กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,057 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    2,057

ตอนที่ 18 : จอมเวทย์จำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ก.ย. 61

บทที่ 18
จอมเวทย์จำเป็น
     อลิซกับฟีน่าหมดสติไป วิคเตอร์สั่งให้พ่อบ้านเก็บกวาดสถานที่แล้วให้เมดพยุงร่างของหญิงสาวทั้งสองไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเตรียมตัวออกเดินทาง เกรซกับเจสที่รอฟีน่าอยู่ภายนอกปราสาท ได้เห็นเมดทั้งหลายวุ่นวายก็เริ่มเอะใจ ทั้งสองดึงเมดสาวใช้คนนึงมาสอบถามจนทราบเรื่องราว ว่าฟีน่ากับอลิซถูกวางยาจนหมดสติ พวกเธอกำลังพาทั้งสองคนไปอาบน้ำแต่งตัว นอกเหนือจากนี้เธอก็ไม่รับรู้อะไรอีก หลังจากนั้นรีบขอตัวไปทำงานต่อ
     เกรซพยายามเข้าไปหาวิคเตอร์ด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว แต่ทว่าพ่อบ้านก็ได้เข้ามาขวางเธอเอาไว้ แล้วขอร้องให้เธอนั้นถอยกลับไป เจสรีบเข้าไปดึงตัวเกรซออกห่างจากพ่อบ้าน เพราะเขานั้นเป็นผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ต่อวิคเตอร์ เขานั้นมีความสามารถสูงและน่ากลัวมากๆเลยทีเดียว

ระหว่างนั้นเองทางด้านคริสและคูฟี่

     ทั้งสองออกเดินทางตามหาร่องรอยของอลิซ จากกลิ่นอายพลังเวทย์ที่คูฟี่สัมผัสได้อย่างเบาบาง พวกเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกและได้พบกับหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หน้าป้ายทางเข้าเขียนไว้ว่า "โพสทอยนา" ผู้คนในหมู่บ้านจับจ้องสายตามองมาที่คูฟี่ ด้วยดวงตารูปลักษณ์ร่ายกายที่ดูน่าเกรงขามและน่ากลัว เด็กๆในหมู่บ้านต่างหวาดระแวงยืนหลบหลังผู้ใหญ่

"เห้ย. คูฟี่ ทำหน้าตาให้มันเป็นมิตรหน่อยได้ไหม เด็กๆขวัญเสียหมด"
'แล้วแกล่ะ...ไอหน้าตาเหมือนฆาตกรโรคจิตรนั่นมันอะไร?'
"หา~ ก็มันน่าหงุดหงิด..ที่ถูกมองมาด้วยสายตาแบบนั้น ฉันพยายามที่จะเป็นมิตรและอ่อนโยนกับทุกๆคนจริงๆนะเฟ้ย!"
'ตรงไหนของมันที่เรียกว่าอ่อนโยน?' คูฟี่คิดในใจ

     สายตาของผู้คนในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความหวาดระแวง และสาปแช่ง ทั้งสองหยุดอยู่หน้าร้านขายผลไม้ ก่อนจะที่จะขอซื้อส้มจำนวนหนึ่ง แต่ทว่าแม่ค้ากล้าๆกลัวที่จะขายให้กับเขา คริสสังเกตุท่าทีผู้คนรอบข้างจ้องมองมาที่แม่ค้าจนเธอกลัวตัวสั่น เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะบอกกับเธอว่าไม่เป็นไรเขาไม่ต้องการส้มนั่นแล้ว คริสไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก คูฟี่มองใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวก็เลยบอกกับเขา

'เห้ยเจ้าโง่. ยิ้มหน่อยสิ.'
"หา~! ทำไม?"
'ทำๆไปเถอะน่า!'

     คริสเดินนิ่งไปเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปหาสาวน้อยคนหนึ่ง แล้วยิ้มออกมา ฮรี่~~ :D

"กรี๊ด~~!!!!! ออกไป!!!! ไอปีศาจ!!!"

