คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย {Fic Moonsun} os - ѹ轹 {Fic Moonsun} os - วันที่ฝนตก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
วันที่ฝนตก...วันที่เราเลิกรากัน

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

จันทร์

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ โซล่าร์ mamamoo

ตะวัน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ต.ค. 61 / 16:49


  ในวันที่ฝนตก

ตะวันมองไปยังหน้าต่างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยดน้ำฝนเกาะมากมาย ทำให้เธอรู้สึกเหงาไม่น้อยเลย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ความทรงจำเก่าๆของเธอยังคงตามหลอกหลอนเธอเสมอ มันทั้งสวยงามและทรมานในเวลาเดียวกัน 

 เนื่องจากห้องของเธออยู่ชั้น 5 ทำให้เธอชอบมองที่หน้าต่างเพื่อชมวิวเสมอ เธอมองลงไปก็เห็นแต่ร่มหลากสีเต็มไปหมด ฤดูฝนคงเป็นฤดูที่โรแมนติกสำหรับคู่รัก ได้ใช้เวลาอยู่ใกล้ชิดกันภายใต้ร่มคันเล็กๆเหล่านั้น แต่สำหรับเธอกลับเป็นฤดูที่น่าเศร้า การจากลาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้เธอรู้สึกว่าฤดูนี้เวลาผ่านไปช้ายิ่งหนัก ยิ่งฝนตกก็ยิ่งทำให้เธอช้ำใจ คนที่เคยคิดว่าจะมาทำให้ดีขึ้นแต่กลับมาเป็นหนามคอยทิ่มแทงซะงั้น เธอรู้ว่าอีกคนไม่ผิด รู้ว่าอีกคนเป็นอย่างไร เธอก็ยังตัดสินใจเดินไปยังขวากหนามนั้นอีก โง่แท้ๆเลยเรา...

.
.
.
.
.
.

5 ปีที่แล้ว

 ตะวันออกมารอคนรัก ภายใต้ตึกของเธอ คนร่างบางดีใจมากที่จะได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่เธอรักในฤดูที่แสนโรแมนติกนี้ สักพักเธอก็เห็นร่างสูงเดินมาพร้อมกับร่มอยู่ไกลๆ เธอยิ้มให้อีกคน พร้อมกับไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ

"เป็นไงบ้างล่ะ จันทร์"

"ก็ดี.."

คำตอบห้วนๆเธอยังไม่ชินกับมันซะที น้ำเสียงของอีกคนเปลี่ยนไปทุกๆครั้งที่เราพบกัน หวังว่าจะไม่มีอะไรร้ายๆเกิดขึ้นกับเราทั้งสอง

"ไปไหนกันดีหล่ะ"

ร่างสูงไม่ตอบ พร้อมกลับทำหน้าตาเศร้าสร้อย 

"งั้นไปเดินเล่นกันเนาะ"

ตะวันยื่นหน้าไปยิ้มให้อีกคน แต่กลับถูกทำหน้าตาเย็นชาใส่ ทำให้จิตเธอเริ่มตกทันที ต้องทำให้อีกคนรู้สึกดีขึ้น ตะวันจึงจูงมืออีกคนเดินออกไปสักพัก...

.
.
.
.
.


"เดี๋ยวก่อนตะวัน.."

"?"

"เอ่อ...ขอโทษนะ"

"ขอโทษอะไรเหรอ"

หญิงสาวมองไปหาคนรักด้วยหน้าตาสงสัย อีกคนไม่เคยทำอะไรให้เธอทุกข์หรือเสียใจเลยด้วยซ้ำ

"เราเลิกกันเถอะ.."

"ท..ทะ.ทำไม..."

"ฉันต้องไปเรียนต่อต่างประเทศน่ะ นานอีกด้วย ฉันกลัวว่าระยะทางจะทำให้เราทั้งสอง..."

"ฉันรอได้หน่า"

"แต่ว่ามันนานมากเลยนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกน่าา"

"เอาจริงๆเลยนะตะวัน....


มีคนฉันอื่นน่ะ

ฉันเบื่อเธอแล้วหล่ะ ปกติเราก็ไม่ค่อยเจอกัน ไม่ค่อยคุยด้วยกัน ฉันรู้สึกเหงามากๆเลย พอจะโทรหาเธอ เธอก็ไม่รับสายฉัน ฉันยังรักเธอเหมือนเดิมน่ะแต่ว่า..ตอนนี้ฉันคบกับคนอื่นอยู่"

 น้ำตาของร่างเล็กเริ่มไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย มองไปยังร่างสูงที่ตอนนี้เดินลับตาออกไป และไม่มีท่าทีจะหันกลับมาอีกด้วย ยิ่งทำให้เธอเจ็บใจเข้าไปใหญ่ เธอรู้...เธอดูแลเขาไม่ดีพอ เขาไปเจอคนที่ดูแลเขาได้ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ...ใช่ไหมล่ะ แล้วจะมาเสียใจทำไหมละ..

 ขาของตะวันเริ่มสั่น แล้วทรุดลงมากับพื้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนมากมาย ร่มของคนที่เคยเป็นคนรัก ปลิวออกไปตามแรงลมของมรสุม ฝนเริ่มตกหนักอีกรอบ เหมือนตอกย้ำเธอ เหมือนรู้ทุกอย่าง...

