กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,051 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    13

    Overall
    2,051

ตอนที่ 1 : ใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

บทที่ 1 
ใคร
     เด็กสาวอลิซลุกขึ้นยืนมองร่างกายที่สะบักสะบอมของตนเอง เธอมุ่งตรงกลับไปยังบ้านและเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปข้างใน เธอกลับพบข้าวของกระจัดกระจาย เหมือนถูกรื้อค้น ไม่นานเธอยังได้ยินเสียงพูดคุยและนินทาเธออยู่ตลอดเวลา อลิซเริ่มชินชากับเสียงเหล่านั้น เธอไม่สนใจคำพูดหรือสิ่งอื่นใดและลงมือปัดกวาดเก็บข้าวของภายในบ้านของเธอ ไม่นานนักมีผู้ใหญ่และชาวบ้านจำนวนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแล้วต่อว่าเธอในเรื่องที่เธอเป็นตัวโชคร้าย ทั้งๆที่เธอไม่เคยทำอะไรให้กับพวกเขา ชายอาวุโสคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาจับกระชากแขนของเธอ อลิซร้องขอด้วยความเจ็บปวดแต่ผู้คนเหล่านั้นกลับไม่ได้สนใจใยดีในเสียงร้องของเธอ พวกเขาลากเธอไปหน้าบ้าน และเริ่มต่อว่าสาบแช่งในตัวของอลิซ เธอพยายามปฏิเสธให้พวกเขาเข้าใจ ไม่นานนักชาวบ้านเริ่มขว้างปาเศษดินและก้อนหินเพื่อขับไล่เธอ อลิซได้รับความเจ็บปวดและบาดแผลต่างๆตามร่างกาย เธอร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดและคิดในใจขณะนั้น ว่าเธอทำผิดอะไรทำไมเธอถึงต้องมาเจอเหตุการณ์ร้ายๆเช่นนี้
     ชายอาวุโสคนหนึ่งหยิบท่อนไม้ขนาดพอดีมือเดินตรงเข้ามาหาเธอ เขาฟาดตีอลิซอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่นานที่ชายอาวุโสฟาดตีเธออยู่นั้นก็เกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น ไม้ที่เขาใช้ฟาดอลิซนั้นได้กลายเป็นธุลี ชายอาวุโสหน้าซีดลงและก้าวถอยห่างจากเธอ ผู้คนรอบข้างเริ่มขว้างปาเศษหินและดินเข้าหาเธออีกครั้ง แต่ก็กลับกลายเป็นธุลีและลอยหายไปก่อนจะถึงตัวเธอ ทุกคนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น 
     อลิซค่อยๆเงยหน้าขึ้นดวงตาทั้งสองของเธอเปล่งประกายสีน้ำตาล อมเหลืองแวววาวดังอัญมณี บาดแผลเริ่มปิดสนิทร่างกายเธอฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เธอค่อยๆยืนขึ้น พื้นที่บริเวณรอบๆบ้านและผู้คนเหล่านั้น ได้เกิดรากไม้และเถาวัลย์เลื้อยขึ้น ต้นไม้ใหญ่หลายต้นโผล่ขึ้นจากพื้นดินอย่างสวยงาม ผู้คนเริ่มสั่นกลัวในสิ่งที่ทำกับเธอลงไป พวกเขาเริ่มคุกเข่าลงอ้อนวอนขอโทษและขอร้องให้เธอไว้ชีวิตพวกเขา แต่สิ่งที่ตอบกลับมาทำให้พวกเขานั้นต้องตกตะลึง

"หนูไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าทำร้ายหนูอีกเลยหนูจะไปจากที่นี่ ตามที่ทุกคนต้องการ" 

     อลิซได้ยอมทำตามในสิ่งที่ทุกคนต้องการ และเธอกลับไม่ทำร้ายใครถึงแม้ว่าพวกเขา จะทำร้ายเธอจนเจ็บปวดมากขนาดไหนก็ตาม เรื่องราวของเธอแพร่กระจายออกไปทั่วหมู่บ้านเพียงไม่กี่ชั่วโมง ผู้คนต่างเริ่มนำสิ่งของมาเพื่อขอร้องและขอบางสิ่งจากเธอ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้านของอลิซ ชาวบ้านกลับไม่พบเธออีกเลย

     อลิซออกจากหมู่บ้าน และจากบ้านที่ตัวเองรักเคยอาศัยอยู่ มาด้วยความเศร้าความเจ็บปวดภายในจิตใจ ร่างกายมีเพียงชุดเสื้อผ้าที่สวมใส่เท่านั้น เธอมุ่งหน้าไปอย่างไร้จุดหมายและหยุดพักใกล้ริมน้ำ เธอนั่งพักพิงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งและหลับไป 

"หนู..หนู... "

     เสียงปลุกจากชายอาวุโสคนหนึ่ง

"หนูมานอนริมน้ำแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ และนี่พ่อแม่หนูอยู่ไหน" 
     
