กำเนิดแม่มด อลิซ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,057 Views

  • 5 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    2,057

ตอนที่ 7 : เป็นที่จับตามอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ก.ค. 61

บทที่ 7
เป็นที่จับตามอง
"ยินดีที่ได้พบเหล่าสาวน้อยทุกคนนะครับ"
"ผมมีนามว่า เจฟ"
"ผมคงต้องขอให้ทุกคนกลับเข้าไปในห้องดังเดิมนะครับ ไม่อย่างงั้นล่ะก็ ผมจำเป็นต้องกำจัดเหล่าแมวน้อยที่น่ารักของผมทีละคนๆ ไม่นะ~"

     เจฟร้องไห้ออกมาเล็กน้อย การแสดงของเขานั้นทำให้อลิศและเหล่าหญิงสาวขยะแขยง อลิซปฏิเสธเขาทำให้สายตาของเจฟนั้นเปลี่ยนไป เขานิ่งเงียบลงก่อนจะพรึมพรำ แล้วพุ่งเข้าโจมตีอลิซอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าคูฟี่ได้คำรามใส่ด้วยพลังเวทย์ของเขา ทำให้เจฟกระเด็นอัดเข้ากับกำแพง เขาหัวเราะขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกตื่นเต้น แล้วเริ่มที่จะเอาจริง เขาใช้พลังเวทย์ปรับเปลี่ยนวัตถุสิ่งของให้เป็นอาวุธดังใจที่เขาต้องการ และพุ่งเข้าใส่คูฟี่ 
     อลิซไม่ปล่อยให้คูฟี่ต้องต่อสู้อยู่เพียงคนเดียวเธอกุมมืออฐิษฐาน เพียงครู่หนึ่ง เหล่าเถาวัลย์ผุดขึ้นจากพื้นดินและบริเวณกำแพงรอบๆ โจมตีสวนกลับอาวุธของเจฟ พลังของอลิซนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมากจนทำให้เขานั้นรู้สึกได้ เจฟยิ้มอย่างชั่วร้ายและขอให้เธอนั้นมาเป็นพวกกับเขา 
     เธอปฏิเสธเขาอีกครั้ง เจฟได้ร้องไห้เสียใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มโจมตีอีกครั้ง แต่ทว่าการโจมตีของเขาในครั้งนี้นั้นได้เล็งไปที่เหล่าหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของเธอ อลิซกางแขนลงเฉียงออกเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเถาวัลย์ได้ปกคลุมเหล่าหญิงสาวจนเกิดเป็นรูปร่างโดมขนาดเล็ก ทำให้อาวุธและการโจมตีของเจฟนั้น ม่สามารถทะลุผ่านไปถึงตัวสาวๆได้  
     เขาหงุดหงิดเป็นอย่างมากเมื่อเห็นสิ่งที่ขวางหูขวางตา เจฟถอดใจที่จะสู้ด้วยพลังของตัวเอง เขาหยิบของในกระเป๋ากางเกงออกมา มันเป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งลักษณะคล้ายๆกำไล เขาสวมใส่มันที่ข้อมือทั้งสองข้างของตัวเอง ทันทีที่เขาสวมใส่มันนั้นพลังเวทย์ในตัวเข้าก็ได้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล  พื้นดินสั่นสะเทือนจนทำให้เพดานเกิดแตกร้าวใกล้จะถล่มลงมา
     เหล่าหญิงสาวตื่นกลัวและสิ้นหวังกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ทว่าอลิซไม่เกรงกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิด เธอกุมมืออฐิษฐานอีกครั้ง ไม่นานนักต้นไม้ขนาดใหญ่ผุดขึ้นยันเพดานเอาไว้เป็นจำนวนมากมาย เจฟด่าทอต่อว่าเธอด้วยคำหยาบคายเป็นอย่างมาก เขาเข้าโจมตีเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้คูฟี่กระโดดตะปบร่างของเขาจนร่วงหล่นสู่พื้น ไม่จบเพียงเท่านั้นคูฟี่ยังเข้าไปเหยียบบนร่างของเขา คู่ฟี่ส่งเสียงขู่ในระยะประชิด สายตาของเขาน่ากลัวมากจนทำให้เจฟตัวสั่น เขาร้องขอชีวิตกับอลิซตอนนั้นเองที่  เถาวัลย์ผุดขึ้นจากพื้นดินแล้วตรึงแขนทั้งสองข้างของเขาไว้กับพื้น
     อลิซเดินตรงเข้าหาเขาอย่างช้าๆ เธอควบคุมเถาวัลย์สอดเข้าไปในกำไลและพยายามที่จะถอดมันออกจากข้อมือของเขา ทันใดนั้นเองได้มีเสียงปืนดังขึ้นกระสุนพุ่งตรงมายังอลิซ แต่ทว่าเถาวัลย์ได้ปกป้องร่างกายของเธอโดยที่เธอนั้นไม่ได้เป็นคนสั่งหรือควบคุมแต่อย่างใด อลิซและคูฟี่ตกใจกระโดดถอยออกห่างจากตัวของเจฟ ทั้งสองมองกลับไปต้นทางของวิถีกระสุน ก็พบกับกลุ่มผู้ชายจำนวนหนึ่งซึ่งมีพลังเวทย์สูงและชั่วร้ายดำมืด ทุกคนล้วนใส่กำไลไว้ที่ข้อมือกันหมดทุกคน 

