าข้าจะพอใจ..หึ..หึ..คุณชายท่านนั้นน้ำหวานยิ่งนักข้าอยากกินอีก..ไม่งั้นเจ้าก็ให้ข้ากินเหมือนทุกทีก็ได้"

เสียงยั่วยวนที่เปล่งออกมาแต่หาตัวตนไม่ได้ทำเอาเจินเจียงหันซ้ายหันขวา ส่วนฮุ่ยเหอกัดฟันแน่น

"ได้คืบจะเอาศอก..คิดว่าเป็นของวิเศษแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ ไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง"

ท่านหมอสกัดจุดนั่งเดินลมปราณหน้าแดงฮุ่ยเหอรู้สึกร้อนเกินทนช่วงล่างแข็งเกร็งที่แล้วมาไม่เคยรุนแรงขนาดนี้แต่ครั้งนี้เพราะมันถูกใจคุณชายท่านนี้จึงสำแดงเดชออกมาจนเค้าควบคุมตัวเองไม่ได้

"ไม่ได้..หากเจ้าทำคุณชายท่านนั้นจะเสียหายแค่นี้ข้าก็รู้สึกสงสารแย่แล้ว"

"ไม่ทันแล้วฮุ่ยเหอ..ข้าต้องการ...จงหลับไปเสีย"

สิ้นคำฮุ่ยเหอรู้สึกวูบไปชั่วขนาด ก่อนจะรู้สึกตัวตนก็เข้ามาอยู่ในห้องมืดในจิตใจ มองร่างกายของตนที่กำลังยืนขึ้นมุงไปหาคุณชายเจินเสียแล้ว

"อย่าไป๋หวา..เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้"

ฮุ่ยเหอตะโกนในความมืดมิดมองร่างตนที่เดินไปหาเจินเจียง

"มันเป็นสัญญาที่เจ้ายอมรับด้วยตนเองข้าทำตามสัญญาแล้วเจ้าก็ต้องทำตามเช่นกันนายน้อย"

เจินเจียงเบิกตากว้างกระเถิบหนีท่านหมอที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้.หากเป็นปกติเขาไม่กลัวแต่เวลานี้ท่านหมอดูแปลกๆบรรยากาศรอบตัวไม่เหมือนเดิม

ตาคู่นั้นที่เคยขี้เล่นอ่อนโยน บัดนี้กับมันดูดุดันแต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว 

ขณะที่เจินเจียงจะเอ่ยห้าม ไป๋หวาในร่างฮุ่ยเหอใช้พลังปราณดีดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเจินเจียงไปเรียบร้อย. 

เจินเจียงพยายามล้วงออกมาแต่สายไปเสียแล้วเมื่อยาโดยน้ำลายมันก็สลายซึมเข้าร่างทันที
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

14 ความคิดเห็น