Chain-ขังใจไว้ด้วยรัก{CHANBAEK}

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    16 มิ.ย. 60

Chapter 10













“ออกไป!!

“อึก ฮือ”

“ไปดิ ไป!!

 

เฮือก!

 

“แฮ่ก แฮ่ก ฝะ ฝันเหรอ?”

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว มือบางทาบลงตรงหน้าออกข้างพร้อมจิกแน่น เมื่อความฝันที่เพิ่งฝันเมื่อครู่นี้เหมือนจริงมาก ราวกับว่าเป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ

“เฮ้อ”

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ทั้งๆ ที่วันนี้กำลังจะผ่านไปได้ด้วยดีแล้วแท้ๆ

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“ตื่นพอดีเลย พี่เอาข้าวมาให้ จะทานเลยไหม?”

“ฮะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมเหงื่อท่วมตัวเลย”

คยองซูใช้หลังมือแตะลงเบาๆ ที่หน้าผากมนของร่างเล็กอย่างเป็นห่วง เพราะแบคฮยอนในตอนนี้นั้นน่าเป็นห่วงเป็นอย่างมาก และก็ยังไม่รู้เลย ว่าถ้าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว กลับไปยังจะต้องเจออะไรบ้าง

“ผมไม่เป็นอะไรหรอกฮะคุณหมอ แค่ฝันร้ายเองฮะ”

“ฝันร้ายจะกลายเป็นดี ทานข้าวซะนะเด็กดี”

“ฮะ”

สิ้นเสียงตอบรับจากแบคฮยอน คุณหมอคยองซูก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เป็นการตอบรับ แล้วเดินออกไปจากห้องทันที

ด้านร่างเล็กเองเมื่อเห็นว่าคยองซูเดินพ้นไปจากห้องแล้วก็ถอดถอนลมหายใจออกมาอีก เพราะตอนนี้แบคฮยอนรู้สึกไม่โอเคเอาเสียเลย ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมดจนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดี

“ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย? ความรู้สึกแบบนี้ไม่ชอบเอาเสียเลย เฮ้อ”

เอ่ยกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารที่คยองซูได้นำมาให้ แม้ว่าร่างเล็กจะไม่อยากทานสักแค่ไหน แต่ก็คิดเสมอว่า ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง และคิดมากเรื่องของตนเองอีก ที่สำคัญแบคฮยอนไม่ได้อยากอยู่ที่นี่แบบนี้นานๆ เพราะมันช่างแสนน่าเบื่อ แม้อีกใจจะไม่อยากกลับไปเจอกับคนใจร้ายก็ตาม

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ย เป็นไรวะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น เห็นตั้งแต่ตอนไปรับกูละ”

“เปล่า”

“มีอะไรก็บอกกันได้นะโว๊ย ดีกว่าเก็บไว้ไปเครียดคนเดียว”

“เออหน่า มึงนี่ไม่เสือกสักเรื่องไม่ได้เหรอวะ เซฮุน”

“อ้าว ไอ้นี่หนิ”

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“คุณชานยอลคะ อาหารพร้อมแล้วค่ะ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับดึงความสนใจจากบทสนทนาของร่างสูงทั้งสองได้เป็นอย่างดี สักพักประตูบานนั้นก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของป้าแม่บ้านวัยกลางคน

“ขอบคุณครับป้าวายอง”

เซฮุนตอบรับเสียงหวาน พร้อมรอยยิ้ม ที่ทำให้ชานยอลที่นั่งอยู่ข้างถึงกับหมั่นไส้และอดไม่ได้ที่ฟาดมือลงบนหลังของเพื่อนรักไปเต็มๆ แรง

“โอ๊ย มึงตีกูทำไมวะ?”

ชานยอลไม่ตอบอะไร ร่างสูงทำเพียงแค่ไหวใหล่แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินออกจากห้องไปทันที

ด้านเซฮุนเมื่อเห็นอาการของเพื่อนแล้วก็เข้าใจในทันทีว่าตนเองนั้นถูกกระทำแบบนี้ เหตุด้วยเพราะสาเหตุใด จึงเดินเข้าไปสวมกอดป้าวายองที่ยืนอยู่บริเวณหน้าประตูห้องเพื่อทำการออดอ้อน

“ป้าครับ ป้าดูสิครับ ชานยอลมันทำร้ายผม ดูสิครับ หลังผมช้ำไปหมดแล้วเนี่ย ผมเจ็บจังเลยครับป้า”

