จางฮุ่ยเหอ

ตอนที่ 8 : ปลดพี่คัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    6 ก.ย. 61

"ท่านพ่อข้าควรทำอย่างไรดี....ตลอดเวลาที่ข้าออกไปท่องเที่ยว ไป๋หวาใช้ร่างกายข้าพรากความบริสุทธิ์ผู้อื่น...ข้า..ข้า...."

ฮุ่ยเห่อเศร้าใจยิ่งที่ตนมิอาจรับผิดชอบผู้ใดได้...เพียงได้แค่รักษาอาการป่วยให้หายและลบความทรงจำเท่านั้น 

"ข้ารู้....ลูกรัก...ข้ามองเจ้าอยู่ แต่มิอาจช่วยเหลือ อีกไม่นานจะครบสัญญาฮุ่ยเห่อ จิตแห่งหยางจะออกจากร่างเจ้า เมื่อนั้นเจ้าจะต้องตายอีกครัั้ง"

เทพกงชุนมองเจ้าลูกชายที่ถอนหายใจ นอนกหนุนกับตักลี่หมิง

ลี่หมิงลูบเส้นผมดำของลูกชายที่ออกจะคล้ายตนถึงแปดส่วน

"ท่านแม่~ท่านพ่อ~ข้าบอกท่านแล้ว ข้ามิได้นิยมบุรุษแต่มันจำเป็นและอีกอย่างคนที่ทำคือไป๋หวาต่างหากท่านไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอ"

ฮุ่ยเห่อลุกขึ้นนั่งจ้องไปที่ลี่หมิงและเทพกงชุน

"มันก็มีแต่ว่า...."

"แต่..แต่อะไรท่านพ่อท่านรีบพูดสิ"

"ฮุ่ยเหอเพราะเจ้าตอนเล็ก แม่เจ้าโดนคนรอบวางยา ส่งผลให้เจ้าหยุดหายใจ หยางหลุดออกจากร่างกาย

ตอนที่คลอดออกมาข้าจึงได้เชิญจิตแห่งหยางมาทำสัญญาคืนชีวิตให้เจ้า จนกว่าจะอายุครบ15ปีแลกกับสิ่งที่เจ้าต้องเจอ

เมื่อใดที่จิตแห่งหยางออกจากร่าง กายและจิตขาดสมดุลเจ้าจะตายอีกครั้ง 

แต่หากว่า เจ้าหาด้ายแดงเจอและสัมพันธ์กันหยางของด้ายแดงจะเติมเต็มพลังชีวิตของเจ้า แต่หากว่าหาไม่เจอก่อน

ตอนที่หยางจะออกจากร่าง เจ้าจะถูกหยินในร่างกายทำร้ายจนเลือดแข็งตัวตายอย่างทรมาน" 

"ด้ายแดงหรือท่านพ่อ ท่านหมายถึงคู่แท้ของข้าเหรอ...แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่านั้นคือคู่ของข้าเล่า!?อีกอย่างชายหรือหญิง?" 

เทพกงชุนแบมือออกด้ายเส้นเล็กสีแดงปรากฏขึ้น เทพกงชุนสะบัดมือหนึ่งครั้งด้ายเส้นนั้นพุ่งตรงไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของฮุ่ยเห่อ 

พันจนรอบแล้วกลายเป็นแหวนพลอยสีแดงตัวเรือนเป็นแหวนทองลายเถาวัลย์ดูวิจิตรสวยงาม

"ยามเมื่อเจ้าพบคู่แท้มันจะเรืองแสงสีแดง ด้ายแห่งเนื้อคู่จะปรากฏและเชื่อมเจ้ากับคนผู้นั้นไม่ว่าจะหญิงหรือชายขอแค่คนผู้นั้นคือเนื้อคู่มันจะช่วยเจ้าเพิ่มธาตุหยาง"

ฮุ่ยเห่อสำรวจเข้าแหวนเนื้อคู่ หวังว่าเนื้อคู่ของข้าจะเป็นผู้หญิงนะ

"จริงดิ!..เอ่อ!แล้วข้าจะต้องตัวติดกับคนผู้นั้นไหม. ?"

"ถามโง่ๆ..มันไม่จำเป็นต้องตัวติดกัน ด้ายแดงจะแสดงให้เจ้าเห็นเท่านั้นเอง เจ้าแค่รับคนผู้นั้นเข้าจวนแต่งงานฟิตเจอริ่งก็เท่านั้นเอง"

ลี่หมิงส่ายน่ากับจิตนาการชั้นสูงของลูกชายเสียจริง

"อ้อ!....T_T...ฟิตเจอริิ่ง..ปำปัมข้าใจแล้ว..อีกอย่างข้ามีเรื่องจะให้ท่านช่วยท่านแม่"

"เรื่องอะไรดูทำหน้าเข้า"

ลี่หมิงเห็นลูกทำหน้าเศร้าก้มหน้าก้มตา มันเป็นอะไรของมัน

"ข้าอยากให้ท่านแม่เปลี่ยนองค์รักษ์เงาให้ข้าที แล้วส่งองค์รักษ์คังกลับไปอยู่กับท่านพี่ใหญ่. ท่านแม่ข้าขอร้องท่าน"

