Chain-ขังใจไว้ด้วยรัก{CHANBAEK}

ตอนที่ 16 : Valentine Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,012
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    24 ก.พ. 61

Valentine Day{CHANBAEK}















บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวันแห่งความรัก ไม่ว่าจะมองไปที่ไหนก็ถูกจัดแต่งไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด และลูกโป่งรูปหัวใจสีชมพูสลับขาวและแดงเต็มไปหมด ถนนที่เคยว่างเปล่ากลับไม่ว่างอีกต่อไปแถมยังเต็มไปด้วยคู่รักหลายคู่ที่ออกมาเดินโชว์ความหวานในงานเทศกาลที่ถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษสำหรับวันแห่งความรักนี้ จนมดแทบจะขึ้นถนนเส้นนี้เลยทีเดียว คนที่ไม่มีคู่เองก็ทำได้แค่อิจฉาแล้วมองดูคู่รักแต่ละคู่พลอดรักกันเพียงเท่านั้น และหนึ่งในนั้นก็คงหนีไม่พ้นคนๆ นี้ เจ้าของร้านดอกไม้วัยยี่สิบสี่ย่างเข้ายี่สิบห้าอย่าง 'บยอน แบคฮยอน' ตาเล็กเรียวรีปลายหางตกเหมือนลูกหมาน้อยทอดมองออกไปยังนอกร้านที่มีคู่รักหลายคู่ที่อยู่ภายในงานนั้น บ้างก็เดินยอกล้อกันบ้าง เดินจับมือกันบ้าง ป้อนขนมให้กันบ้าง ถ่ายรูปคู่กันบ้าง ซึ่งทุกอากัปกริยาเหล่านนี้ทำให้ร่างเล็กเผยยิ้มบางๆ ออกมาตามไปด้วย

"ดูอบอุ่นจัง เมื่อไรเราจะมีอย่างนี้กับเขาบ้างนะ"

ร่างเล็กพึมพำออกมาขณะที่สายตากำลังมองออกไปยังด้านนอกของร้าน

กริ๊งๆ

เสียงกระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามีผู้มาเยือน

"Puppy Flower ยินดีตอนรับครับ"

เสียงใสเอ่ยเจื้อยแจ้วต้อนรับลูกค้าอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน ตากลมละจากการมองออกไปยังด้านนอกของร้าน แล้วหันมาให้ความสนใจกับผู้มาเยือนใหม่แทน

"สวัสดีจ้า แบคฮยอน"

ผู้มาใหม่เอ่ยทักเจ้าของร้านเสียงใส ริมฝีปากกระจับสีเชอรี่คลี่ยิ้มออกมาจนเกือบเห็นฟันที่เรียงสวยครบทุกซี่ ใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง ดวงตากลมฉ่ำน้ำคล้ายลูกกวาง จมูกโด่งเล็กปลายรั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวเป็นคนดื้อแค่ไหน

"อ้าว ลู่หาน มาแต่เช้าเชียวนะ"

คนถูกเรียกก่อนเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ปากบางเผยยิ้มกว้างจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยมโชว์ฟันขาวซี่เล็กๆ ดวงตาเรียวรีหลี่ลงจนแทบเป็นขีดเดียว เมื่อรู้ว่าผู้มาใหม่นั้นเป็นใคร

"แน่นอนสิ วันนี้วันวาเลนไทน์เลยนะ ต้องมีเซอร์ไพร์สเล็กๆ น้อยๆ ให้กับคนพิเศษบ้างสิ"

ว่าแล้วร่างบางก็ยกสองมือเรียวขึ้นปิดหน้าทันทีอย่างเขินอาย กายบางบิดไปมา อย่างน่ารัก จนร่างเล็กผู้เป็นเจ้าของร้านอดไม่ได้ที่จะผลักร่างของอีกคนเบาๆ อย่างหมั่นไส้ในความน่ารักนี้

"น่าหมั่นไส้จริงจริ๊ง คนมีความรักเนี่ย"

"งื้อ แบคฮยอนอ่า อย่าหมั่นไส้เค้าเลยนะ นะๆๆๆ"

ลู่หานเข้าสวมกอดเพื่อนทันทีที่แบคฮยอนพูดจบประโยค หัวเล็กถูไถไปมาที่ใหล่บางของเพื่อนตัวเล็กอย่างออดอ้อน จนแบคฮยอนหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ

"แบคฮยอนก็รีบๆ มีสิ จะไม่อิจฉาเราไง อีกอย่างนะ แบคฮยอนจะได้มีคนช่วยดูแลร้านด้วยอบอุ่นดีจะตาย เหมือนตอนนั้นที่แบคฮยอนเป็นแฟนกับพี่ชานยอลไง อุ๊ปส์!"