.
.
.
.
.
ปัจจุบัน

 ยิ่งคิดถึงอดีตมันก็ยิ่งฝังใจเธอลึกยิ่งขึ้นเท่านั้น เธอจึงเลิกคิดถึงมัน แล้วเดินออกไปห้องไป ออกจากบรรยากาศที่แสนเงียบเหงานี้

ใต้อาคาร

 ร่างเล็กเดินเข้าร้านกาแฟร้านโปรดของเธอ จริงๆแล้วเธอไม่ค่อยได้ออกไปที่ไหนสักเท่าไหร ถ้าร้านนี้ปิดไปเธอคงตายแน่ๆ ใต้อาคารเต็มไปด้วยร้านอาหารมากมาย แถมมีฟิตเนสอีกด้วย เป็นสวรรค์ชั้นดีของคนที่ชอบอยู่แต่ภายในห้องอย่างเธอเลย

 หลังจากเข้ามาภายในร้านกาแฟแล้ว เธอก็เดินไปยังเคาเตอร์เพื่อสั่งลาเต้ของโปรดเธอทันที

"ลาเต้หวานเย็น 1 ที่ค่ะ"

"ที่นี้หรือกลับบ้านคะ"

"ที่นี้แหละค่ะ บรรยากาศกำลังได้เลย"

 เธอพูดเป็นกันเองกับพนักงานร้านกาแฟ เพราะทั้งคู่เคยเรียนอยู่ที่เดียวกันมาก่อน ก่อนที่เธอจะเดินไปรอที่โต๊ะตัวโปรดของเธอ ที่สามารถมองไปยังบรรยากาศด้านนอกได้ เมื่อก่อนที่ข้างๆเธอก็มีขาประจำเหมือนกันแต่ตอนนี้เขาไม่ค่อยมาแล้วนะสิ...

"ลาเต้เย็นได้แล้วจ้า"

"จ้าาาา"

 ตะวันเดินผ่านโต๊ะหนึ่งไป ร่างเล็กสะดุดตากับผู้หญิงร่างสูงบางที่กำลังนั่งดูโทรศัพทร์อย่างสบายใจ กลิ่นน้ำหอยโฉยออกมา เนื่องจากลิ่นมันฉุนเกินไปทำให้เธอจามออกมา

"ฮัดชิ้ว!!"

"เห้ย!!"

ร่างสูงที่นั่งอยู่ตกใจแล้วหันมาหาตะวัน เธอมองเข้าไปภายใต้แว่นตาสีดำของอีกคน สายตาที่คอยตราตรึงใจเสมอ มันกลับมาอีกแล้ว ตะวันทำเป็นไม่รู้จักแล้วเดินผ่านไป หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ทักเธอเช่นกัน เธอนั่งกินลาเต้อย่างไม่สบายใจ เพราะรู้สึกถึงพลังงานข้างหลังเธอ ที่กำลังจ้องเธอปานจะกลืนกินอยู่ ทำให้ตะวันต้องรีบดื่มแทนที่จะจิบสบายๆ มองวิวรอบๆข้าง 

 ตะวันรีบเดินออกมาก่อนจะสะดุดขาตัวเองก่อน เธอล้มไปข้างหลังแล้วไปชนกับร่างสูงพอดี

"ขอโทดค่ะๆๆ"

"ไม่เป็นไร..."

 เสียงทุ้มทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วอีกครั้ง เธอไม่กล้าสบตาอีกคน และพยายามหลบหน้าอีกด้วย ร่างสูงก็พยายามจับเธอไว้ก่อนที่จะหนีไป บังคับให้เธอจ้องหน้าให้ได้

"อย่าหลบหน้าได้ไหม..ขอร้องหล่ะ ตะวัน"

"ออกไปเลย!"

เธอดันอีกคนออกไปพร้อมกลับรีบวิ่งขึ้นบันไดทันที..

.
.
.
.
.

ชั้น 5

"แฮ่กๆๆ"

ตะวันหอบแรงๆ ก่อนที่จะลากสังขารไปยังหน้าห้องของเธอ ก่อนที่จะควักกุญแจห้องออกมา แล้วรีบเปิดประตูทันที แต่ก่อนที่เธอจะจะเปิดประตูได้ ก็มีมือของใครบางอย่างมาหยุดเธอไว้ก่อน ตะวันรีบหันไปทันที ก่อนจะเจอร่างสูงแสนคุ้นเคย

"อย่าหนีไปอีกเลยนะ"

"ทีตัวเองยังหนีไปเลย!! ปล่อยไปเหอะตอนนั้นเธอก็หนีไปอย่างไร้เยื่อใย ฉันยังไม่ตามเธอเลยนะ"

"เรียกว่าจันทร์เหมือนเดิมเหอะ มันดูห่างเหินเกินไป"

"เราไม่เป็นอะไรกันอยู่แล้วนิ"

ตะวันพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาของเธอออกมา เธอจะไม่ยอมแพ้ต่อคนข้างหน้าเธออีก ถึงแม้ว่าเธอจะแพ้ทุกครั้งก็เถอะ จันทร์ดันเธอให้เข้าไปยังห้องแล้วรีบล็อคประตูทันที

"จะทำอะไร"

"รื้อฟื้นความจำไง ว่าเราคือคนรักกัน"

จันทร์จูบไปยังริมฝีปากของร่างเล็กทันที ก็จะแทรกลิ้นอุ่นๆของเธอไป ตะวันตอบรับอย่างเต็มใจ พร้อมกลับกอดตอบอีกคน จันทร์เห็นว่าอีกคนยังรู้สึกเหมือนกับเธอรู้สึกอยู่ เธอก็พร้อมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทิ้งทุกอย่างมาหาอีกคน...เพราะความรู้สึกของเธอคือความรัก..
.
.
.
 จากนี้ไปหน้าฝนที่แสนเหงานี้จะกลายเป็นฤดูที่ทั้งคู่ชอบมากที่สุด
จากวันที่เคยเลิกรากลายเป็นวันที่เริ่มต้นทุกอย่างทุกอย่างใหม่อีกครั้ง
"รักนะพระจันทร์ของฉัน"



-------จบ-------








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ LexelVW จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    0/94

    0

    0%

    7 ต.ค. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น