“คุณๆ นี่ก็เล่นกันเป็นเด็กๆ เลยนะคะ”

ป้าวายองเอ่ยด้วยรอยยิ้มและมีเสียงหัวเราะออกมาน้อยๆ กับท่าทางของเซฮุน เพราะไม่ว่าเซฮุนจะมาที่นี่สักกี่ครั้ง ร่างสูงก็มักจะเข้ามากกอด ไม่ก็ออดอ้อนเธอด้วยน้ำเสียงหวานๆ ไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่ามันจะนานๆ ครั้งก็ตาม

“ไอ้เซฮุน จะกินไหมข้าวอ่ะ”

เสียงของชานยอลตะโกนขึ้นมาจากข้างล่างด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังมีสีหน้าแบบไหน

“เออ กินโว๊ย! ไปกันเถอะครับป้า”

ว่าจบร่างสูงของเซฮุนก็เข้าไปโอบใหล่อวบของป้าหัวหน้าแล้วประคองลงบันไดไปจนถึงโต๊ะอาหารโดยมีสายตาของผู้ซึ่งได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักจ้องอยู่ไม่วางตาด้วยเหตุผลเดียวนั่นก็คือหมั่นไส้

“เร็วๆ หิว!

เสียงทุ้มติดแหบเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะประชดประชันเพื่อนนิดๆ ซึ่งมันก็ได้ผลดีเสียด้วย แต่มีหรือคนอย่าง โอ เซฮุน คนนี้จะสะทกสะท้าน และนอกจากจะไม่รู้สึกอะไรแล้วเซฮุนก็ยังทำเป็นหูทวนลมอีกด้วย

“คุณเซฮุน เชิญนั่งค่ะ”

ป้าวายองเอ่ยติดยิ้มๆ เมื่อเห็นท่าทางของชานยอล ซึ่งเซฮุนเองก็ทำตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย จากนั้นมินจองจึงทำหน้าที่ตักข้าวใส่จานทันที บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงของเซฮุนที่เอ่ยชมฝีมือทำกับข้าวของป้าวายองอย่างไม่ขาดปาก ส่วนชานยอลเองก็ได้แต่ทานไปอย่างเงียบๆ เพราะในหัวของเขาตอนนี้ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับรศชาติอาหารเลยสักนิด

“อิ่มจังครับป้าวายอง ถ้าผมได้ทานฝีมือป้าแบบนี้ทุกวันน้ำหนักผมคงขึ้นเอาชึ้นเอาแน่เลยครับ”

“คุณเซฮุนนี่ชอบพูดให้คนแก่ดีใจอยู่เรื่อยเลยนะคะ”

“เปล่านะครับป้า ผมพูดเรื่องจริงนะครับ”

“เก็บโต๊ะเลยครับ ผมอิ่มแล้ว”

ชานยอลที่ฟังเสียงของเซฮุนจนเริ่มรู้สึกรำคาญเพราะเขาไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ด้านเซฮุนเองเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนก็รู้ได้เลยว่า เพื่อนของตนเริ่มจะรำคาญตนเข้าจริงๆ เสียแล้ว จึงสงบปากสงบคำไว้

ชานยอลเมื่อเอ่ยปากบอกให้เก็บโต๊ะแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวออกจากห้องอาหารทันที ร่างสูงเดินขึ้นบันได้ตรงยังห้องของตนเองทันที

 

 

แอ๊ด!

 

โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!

“ไง กินอิ่มเหมือนกันล่ะสิ”

หงิง หงิง

 

แอ๊ด!

 

“โธ่ คิดว่าจะขึ้นมาทำอะไร ที่แท้ก็มาหาเจ้าบีชาร์ลนี่เอง”

เซฮุนที่แอบตามเพื่อนขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเพื่อนจะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่ว่าเซฮุนจะเอ่ยถามยังไงก็ไม่ยอมบอก แต่บอกได้มาเพื่อนยิ้มได้เพราะเจ้าหมาแสนรู้อย่างบีชาร์ลแล้วเซฮุนคนนี้ก็โล่งใจ

“เออ แล้วมันทำไมวะ?”