ลี่หมิงไม่เข้าใจว่าจะเปลี่ยนทำไมหรือมีเรื่องอะไร เพราะคังคือผู้ที่ไว้ใจได้และเก็บความลับได้ดีคนหนึ่ง

"ทำไม..ข้าอยากรู้เหตุผล"

"คือข้าสงสาร พี่คังที่ต้องลำบากเรื่องของข้าอีกอย่าง หากพี่คังอยู่ที่นี้อาจจะได้เป็นหัวหน้าเงาแล้วและพี่คังจะได้มีภรรยาแต่งงานสักที"

ต้องมีเรื่องแน่ๆไอ้เด็กนี่มันติดคังมินโฮจะตายไป

"เจ้าแน่ใจนะที่พูดมา"

ลี่หมิงคาดคั้นมองเจ้าลูกชายที่หลบตาตอบส่งๆ

"ขอรับข้าแน่ใจหรือไม่ข้าไม่ขอมีองครักษ์เงาข้าไม่อยากให้ใครต้องลำบากเพราะข้าอีก"

"ได้แล้วแต่เจ้า พักผ่อนเยอะๆอีกไม่กี่วันงานแต่งตั้งเจ้าครองแคว้นและพิธีเลือกคู่เราจะต้องไปร่วมงาน" 

หลังจากที่ท่านพ่อและท่านแม่จากไปบรรดาพี่ๆและบรรดาพี่เขยพี่สะใภ้หลานๆที่ต่างผลิตกันออกมาไม่หยุดไม่หย่อนต่างทยอยเข้ามาถามสารทุกข์สุกดิบ

กว่าจะครบทำเอาฮุ่ยเห่อลิ้นห้อยทีเดียว

"ไปแค่สามปีพี่ๆข้าผลิตลูกหลานเต็มบ้านเลย..กลับมาคราวหน้าข้าคงได้ช่วยเพิ่มประชากรบ้างอิอิ" 

ด้านองครักษ์คัง 

"ห๊า!!!!..ท่านว่าอะไรนะท่านพ่อ"

คังมินโฮตะโกนถามท่านพ่อบุญธรรมที่กำลังอุดหูตัวเอง

"เจ้าจะตะโกนทำไมข้าอยู่ใกล้แค่นี้เอง ไม่ดีใจหรือไงว่าเจ้าจะได้กับไปอยู่กับท่านใหญ่ เห็นเจ้าบ่นทุกครั้งที่กลับมา ท่านใหญ่ส่งคนมาบอกเมื่อกี๊นี้เอง..หูข้าจะแตก"

คังฟู่แคะหูพรางบ่นอุบอิบไม่หยุด ไอ้เจ้านี้ยังไงกันทีแต่ก่อนพอกับมาบ่นว่าไม่อยากเป็นเงาให้คุณชาย13มาตอนนี้แทนที่จะดีใจกับทำหน้ายังจะฆ่าคนได้อีก เด็กสมัยนี้เข้าใจยากขึ้นทุกที

นั้นสิแล้วข้าจะ..โกรธทำไม?

องค์รักษ์คังมินโฮก็ยังสงสัยว่าทำไมต้องโกรธขนาดนี้...ข้าต้องดีใจสิ..ข้าจะได้กลับไปอยู่กับคุณชายใหญ่..

คังยังคงหน้านิ่วคิ้วขมวด..นั่งหน้าบึ้งตึงขัดกระบี่ไปมา รังสีฆ่าฟันกระจายออกมาเป็นระยะๆ

คังฟู่ขันลูกชายก่อนจะกลับไปรายงานท่านใหญ่ถึงเรื่องนี้.....

เช้าวันต่อมา

"ฮุ่ยฮุ่ย....พี่สาวมาแล้ววววววว..."

เสียงเรียกหวานใสกังวาลเหมือนระฆังแก้วดังขึ้นหน้าห้องพร้อมกับประตูห้องเปิดออกกระทันหัน

"ว๊าว!!!วิวดีจัง...หึ..หึ"

"เฮ้ย!!!!ข้าอาบน้ำอยู่พี่เหมย"Σ(⊙▽⊙")

คุณหนูใหญ่จางเหมยฟางปิดตาแอบมองตามซอกนิ้ว 

ฮุ่ยฮุ่ยของข้ากำลังอาบน้ำผิวขาวดังไข่ปลอกรูปร่างไม่ถึงกับอ้อนแอ้นบอบบางแต่ยังดูเล็กว่าบุรุษหน้ายังคล้ายข้าและท่านแม่ถึึงแปดส่วน

"น้องชายมาชวนเจ้าไปเที่ยวที่ร้านข้าวันนี้ ไปกับข้าน้า วันนี้มีเดินโชว์ชุดคอเล็ตชั่นใหม่ที่ข้าตัดข้าอยากให้เจ้าไปกับข้า...น้าาาาฮุ่ยฮุ่ย"

ไม่พูดเปล่าวิ่งไปแกะขอบถังนั้านวดไหล่น้องชายอย่างเอาใจ

ฮุ่ยเห่อมือกุมเป้าเอาไว้แม้อยู่ใต้น้ำแต่น้ำใสขนาดนี้ ข้าจะขายออกไหมเนี่ย!

