กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,057 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    2,057

ตอนที่ 4 : คูฟี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

บทที่ 4
คูฟี่
     อลิซฝึกฝนการใช้เวทมนต์กับหมาป่าเพศเมีย อยู่นานหลายสัปดาห์ร่างกายของเธอเริ่มปรับสภาพเข้ากับมิติแห่งนี้โดยไม่รู้ตัว อลิซสามารถเดินไปไหนมาไหนในมิติแห่งนั้นได้สะดวกสบายเธอเป็นที่รักของเหล่าฝูงหมาป่า มิติที่ดูมืดมนส่องสว่างขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฝูงหมาป่าทุกตัวรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในมิติแห่งนี้ หลังจากที่เธอเริ่มฝึกการควบคุมและใช้เวทย์มนต์ พลังเวทย์ของอลิซที่ออกมาจากความรู้สึกที่อยากให้สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความสุข ทำให้เธอนั้นปล่อยพลังเวทย์ออกมาอย่างเบาบางโดยที่เจ้าตัวไม่รู้
     หมาป่าเพศผู้จับตามองเธออยู่ตลอด บางครั้งเขาตำหนิเธอในหลายๆเรื่องเช่น ซุ่มซ่ามไม่ระมัดระวังตัวเอง ทั้งเรื่องการใช้ชีวิต เรื่องเวทย์มนต์ที่เป็นทั้งสิ่งดีและสิ่งชั่วร้าย ฝูงหมาป่ามีความสุขหัวเราะกันมากขึ้น พวกเขาเหล่านั้นนับอลิซเป็นหนึ่งในครอบครัวของพวกเขาด้วย เหล่าฝูงหมาป่ากลับมามีชื่อเรียกอีกครั้งหลังจากที่ได้ลืมเลือนชื่อของตนเองไปนับล้านๆปี อลิซเธอตั้งชื่อให้จนครบทุกตัว หมาป่าเพศเมียและเพศผู้เธอตั้งชื่อให้เขาทั้งสองว่า  "พีน่า" กับ "ฮาน" 
     ระยะวันเวลาผ่านไปอลิซมีส่วนสูงที่สูงขึ้นใบหน้าดวงตาสดสวยงดงาม เธอเรียนรู้เวทย์มนต์ต่างๆจนชำนาญ อลิซมีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับฮานได้อย่างสูสีโดยที่เธอไม่ต้องเรียกอัศวินเลย 

"วันนี้พอแค่นี้แหละ" 

พีน่าเอ่ยขึ้นและเดินตรงเข้าหาอลิซ

"วันนี้ฉันมีของขวัญจะมอบให้กับเธอ"

     อลิซสงสัยและครุ่นคิด ของขวัญที่พีน่าจะให้กับเธอนั้นต้องเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นแน่ๆ พีน่าเห็นท่าทีของอลิซก็เดาออกได้ทันที เธอนั้นคงคิดว่าของขวัญที่จะมอบให้กับเธอต้องเป็นของเล่นแน่ๆ แต่แล้วพีน่าก็เดินหลบข้าง ทันใดนั้นเองหมาป่าตัวน้อยเพศผู้นั่งกระดิกห่างแล้วมองตรงมาที่อลิซ เธอยืนนิ่งจ้องมองในตาหมาน้อยตัวนั้น ก่อนจะรีบเข้าไปอุ้มเขามากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วตั้งชื่อให้กับเขาทันที "คูฟี่"

"นี่เธอ..."
     ฮานเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงด้วยน้ำเสียงเบาๆข้างๆพีน่า เธอหันมามองหน้าเขาแล้วก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ 

"มีอะไรกันหรอคะ"