"เฮ้ยๆแม่หนูนี่ มีพลังมากพอที่จะทำการใหญ่ได้เลยนะ คงปล่อยเธอไปไม่ได้แล้วล่ะ"
"เกี๊ยกๆๆ~!!  ส่วนพวกผู้หญิงตรงนั้น คงต้องลงโทษอย่างสาสม หลังจากจบเรื่องนี้ล่ะนะ"
"อย่าประมาทล่ะเธอดูเก่งน่าดู"
"จะกลัวไปทำไม พวกเรามีกันตั้ง 6 คนเชียวนะ"
".......เจฟ จะนอนไปถึงเมื่อไร"

     พวกเขาเหล่านั้นดูมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างมาก และด้วยพลังเวทย์ของแต่ละคนที่มีมากมายจนสามารถสัมผัสได้ถึงความชั่วร้าย ทำให้รถเข็นและอัศวินที่ถูกเก็บไว้ ณ ที่แห่งหนึ่งในตัวบ้านเริ่มเคลื่อนไหว 
     กลุ่มคนเหล่านั้นกระจายออกจากกันแล้วล้อม อลิซกับคูฟี่รวมไปถึงเหล่าหญิงสาว พวกเขาทั้ง 6 คน(รวมเจฟ)ผลัดกันเข้าโจมตี ชายคนหนึ่งในหกคน ได้เข้าโจมตีใส่โดมเถาวัลย์หวังจะทำร้ายเหล่าหญิงสาว แต่ทว่าโดมเถาวัลย์ที่ปกครุมเหล่าหญิงสาวกลับกลายเป็นหนามแหลมขนาดใหญ่ปกป้องตนเอง ทำให้พวกเขานั้นไม่สามารถทำร้ายพวกเธอได้ ถึงแม้จะใช้พลังเวทย์โจมตีเท่าไรก็ไม่สามารถทำลายเถาวัลย์ลงได้ ชายคนนั้นเปลียนความสนใจไปที่อลิซกับคูฟี่แทนในทันที อลิซกุมมืออฐิษฐานจนเกิดโดมแสงเปล่งประกายรอบตัวเธอกับคูฟี่ทั้งสองยืนนิ่ง ปล่อยให้พวกผู้ชายเหล่านั้นโจมตีเวทย์ใส่พวกเธออย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่โจมตี โดมแสงสามารถดูดซับพลังเวทย์เหล่านั้นเอาไว้แล้วเปลี่ยนเป็นพลังตอบโต้กลับไป ทำให้กลุ่มผู้ชายทั้งหกคนนั้น เปลี่ยนจากการโจมตีเวทย์เป็นการโจมตีทางกายภาพแทน เจฟเปลี่ยนวัตถุให้กลายเป็นอาวุธให้กับพวกของเขาอีก 5 คน ทั้ง 6 เข้าโจมตีพร้อมกันอีกครั้ง ทันใดนั้นเองที่เพดานดินถล่มลงมาพร้อมกับอัศวินและรถเข็น
     อัศวินได้ลงมาถึงพื้นก่อนอย่างสวยงาม ไม่ทันไรนั้นรถเข็นก็ได้หล่นลงมาถับเขาอีกที จนร่างของอัศวินกระเด็นแยกออกจากกัน ส่วนหัวของเขากลิ้งกระเด็นไปถึงขาข้างๆซอนย่า เธอได้ตกใจเล็กน้อยและมึนงงเพียงครู่เดียว อัศวินแสดงใบหน้าอย่างอ่อนโยนให้กับเธอ ซอนย่าก้มจับยกศีรษะของเขาขึ้นมาจ้องมองแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเช่นกัน ทันใดนั้นเองเธอเขวี้ยงหัวของอัศวินออกไปอย่างสุดแรงเกิด 
     อัศวินแสดงสีหน้าเสียใจและร้องไห้ในขณะที่หัวของเขาพุ่งลอยไปในอากาศ เถาวัลย์ที่ติดอยู่กับรถเข็นได้รับศีรษะของอัศวินไว้แล้วเริ่มจับชิ้นส่วนร่างกายของเขาประกอบเข้าที่ใหม่จนเหมือนเดิม เถาวัลย์เริ่มตบหน้าอัศวินจนหัวหมุนไปรอบครึ่ง ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันอย่างปัญญาอ่อน 
     อลิซกับคูฟี่ยืนมองอย่างเวทนารวมไปถึงผู้ชายทั้ง 6 ต่างยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกัน ไม่นานนักเจฟก็ได้เริ่มเข้าโจมตีอลิซอีกครั้ง แต่ทว่าอัศวินกลับเข้าไปรับการโจมตีของเขาอย่างรวดเร็ว อัศวินโจมตีสวนกลับอย่างรุนแรง เจฟพยายามป้องกันการโจมตีของอัศวินไว้ด้วยพลังเวทย์มนต์แต่ทว่า การโจมตีของอัศวินนั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก แม้แต่หัวหน้าฝูงหมาป่าที่มีพลังเวทย์มหาศาลยังยอมรับในพลังของเขา ทำให้เจฟไม่สามารถป้องกันเอาไว้ได้ เขาพุ่งชนกับกำแพงอีกครั้งและกระอักเลือดออกมา