คำพูดของเพื่อนหวานทำให้ร่างเล็กชะงักทันที ด้านลู่หานเมื่อเห็นกริยาของเพื่อนเป็นอย่างไรหลังจากที่ตนเอ่ยประโยคเมื่อครู่ออกไป และเมื่อคิดขึ้นได้ก็แทบจะตบปากตัวเองเเรงๆ เลยทีเดียว

"เราขอโทษนะแบคฮยอน เราไม่ได้ตั้งใจจะ..."

"ไม่เป็นไรหรอกลู่หาน เรารู้ลู่หานไม่ได้ตั้งใจจะพูด"

แบคฮยอนพูดแล้วยิ้มบางๆ ออกมา ดูก็รู้ว่ามันฝืนแค่ไหน ลู่หานนึกโทษตัวเองที่พูดอะไรไปโดยไม่คิดให้ดีตั้งแต่แรก หนำซ้ำยังทำให้เพื่อนตัวเล็กตรงหน้านี้คิดมากอีก รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

“โถ่ แบคฮยอน”

ร่างบางเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงอ่อน ลู่หานรู้ดีว่าเรื่องๆ นี้มีผลกระทบกับแบคฮยอนมากขนาดไหน แม้ว่ามันจะผ่านมาแล้วสามปี แต่ก็ยังถือว่าน้อยมากสำหรับเวลาที่จะทำให้คนตรงนี้ทำใจให้ลืมได้

ก็รักครั้งแรกหนิ

แถมยังเป็นแฟนคนแรกนี่หน่า

ใครมันจะไปลืมได้ลงกันล่ะ?

“เราผิดเองแหละ ฮึก ที่ลืมเขาไม่ได้สักที ฮือ”

แบคฮยอนโผเข้ากอดร่างของเพื่อนรัก ใบหน้าหวานซบลงกับไหล่บางอย่างหาที่พึ่งพิง ทั้งที่คิดว่าตัวเองทำใจได้แล้วแท้ๆ แต่เมื่อมีอะไรมาทำให้คิดถึงเรื่องทีไร น้ำตาที่เก็บซ้อนเอาไว้มันก็ไหลออกมาทุกที

“ไม่เป็นไรนะ แบคฮยอนยังมีเราอยู่ข้างๆ เสมอนะ อย่าเก็บมันไว้คนเดียว เข้าในไหม”

มือบางลูบแผ่นหลังอันสั่นเทาของเพื่อนที่กำลังร้องไห้ซบไหล่ของตัวเองอย่างปลอบโยน เสียงสะอื้นที่ได้ยินไม่ขาดนั้น แทบจะทำให้ร่างบางร้องไห้ตามไปด้วย

“ฮือ ลู่หาน ฮึก ทำไม ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้ ฮือ”

มือเล็กข้างขวากำเสื้อบริเวณหน้าอกด้านซ้ายเอาไว้แน่น กายเล็กสั่นเท่าเพราะแรงสะอื้นราวกับคนจะขาดใจตายเสียให้ได้

ทำไมกัน?

ทำไมภาพเหตุการณ์วันนั้นมันถึไงได้ตามหลอกหลอนมาจนถึงทุกวันนี้

ภาพที่ทำให้เขาได้รู้ทุกอย่าง

ภาพที่ทำให้เขาได้ตาสว่างกับสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นหลอกลวง

ภาพที่ทำให้หายโง่

 

...และ

 

เป็นภาพที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวดและทรมานมาจนถึงทุกวันนี้...

