กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,056 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    2,056

ตอนที่ 6 : ความรู้สึกหญิงชรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

บทที่ 6

ความรู้สึกหญิงชรา

อลิซออกจากหมู่บ้านไปได้ไม่ไกล เธอพบกับทางแยกที่ไม่มีป้ายบอกทางไม่มีผู้คนผ่านไปมา เธอหยุดยืนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ เธอไม่สามารถเลือกเส้นทางที่จะไปได้ คูฟี่นั่งมองเธออยู่อย่างงั้นเขาไม่แสดงท่าทีออกความคิดแต่อย่างใด แต่ทว่ารถเข็นและสัมภาระที่เธอได้พกพาติดมาเกิดสั่นไหวลอยขึ้น แล้วรวมตัวกลายเป็นอัศวิน เขาเดินและชี้ไปยังเส้นทางด้านขวา อลิซและคูฟี่ต่างงุนงง ในทันใดนั้นเอง มีบางสิ่งสะกิดไหล่เธอจากทางด้านหลัง คูฟี่นั่งนิ่งไม่ขยับและมองสิ่งนั้น       

อลิซหันไปเธอพบเถาวัลย์จากรถเข็น มันได้ชี้ไปยังเส้นทางข้างซ้าย อลิซอึ้งและเริ่มยิ้มออกมา อัศวินมองเถาวัลย์ที่ชี้ไปและกลับไปมองรถเข็น เขาทำท่าทางไม่พอใจแล้วเดินเข้าไปเถียงกับรถเข็น เถาวัลย์ตีอัศวินหลายครั้ง อัศวินจับเถาวัลย์ไว้แล้วตีรถเข็นแทน ทั้งสองทะเลาะกันเหมือนเด็กอยู่พักหนึ่ง คูฟี่ส่ายหน้าสองครั้งเขาหนักใจแทนอลิซที่มีผู้ติดตามติ๊งต๊อง อลิซยืนกลั้นหัวเราะ อัศวินและรถเข็นหยุดทะเลาะทันทีแล้วหันมามองเธอ ทั้งสองคืนดีกันอย่างง่ายดาย      

อลิซขอโทษทั้งสองที่หัวเราะใส่  ตอนนั้นเองที่คูฟี่เดินตรงไปยังเส้นทางด้านขวา อลิซก้าวเดินตามไปอย่างช้าๆ อัศวินนั่งอยู่บนรถเข็นเขาหงายมือออกทั้งสองข้างเอียงหัวเยาะเย้ยรถเข็นเล็กน้อย รถเข็นตีหัวเขาด้วยเถาวัลย์จนหัวหลุด อัศวินรีบจับหัวของเขาไว้จนเกือบจะหล่นลงพื้น ทั้งสองยังคงทะเลาะกันตลอดเส้นทาง      

ไม่นานนักพวกเขาได้เดินทางผ่านและพบเจอหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ผู้คนต่างจ้องมองและสงสัย อัศวินที่นั่งอยู่หลังรถเข็น เขามองกลับไปหาผู้คนทำให้ชาวบ้านเหล่านั้น ต่างตกใจและตื่นกลัวกับสิ่งที่พบเห็น รถเข็นจับเขาดึงด้วยเถาวัลย์นอนแน่นิ่งอยู่บนหลังรถ อลิซสังเกตุเห็นดูท่าจะไม่ดีจึงพยายามรีบก้าวเดินอย่างรวดเร็วเข้าไปในมุมอับสายตา เธอขอให้รถเข็นปล่อยเขา อัศวินลุกออกจากหลังรถ เขาเดินตรงมายืนอยู่ต่อหน้าเธอ       