เอ่ยตอบเพื่อนไป แต่มือหนาก็ยังไม่วายลูบขนสัตว์เลี้ยงของตนเองอย่างเพลิดเพลิน

“ก็แค่กลัวมึงเครียดอีกไง เผื่อมึงเกิดคิดอะไรบ้าๆ ขึ้นมาจะได้ห้ามมึงทัน”

“หึ กูคงไม่คิดอะไรปัญญาอ่อนๆ แบบมึงหรอก”

“อ้าว! ไอ้นี่หนิ คนเขาอุส่าห์หวังดี แต่มึงไม่คิดก็ดี เพื่อนอย่างกูคนนี้ก็สบายใจ”

“แสดง”

เซฮุนที่กำลังจะเดินเข้าไปตบใหล่เพื่อนถึงกับชะงักทันทีกับคำพูดของชานยอล มันทำให้เซฮุนคนนี้แทบจะเอาเท้ายัดเข้าไปในปากเพื่อนรักคนนี้เหลือเกิน

“ไอ้ชานยอล มันจะมีสักครั้งไหมวะ ที่มึงจะเห็นความจริงใจของกูเนี่ย เฮ้อ คนหล่อเซ็ง”

“ไอ้เห็นกูก็เห็นอยู่ แต่ดูจากพฤติกรรมของมึงแล้วเนี่ย แม่งดูยังไงก็ไม่จริงวะ เพราะอย่างนี้ไง คยองซูถึงได้ไม่เลือกมึง”

เซฮุนถึงกับเงียบใส่ชานยอลเลยทีเดียว เมื่อถูกเพื่อนรักอย่างชานยอลพูดจี้ใจดำเข้า แม้จะเป็นแค่การพูดเล่นๆ ก็ตาม แต่มันก็มีผลต่อความรู้สึกของเซฮุนเป็นอย่างมาก

ด้านชานยอลเมื่อเห็นว่าเพื่อนเงียบไปก็รู้ได้ทันทีเลยว่าพลั้งปากพูดในสิ่งที่ตอกย้ำเพื่อนของตนเข้าก็แทบจะตบปากตนเองเลยทันที เพราะเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลย เพียงแค่เผลอไปเท่านั้น

“เฮ้ย! เซฮุน กูขอโทษ คือกู...”

“ไม่เป็นไร กูโอเค กูแค่คอแห้งเฉยๆ”

“เออ ยังไงกูก็ขอโทษนะ”

“อืมๆ ไม่เป็นไร”

เซฮุนยิ้มบางๆ เพื่อเป็นกลบเกลื่อนและทำให้ชานยอลสบายใจขึ้น แต่มีหรือจะปิดคนอย่างชานยอลได้ ขอบอกเลยว่าไม่มีทาง ถ้านึกย้อนไปวันนั้นตอนที่เซฮุนโดนคยองซูปฏิเสธ คนละคนกับเซฮุนในตอนกินข้าวเลย เมาจนคุยกับใครไม่รู้เรื่องเลย ใครชวนไปไหนก็ไม่ไป เอาแต่เก็บตัวอยู่ที่ห้องคนเดียว จนกระทั่งท่านนายพล โอ ซึงโฮ ทนไม่ไหว และส่งเซฮุนไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อลืม แต่จนทุกวันนี้เซฮุนก็ยังไม่ลืม

“แน่นะมึง”

“เออ ถ้ามึงยังไม่สบายใจงั้นเอางี้ พรุ่งนี้สี่ทุ่มไปดื่มกัน มึงเลี้ยงโอเค๊?”

“แค่เนี่ย สบาย”

“อย่าเบี้ยวกูแล้วกันครับไอ้คุณชาย”

เซฮุนเอ่ยกวนๆ เพราะทุกครั้งที่มีนัดแบบนี้กับกลุ่มเพื่อนทีไร ชานยอลก็มักจะเป็นคนที่มีธุระไม่วางมาทุกครั้ง โดยอ้างเสมอว่ามีงานต้องเคลียร์

“ครั้งนี้กูไปแน่”

สายตาที่อ่านไม่ออกถูกส่งไปยังเพื่อนสนิทอย่าง โอ เซฮุน หลังเอ่ยจบประโยค มันเป็นสายตาที่ดูยังไงก็น่าขนลุกสำหรับผู้ที่มองตอบ เซฮุนเองก็เช่นกัน

 

 

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากบุคคลที่อยู่ภายในห้องได้เป็นอย่างดี ร่างเล็กละสายตาจากการมองหน้าต่างแล้วหันไปยังประตูห้องแทน ก่อนจะปรากฏบุคคลที่แสนคุ้นเคยที่เข้ามาหาตนตลอด

