Chain-ขังใจไว้ด้วยรัก{CHANBAEK}

ตอนที่ 13 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    15 พ.ย. 60

Chapter 12












     “หมิงๆ อยู่ไหนอ่า? หมิงๆ”
     เสียงหวานตะโกนขึ้นเพื่อเรียกสัตว์เลี้ยงตัวน้อยของตนเอง ดวงตากลมโตพยายามมองหาไปทั่วบริเวณ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอเลยแม้แต่น้อย จนเริ่มมีน้ำใสๆ คลอที่ดวงตาสวย เพราะรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่ามันจะได้รับอันตราย
     “ฮึก หมิงๆ ออกมาเถอะ ฮือ ไม่เล่นแล้วนะ ฮือ”
     สุดท้ายร่างบางก็กลั้นมันไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบแก้มใสทั้งสองข้าง พยายามใช้มือเล็กเช็ดมันออกไป แต่เหมือนว่ายิ่งทำแบบนั้น น้ำตาเจ้ากรรมมันก็ยิ่งไหลออกมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย ขาเรียวสวยยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ แม้ตอนนี้ร่างกายจะสั่นเทาเพราะร้องไห้มากก็ตาม
     “ฮือ หมิงๆ ออกมาเถอะนะ คุณลู่หานไม่เล่น อึก แล้วนะ”
ไม่ว่าจะตะโกนออกไปเท่าไร พยายามหาเท่าไรก็ไม่เจอแม้แต่เงาของเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวนั้นเลย จนกระทั่งร่างบางเดินมาหยุดที่ต้นไม้ใกล้ๆ ริมแม่น้ำ ร่างทั้งร่างก็ทรุดลงบนพื้นหญ้าทันที พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก
     “ฮือ หมิงๆ คุณลู่หานขอ ฮึก โทษ ที่ดูและหมิงๆ ไม่ดี ฮือ คุณลู่หานผิดเอง ฮือ”



                                        
     “ฮ่าๆ นี่เจ้าแมว มันจั๊กจี้นะ ฮ่าๆ”
     เมียว เมียว

     “เอ๊ะ ฮึก แมวเหรอ? อึก”
     ร่างบางเมื่อได้ยินใครบางคนเอ่ยขึ้นว่าแมวก็ถึงกับหูผึ่งเลยทีเดียว ประกอบที่ได้ยินเสียงแมวร้องเป็นระยะๆ ซึ่งต้นเสียงนั้นก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้เอง ทำให้ร่างบางตัดสินใจลุกขึ้นและเดินตามเสียงไป จนเจอเข้ากับต้นตอของเสียง
     “ฮ่าๆ แกนี่มันน่ารักจังเลยนะ ว่าแต่เจ้าของแกไปไหนกันเนี่ย หืม?”
     เมียว เมียว
     แมวตัวเล็กยังคงคลอเคลียกับใบหน้าของร่างสูงที่กำลังนอนราบอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวขจี แต่หารู้ไม่ว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองการกระทำของเขาอยู่ ร่างบางยืนนิ่งอยู่สักพัก ชั่งใจคิดว่าจะเดินเข้าไปดีไหม? แต่อีกใจก็กลัว ฮือออ ใครก็ได้ช่วยลู่หานคิดที!!! ลู่หานจะเอาแมวคืน



     แกร๊บ!



     ในระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น ร่างบางไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบตัว จึงทำให้เผลอเหยียบกิ่งไม้บริเวณนั้นอย่างไม่ตั้งใจ ซึ่งแน่นอนมันทำให้ร่างสูงที่กำลังเล่นกับแมว เบี่ยงเบนความสนใจไปทางต้นเสียงทันที
     “ไม่นะ คุณลู่หานยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ คุณลู่หานแค่ แค่ แค่...ฮึก”
     เมื่อเห็นสายตาที่มองมายังตนเองนั้น ก็ทำให้ร่างบางทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว เพราะมันเป็นสายตาที่เดาอะไรไม่ถูกเลยว่าคนๆ นั้น กำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้จะพยายามกลั้นไว้แค่ไหนก็ตาม
     “เฮ้ย! เธอ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมเนี่ย?”
     ด้านร่างสูงเอง เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่ร้องไห้ออกมาเสียดื้อโดยที่ยังไม่มีใครได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ จึงเด้งตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที
     “ก็ ฮึก ทำไมต้องมองมาแบบนั้นด้วยเล่า ฮือ”
     อ้าว กลายเป็นฉันซะงั้นที่ผิด อะไรกันวะเนี่ย?  นั่นเป็นคำถามแรกที่ผลุดขึ้นมาในหัวของร่างสูง เพราะเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับคนตรงหน้าที่กำลังร้องไห้นี้ดี ลำพังตัวเขาก็ปลอบใครเป็นเสียที่ไหนกันล่ะ?
     “เอ่อ...อยากร้องไห้สิ ฉันปลอบใครไม่เป็นหรอกนะ”
     “ฮือ มัน หยะ หยุดไม่ได้ ฮึก ฮือ”
     เสียงเล็กปนสะอื้นเปล่งอะไรอย่างติดๆ ขัดๆ แม้พยายามที่จะหยุดร้องไห้แล้ว แต่กลับหยุดไม่ได้ อาจเป็นเพราะว่าร่างบางเป็นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วยากที่จะแก้ไข ทำให้ใครหลายคนที่รู้จักกับร่างบางต่างก็สงสัยว่า นี่ตาหรือเขื่อนเก็บน้ำ เพราะเวลาร้องไห้ออกมาทีน้ำตาจะเยอะมาก แถมหยุดร้องยากมากอีกด้วย ยิ่งเวลามีใครมาทำหน้าดุใส่ด้วยล่ะก็...
ด้านร่างสูงเองก็จนปัญญาที่จะหาวิธีทำให้คนตรงหน้าหยุดร้องไห้ แต่กลับมาคิดดีๆ แล้วทำไมต้องทำให้หยุดด้วยล่ะ? เพราะเขาไม่ได้เป็นคนทำให้ร่างตรงหน้าร้องไห้เสียหน่อยจริงไหม?
     “งั้น ถ้าไม่หยุดก็เชิญร้องต่อไปเลยแล้วกัน ฉันไปล่ะ ไปเจ้าแมวน้อย”
     เมียว เมียว
     “ดะ เดี๋ยว ฮึก แฮกๆ อือ หะ หายใจ ไม่ อะ ออก ฮึก”
     จู่ๆ ร่างทั้งร่างของลู่หานก็ล้มลงไปกับพื้นกะทันหัน มือบางกำเสื้อบริเวณหน้าอกแน่น ใบหน้าซีดราวกระดาษ แถมยังมีอาการหอบอย่างหนักอีกด้วย จนคนที่คิดว่าจะเดินหนี ต้องหันกลับมาดู ตาคมเบิกกว้างทันทีเมื่อสภาพของร่างเบื้องหน้า เขาตกใจมากจนแทบทำอะไรไม่ถูก
     “เฮ้ย! เธอเป็นอะไรเนี่ย เฮ้ย!”
     “...”
     ร่างสูงยิ่งตกใจเข้าไปอีก เมื่อร่างตรงหน้าหมดสติไปต่อหน้าต่อตา แต่ยังดีที่คว้าเอาไว้ได้ทัน มือหนาตบเบาๆ ที่แก้มนวลเพื่อเรียกสติคนในอ้อมแขน แต่ไม่มีทีท่าว่าร่างบางจะได้สติกลับมาเลย
     “นี่เธอ เธอ!”
     ไม่รอช้าร่างสูงรีบช้อนตัวของคนที่ไม่ได้สติขึ้นมาไว้แนบอก แล้วรีบตรงวิ่งไปเรียกรถเพื่อไปโรงพยาบาลทันที โดยที่ไม่ลืมที่จะเอาเจ้าแมวน้อยไปด้วย





     “ยัยนั่นเป็นอะไรกันนะ ทำไมอยู่ร้องไห้แล้วก็สลบไปแบบนั้น แกรู้ไหม? เจ้าแมวน้อย”
     เมียว เมียว
     ร่างสูงบ่นพึมพำกับแมว มือหนาลูบลงบนขนนิ่มของมันอย่างช้าๆ สายตาคมจ้องไปยังประตูห้องฉุกเฉินอย่างไม่วางตา นี่ก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง ทำไมหมอถึงยังไม่ออกมากัน


แกร๊ก!