อลิซรวบรวมพลังเวทย์เปลี่ยนรูปร่างภายนอกอัศวินให้กลายเป็นมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาจมูกสันโด่ง ดวงตาสีแดง อัศวินดูร่างกายของตัวเองสีหน้าของเขาดีใจเป็นอย่างมาก แต่เขาไม่สามารถพูดได้แต่เพียงแค่นั้นเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก จนเดินไปเยาะเย้ยรถเข็นอีกเช่นเคย เขายืนเอาแขนพาดพิงรถเข็นแล้วยืนเก๊ก แต่ทันใดนั้นเองเถาวัลย์ได้ฟาดไปที่หัวของเขาจนล้มหน้าคะมำ อลิซหัวเราะอีกครั้งเธอมอบชื่อให้เขา "ครูซ"       

ครูซชื่นชอบในชื่อนี้ เขาน้อมรับมันเอาไว้ด้วยความเต็มใจอย่างที่สุด หลังจากนั้นพวกเขาได้เริ่มเดินทางต่อ ระหว่างทางที่เธอผ่านไปพบเจอผู้คนมากมาย สาวๆต่างส่งยิ้มให้กับครูซด้วยใบหน้ารูปร่างที่ตรงสเป็คสาวๆทำให้เขากลับเป็นที่ดึงดูดสายตามากกว่าเดิม อากาศเริ่มเย็นลงฟ้ามืดครึ้ม ฝนได้ลงตกมาพวกเขาหาที่พักตามบ้าน อลิซเคาะประตูบ้านหญิงชราท่านหนึ่ง แล้วขอพักหลบฝนเธอมีชื่อว่า "ฟราย" เธออาศัยอยู่กับลูกสาวเพียงสองคนแต่เมื่อไม่นานนี้ลูกสาวของเธอได้ด่วนจากไปด้วยโรคร้ายที่รักษาไม่หาย       

ฟรายเชิญอลิซเข้ามาด้านในมีเพียงรถเข็นที่จอดรออยู่หน้าบ้านเท่านั้น ฟรายนำข้าวปลาอาหารมาให้อลิซรับประทาน ทั้งสองนั่งพูดคุยกันถูกคอเป็นอย่างมาก อลิซทำให้ฟรายนึกถึกลูกสาวของตนเองทำให้เธอนั้นร้องไห้ออกมา อลิซเห็นเป็นเช่นนั้นเธอจึงรีบเข้าไปปลอบโยนฟรายอย่างอ่อนโยน ในวันนั้นเธอขอให้อลิซและครูซพักค้างคืนที่บ้าน อลิซตอบตกลงกับเธอเพราะเธอเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร      

ในค่ำคืนนั้นมืดลงอลิซนอนหลับอยู่บนเตียงตามปกติในห้องเก่าของลูกสาวฟราย และคูฟี่ก็ได้นอนหลับอยู่ริมหน้าต่าง ส่วนครูซนั้นเขาได้ไปนอนพักผ่อนอยู่ที่โซฟาภายในบ้าน ค่ำคืนนั้นฝนตกหนักฟ้าแรง เมื่อทุกคนหลับกันหมด ฟรายลุกขึ้นจากเตียงในห้องนอนของเธอ ฟรายเดินเข้าห้องครัวหยิบมีดยาว  พร้อมกับเดินถือแนบหลังตัวเองตรงไปที่โซฟาที่ครูซนอนหลับอยู่ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นในค่ำคืนนั้นเธอได้แทงมีดลงปักเข้าที่ใจกลางอกของครูซนับสิบครั้ง แต่ทว่าครูซกลับไม่เป็นอะไรและเขาก็ได้ตื่นขึ้นสายตาของเขาดุดันสีแดงน่ากลัวในยามค่ำคืน ครูซยิ้มให้กับฟรายก่อนจะลุกขึ้นและก้าวเดินเข้าหาเธออย่างช้าๆ ฟรายตกใจที่เขาไม่เป็นอะไร เธอตื่นกลัวออกห่างจากตัวเขาและปล่อยมีดออกจากมือคุกเข่าร้องไห้ออกมา      

เธอกล่าวขอโทษเขาหลายต่อหลายครั้ง เสียงร้องไห้และคำขอโทษของเธอทำให้ทุกคนตื่น คูฟี่และภัสออกจากห้องมาพบฟรายนั่งคุกเข่าร้องไห้ขอโทษครูซ ในตอนนั้นเองที่ครูซหันมาแล้วโชวร่างกายที่มีร่องรอยของมีคมเสียบตามร่างกายของเขา  

"ทำไมถึงทำแบบนี้คะ?"

