กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,057 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    2,057

ตอนที่ 12 : เป้าหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.ค. 61

บทที่ 12
เป้าหมาย
อลิซสัมผัสได้ถึงอันตรายสุดขีดกับชีวิตของโจส ฟีน่ายกมือขึ้นแล้วตวัดมือเฉียงลง แต่ทว่าในตอนนั้นเองที่คูฟี่กระโดดมาขวางเอาไว้เขาคำรามเสียงดังในทันที พลังเวทย์คูฟี่และฟีน่าประทะกันจนทำให้เกิดลมกระแทกอย่างรุนแรง ครูซ(อัศวินเวทย์กระป๋อง) อุ้มร่างคริสหนีถอยห่างมาทางที่อลิซอยู่ 

"โหว หมาป่าเวทย์อย่างงั้นหรอ?"
"วันนี้พวกเราโชคดีแล้วสิ .... เอาเจ้านั่นกลับไปด้วย!"

     คูฟี่ตกเป็นเป้าหมายแต่ทว่าในตอนนั้นเองที่อลิซปลดปล่อยพลังเวทย์ของเธอ จนเกิดลมพัดแรงคูฟีขยายตัวใหญ่ขึ้นพร้อมกับอัศวินที่ตัวใหญ่ขึ้นเช่นกัน ทั้งสองยืนเคียงข้างอลิซ 
     อลิซตวัดมือขึ้นเถาวัลย์ได้เลื้อยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน เข้าโจมตี 1 ในผ้าคลุม เขาป้องกันการโจมตีของเธอเอาไว้ได้ อัศวินครูซกระโดดขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว เขาฟาดดาบลงที่อีกคน แต่ทว่าคนในผ้าคลุมนั้นสามารถป้องกันเอาไว้ได้แต่แรงปะทะทำให้เขาตกลงสู่พื้นดินอย่างแรง 

"เห้ย!!"

     คนแรกที่อลิซโจมตีนั้นได้เอ่ยเรียกพรรคพวกที่ตกลงสู่พื้นด้วยความเป็นกังวล ในตอนนั้นเองที่เขาหันไปพูดกับฟีน่าให้เธอช่วยเหลือพรรคพวก แต่ทว่าเขาก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นเธอนั้นตกอยู่ในสภาพที่ลำบากเป็นอย่างมาก คูฟี่ตะปบกดเธอเอาไว้ด้วยอุ้งเท้า ฟีน่าเองก็ได้ป้องกันการโจมตีของเขาด้วยบาเรียพลังเวทย์จนไม่สามารถขยับออกจากพื้นที่ตรงนั้นได้ 
     เพียงเสี้ยงวินาทีฟีน่าปล่อยพลังเวทย์ไปที่พื้นดินที่คูฟี่อยู่ทำให้เขานั้นเสียการทรงตัว เธอหลุดออกจากการโจมตีแล้วเข้าไปช่วยเหลือพักพวกที่ถูกอัศวินโจมตีสู่พื้นดิน 

"ฟีน่าพาเกรซถอยไปก่อน!"

     น้ำเสียงของชายในผ้าคลุมที่กำลังต่อสู้อยู่กับอลิซ ตะโกนบอกเธอ เขาถอดผ้าคลุมออกเปิดเผยตัว ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยสัก เขาหันไปโจมตีโจสและคริสที่บาดเจ็บอยู่กับที่ ในตอนนั้นเองที่อลิซตกใจแล้วรีบปกป้องพวกเขาด้วยพลังของเธอ จนไม่ได้ระวังตัวเอง ชายรอยสักได้โจมตีเวทย์ไฟใส่เธอในทันที โจสกับคริสพยายามขยับตัวไปปกป้องเธอแต่ทว่าก็ไม่ทัน ไฟระเบิดออกเป็นฝุ่นควันจนทำให้พวกเขานั้นตกใจเป็นอย่างมาก

"นี่เจส!! แกทำอะไรลงไป พวกเราต้องการเธอนะ!!"

     ฟีน่าโกรธเขาเป็นอย่างมาก เจสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"เอาน่าไม่ถึงตายหรอก เอากลับไปเป็นๆหรือไกล้ตายก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ"