     “คุณคือคนที่ช่วยพาลู่หานมาส่งที่โรงพยาบาลใช่ไหมครับ?”
     ร่างสูงในชุดกาวน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มนวลตามแบบฉบับเทวดาในชุดขาว
     “เอ่อ...ครับ ผมเองครับ”
     “ขอบคุณมากนะครับคุณ...”
     “เซฮุนครับ โอ เซฮุน”
     “ผมต้องขอขอบคุณ คุณเซฮุนมากจริงเลยนะครับ ถ้าไม่ได้คุณ เขาคงแย่แน่ๆ”
     ว่าจบคุณหมอหนุ่มโค้งให้กับร่างสูงที่กำลังอุ้มแมวไว้ในอ้อมแขนจนแทบจะเป็นมุมตั้งฉากพื้นเลยทีเดียว
     “เอ่อ ครับ ว่าแต่ยัย เอ้ย เขาเป็นอะไรเหรอครับ? ผมเห็นอยู่เขาร้องไห้แล้วก็สลบไป”
     "คือเขา...”

     “คุณหมอคะ คุณลู่หานเธอฟื้นแล้วคะ เธอเรียกหาคุณหมอไม่หยุดเลยค่ะ”
     “อ่อ ครับ ผมจะรีบไปครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ นี่นามบัตรของผมครับ จะเป็นไปได้ไหมครับที่ผมจะเลี้ยงข้าวคุณเพื่อเป็นตอบแทนที่ช่วยน้องของไว้”
     “ไม่เป็นไรหรอกครับ”
     “ให้ผมเลี้ยงเถอะนะครับสักมื้อก็ยังดี อ่า ผมต้องขอตัวแล้นะครับ สวัสดีครับ”
     ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้เอ่ยปฏิเสธอะไร คุณหมอหนุ่มก็ขอตัวไปก่อนเสีย ทำให้ร่างสูงทำได้แค่อ้าปากค้างเอาไว้
     “เฮ้อ เอาดีวะที่นี้ ว่าไงเจ้าแมวน้อย หื้ม?”
     เมียว เมียว
      “นี่ฉันบ้าหรือเปล่าเนี่ย คุยกับแกอยู่ได้ ทั้งที่ไม่เคยได้คำตอบอะไรกับแกเลย เฮ้อ งั้นกลับกันดีกว่าเนอะ”
     เมียว เมียว

     เอ่ยจบร่างสูงก็รีบสาวท้าวเดินออกไปจากโรงพยาบาลทันที พร้อมพูดกับเจ้าแมวขนฟูที่อยู่ในอ้อมแขนไปตลอดทาง เพราะอย่างน้อยแมวตัวนี้ก็ทำให้เขาไม่คิดอะไรฟุ้งซ่านกับเรื่องที่ทำให้เศร้า