“สวัสดีฮะคุณหมอ วันนี้มาแต่เช้าเลยนะฮะ”

“เช้าที่ไหนกัน นี่ก็สายแล้วนะ พี่ต้องขอโทษด้วยนะ นัดเราไว้แต่เช้า แต่ตัวเองดันมาสายเสียเองนี่”

“ไม่เป็นไรฮะ”

ร่างเล็กยิ้มกว้างและตอบกลับไปเสียงใส ซึ่งมันก็ทำให้คนที่กำลังรู้สึกอยู่คลายกังวลได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

“พูดให้พี่สบายใจใช่ไหมเนี่ย ว่าแต่ดีใจไหม ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว แบคฮยอน”

“ดีใจสิฮะ”

แบคฮยอนยังคงกลับไปด้วยน้ำเสียสดใสเหมือนเดิม แต่ในใจนั้นไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย อาจด้วยเพราะเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่ผ่านมาทำให้ร่างเล็กยังกลัวๆ อยู่บ้าง รู้สึกไม่มั่นใจสักเท่าไร และไม่สามารถรู้ได้เลยว่าการกลับไปครั้งนี้นั้นแบคฮยอนจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

คิดอะไรเพลินๆ ได้ไม่นานแบคฮยอนก็เข้ามานั่งอยู่บนรถหรูส่วนตัวของคยองซูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“หิวไหม? เดี๋ยวพี่พาแวะทานข้าว”

“ไม่ฮะ”

“แน่นะ?”

“ฮะ”

คยองซูยิ้มบางๆ กับคำตอบที่ได้ แล้วหันไปสนใจกับภาพตรงหน้าแล้วขับเคลื่อนยานพาหนะออกไปทันที โดยตลอดทางร่างบางก็หาเรื่องพูดคุยกับแบคฮยอนเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศบนรถเงียบเหงา และเพื่อการทำให้แบคฮยอนไม่คิดมาก จนกระทั่งถึงที่หมาย

“คุณหมอฮะ คือ...”

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่ด้วยทั้งคน”

คยองซูพูดปลอบใจร่างเล็กที่เริ่มมีอาการสั่นน้อยๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแบคฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่

“ฮะ”

“พี่ว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่า”

 

“คุณหนู!!

“พี่มุนจอง พี่มินจอง”

“คิดถึงจังเลยค่ะ”

สองสาวใช้ฝาแฝดรีบวิ่งกรู่เข้าไปหาร่างเล็กทันทีที่เห็น พวกเธกถึงกับรีบวางงานที่ทำอยู่เลยทีเดียว

“ผมก็คิดถึงพวกพี่ๆ เหมือนกันฮะ”

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ คุณหนูแบคฮยอน”

“ป้าวายอง คิดถึงจังเลยฮะ”

แบคฮยอนรีบถลาตัวเข้าไปสวมกอดหญิงร่างอวบด้วยรอยยิ้มแทบจะทันทีที่ได้เจอ ซึ่งภาพตรงหน้านั้นก็ทำให้คยองซู มินจอง มุนจอง และลุงคิมยิ้มตามไปด้วย

“ป้าว่าเราเข้าบ้านกันเถอะนะคะ”

“ฮะ ป้าวายอง”

 

 

 

ตุบ!

 

“โอ๊ย!

“เกะกะจริงๆ เลย”















กลับมาแล้วค่าาา

หายไปนานเลยทีเดียว ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ลีดเดอร์ทุก พอดีไรท์ไม่ว่างจรงๆ ค่ะ แต่ยังไงก็จะทยอยอัพให้นะคะ

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

รักลีดเดอร์ทุกคนเสมอค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #99 bayun B (@nee_bayun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 12:38
    อิพี่บ้าาาาาา
    #99
    0
  2. #84 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 03:45
    ชานยอล น่าตีจริงๆ มีเหตุผลบ้างก็เด้
    #84
    0
  3. วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 18:23
    ลูกชั้นชํ้าหมดแล้วเฟ้ยยยยยยย
    #29
    0
  4. #28 nong bee (@0935353616) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 15:21
    เกะกะอะไร!!!! ชานยอลบ้า
    #28
    0
  5. #27 littlepuppy_pb (@littlepuppy_pb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 08:03
    ไรท์!!!!กลับมาแล้ววว
    #27
    0