 

 

หลังจากที่ลู่หานปลอบแบคฮยอนจนหยุดร้องไห้แล้ว ช่วยแบคฮยอนขายดอกไม้บ้าง วันนี้ลูกค้าเข้าเยอะมากเป็นพิเศษ อาจด้วยเพราะวันนี้เป็นวันที่ไม่ว่าคู่รักคู่ไหนก็ต้องมีดอกไม้ให้กันด้วย วุ่นวายหน่อย แต่มันก็ทำให้แบคฮยอนคลายความเศร้าได้บ้าง เพราะต้องง่วนอยู่กับการจัดดอกไม้ รับและทอนเงิน

เมื่อลูกค้าเริ่มเว้นช่วงห่างในการเข้ามาซื้อแล้ว แบคฮยอนจึงบอกให้ลู่หานกลับไป เพราะกลัวว่าแฟนของเพื่อนนั้นอาจจะเป็นห่วงได้ นับจากตอนที่ลู่หานมานั้นก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ถึงอย่างนั้นร่างบางผู้เป็นเพื่อนก็ยังไม่วางใจอยู่ดี แต่ร่างเล็กก็ตอบกลับไปว่าตนนั้นอยู่ได้ แต่ลู่หานก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

“เราไม่อยากกลับเลยอ่า”

“เราอยู่ได้ ไม่เป็นไรหรอก”

“งื้อ ก็เราเป็นห่วงง่า”

“กลับไปเถอะ นี่ก็เกือบเที่ยงแล้วนะ มาหาเราตั้งนานแล้ว ไม่กลัวพี่เซฮุนเขาเป็นห่วงเองเหรอ?”

“ง่า แบคฮยอนอยู่ได้แน่นะ?” ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพราะดูยังไงหน้าของเพื่อนคนนี้ก็ดูไม่โอเคอยู่ดี แล้วแบบนี้จะไม่ให้ลู่หานคนนี้เป็นห่วงได้อย่างไร

แบคฮยอนน่ะ เป็นพวกเก็บความรู้สึกเก่งจะตาย มีอะไรก็ไม่ค่อยแสดงออกมาให้ได้เห็นง่ายๆ หรอก ถ้าไม่อักอั้นตันใจจริงๆ ก็ไม่เคยเล่าใจให้ใครเขาฟังเลย

“เราอยู่ได้ เชื่อเราสิ”

ยิ้มบางๆ ส่งไปให้เพื่อนขี้ห่วง เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ แบคฮยอนไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงมาก แบคฮยอนเกรงใจเพื่อน อีกอย่างลู่หานเองก็มีแฟนแล้ว จะให้มาคอยดูแลตนเหมือนแต่ก่อนมันก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะลู่หานก็ต้องมีเวลาให้กับแฟนมากกว่าเพื่อนอยู่ดี แบคฮยอนไม่อยากรบกวนเพื่อน หรือทำให้เพื่อนต้องมาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้

“โอเค ก็ได้ๆ เรากลับก็ได้ แต่ถ้ามีอะไร แบคฮยอนต้องโทรหาเราคนแรกเลยนะ เข้าใจไหม?”

“โอเค เราจะโทรหาลู่หานเป็นคนแรกเลย รีบกลับไปได้แล้ว ช้ากว่านี้ดอกไม้เหี่ยวหมด อดเซอร์ไพรส์พี่เซฮุนขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ”

“งื้อ แบคฮยอนอ่า อย่าพูดแบบนั้นสิ เรากลับแล้วนะ บ๊ายบาย”

“บ๊ายบาย”

ร่างเล็กยืนโบกมือให้เพื่อนที่ขึ้นรถไปแล้ว จนรถเคลื่อนออกมาจนสุดสายตา จึงเดินเข้ามาด้านในของร้าน

แบคฮยอนทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่เป็นประจำหลังเคาน์เตอร์ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด แล้วคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ทั้งที่คิดว่าจะลืมได้แล้วแท้ๆ แต่เหมือนยิ่งพยายามลืมมากเท่าไร มันก็ยิ่งจำมากขึ้นเท่านั้น ตั้งใจไว้ว่าจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนใหม่ ลืมเขาได้แล้ว แต่ก็เหมือนว่าตนนั้นหลอกตัวเองไปวันๆ โกหกตัวเองทุกวัน และก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

“เฮ้อ...”