     อลิซถามฟรายที่ร้องไห้อยู่ตลอดเวลา เธอให้คำตอบกับอลิซทันที

"หมู่บ้านของเราไม่สามารถมีผู้ชายได้"            

คำตอบของฟรายทำให้เธอเอะใจขึ้นในทันที ตลอดเส้นทางที่เข้ามาในหมู่บ้าน เธอไม่พบเจอผู้ชายแม้แต่คนเดียวเลย นี่คงเป็นสาเหตุ เธอจึงถามเหตุผลและรอรับฟัง ฟรายอธิบายอย่างละเอียด

"หมู่บ้านของฉันเดิมทีก็เป็นหมู่บ้านเพียงธรรมดา เหมือนหมู่บ้านอื่นๆทั่วไป แต่จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์นั้น พวกมัน พวกมัน ..."

     ฟรายรกุมมือทั้งสองจนแน่น

"ย้อนไปเมื่อ 4 ปีก่อนที่ปีศาจ Black Mist เข้ามาโจมตี มีกลุ่มนักเดินทางเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเรา และได้ทำการช่วยเหลือทุกคนในหมู่บ้านเอาไว้ แต่ทว่าพวกเขานั้นต้องการสิ่งตอบแทนจากพวกเรา ตอนนั้นพวกเราเองก็ได้ทำตามคำขอนั้นแล้วนับวันเข้า ปีศาจก็ได้เข้ามาโจมตีหมู่บ้านของเราบ่อยมากขึ้น พวกเราชาวบ้านพยายามจะขอความช่วยเหลือจาก SIP แต่นักเดินทางพวกนั้นให้คำสัญญากับพวกเราชาวบ้านว่าจะปกป้องพวกเราเอง ตอนนั้นพวกเราก็ไว้ใจ นับวันเข้าพวกนักเดินทางนั้นก็เริ่มใช้ความรุนแรงกับพวกเราชาวบ้าน และขอให้ส่งตัวหญิงสาวในหมู่บ้านของพวกเราเป็นสิ่งตอบแทน แน่นอนว่าตอนนั้นชาวบ้านไม่มีใครยอมรับและขับไล่พวกมันออกไปจากหมู่บ้าน หลังจากที่พวกนักเดินทางออกไปไม่นาน Black Mist ก็เข้ามาโจมตีหมู่บ้านในทันที       

ชาวบ้านผู้ชายส่วนใหญ่ต่อสู้แล้วล้มตาย พวกเราชาวบ้านไม่มีใครคิดว่าจะรอดจากพวกปีศาจแน่นอน จนกระทั่งนักเดินทางพวกนั้นก็ได้ย้อนกลับมาอีกครั้งและขับไล่ปีศาจออกไป พวกนั้นขอค่าตอบแทนเป็นเงินมูลค่าที่สูงอย่างมาก พวกเราชาวบ้านรวมกันยังไม่มีปัญญาจ่าย จึงพยายามติดต่อกับ SIP แต่ตอนนั้นเองพวกนักเดินทางกลับฆ่าชาวบ้านอย่างพวกเราและกดขี่ข่มเหงมาตลอด       

พวกมันตั้งกฏขึ้นห้ามมีผู้ชายในบ้านหลังไหน ไม่งั้นพวกมันจะฆ่าหญิงสาวที่ถูกส่งตัวไปให้กับพวกมัน ผู้ชายในหมู่บ้านไม่มีทางเลือกจึงต้องขนย้ายหนีออกจากหมู่บ้านและเตรียมที่จะขอความช่วยเหลือจากภายนอก แต่พวกเขากลับไปไม่ถึง      เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเราชาวบ้านกลับพบศพของพวกผู้ชายในหมู่บ้านของเรา ฉันมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของพวกมันแน่ๆ แต่ชาวบ้านอย่างพวกเราไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ มันเจ็บใจ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ที่ลูกสาวฉันตายก็เป็นเพราะพวกมัน ลูกของฉันกลับมาบ้านพร้อมอาการป่วยหนัก ฉันไม่มีปัญญาหาเงินไปรักษา ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ"