     “งื้อ พี่ลู่เฟิง หายไปไหนมาฮะ คุณลู่หานรอตั้งนาน?”
     เสียงใสเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นผู้เป็นพี่เดินเข้ามาในห้อง คุณหมอไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มบางๆ เป็นการตอบกลับเท่านั้น ก่อนจะลากเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆ กับเตียงผู้ป่วย
     “พี่ลู่เฟิง คุณลู่หานไม่อยากอยู่ที่นี่เลย”
     “ไม่ได้นะครับ ลู่หานเพิ่งฟื้นเอง ต้องรอดูอาการไปก่อนครับ”  มือหนาวางลงบนกลุ่มผมนุ่มของผู้เป็นน้องแล้วลูบเบาๆ อย่างเอ็นดู 
     “แล้วหายปวดตาหรือยังครับ?”
     “หาบแล้วฮะ”
     “ลู่หาน บอกพี่ไปได้ว่าไปทำอะไรมาทำไมถึงได้อาการกำเริบแบบนี้ล่ะครับ?”
     “ก็คุณลู่หานพาหมิงหมิงไปเดินเล่...ใช่แล้ว พี่ลู่เฟิงเห็นหมิงหมิงไหมฮะ?”
     เมื่อนึกอะไรบางอย่างที่ตนหลงลืมไปได้ ร่างบางก็เอ่ยถามผู้เป็นพี่ขึ้นทันทีด้วยความเป็นห่วง ด้านคุณหมอหนุ่มทำท่าทางครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่คิดได้ออกมา
     “เอ...หมิงหมิงงั้นเหรอ? อ๋อ พี่นึกออกแล้ว พี่เห็นผู้ชายที่พาลู่หานมาส่งที่นี่อ้มอยู่ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นหมิงหมิง พี่เลยไม่ได้ทักท้วงอะไร แต่ไม่เป็นไรนะ พี่ให้นามบัตรเขาไปแล้ว เขาชื่อ โอ เซฮุน น่ะ พี่คิดว่าเขาจะต้องติดกลับมาแน่ๆ ไม่ต้งเป็นห่วงนะครับ”
     คุณหมอหนุ่มเอ่ยออกมายาวเหยียด พร้อมกับคิดเรื่องเสริมไปด้วย ลู่หานเป็นคนหัวอ่อน เชื่อคนง่าย แถมยังอ่อนไหวง่าย เพราะเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเซฮุนนั้นจะยอมติดต่อกลับมาไหม แต่เพื่อความสบายใจของน้องแล้ว เขาเลือกที่จะพูดแบบนี้ออกไปจะดีเสียกว่า
     “อ๋อ ฮะ แล้วเขาจะติดต่อกลับมาเมื่อไรกันฮะ คุณลู่หานอยากเจอหมิงหมิงจะแย่อยู่แล้ว”
     “ไม่นานหรอกครับ แต่ตอนนี้สิ่งที่ลู่หานควรทำก็คือ นอนพักผ่อนนะครับ ตื่นขึ้นมาจะได้สดชื่น”
     “รับทราบฮะ พี่ลู่เฟิง”
     ว่าแล้วร่างบางก็ค่อยๆ นอนลงบนที่นอนอย่างว่าง่าย โดยมีผู้เป็นพี่ประคองลง และห่มผ้าให้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบางของลู่หานก่อนจะค่อยคลี่ออกจนอยู่ในรูปปากปกติ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนน้องนั้นได้หลับไปแล้ว ก่อนที่คนพี่จะถอนหายใจยาวๆ ออกมาอย่างนึกโล่ง
     “ผมหวังว่าคุณจะยอมติดต่อกลับมานะครับ คุณโอ เซฮุน”














กลับมาแล้วค่าาาาาา
มาอัพแล้วน๊าาาาา ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ ค่ะ ไหนจะเรื่องเรียนไหนจะเรื่องโหวตอีก ที่หายไปนานๆ นี่ไม่ได้ไปไหนนะคะ เค้าไม่ดองฟิคแน่นอนค่า5555+
ตอนนี้ยกให้ฮุนฮานไปก่อนเนาะ เดี๋ยวตอนหน้า ชานแบค มาแน่นอนค่า อัพดึกหน่อย หวังว่ายังมีคนอ่านอยู่นะ เพรี้ยงๆ
อย่างลืมเม้นเป็นกำลังให้เค้าด้วยเด้อ สำคัญมากเลย
รักคนอ่านทุกคนเสมอ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #38 BGoT7 (@punyakabeam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 18:14
    สู้ๆนะคะ ไรต์ชอบเรื่องนี้นะคะ??
    #38
    0
  2. #37 ฟานี่ที่รัก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 02:10
    หายไปนานจางงงง เค้าแอบลืมๆไปแล้วนะเนี่ย 555555555555555555555 สู้ๆนะคะ
    #37
    0