กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,058 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    2,058

ตอนที่ 3 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

บทที่ 3
จุดเริ่มต้น
     อลิซลืมตาตื่นขึ้นที่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ แสงสว่างโอบล้อมรอบบริเวณแห่งนั้นทำให้เธอสามารถมองเห็นฝูงหมาป่าจำนวนมาก ที่เฝ้าจับตามองอยู่ตลอดเวลาในขณะที่เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นได้ไม่นาน หมาป่าเพศเมียเดินตรงเข้ามาหาอลิซพร้อมกับจ้องมองในสายตาเธอ อลิซคำนึงคิดสงสัยในคำพูดของหมาป่าเพศเมียในครั้งก่อน ในเมื่อที่นี่เป็นพิษร้ายสำหรับมนุษย์แต่แล้วทำไมเธอถึงยังมีชีวิตอยู่ 

"น่าแปลกใจจริง" 

     หมาป่าเพศเมียเอ่ยขึ้น ใช่มันน่าแปลกใจมากอลิซคำนึงคิด เธอพยุงตัวเองขึ้นหลังเอนพิงเข้ากับต้นไม้ ก่อนที่จะเริ่มถามในสิ่งที่เกิดขึ้นขณะที่เธอหลับไป หมาป่าเพศเมียอธิบายในระหว่างช่วงที่อลิซหลับ ร่างกาย รถเข็นและต้นไม้ที่โผล่ขึ้นมาในขณะที่เกิดการต่อสู้ระหว่างอัศวินกับหมาป่าเพศผู้ ทั้งสามสิ่งนี้ส่องแสงสว่างขึ้นถัดจากนั้นไม่นานนักเถาวัลย์และกิ่งไม้ได้เลื้อยตรงเข้ามาพันเข้าที่ร่างกายอลิซ ก่อนจะนำพาตัวเธอยายมานอนฟื้นฟูที่ใต้ต้นไม้เหล่านี้ พวกมันคอยรักษาฟื้นฟูพลังชีวิตของเธออยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เธอหลับ
     อลิซฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอจึงค่อยๆสำรวจร่างกายของตัวเองและเงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้ อลิซรู้สึกปลอดภัยอบอุ่น เธอยื่นฝ่ามือและใบหน้าตัวเอง สัมผัสเข้ากับลำต้นของต้นไม้ เธอขอบคุณต้นไม้ที่คอยปกป้องอยู่ตลอดภายใตจิดใจของต้วเอง ขณะเดียวกันนั้นเองต้นไม้ก็ได้ออกดอกหลากสีสลับเปล่งประกายกันไป ฝูงหมาป่าไม่เคยเห็นต้นไม้ที่ออกดอกได้แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน ต่างตื่นเต้นและจ้องมองอยู่พักหนึ่ง

"เธอนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่" 

     เสียงหมาป่าเพศผู้เอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินผ่านฝูงเข้ามา เขาหยุดนั่งลงข้างหมาป่าเพศเมียและเริ่มพูดต่อไป

"สีของดวงตาเธอ เป็นสีน้ำตาลแบบนี้มาตั้งแต่เกิดหรอ"

     อลิซตอบคำถามหมาป่าเพศผู้ก่อนที่จะเริ่มถามหาวิธีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ หมาป่าทุกตัวรอบๆต่างนิ่งและเงียบลง อลิซสังเหตุเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นยืนและพยายามเดินไปที่รถเข็น แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนล้ายังฟื้นตัวไม่มากพอทำให้เธอสะดุดรากไม้ล้มลง (>o<) ฝูงหมาป่าระแวกนั้นได้หัวเราะในความซุ่มซ่ามของเธอ หมาป่าเพศผู้เกิดถอนหายใจลงเล็กน้อยและบอกกล่าวกับอลิซ

"นอนพักก่อนเถอะ แล้วฉันจะเล่านิทานอะไรให้ฟัง"

     อลิซงุนงงสงสัยในคำพูดของหมาป่าเพศผู้ จึงทำตามที่เขาบอก เธอลุกขึ้นเดินกลับไปนั่งเอนหลังพิงต้นไม้และตั้งใจรอฟังในสิ่งที่หมาป่าจะพูด