     อลิซได้ฟังคำอธิบายของฟราย ท่าทีขอเธอดูไม่เหมือนคนโกหก ด้วยกิริยาท่าทางเจ็บแค้นช้ำใจนั้นทำให้อลิซลุกขึ้นตรงเข้าหาครูซ เธอกระซิบให้เขา ทันใดนั้นเอง ครูซกลายร่างกลับเป็นอัศวินกระป๋องดังเดิม ฟรายเห็นเช่นนั้นเธอตกใจเป็นอย่างมาก อลิซอธิบายให้ฟรายเข้าใจว่าครูซนั้นไม่ใช่ผู้ชายและก็ไม่ใช่มนุษย์ ฟรายดีใจเป็นอย่างมากแต่ทว่าเธอได้พูดกล่าวกับอลิซต่อ

"ไม่ทันแล้วล่ะ ตอนนี้รีบออกเดินทางเถอะนะก่อนที่พวกนั้นจะมา ป่านนี้เรื่องที่มีผู้ชายและหญิงสาวน่ารักอย่างเธอเข้ามาในหมู่บ้านคงไปถึงพวกมันแล้วล่ะ"

     อลิซได้ยินเช่นนั้นเธอครุ่นคิดอยุ่พักหนึ่ง ก่อนจะให้คำตอบว่าเธอจะอยู่ที่นี่และรอให้คนเหล่านั้นมาพบเจอ ฟรายอึ้งในคำตอบนั้นแต่เธอยังคงเป็นกังวนว่าอลิซจะถูกพาตัวไปและอาจถูกทำร้าย แต่ในทางกลับกันอลิซเองก็กลัวว่าฟรายจะถูกทำร้ายเช่นกันจึงได้ขออยู่ที่บ้านหลังนี้จนถึงเช้า เธอจะต้องช่วยเหลือชาวบ้านและหญิงสาวของหมู่บ้านแห่งนี้ให้กลับไปอยู่กับครอบครัวของตัวเองให้ได้ 

     อลิซโอบกอดฟรายปลอบโยนหญิงชราที่เอาแต่ร้องไห้จนหมดแรงหลับสนิทไป เธอใช้เวทย์มนต์ของเธอพาฟรายไปนอนหลับอยู่ที่เตียงและทิ้งจดหมายไว้ให้เมื่อเธอตื่น ทันใดนั้นเองมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกชื่อฟรายให้เปิดประตู น้ำเสียงเป็นเสียงของหญิงชราเหมือนกัน อลิซคาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนบ้าน เธอเปิดประตูออกก็ได้พบเห็นชาวบ้านได้มามุ่งดูกันเต็มไปหมด เธอพบเห็นผู้ชาย 3-4 คนร่างกายกำยำแต่งตัวเรียบร้อย

"เธอเองหรอที่เป็นนักเดินทางผ่านมาแถวนี้ แล้วไหนล่ะผู้ชายที่หล่อเหลาเมื่อวาน หายไปไหนซะแล้วล่ะ"

     อลิซไม่ตอบเขาคนนั้นแต่อย่างใด ได้แต่ส่ายหน้า

"ช่วงนี้หมู่บ้านของเราพบเจอกับโจรหัวขโมยอยู่บ่อยครั้ง เราคงต้องขอนำพาตัวเธอไปสอบสวนซักหน่อย มากับพวกเราหน่อยสิ"

     ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสองคนเดินตรงเข้าหาเธอ คูฟี่เริ่มขู่ชายหนุ่มเหล่านั้น ตอนนั้นเองที่อลิซได้ห้ามไว้แล้วกระซิบเบาๆให้คูฟี่ เธอยอมไปกับพวกผู้ชายเหล่านั้นโดยดี

"นี่คงเป็นข้าวของสัมภาระเธอสินะ งั้นพวกเราจะบริการขนพวกมันไปให้เอง"