     ฟีน่าโมโหเป็นอย่างมากที่เขาทำอย่างนั้นกับอลิซ เมื่อฝุ่นควันจางลงหายไป เจสกลับต้องตกใจเมื่อเห็นอลิซนั้นไม่เป็นอะไร ร่างกายเธอปกคลุมด้วยโดมแสงสีทอง และรถเข็นเวทย์ที่อยู่ด้านหลังของเธอ ฟีน่าเอะใจเล็กน้อยพลางคิดในใจ 'หมายความว่าไงรถเข็นของเธอก็มีความคิดเป็นของตัวเองอย่างงั้นหรอ' แต่ก็ทำให้เธอดีใจเล็กน้อยที่อลิซไม่เป็นอะไร
     อลิซหันไปมองรถเข็น เธอดีใจเป็นอย่างมากที่เขามา แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็นใจ เจสเข้าโจมตีเธออย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะถึงตัวเธอก็ได้ถูกการโจมตีด้วยอุ้งเท้าของคูฟี่จนกระเดนไปไกล ไม่เพียงเท่านั้นอัศวินครูซได้เคลื่อนที่ไปดักรอล่วงหน้าในระหว่างที่เจสยังคงลอยกระเด็นอยู่ เมื่อเจสกระเด็นมาถึงครูซจับดาบพร้อมที่จะฟาดฟัน แต่เสี้ยววินาทีนั้นที่อลิซสื่อสารกับเขา

"อย่าฆ่าเขานะ!"

     ครูซตัดสินใจฟาดดาบในฝักดาบเข้าที่กลางลำตัวของเจส การโจมตีของครูซทำให้เจสกระอักเลือดปางตาย เจสกระเด็นไปตกอยู่ใกล้ๆเกรซและฟีน่า เกรซเอ่ยเรียกเจสด้วยความเป็นห่วง เธอโมโหเป็นอย่างมากเธอจ้องมองไปที่อลิซ แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าทำให้ดวงตาเบิกกว้างขึ้นพลางคิดในใจ 'พระเจ้า?' ภาพอลิซและผู้คุ้มกันทั้งสามของเธอ น่าเกรงขามและน่ากลัวจนเธอนั้นรู้สึกยอมแพ้ ประกายแสงสีทองส่องสว่างเปล่งประกายในความมืด แม้แต่ทุกคนในที่แห่งนั้นก็ยังได้เห็นภาพเช่นเดียวกับเธอ 
     ฟีน่าลุกขึ้นยืน เธอปลดปล่อยพลังเวทย์ความมืด ล้อมพรรคพวกของเธอเอาไว้ เธอส่งสายตาไปที่โจสอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักเธอได้เมินหน้าหลบสายตาของโจสที่มองเธอกลับด้วยความรัก ความมืดค่อยๆปกคลุมลุกไหม้ดังเปลวเพลิง 

"ฟีน่า!!"

     โจสตะโกนขึ้นสุดเสียงพร้อมกับวิ่งเข้าหาเธอ แต่ทว่าเขาก็ได้ล้มลงด้วยพิษบาดแผล เขานั้นได้สูญเสียเลือดในร่างกายไปเป็นจำนวนมาก เขาพยายามยื่นมือออกไปและประคองสติเรียกชื่อเธอ ฟีน่าไม่ยอมหันกลับมามองเขาแต่ในตอนนั้นเองที่เธอนั้นได้น้ำตาเอ่อล้นออกมา เกรซเข้าใจเธอได้ในทันที เธอเข้าไปประคองเจสเอาไว้ไม่นานทั้งสามก็ได้หายตัวไปจากที่แห่งนั้น
     อลิซรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของโจสขึ้น ในตอนนั้นเองเธอที่อลิซเห็นบาดแผลของเขาจำนวนหลายแห่งที่ถูกใบมีดทิ่มแทง พลางคิดในใจ 'ไปหาหมอคงไม่ทันแน่' เธอแบมือข้างขวาออกในมือของเธอนั้นมีเมล็ดพันธุ์อยู่ 1 เมล็ด เธอปล่อยเมล็ดนั้นลงสู่ผืนดิน ทันทีที่เมล็ดลงสู่พื้นก็ได้หายไปในทันที ไม่นานนักแผนดินไหว ณ ที่แห่งนั้นเล็กน้อย ระหว่างนั้นเองที่ทหารของหมู่บ้านได้โผล่เข้ามาในที่แห่งนั้น รวมไปถึงลูกน้องของโจสและพ่อค้าแม่ค้า พวกเขาไม่สามารถทนรออยู่ด้านนอกต่อไปได้ ด้วยเสียงของการต่อสู้และพลังต่างๆที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาต้องฝืนคำสั่งตามเข้ามาในป่า 
     ทุกคนได้เห็นสิ่งมหัสจรรย์เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขา ร่างกายของอลิซถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองและต้นไม้ที่ค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วใหญ่ขึ้นจนผู้คนในหมู่บ้านแห่งการแลกเปลี่ยนสามารถมองเห็นจากบนท้องฟ้า ต้นไม้ค่อยๆเปล่งประกาย ประกายแสงตกลงมาสู่ร่างของโจส ร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยบาดแผลค่อยๆปิดสนิท อาการเขาค่อยๆดีขึ้นอย่างช้าๆ ทุกคนเห็นสิ่งเกิดขึ้นตรงหน้าต่างพากันอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นและกลัว
     ความกลัวของพวกเขานั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะอลิซ แต่เป็นคูฟี่หมาป่าเวทย์ของเธอ ที่ยังคงตัวใหญ่ดวงตาดุดันตลอดเวลา ทหารพยายามก้าวขาออกไปเพื่อขวางหมาป่ากับอลิซด้วยความกล้ากลัวๆ อลิซเห็นทหารของหมู่บ้านเป็นเช่นนั้นเธอจึงบอกกับพวกเขาว่าคูฟี่นั้นไม่อันตราย เขาเป็นพวกเดียวกับทุกคน ในตอนนั้นเองที่อลิซ สื่อสารกับเขาผ่านจิต คูฟี่ค่อยๆตัวเล็กลงกลับมาเป็นปกติ หลังจากนั้นเสียงตะโกนโวยวายจากคริสก็ดังขึ้น