"ท่านพี่ข้าทราบแล้ว ท่านช่วยออกไปรอข้าที่สวนก่อนได้หรือไม่ คือข้าอาบน้ำอยู่ท่านพี่"

ฮุ่ยเห่อเอ่ยขอร้องอายก็อาย แต่มีเหรอเหมยเหมยจะยอมไปง่าย  ไม่ทันตั้งตัวฮุ่ยเหอถูกกดหน้ากับภูเขายักษ์สองลูก ด้วยความตกใจจึงปล่อยมือจากของสงวนด่านล่าง

เหมยฟางรอโอกาสนี้คว้าขมับเข้าที่ของสงวนทันที

"ฮุ่ยฮุ่ย..เจ้าโตขึ้นนิดนึง..ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า...ข้าไปรอด้านนอก.....เร็วๆนะเดี๋ยวไม่ทัน..."

เหมยฟางออกไปปล่อยฮุ่ยเห่อมุดลงน้ำไปเรียบร้อย. 

ท่านพี่ท่านเป็นสตรีนะ...ขอร้องอย่ามาวัดขนาดของข้าได้ไหม?╯﹏╰

"มาแล้ว...ไปกันเถอะสายแล้วเดี๊ยวไม่ทัน"

ไม่ทันพูดอะไร ก็โดนลากออกจากจวนไม่ทันจะพ้นดี

"คุณหนูเหมยฟาง...คุณชายฮุ่ยเหอท่านทั้งสองจะไปไหนกัน"

คังมินปรากฏกายในชุดลำลองสบายๆดักหน้าทั้งสองไว้ ตาคมหันไปจิกเจ้าเด็กน้อยที่กล้าปลดตนออกจากการคุ้มครอง

ฮุ่ยเหอยิ้มให้ร่างสูงแต่มันเป็นยิ้มที่ฝืนพิกล บรรยากาศแปลกๆหรือมีอะไรในกอไผ่บ้านข้า จางเหมยฟางคันยิบในใจ  หรือว่าสองคนนี้จาาาาาา.....ต่อมเผือกข้าทำงานอีกแล้ว

"องค์รักษ์คังมิน ข้ากับน้องจะไปที่ร้านตัดเสื้อของข้าว่าแต่ท่านวันนี้วันหยุดไม่ไปพักผ่อนล่ะ  ข้าได้ข่าวว่าท่านไม่ได้เป็นเงาของฮุ่ยเหอแล้ว แต่ย้ายมาเป็นหัวหน้าองค์รักษ์หน่อยย่อยหนึ่งขึ้นตรงกับพี่ใหญ่ ยินดีด้วยนะอนาคตไม่พ้นท่านคงได้เป็นองค์รักษ์หัวหน้าใหญ่แน่นอน ไม่ต้องเป็นแค่นักรบเงาตามเด็กน้อยที่ชอบสร้างปัญหาแบบที่ท่านเคยพูดแล้ว"

จางเหมยฟางยิ้มกริ่ม ใส่ไฟพูดให้ฮุ่ยเหอได้ยินถึงสิ่งที่ตอกย้ำให้ตนไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อน มองคังมินที่กำหมัดแน่นทองน้องชายที่เม้มปากไม่สบตาร่างสูง ข้าว่า....ข้าคลำมาถูกทางต้ิงมีหนอนก่อไผ่แน่นอน

"ใช่..ยินดีด้วยท่านองค์รักษ์คังขอให้ได้เลื่อนต่ำแหน่งในเร็ววัน..ท่านพี่เหมยไปเถอะเดี๊ยวไม่ทันนะ..."

ฮุ่ยเหอเดินขึ้นรถม้าของจวนที่จอดอยู่ไปหันกลับมามองอดีตเงาที่เค้าเคารพเหมือนพี่ชาย 

พึ่งรู้ว่าพี่คังเบื่อข้าเกลียดข้า....ทำถูกแล้วฮุ่ยเหอ....เจ้าอย่าได้ดึงใครมาเดือดร้อนกับเจ้าเลย..ใครอยากจะมารับใช้คนที่เที่ยวมีอะไรกับใครไปทั่วกัน

"รอข้าด้วย...ข้าไปหละ.."

เหมยฟางตามฮุ่ยเห่อขึ้นรถม้าแอบมองทางหางตาเห็น คังมินมองเข้าไปในรถม้า  

สองมือเดี๋ยวกำเดี๋ยวคาย  ก่อนจะเดินจากไป....อ้า!!!ข้าจะเป็นกามเทพให้ท่านกับน้องชายเอง...อิ....อิ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #6 ชิพส์ (@for-dream) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:11
    อย่าปล่อยท่านคังไปเด็ดขาดเลยน่อ
    #6
    0