     ชายหนุ่มหันไปสั่งชาวบ้านหญิงแก่และเด็กให้ขนของจำนวนมากเหล่านั้นตามไป ตอนนั้นเองที่อลิซแอบใช้เวทย์มนต์ของเธอทำให้ รถเข็นและอัศวินที่แยกร่างออกกลายเป็นข้าวของอยู่นั้นเบาลงอย่างมาก หญิงชราและเด็กๆต่างตกตะลึงในสิ่งของเหล่านั้นความรู้สึกของชาวบ้านเหมือนกำลังแบกอากาศอยู่ยังไงอย่างงั้น        

อลิซตามพวกเขาเหล่านั้นไปจนกระทั่งถึงบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง เธอก้าวเข้าไปภายในตัวบ้าน ด้านในดูสะอาดหรูหรามีหญิงสาวคอยบริการ ชายหนุ่มคนหนึ่งเชิญเธอนั่งบนโซฟาที่ถูกจัดเตรียมไว้ ไม่นานก็มีถ้วยน้ำชามาเสริฟ เขาเชิญเธอดื่มเพื่อผ่อนคลายและเริ่มสอบสวนอย่างเป็นทางการ ไม่นานนักเธอก็เริ่มรู้สึกง่วงและหมดสติไป ก่อนหมดสติเธอได้ยินเสียงคูฟี่เห่าเสียงดังก่อนจะเงียบหายไป ข้าวของที่ชาวบ้านยกตามมาถูกวางไว้ด้านนอก ทันใดนั้นพวกผู้ชายพยายามจะยกเข้าไปเก็บด้านในตัวบ้านเพื่อตรวจสอบสิ่งของเหล่านั้น แต่ทว่าพวกเขากลับยกไม่ขึ้น

     อลิซลืมตาตื่นขึ้นเธอพบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในกรงขังที่ไหนสักแห่งในหมู่บ้าน ห้องกรงขังตรงข้ามเต็มไปด้วยหญิงสาวร่ายกายของพวกเธอเต็มไปด้วยบาดแผลหลายแห่ง คูฟี่เห่าขึ้น 1 ครั้งทำให้อลิซหันไปพบเจอเขา ร่างกายของคูฟี่สกปรกเลอะเทอะไปหมด

"เธอเพิ่งจะมาใหม่สินะ"

     เสียงหญิงสาวอีกคนภายในห้องขังเดียวกับเธอ เธอชื่อ "ซอนย่า" อลิซมองดูร่างกายของเธอที่เต็มไปด้วยบาดแผลเช่นกัน เธอตรงเข้าหาซอลย่า และเริ่มใช้เวทย์อย่างลับๆรักษาเธอ ซอลย่าเห็นเช่นนั้นเธอตกตะลึง

"นี่เธอเป็นใครกันแน่"

"ฉันชื่ออลิซ ทำไม่ร่างกายสาวๆพวกนี้ถึงมีบาดแผลเต็มตัวมากมายขนาดนี้ล่ะ"

     อลิซถามขึ้นทำให้ซอลย่าอธิบาย สิ่งที่เกิดขึ้นในคุกแห่งนี้ พวกผู้ชายพวกนั้นมีแต่คนโรคจิตและบ้าอำนาจ พวกมันจับพวกสาวๆมาเป็นทาสรับใช้โดยขู่พวกเธอเหล่านั้น ถ้าพวกเราไม่ทำตามในสิ่งที่พวกมันขอ ครอบครัวของพวกเธอจะตกอยู่ในอันตราย  เมื่ออลิซรู้เช่นนั้นเพียงไม่นานผู้ชายคนหนึ่งก็ได้เข้ามา และนำพาหญิงสาวห้องตรงข้ามของพวกเธอออกไป 

"จะพาเธอไปไหนน่ะ"

     อลิซเอ่ยถามชายหนุ่มขึ้น

"ไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวถึงคิวเธอเมื่อไร ก็รู้เองนั้นแหละ"