"เห้ย!! ปล่อยฉันนะเว้ย!"

     ทุกคนหันไปมองเขาก็พบกับ รถเข็นที่จับเขาไว้ด้วยเถาวัลย์ คริสดิ้นสุดตัวแต่แผลของเขาค่อยๆดีขึ้นเช่นกัน ครูซ(อัศวินกระป๋อง) เดินเข้าหาเขาพร้อมกับเอาปลายฝักดาบจิ้มๆ ที่ร่างกายเขาอยู่หลายที 

"เห้ย อย่ามาจิ้มฉันนะไอกระป๋อง!! ฉันไม่ใช่ขี้นะเว้ย!!!"

     ทุกคนต่างคิดเป็นสิ่งเดียวกัน 'ใช่เลยล่ะ' คริสโวยวายมากจนรถเข็นใช้เถาวัลย์ปิดปากเขาด้วย หัวหน้านายทหารเดินเข้าหาอลิซ พร้อมกับคำนับเธอแต่อลิซบอกกับเขาทันทีอย่าทำแบบนั้นกับเธอเลย หัวหน้านายทหารทำตามสิ่งที่เธอขอแล้วเริ่มสอบถามเหตุการณ์กับเธอทั้งหมด ไม่นานนักเขาก็ได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด 
     พระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้าส่องให้เห็นทั่วทุกพื้นที่ของป่า ทหารเริ่มตัดต้นไม้สร้างทางเข้าออกป่าแห่งนี้อย่างอิสระ ในระหว่างนั้นเองที่คริสถูกจับตัวไปสอบสวนอีกครั้ง ด้วยกำลังของรถเข็นและครูซที่ยกร่างเขามอบให้กับทหารอย่างง่ายดาย 

"จำไว้เลยนะ!! ไอรถบ้า!! ไอกระป๋องเฮงซวย!! ฉันจะกลับมาแก้แค้นแกสองตน!"

     ครูซและรถเข็นสะใจเป็นอย่างมากที่ได้แกล้งเขา ทั้งสองหันไปตบมือกัน แต่ทว่ารถเข็นนั้นไม่มีมือจึงใช้เถาวัลย์แทน ในตอนนั้นเองที่รถเข็นออกแรงมากไปหน่อยจนแขนของอัศวินหลุดลอยกระเด็นไปโดนหัวของคริสซ้ำอีกครั้ง คริสหมดสติพร้อมกับวิญญานลอยออกจากร่าง 
     ทหารตกใจจึงเอ่ยเรียกคริสตลอดเวลา ทำให้พ่อค้าแม่ค้าที่เห็นเหตุการต่างหัวเราะกับสิ่งที่เกิดขึ้น หัวหน้านายทหารขอเชิญ อลิซกลับไปให้ปากคำอย่างเป็นทางการเธอตอบตกลงเขา แต่ทว่าเธอขอเวลาอีกสักครู่ หัวหน้านายทหารเอะใจเล็กน้อยก่อนจะตกลงกับเธอ 
     อลิซหันหน้าเดินเข้าไปในป่าอีกด้านที่ก่อนหน้านี้พวกคูฟี่ถูกขังไว้ เมื่อเธอเข้าไปได้ไม่นานนักก็ได้เห็นสิ่งของมากมายและผลไม้ ฟีน่าปลูกผลไม้ด้วยพลังเวทย์ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดีว่าเธอทำแบบนี้มานานมากขนาดไหนแล้วมีใครที่ตกเป็นเหยื่ออีกไหม คูฟี่เองก็ได้ตามเธอมาเช่นกันแล้วสื่อสารกับเธอ เขาบอกกับอลิซในทีแห่งนี้ไม่น่าจะมีใครได้เคยเข้ามาก่อน น่าจะเป็นเขากับครูซเท่านั้นที่ได้เข้ามาถึงที่นี่ ก่อนหน้านี้ฟีน่าเองเธอคงปลูกผลไม้ด้วยพลังของเธอเอง พวกเราบังเอิญมาเจอเลยถูกเธอจับแล้วดูดพลังมาหล่อเลี้ยงผลไม้เหล่านี้
     อลิซครุ่นคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอยังคงคิดพื้นฐานจิตใจของฟีน่าเธอนั้นเป็นคนดี เธอต้องมีอะไรบางอย่างถึงทำให้เธอต้องเป็นเช่นนี้ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อลิซสงสัย ฟีน่าเธอมีพลังมากพอที่จะจับตัวเธอแต่ทำไมกันนะ อลิซสับสนเป็นอย่างมาก ในเช้าวันนั้นเองที่เธอได้เก็บความสงสัยทั้งหมดเอาไว้ แล้วกลับไปให้ปากคำกับทหารของหมู่บ้าน 