     อลิซสงสัยในตัวทั้งสอง พีน่าตอบกลับปฏิเสธ แล้วเริ่มเปลี่ยนบทสนทนาพูดเรื่องชื่อ คูฟี่หมาป่าตัวน้อยที่เธอตั้งให้ ฮานนั่งมองพีน่าด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงและหลับตาลง และแล้วระยะเวลาความสุขก็หมดไปพีน่าล้มป่วยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อลิซพยายามรักษาเธอด้วยเวทย์มนต์ต่างๆแต่ก็ไม่สามารถทำให้อาการของพีน่าดีขึ้น จนถึงขั้นที่อลิซพยายามจะใช้เวทย์มนต์ต้องห้ามแต่พีน่ากลับขอร้องเธออย่าได้ทำแบบนั้น 
     ฮานคอยเฝ้าพีน่าอยู่ตลอดเวลาและเมื่ออลิซออกห่างไปทำสูตรยาต่างๆ เพื่อมารักษาพีน่า เขาทั้งสองจะเริ่มบทสนทนาที่เศร้าหมอง อลิซรู้สึกได้จากพลังเวทย์ของเธอถึงแม้จะไม่ได้ยินบทสนทนานั้นก็ตาม อลิซยังคงมุ่งมั่นในการปรุงยารักษา
     วันเวลาผ่านไปพีน่าก็ได้จากทุกคนไป พวกเขาเศร้าเป็นอย่างมากอลิซน้ำตาเอ่อไหลออกมาไม่หยุด เธอเสียใจที่ไม่สามารถรักษาพีน่าให้หายได้ แล้วได้แต่โทษตัวเองที่ไม่มีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือใครได้ ถึงแม้ว่าตัวเองนั้นจะเรียนเวทย์มนต์ต่างๆมามากมาย ฮานกลัวที่จะเสียอลิซตามไปอีก เขาจึงตัดสินใจเข้าไปพูดคุยและบอกความจริงกับเธอ

"อลิซ......ฉันมีบางอย่างที่จะต้องบอกกับเธอ....ความจริงแล้ว พีน่าเธอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะต้องหายไป พวกเราเองก็เช่นกัน"

     อลิซดวงตาเบิกกว้างก่อนจะหันมาสนใจคำพูดของเขา 

"ฮานพูดอะไรน่ะ"

     ฮานหลบหน้าอลิซก่อนจะกล่าวต่อไป

"ก่อนที่พวกเราจะเข้ามาอยู่ในมิติแห่งนี้ พวกเราได้ใช้เวทย์มนต์ต้องห้ามหยุดเวลาร่างกายของตัวเอง ที่พวกเราอยู่มาได้ล้านๆปีนั้นเป็นเพราะพลังที่พวกเรามีมาตั้งแต่ดั้งเดิม และพีน่าเองตอนนั้นเธอได้ตั้งท้องอยู่ก่อนแล้ว เธอได้ใช้พลังส่วนใหญ่ปกป้องลูกในท้องของตัวเอง"

     ฮานมองตรงไปที่ คูฟี่ เขานอนหลับอยู่ข้างๆอลิซ ซึ่งเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดในชีวิตที่พีน่ามอบให้อลิซ

"เมื่อใดที่พลังเวทย์พวกเราหมดลง ฉันและรวมไปถึงหมาป่าทุกๆตัวที่อยู่ที่นี่ก็คงหายไปเช่นกัน พีน่าคงรู้สึกตัวอยู่ก่อนแล้วจึงตัดสินใจใช้พลังสุดท้ายในการให้กำเนิดลูกของเธอ พีน่าเอง....เธอคงเตรียมใจเอาไว้แล้วที่จะหายไป เธอฝากลูกของเขาไว้ให้กับเธอเป็นของขวัญสุดท้ายและความหวัง เธอคงคิดเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว ก่อนหน้านี้มีพวกเราฝูงหมาป่าเองก็มีจำนวนรวมอยู่กันไม่น้อย ตอนนี้ที่เธอเห็นก็เพียง 1/4 เท่านั้น"
"คูฟี่เป็นชีวิตเดียวที่กำเนิดขึ้นในมิตินี้ และพีน่าเองก็หวังว่าเธอจะพาคูฟี่ออกไปจากสถานที่แห่งนี้พร้อมกับเธอ"