     อลิซเงยมองหน้าเขา เธอได้เล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นและเตือนเขาอย่าได้เข้าใกล้เธออีก แต่กลับทำให้ชายอาวุโสหัวเราะออกมา เขาขอโทษในสิ่งที่เขาเอ่ยถามทำให้หัวใจสาวน้อยต้องเจ็บปวด แต่สิ่งที่เขาหัวเราะนั้นเขาให้คำตอบกับเธอว่า เขาไม่กลัวที่จะตาย ในชีวิตนี้ของเขาได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการแล้วไม่มีเรื่องที่จะต้องเสียใจ และเขาพยายามชักชวนอลิซเข้าไปพักที่บ้านของตนเอง 
     อลิซกล่าวขอบคุณและปฏิเสธเขาในทันที เธอลุกขึ้นและก้าวเดินต่อไป ชายอาวุโสเห็นเช่นนั้นได้แต่ยืนมองอยู่พักหนึ่ง เพียงไม่นานเขาคิดอะไรขึ้นได้บางอย่าง ก่อนจะรีบวิ่งตามอลิซไป

"นี่หนูอลิซ! ... ช่วยรอตรงนี้ก่อนได้ไหม"

     อลิซได้แต่สงสัยในคำขอของเขา ชายอาวุโสรีบกลับไปยังบ้านของตนเองและจัดเตรียมสิ่งของอาหารต่างๆใส่รถเข็น ผ่านไปเกือบชั่วโมง เขากลับมาหาอลิซ ชายอาวุโสดีใจและไม่อยากเชื่อในสายตาของตัวเอง อลิซยังคงรักษาสัญญาและยืนรอเขา อลิซมองเห็นสิ่งของที่ชายอาวุโสนำมาให้กับเธอ เธอกล่าวขอบคุณชายอาวุโสด้วยรอยยิ้ม แต่ด้วยสิ่งของที่นำมาให้กับเธอนั้นเป็นจำนวนมาก เธอไม่สามารถแบกไปได้หมด อลิซพูดคุยกับชายอาวุโสและขอของในกระเป๋าเท่าที่จำเป็น แต่กลับถูกชายอาวุโสปฏิเสธ ถ้าเขาจะให้เธอนั้นเขาอยากจะให้เธอนำมันไปทั้งหมดแต่กลับกัน ถ้าเธอไม่สามารถนำไปได้เขาก็จะไม่ให้ทั้งหมดเช่นเดียวกัน
     ในทันทีที่อลิซทราบเช่นนี้ เธอยิ้มและตอบกลับเขาในทันที อลิซกล่าวขอบคุณในสิ่งของเหล่านี้ที่ชายอาวุโสนำมาให้ เธอกล่าวอำลาเขาโดยที่เธอไม่ได้นำสิ่งของไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ชายอาวุโสยืนมองแผ่นหลังสาวน้อยเช่นนั้นเขาตะโกนบอกกล่าวขอให้เธอหยุดรออีกครั้ง อลิซหยุดรอและหันกลับไปมองเขา ชายอาวุโสพยายามลากรถเข็นตรงมาหาเธอด้วยความลำบาก และเมื่อเขามาใกล้เธอพอควร คราวนี้เขาพูดกับเธอในเรื่องที่ต่างออกไป

"หนูอลิซ ลองเอาฝ่ามือแตะไปที่รถเข็นดูสิ"

     อลิซสงสัยเป็นอย่างมากและถามกลับเขาในทันที

"ทำไมกันหรอคะ"

     ชายอาวุโสไม่ตอบคำถามใดๆและยังคงยืนยิ้มให้กับเธอ อลิซทำหน้าตาสงสัยก่อนจะเริ่มยื่นแขนออกไปและนำฝ่ามือแตะที่รถเข็น เถาวัลย์เลื้อยพันเกี่ยวสิ่งของติดกับรถเข็นในทันที อลิซตกใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันมามองชายอาวุโสที่ดูเหมือนว่าเขานั้น จะไม่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เลย

"ลองเดินดูสิ"
     
     ชายอาวุโสเอ่ยพูดขึ้น อลิซเริ่มเก้าท้าวเดินไปยังเส้นทางข้างหน้า สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ล้อรถเข็นหมุนเคลื่อนที่ตามเธอไปอย่างช้าๆ ในทันทีที่อลิซหยุดเดินรถเข็นก็ค่อยๆหยุดลงเช่นเดียวกัน สีหน้าของอลิซดีใจเป็นอย่างมาก เขาหันกลับมองหาชายอาวุโส แต่กลับทำให้เธอต้องตกใจอีกครั้ง อลิซไม่พบเจอเขาอีกเลย 

"ใครกัน" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 ImEMER (@ImEMER) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 13:30
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-12.png รอครับ
    #5
    1
    • #5-1 Mptize (@Mptize) (จากตอนที่ 1)
      19 กันยายน 2561 / 21:28
      ครับผมเร็วๆนี้ครับผม
      #5-1