เหตุการณ์ในหมู่บ้าน

     หลังจากที่เธอให้ปากคำเสร็จเมื่อเธอก้าวออกมา ก็ได้พบกับเชลและชาวบ้านอีกหลายคนที่อยากทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น พวกเขาได้ทราบข่าวเกียวกับฟีน่าอย่างรวดเร็ว อลิซบอกกับพวกเขาเหล่านั้นว่าฟีน่าไม่เป็นอะไรเธอสบายดี ถึงแม้ว่าพวกชาวบ้านและเชลจะถามอะไรเธอไปอลิซได้แต่ตอบในสิ่งที่ดีๆออกไปให้พวกเขาได้เข้าใจ และบอกว่าที่เธอหายตัวไปนั้นเป็นเพราะถูกกลุ่มคนชั่วร้ายพาตัวไป 
     ในตอนนั้นเองที่ชาวบ้านและเชลได้ปลุกระดมคนเพื่อไปช่วยเหลือ แต่ทว่าทหารได้ทำการล้อมพวกเขาเอาไว้แล้วสั่งห้ามทำอะไรเด็ดขาด ชาวบ้านกับทหารเริ่มโต้แย้งกัน จนทำให้อลิซคิดอะไรดีดีออกมา เธอใช้พลังเวทย์สือสารภายในจิตใจทุกคน 

'ไม่ต้องห่วงนะทุกคน เดี๋ยวฟีน่าก็กลับมาแล้วล่ะ'

     คำพูดของเธอทำให้พวกเขานั้นหยุดทะเลาะกัน อลิซเริ่มกล่าวต่อ

'ฉันจะเป็นคนไปนำพาเธอกลับมาหาทุกคนนะ'

     ชาวบ้านรวมไปถึงเชลน้ำตาไหลออกมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณเธอ อลิซเห็นเช่นนั้นจึงคิดในใจเธอจะทำให้พวกเขาเหล่านี้ผิดหวังไม่ได้ 

'ดีแล้วหรอไปสัญญาแบบนั้น'

     คูฟี่นอนรออยู่ข้างๆ เขาสื่อสารกับอลิซเพียงคนเดียว เธอตอบกลับเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้ไหม คูฟี่ถอนหายใจเล็กน้อย ในตอนนั้นเองที่รถเข็นและครูซ(อัศวิน) ได้เคลื่อนที่เข้ามาหาเธอและคูฟี่ 

'คงต้องรักษาสัญญาแล้วล่ะ...ไปกันเถอะ....ไปพาฟีน่ากลับมาหาทุกคนกัน'

     คูฟี่ยืนขึ้นพร้อมกับเดินไปขึ้นรถเข็น อลิซได้ตามเขาไปเช่นกัน รถเข็นค่อยๆเคลื่อนที่ออกจากหมู่บ้านไปอย่างช้าๆ ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ ทหารนายหนึ่งที่ได้เข้ามาเห็นจึงรีบวิ่งเข้าไปสอบถามหัวหน้าทหาร 

"เธอจะไปไหนหรอครับ?"
"ไม่รู้เหมือนกัน"

     ไม่นานนักชาวบ้านก็เริ่มบทสนทนาดังขึ้นเรื่อยๆ

"อลิซเธอคือ แม่มดที่เขาล่ำลือกันแน่ๆ"
"หืม คนๆนั้นคืออลิซอย่างงั้นหรอ"
"คนที่สามารถใช้พลังธรรมชาติปกป้องหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งจากการโจมตีของ Black Mist ได้..... คนนั้นคือเธองั้นหรอ"
"ไม่น่าจะเป็นใครได้อีก ดูต้นไม้ต้นนั้นสิ"

     ชาวบ้านเริ่มหันไปมองบนฟ้าพวกเขาเห็นแสงสีทองอ่อนๆ กระจายรอบท้องฟ้าปกคลุมผืนป่าแล้วหมู่บ้านเอาไว้ เด็กๆในหมู่บ้านก็ทราบเรื่องราวนี้เช่นกันพวกเขาต่างตื่นเต้นในพลังของอลิซ

"นั่นน่ะหรอพลังของแม่มด"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น