     เพียงเสี้ยววินาทีชาวบ้านต่างขว้างปาสิ่งของใส่คริสกับคูฟี่อย่างบ้าคลั่ง พร้อมด้วยถ่อยคำที่สาปแช่งและหวาดกลัว ทั้งสองตกใจจึงพยายามป้องกันและหลบสิ่งของเหล่านั้นไปด้วย สิ่งของมีตั้งแต่ที่ใช้ในชีวิตประจำวันรวมไปถึงเหล่าอาหารต่างๆมากมาย ไข่ไก่ลอยมาแตกอยู่บนหัวของคริส เมื่อเขาจะเอ่ยปากตอบโต้ก็ได้มีขนมปังลอยเข้าปากจนไม่สามารถพูดออกมาได้ พร้อมกับเก้าอี้ที่ลอยมาชนเขาจนล้มลงจ้ำมั่มกับพื้นดิน คริสกัดขนมปังกลื่นลงท้องอย่างรวดเร็วแล้วตะโกนตอบโต้ชาวบ้านกลับไป

"โฮ้ย~!!ๆๆๆ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย!"
"ก็แก....อาจจะทำก็ได้ไม่ใช่หรือไงล่ะ น่ากลัวซะขนาดนั้นจะให้คิดยังไงกันล่ะ"

     เสียงจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่กลั้นใจเอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงที่สั่นเครือ กลัวว่าคริสจะทำอันตรายต่อชาวบ้านอย่างพวกเขา

"หา~!! ฉันก็แค่บังเอิญผ่านมา แล้วพวกแกก็ตัดสินกันเองนี่หว่า ใครเค้าจะไปทำกัน!"
"จะ..จริงหรอ..."
"ก็เออซิวะ!....แล้วเหตุผลจริงๆ ที่ชาวบ้านอย่างพวกแกกลัวกัน มันก็ไม่ใช่ฉันตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือไง.. กลัวไอเจ้านี่ใช่ไหมล่ะ!"

     คริสตวาดเสียงใส่พร้อมกับชี้นิ้วไปข้างหลังของเขา แต่ทว่าในตอนนั้นเองชาวบ้านหญิงสาวกับเด็กๆจนไปถึงคนแก่ ต่างยิ้มแล้วหน้าแดงออกมา สายตาแวววาวดังเห็นอัญมณี คริสนิ่งเงียบไปในขณะที่เขาค่อยๆรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เขาค่อยๆหันกลับไปมองคูฟี่ ก็พบว่าคูฟี่นั้นกลายเป็นหมาน้อยที่แสนน่ารักน่ากอด แล้วยังทำหน้าตาใสๆพร้อมกระดิกหางมองมาทางเขา 
     เด็กๆและชาวบ้านต่างวิ่งกรูกันเข้ามากอดแล้วอุ้มคูฟี่อย่างน่าตื่นเต้น จนคริสถูกชาวบ้านและเด็กๆผลักล้มลง พวกเขาต่างไม่สนใจแล้วเหยียบซ้ำคริสที่นอนกองอยู่กับพื้น ..... 
     สภาพคริสเลอะเทอะเต็มไปด้วยรอยเท้าทั้งตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองคูฟี่ที่ถูกอุ้มกอดโดยเด็กๆและหญิงสาวชาวบ้านพลางคิดในใจ 'อะไรกันวะเนี่ย?' ไม่นานนักก็มีสาวสวยคนหนึ่งยื่นมือแล้วก้มมองมาที่เขา

"ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"

     คริสค่อยๆยืนขึ้นด้วยตัวเองแล้วปัดร่างกายเล็กน้อยก่อนจะยืนฟังคำขอโทษจากสาวสวยคนนั้น เธอขอโทษแทนทุกๆคนในหมู่บ้านของเธอและกล่าวอย่างน่าตื่นเต้น

"คุณเป็นจอมเวทย์ใช่ไหมคะ? คุณมาช่วยพวกเราซินะ คุณจอมเวทย์?"
"????....????....????....????"
'ตอบเธอไปซิ ไอโง่!'