"กะแก!! แกเป็นใคร!"

     ผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่งในกลุ่มดูเหมือนจะเป็นผู้นำได้เอ่ยขึ้น อัศวินทำท่าทางหยอกล้อในตัวเขา ทำให้เหล่าหญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างเบาๆ อลิซก็เช่นกัน กลุ่มผู้ชายที่เหลือเพียงแค่ 5 คนนั้น ได้พยายามเข้ารุมอัศวินอย่างต่อเนื่อง พวกเขานั้นสลับการโจมตีทั้งกายภาพและเวทย์มนต์ อลิซสังเกตุการณ์ต่อสู้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มโจมตีพวกเขาที่กำไลข้อมือทั้งหมด จนกำไลของพวกเขาแตกสลายอย่างไม่ทันตั้งตัว ทันใดนั้นเองที่พลังเวทย์อันชั่วร้ายได้สลายหายไป กลุ่มผู้ชายทั้ง 5 คนอ่อนแรงลงทำให้อัศวินสามารถจัดการทั้ง 5 คนได้ในทันที อลิซเดินตรงเข้าหาชายที่เป็นผู้นำกลุ่ม

"กำไลนี้คือแหล่งกักเก็บพลังเวทย์สินะ"

"ชะใช่แล้ว ถ้ามีเจ้านี่ล่ะก็พวกเราก็สามารถต่อสู้กับพวกปีศาจนั้นได้ เธอมันไม่เข้าใจหลอก!"
    
"โดยการให้เหล่า หญิงสาวเหล่านี้เป็นเหยื่อสินะ พลังเวทย์ที่ได้มานั้นก็มาจากพวกเธอด้วยน่ะสิ"

"แล้วยังไงล่ะ! ก็พวกผู้หญิงอย่างเธอมันอ่อนแอ! พวกฉันคอยปกป้องคนในหมู่บ้านจากปีศาจมาโดยตลอด แค่จ่ายพลังเป็นสิ่งตอบแทน! แค่นี้ก็ถือว่าเท่าเทียมกันแล้วนิ !"