     สีหน้าชายหนุ่มนั้นดูชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ เขาเดินหัวเราะเข้าไปห้องๆหนึ่ง แต่หารู้ไม่ว่าอลิซนั้นได้ใช้เวทย์มนต์อย่างเบาบางไปที่สาวคนนั้น อลิซไม่รอช้าเธอเริ่มใช้เวทย์มนต์จนปรากฏต้นไม้ขึ้นภายในห้องขัง กิ่งไม้ได้เคลือนที่เข้าหาและกลายเป็นกุญแจไขตรวน ที่ล่ามเธอและพวกสาวๆเอาไว้จนหมด หญิงสาวจำนวนมากตกตะลึงและดีใจเป็นอย่างมาก อลิซเห็นเช่นนั้นจึงส่งสัญญานให้พวกเธอเบาเสียงลง เธอใช้พลังของเธอฟื้นฟูร่างกายทุกคนในนั้นจนแข็งแรง แต่ทว่าบางคนนั้นไม่สามารถฟื้นฟูได้จึงได้ให้เพื่อนร่วมห้องแบกร่างเธอไปด้วย เมื่อทุกคนก้าวออกจากห้องอลิซและคูฟี่เดินนำหน้าพวกหญิงสาวไป จนถึงห้องที่หญิงสาวคนแรกถูกนำตัวเข้าไป       

อลิซใช้กุญแจไม้ไขเปิดประตูเข้าไปก็พบว่า ชายหนุ่มคนนั้นกำลังทรมานเธอและมีเครื่องมือต่างๆ ที่ดูทันสมัย เมื่อชายหนุ่มหันมาพบเจออลิซเข้า เขาโมโหเป็นอย่างมากและตรงเข้าทำร้ายเธอ ขณะนั้นเองที่คูฟี่ได้ขย้ำชายหนุ่มคนนั้นจนบาดเจ็บสาหัส อลิซสอบถามเกี่ยวกับเครื่องมือเหล่านั้นที่อยู่ภายในห้องคืออะไร เธอได้คำตอบในทันที เครื่องมือพวกนั้นคือเครื่องมือที่ใช้ดูดพลังเวทย์มนต์ เป็นสิ่งของต้องห้ามที่ทาง SIP สั่งทำลายและออกกฏหมายใครหรือผู้ใดมีมันไว้ในครอบครองถือว่าผิดกฏหมายมีโทษสูง ไม่จบเพียงแค่นั้นเธอกลับไปถามหญิงสาวและได้คำตอบจากเธออีกว่า ชายหนุ่มคนนี้พยายามจะข่มขืนเธอ และทำกับหญิงสาวอื่นมาหลายครั้งทุกครั้งที่ทรมานและดูดพลังเวทย์ไปจนอ่อนแรง เขาจะข่มขืนพวกเธอต่อหลังจากนั้น ถึงแม้ว่าพวกเธอพยายามที่จะฆ่าตัวตายหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะพวกมันเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา      

อลิซได้เห็นสีหน้าท่าทางเหล่านั้นของหญิงสาว เธอเข้าใจความทุกทรมานของพวกเธอ ทันใดนั้นเองที่อลิซสบัดมือตรงไปหาชายหนุ่ม กิ่งไม้และเถาวัลย์ได้เลื้อยพันรอบตัวและปิดปากเขาเอาไว้ ไม่นานชายหนุ่มคนนั้นก็ได้หมดสติลง 

เธอและเหล่าหญิงสาวพยายามหาทางออกจากที่แห่งนั้น จนกระทั่งได้พบเจอทางแยก ตรงหน้านั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่ง

"อะอ้าว แม่แมวน้อยทั้งหลาย จะออกมาเดินเล่นกันแบบนี้หมดไม่ได้นะจ๊ะรู้ไหม"

     ชายหนุ่มรูปงามที่เต็มไปด้วยจิตสังหารเอ่ยขึ้น อลิซและคูฟี่รู้สึกได้ถึงเวทย์มนต์มหาศาลภายในตัวของชายคนนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น