     อลิซน้ำตาไหลเป็นสายน้ำ เธออุ้มคูฟี่มากอดไว้จนทำให้เขาตื่น คูฟี่มองใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจของอลิซ เขาจึงเริ่มสื่อสารกับอลิซและปลอบใจเธอ ฮานรู้สึกผิดสังเกตุ คูฟี่สามารถสื่อสารกับอลิซได้อย่างรวดเร็วทั้งๆที่เพิ่งจะเกิดมาได้ไม่นาน แถมยังไม่ได้เรียนรู้ถึงเวทย์มนต์เลยด้วยซ้ำ เขาครุ่นคิด 'หรืออาจเป็นเพราะเวทย์มนต์ที่สะสมอยู่เป็นเวลานับล้านๆปีกันนะ' 
     อลิซจ้องมองในตาคูฟี่ ในตาเขามีสีฟ้างดงามดุดันและแข็งแกร่ง ริมฝีปากของอลิซค่อยๆต่ำลงสัมผัสเข้าที่หน้าผากคูฟี่ ทันใดนั้นเองแสงสว่างเปล่งประกายไปทั่วมิติ ทันทีที่แสงดับลงร่างกายคูฟี่เติบใหญ่สง่างามกรงเล็บและเขี้ยวแหลมคม ดวงตาดุดันน่าเกรงขามแฝงไปด้วยความน่ากลัว มีหางทั้งหมด 9 หางและขนสีขาวเรียวยาวพริ้วไหวตามสายลม 

     "ว้าว~~~ ทำไมถึงมี 9 หางได้ล่ะ"

     หมาป่าตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น

     "พีน่าก็มีหางเดียวนี่หน่า... หรือพีน่าไปแอบมีกิ๊ก?"
     "เงียบไปเลย!~" "ฉันจะไปรู้ได้ไงมันก็ผ่านมาเป็นล้านๆปีแล้ว ก่อนหน้านี้พีน่าเธอก็เป็นสาวฮอตในหมู่หมาซะด้วยซิ.....อืมมมมม มันยังไงกันหว่า....."

     ฮานก้มหน้าดวงตาเบิกกว้างเหงือไหลเป็นสายน้ำ ฝูงหมาป่าต่างหัวเราะขึ้นในท่าทีของฮานที่เหวอและตกใจ 'หรือจะเป็นไอเจ้านั้น หนอยแหนะแกมาแอบทิ้งไข่เอาไว้จนได้' ฮานพลังเวทย์พุ่งขึ้นสูงปรี๊ด ฝูงหมาป่าต่างหัวเราะไม่หยุด
     อลิซงุนงงกับสิ่งที่ฮานเป็นอยู่ตอนนี้ก่อนจะหันไปจ้องมอง หมาน้อยและเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

     "สายตาคมงดงาม เหมือนกับฮานเลยนะ"

     ฮานหยุดพลังเวทย์ของตัวเองลงและหันกลับไปจ้องมองคูฟี่ ขณะนั้นเองน้ำตาของเขาไหลพราก เขายืดลำตัวขึ้นภูมิอกภูมิใจในตัวลูกชายเขาทันที

     "แหมดีใจขนาดนั้นเลยหรอฮาน ฮ่าๆๆๆ"

     ฝูงหมาป่ายังคงหยอกล้อเขา ฮานมาดหลุดตอบโต้กลับเหล่าฝูงหมาป่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงหัวเราะสนุกสนานดังไปทั่วมิติ ด้วยลำตัวที่มีขนาดใหญ่กว่าตอนที่ฮานปลดปล่อยพลังถึงสองเท่า ฮานแอบชำเลืองมองที่หางของคูฟี่และแอบครุ่นคิดต่างๆนาๆ
     คูฟี่มองไปรอบๆก่อนจะหดตัวเล็กลง กลับกลายเป็นหมาน้อยหางเดียวดังเดิม อลิซอุ้มคูฟี่วางไว้บนหัวของเธอทั้งสองต่างถูกอกถูกใจกันและกัน ฮานสังเกตุเฝ้ามองอยู่ห่างๆพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มเอ่ยความคิดเห็นที่น่าสนใจ

     "ฉันว่าถ้าเป็นตอนนี้ เธอจะต้องทำได้แน่ๆ"

     อลิซและคูฟี่หันมองฮานในทันที

     "อะไรหรอคะ"

     "ถ้าเป็นเธอและคูฟี่ในตอนนี้ ต้องเปิดมิติแห่งนี้แล้วออกไปจากที่นี่ได้แน่ๆ" 

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น