     อลิซได้ยินคำพูดของเขาเช่นนั้นจึงบังคับเถาวัลย์ปิดปากเขาเอาไว้

"พวกเธอเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งของตอบแทนนะ การตอบแทนนั้นมีหลายวิธี แต่ฉันว่านี่คงไม่ใช่เหตุผลเดียว"

     ผู้นำหลบสายตาเธอก่อนจะตอบกลับไป

"ชะใช่ ตอนแรกพวกเราก็คิดจะไม่ทำอะไรกันแบบนี้ จนกระทั่งมีชายเร่ร่อนคนหนึ่งผ่านมา เขาได้ขายอุปกรณ์กำไลเหล่านี้ให้กับพวกฉัน แต่ทว่ากำไลนั้นต้องคอยเติมพลังเวทย์อยู่ตลอดเวลา ซึ่งพวกฉันเองก็มีพลังเวทย์อยู่เหมือนกัน แต่เจ้าอุปกรณ์นี้สามารถทำให้พวกฉันจัดการปีศาจได้ภายในการโจมตีเดียว เพราะไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นถ้าปีศาจเข้ามาโจมตี พวกเราก็ต้องเตรียมการป้องกันเท่านั้น ซึ่งคนในหมู่บ้านนี้เองก็มีพลังเวทย์กันมากมายอยู่แล้วแค่ให้ช่วยกันแค่นี้ ทำไมถึงทำกันไม่ได้ล่ะ มีพลังเวทย์แต่ไม่เอามาใช้ก็เป็นแค่พวกไร้ประโยชน์นั้นแหละ"

"แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้ผู้ชายในหมู่บ้านช่วยล่ะ ทำไมถึงต้องพลัดพรากหญิงสาวออกจากครอบครัวของเธอ ทำไมถึงต้องข่มขู่พวกเธอด้วย การกระทำทั้งหมดนี้เรียกว่า สิ่งตอบแทนได้งั้นหรอ"

"ก็ใช่นะสิ! ฉันเคยขอร้องพวกมันไปแล้ว! แต่พวกผู้ชายในหมู่บ้านมันก็ได้แต่ขัดหูขัดตา ฉันก็เลยต้องบีบบังคับพวกมันเช่นนี้ยังไงล่ะ ถ้าพวกมันให้ความร่วมมือดีดีล่ะก็คงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้หรอก!"

"ฉันจะส่งตัวพวกนายให้กับ SIP นายมันจิตใจชั่วร้ายเกินไป"

     หัวหน้ากลุ่มผู้ชายได้ยินเช่นนั้น จึงเอ่ยขอร้องเธออย่างสุดชีวิต

"อย่าเลยนะขอร้องล่ะจะให้พวกฉันทำอะไรก็ได้อย่างส่งตัวไปที่ SIP เลยนะ" 

     เขามีสีหน้าที่ซึมเศร้าลงและสำนึกผิด เธอเองกลับหลงเชื่อในท่าทีที่สำนึกผิดของเขาจึงได้ให้โอกาศและปล่อยตัวเขา อลิซหันกลับไปหาเหล่าหญิงสาวอีกครั้ง ทันใดนั้นเองที่ชายชั่วร้ายคนนั้น พุ่งเข้าโจมตีเธอจากทางด้านหลัง

"นังแพศยา!!!!~"
     
     เสี้ยววินาทีนั้นเองที่เถาวัลย์ผุดขึ้นมาปกป้องอลิซ เถาวัลย์เสียบทะลุร่างกายของเขาลอยขึ้นสูง ชายชั่วร้ายดวงตาเบิกกว้างและกระอักเลือดอย่างสาหัส

"นายนี่มันแย่ที่สุด~"