     "ครั้งหนึ่ง โลกที่พื้นดินรวมเป็นแผ่นเดียว ไม่มีแบ่งแยก พืชพันธุ์ไม้ล้วนเติบโตสูงใหญ่บนภูเขาและพื้นดิน เหล่ามนุษย์และสัตว์ป่าอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขนับพันปี พวกเราสามารถสื่อสารกันได้ด้วยจิตวิญญาณ มนุษย์ในตอนนั้นสามารถใช้พลังธรรมชาติตามธาตุของตนเองได้ทุกคน จนกระทั่งมีก้อนหินขนาดใหญ่ร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า จึงทำให้สิ่งมีชีวิตบนโลกต่างถูกกวาดล้างล้มตายเกือบจะสูญสิ้น มีมนุษย์กลุ่มหนึ่งถ้าในยุคสมัยนี้คงจะเรียกพวกเขาเหล่านี้ว่า "จอมเวทย์" พวกเขายอมสละชีวิตของตนเองและสร้างมิติหลายแห่งขึ้นมา จอมเวทย์เหล่านั้นพยายามปกป้องสิ่งมีชีวิตและโลกจากการถูกกวาดล้าง โดยการส่งย้ายสิ่งมีชีวิตเข้าไปในมิติที่พวกเขาไดสร้างขึ้น
     หลังจากที่จอมเวทย์ได้ใช้พลังมหาศาลในการช่วยโลกเอาไว้ ร่างกายของพวกเขาก็ได้ค่อยๆสูญสลาย แต่ดวงจิตวิญญาณของจอมเวทย์นั้นไม่ได้หายสูญสลายไปด้วย ไม่นานดวงจิตของพวกเขาเหล่านั้นก็กลับมารวมตัวและก่อเกิดเป็นเม็ดอัญมณีขนาดเล็ก ที่พลังธาตุมหาศาล
     เหล่าลูกหลานมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่หลงเหลือรอดจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ไม่มีผู้ใดหรือสิ่งมีชีวิตตัวไหนเลยที่สามารถรู้สึกถึงพลังของอัญมณี จนกระทั่งเวทย์มนต์ค่อยๆถดถอยและลืมเลือนไปตามกาลเวลา เหล่าสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ถูกช่วยเอาไว้ในมิติที่จอมเวทย์ได้สร้างขึ้น ถึงแม้จะมีพลังเวทย์แต่ก็ไม่มากพอที่จะกลับออกไปได้ ที่ที่พวกเขาถูกช่วยกลับกลายเป็นที่คุมขังตลอดกาล
     เวลาผ่านไปหลายนับร้อยปี ก็เกิดสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์สมัยนี้เรียกกันว่า ไดโนเสาร์ พวกมันมีชีวิตและอาศัยอยู่บนโลกเป็นระยะเวลานาน ก่อนจะถูกก้อนหินล่วงลงมาจากฟ้า 
    สิ่งมีชีวิตในมิติ ต่างเฝ้ารอคอยเฝ้ามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนโลก รวมไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ที่มีสิ่งมีชีวิตจากหมอกควันสีดำได้เข้ามารุกรานโลก และสังหารสิ่งมีชีวิตจำนวนมากมายและรวมถึงลูกหลานของพวกเขาด้วย อัญมณีเป็นสิ่งหนึ่งที่สามารถปกป้องและทำลายพวกมันได้ แต่ถ้าตกไปอยู่ในความชั่วร้ายล่ะก็โลกใบนี้คงจะจบสิ้น"

"และเจ้า!..ดวงตานั่น! แม่หนูน้อย เธอเป็นผู้ถูกเลือก...หรือเป็นความบังเอิญกันแน่" 
"ผู้หญิงที่ให้น้ำดื่มเธอ ผู้อาวุโสที่ให้สัมภาระเธอกับรถเข็น" 
"สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีอยู่ในยุคสมัยปัจจุบัน แต่เป็นอดีต"
"ในตอนนี้..ฉันยังไม่ยอมรับในตัวเธอ"

     หมาป่าเพศผู้กล่าวจบก็ค่อยๆเดิน ผ่าฝูงกลับเข้าไปในมุมมืดของป่า อลิซฟังนิทานที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ และสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลานับล้านๆปีก็ได้แต่ครุ่นคิด ทำไม ทำไม และทำไม

"พลังที่เธอได้รับ ไม่ได้เป็นเหตุบังเอิญ ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงในยุคของพวกเรา เธอยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำ" 