     คิ้วของคริสกระตุกขึ้นเล็กน้อย

"มะมีอะไร อย่างงั้นหรอคะคุณจอมเวทย์?" เสียงที่สั่นเครือของหญิงสาว
"ฉัน มะ!..."

     ขนมลอยมากระแทกกับหัวของคริสจากทางด้านหลัง เขาหันไปมองก็พบว่าทุกคนกำลังมองมา รวมไปถึงคูฟี่ที่กลายเป็นพวกเดียวกับชาวบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย สายตาอันกดดันต่อคำพูดที่เขากำลังจะเอ่ยออกมาทำร้ายจิตใจสาวสวยคนนั้น คริสครุ่นคิดอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆตอบไปตามน้ำ

"ชะใช่..ฉันเป็นจะจอมเวทย์"
"ว๊าย ..ใช่จริงๆด้วย เพราะไม่มีทางที่คุณจะไม่ใช่จอมเวทย์แน่นอน"
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"
"ก็หมาป่าเวทย์ตรงนั้น น่าเกรงขามแถมยังหดตัวมาน่ารักได้ขนาดนี้ คงไม่มีทางที่นักเวทย์ธรรมดาทั่วไปจะสามารถควบคุมได้อย่างแน่นอนเลย"

     คริสพลางคิดในใจว่าก็จริงอย่างที่สาวสวยคนนี้บอก 'ก็เจ้านั่นคือคู่หูของเธอคนนั้นนิหว่า' คริสนึกถึงเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้ขึ้นได้ จึงเริ่มเข้าประเด็นหลัก เขาเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ต่างๆภายในหมู่บ้านช่วงระยะเวลานี้รวมไปถึงเหตุการณ์ต่างๆก่อนหน้า ใจจริงของเขานั้นก็เพียงแค่ต้องการข้อมูล เพื่อที่จะตามหาเบาะแสของกลุ่มชั่วร้ายที่ลักพาตัวอลิซไปเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นว่า ชาวบ้านยิ่งศรัทธาในตัวของเขาที่ดูเหมือนจะใส่ใจกับเหตุการณ์ในหมู่บ้าน จึงได้ขอร้องให้คริสนั้นเข้าไปในป่าเพื่อปราบปีศาจโบรานที่คนเถ่าคนแก่เล่าเรื่องราวสืบต่อกันมา 
     เหตุการณ์ที่ว่าของปีศาจตนนี้ ทุกค่ำคืนมันจะออกมาทำลายไร่นาพืชผักที่ชาวบ้านเป็นคนปลูก และยังส่งเสียงน่ากลัวในยามค่ำคืนจนชาวบ้านไม่กล้าที่จะออกไปในยามวิกาล เคยมีชาวบ้านที่ออกมาเพื่อต่อสู้กับมัน แต่คนเหล่านั้นก็ได้หายตัวไป ชาวบ้านต่างส่งคำร้องไปที่ S.I.P. เพื่อให้เข้ามาช่วยเหลือพวกเขารวมไปถึงยังประกาศจ้างวานนักล่าปีศาจ แต่ทว่าเพียงแค่คืนเดียวนักล่าปีศาจก็ต่างเสียสติแล้วหายไปทีละคน เหตุการณ์นี้เพิ่งจะเกิดขึ้นได้ไม่นาน แล้วก็ตรงกับคำบอกเล่าของคนเถ่าคนแก่ ชาวบ้านต่างอ้อนวอนขอร้องคริสดั่งมีความหวัง ว่าพวกเขาจะได้กลับมาใช้ชีวิตอันสงบสุขดังเช่นอดีตที่ผ่านมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น