     อลิซก้มหน้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เสียใจ เธอเงยขึ้นพร้อมกับสายตาที่เปลี่ยนไป อลิซเริ่มเข้าใจความคิดและความชั่วร้ายของเขา เธอไม่หันกลับไปมองเขา อลิซยกแขนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ เถาวัลย์จำนวนมากมายพุ่งเข้าเสียบร่างกายของชายชั่วคนนั้นนับไม่ถ้วน เขาตายในทันที ผู้ชายที่เหลือรอดและเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ได้แต่นั่งตัวสั่นพวกเขากลัวในพลังอำนาจของเธอ 
     อลิซดูแตกต่างจากเมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเป็นคนละคน พวกเขาขอยอมแพ้และยอมจำนนต่อเธอ อลิซและเหล่าหญิงสาวกลับขึ้นไปบนชั้นผิวดิน เธอสามารถปลดปล่อยความเป็นอิสระให้กับพวกหญิงสาว ผู้ใหญ่และคนในหมู่บ้านต่างดีใจที่ได้เห็นลูกสาวของตัวเองกลับมา คนในหมู่บ้านต่างขอบคุณเธอและครูซ(อัศวิน)ที่ได้แปลงร่างเป็นมนุษย์ หญิงสาวที่ถูกช่วยไว้ทุกคนต่างรู้ว่าครูซนั้นที่แท้จริงคือใครต่างวิ่งเข้าไปกอดและจูบเขา สีหน้าครูซเขิลอายหน้าแดงและดีใจเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นเองที่รถเข็นกระหน่ำฟาดตีไปที่เขาด้วยเถาวัลย์ ครูซวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตวนไปวนมา ทุกคนในหมู่บ้านต่างหัวเราะและดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
     ไม่นานนักหลังจากเรื่องในหมู่บ้านจบลง ข่าวได้ถูกแจ้งไปยัง SIP พวกเขาได้ส่งกองกำลังทหารเข้ามาแล้วนำตัวผู้ชายทั้ง 5 คนที่เหลือกลับไปรับผลกรรมที่ก่อไว้ อลิซมุ่งหน้ากลับไปบ้านของฟราย เมื่อเธอถึงหน้าประตูบ้านของเธอ ประตูกลับถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ฟรายกระโจนเข้ากอดอลิซด้วยความคิดถึงและเป็นกังวนอย่างมาก น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด 
     อลิซดีใจเช่นกันที่สิ่งที่เธอทำนั้นสามารถช่วยเหลือทุกคนเอาไว้ได้ วันนั้นเธอได้พักผ่อนและค้างคืนที่บ้านของฟราย คืนนั้นเองที่อลิซครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ในระหว่างที่ฟรายหลับ เธอได้ออกจากบ้านหลังนั้นพร้อมกับทิ้งจดหมายและเมล็ดต้นไม้ต้นหนึ่งให้กับเธอ 
     รุ่งเช้าทุกคนในหมู่บ้านได้ตรงมารออลิซที่หน้าบ้านของฟราย แต่กลับต้องตกใจเมื่อทุกคนกลับไม่พบเจอเธออีกเลย มีเพียงจดหมายและเมล็ดต้นไม้ที่เธอทิ้งเอาไว้ให้บนโต๊ะ เธอฝากขอบคุณและขอให้ทุกคนนั้น อดทนต่อสู้และอย่าได้ย่อท้อ 
     ฟรายจ้องมองเมล็ดพันธุ์ที่เธอทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนจะเดินไปยังใจกลางหมู่บ้าน เมื่อเธอปล่อยเมล็ดนั้นลงสู่พื้นดิน เมล็ดพันธุ์ต้นไม้นั้นได้จมหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักพื้นดินระแวกนั้นเกิดสั่นไหว และมีต้นไม้ขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมา ส่องประกายไปทั่วหมู่บ้าน ทุกคนต่างมามุ่งดูกัน ตอนนั้นเองก็ได้มีสัญญาณเตือนดังขึ้นในหมู่บ้าน ปีศาจบุกมาจำนวนหนึ่ง แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถเข้ามาถึงภายในหมู่บ้านได้ 
     ชาวบ้านต่างจ้องมองบนฟ้าและพบว่าหมู่บ้านของพวกเธอนั้นมีโดมแสงปกคลุมพวกเขาอยู่ ปีศาจ Black Mist ไม่สามารถผ่านแสงเข้ามาได้ พวกมันล้อมรอบอยู่นาน จนชาวบ้านแจ้งขอความช่วยเหลือไปทาง SIP ไม่ช้ากองกำลังก็ได้เข้ามาปะทะกับเหล่าปีศาจจนพวกมันหนีถอยหายไป กองกำลังยังคงส่งหน่วยย่อยออกตามล่าที่เหลือ ตอนนั้นเองที่หัวหน้าทหารคนหนึ่งเข้ามาและถามถึงแสงโดมที่ปกป้องชาวบ้าน 
     ทุกคนล้วนเอ่ยชื่อเธอ "อลิซ" และบอกกล่าวว่าต้นไม้ต้นนี้นี่แหละที่เป็นโดมแสงปกป้องพวกเขา เรื่องราวของเธอถูกกระจายออกไปทั่วทุกหนทุกแห่งอย่างรวดเร็ว มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถป้องกันปีศาจได้ พลังของเธอจะเป็นตัวแปรสำคัญของโลก 
     เรื่องราวของเธอไปถึงหมอวีอีกครั้ง และผู้ใหญ่ระดับสูงอีกหลายคน ไม่นานนักก็ได้มีคำสั่งลงมาจากเบื่องบน

"ออกตามหาหญิงสาวอลิซ แล้วเชิญเธอมายัง SIP"

     มุมมืด ณ ที่แห่งหนึ่ง

"หาตัวเธอให้พบ และจัดการ เก็บเธอทิ้งซะ" 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น