     หมาป่าเพศเมียเอ่ยขึ้นในขณะที่อลิซยังคงสับสนและคิดค้นหาคำตอบ พลังที่เธอนั้นมีควรนำไปใช้กับสิ่งใดและเพื่อใคร เวลาผ่านไปนานแสนนาน อลิซไม่รู้ว่าตนเองนั้นได้อยู่ในสถานที่แห่งนี้มานานแค่ไหนแล้ว ทันใดนั้นเองที่หมาป่าได้ใช้พลังเวทย์เกิดเป็นภาพขนาดใหญ่ อลิซได้เข้าไปใกล้ๆเพื่อมองดูภาพเหล่านั้น บนนั้นเต็มไปด้วยเหตุการณ์เลวร้ายที่กำลังเกิดขึ้นและเหล่าผู้คนกำลังล้มตาย ด้วยฝีมือของเหล่าปีศาจ Black Mist และฝีมือมนุษย์ด้วยกันเอง ความขัดแย้งการแก่งแย่งชิงดีของคนใหญ่คนโต ในขณะที่ประชาชนกำลังล้มตาย 
     น้ำตาของอลิซเอ่อล้นไหลออกมา พลางคิด 'ทำไมกันทั้งๆที่สามารถช่วยได้ แต่ทำไมกลับไม่ช่วยทำไมกัน'  เธอคุกเข่าลงกุมมือทั้งสองตนเองเอาไว้

"ใช่...มนุษย์นั้นโหดร้าย ชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก"
"เมื่อล้านปีก่อน เพราะการสื่อถึงกันมันง่ายนิดเดียว แต่เดี๋ยวนี้กลับแบ่งแยกเป็นหลายภาษา อีกทั้งยังเห็นสิ่งมีชีวิตต่ำกว่าตนเอง"

     หมาป่าเพศผู้เอ่ยขึ้น อลิซก้มหน้าคลุ่นคิดอยู่พักใหญ่เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ในมิติเดียวกับฝูงหมาป่าใต้ต้นไม้ใหญ่ อลิซสังเกตุมองฝูงหมาป่าที่ติดอยู่ในมิติแห่งนี้ พวกเขานั้นล้วนเหงาและเศร้ามาเป็นเวลานานนับล้านปี เธอยืนขึ้นและเดินไปสุดขอบแสงของต้นไม้ก่อนจะเอ่ยขอในสิ่งที่ทำให้เหล่าหมาป่านั้นต้องตกตะลึง

"พวกคุณช่วยสอน การใช้เวทย์มนต์ให้หนูได้หรือป่าวคะ"

     คำขอร้องของอลิซทำให้ฝูงหมาป่าตื่นเต้น หมาป่าเพศเมียลุกคืบเข้ามาหาเธอในทันทีและตอบตกลง ด้วยสัญญาที่ไว้ให้ก่อนหน้านั้น หมาป่าเพศผู้รู้สึกไม่พอใจในคำขอ เขาเมิณหน้าหนีแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือขัดขวางอะไรเธอ 
     หมาป่าเพศเมียเริ่มอธิบายสอนตั้งแต่ขั้นพื้นฐาน 

     "เวทย์มนต์คือสิ่งที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ความรู้สึกความหลงไหลในสิ่งๆหนึ่งก็คือเวทย์มนต์เช่นเดียวกัน บทคาถานั้นสามารถใช้ได้แต่เมื่อถึงคราวที่จำเป็น ความรู้สึกและจิตวิญญาณเท่านั้นที่จะสามารถทำให้เวทย์มนต์นั้นแข็งแกร่ง คาถาคือจิต จิตคือความรู้สึก เวทย์มนต์จะตอบสนองต่อความรู้สึกไม่ว่าจะเอ่ยคาถาหรือคำพูดแบบไหนภาษาใด เวทย์มนต์จะตอบสนองต่อความรู้สึกที่อยากให้เป็น หรือสรุปง่ายๆเวทย์มนต์ไม่ได้เกิดจากคาถาหรือภาษา แต่มันเกิดและออกมาจากความรู้สึกของผู้ใช้เอง จะยิ่งใหญ่แค่ไหนนั้นอยู่ที่จิตและความรู้สึกของตัวเอง" 
     "เธอพร้อมแล้วหรือยัง"
     
     หมาป่าเพศเมียกล่าวถามอลิซอีกครั้ง 

     "ค่ะ" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 โwไซดอน (@rozenkreuz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:53

    มหาศาล. ไม่ใช่มหาสาร

    #4
    1
    • #4-1 Mptize (@Mptize) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2561 / 14:24
      ฮ่าๆๆ ขอบคุณครับ พลาดไป จะแก้ไขให้นะครับ :D
      #4-1