กริ๊ง กริ๊ง

"Puppy Flower ยินดีตอนรับครับ"

ร่างเล็กรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยต้อนรับลูกค้าอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา ดวงเรียวรีมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยสายตาเป็นมิตร

“เอ่อ ขอโทษนะครับ พอจะแนะนำดอกไม้สวยๆ ให้ผมได้ไหมครับ พอดีว่า ผมจะซื้อไปเซอร์ไพรส์แฟนน่ะครับ แต่ผมเลือกไม่เป็น”

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเขินอาย ใบหน้าคมก้มหน้าลง แล้วใช้มือข้างขวาเกาท้ายทอยแก้เขิน ท่าทางแบบนี้ทำให้ร่างเล็กยิ้มตามไปด้วย เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ที่เข้ามาซื้อดอกไม้ในวันนี้ต่างก็มีอาการอย่างนี้กันทั้งนั้น ที่สำคัญเข้ามาไปเซอร์ไพรส์แฟนเกือบทุกคน

“ด้วยครับยินดีครับ คุณลูกค้า เชิญด้านนี้เลยครับ”

ร่างเล็กผายมือไปทางซ้ายมือที่มีดอกไม้สวยงามและหลากหลายสายพันธุ์ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

“ขออนุญาตสอบถามนะครับ แฟนของคุณลูกค้าเป็นคนแบบไหนเหรอครับ?”

“เขาเป็นคนที่เข้มแข็งมากเลยครับ ความอดทนสูง น่ารัก สดใส บางครั้งเขาก็ดูอ่อนต่อโลกมาก บริสุทธิ์ไร้เดียงสา เขาเหมือนแสงสว่างที่ทำให้ผมก้าวเดินต่อไปได้ครับ”

ชายหนุ่มพูดออกมาจากใจจริง เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนรัก เผยรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างหุบยิ้มไม่ได้

“คุณกับแฟนของคุณนี่ต้องรักกันมากๆ แน่เลยนะใช่ไหมครับ?”

“ครับ เราคบกันมาห้าปีแล้วครับ ตอนนี้ก็รอแค่เขาเรียนจบครับ แล้วเราจะแต่งงานกันทันที” ชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนเอ่ยออกพร้อมกับรอยยิ้มอีกครั้ง

 

“อืม ถ้าอย่างนั้น ผมขอแนะนำคุณลูกค้าเป็นดอกเยอบีร่านะครับ ดอกเยอบีร่าเป็นดอกไม้ที่แสดงถึง ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสากับความเข้มแข็ง แปลรวมกันก็คือ จิตใจที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็ง หรือ เธอคือแสงอาทิตย์ แห่งชีวิตฉัน ครับ” ร่างเล็กอธิบายความหมายของดอกไม้ให้ฟังพอสังเขป ส่วนอีกคนก็ยิ้ม แล้วพยักหน้ารับรัวๆ

“ครับ เอาดอกนี้เลยครับ ผมขอเป็นช่อใหญ่ๆ เลยนะครับ”

“ครับ ถ้าอย่างนั้น เชิญคุณลูกค้านั่งรอที่เก้าอี้ด้านนู่นสักครู่นะครับ”

แบคฮยอนผายมือไปทางด้านที่มีเก้าอี้ตั้งเรียงกันอยู่ เพื่อรับรองลูกค้า เมื่อต้องรอเวลาตนทำช่อดอกไม้ให้

ร่างเล็กจัดการเลือกดอกเยอบีร่าอย่างตั้งใจจนเพียงพอที่จะนำไปเข้าเป็นช่อตามที่ลูกค้าต้องการแล้วจึงเดินไปยังเคาน์เตอร์ เพื่อจัดเรียงเข้าช่อมือเล็กบรรจงเรียงดอกไม้นั้นอย่างชำนาญ ตามด้วยอุปกรณ์มากมายในการจัด ปิดท้ายด้วยโบว์สีชมพูที่รวบดอกไม้ไว้อีกที แล้วเดินไปส่งให้กับคนที่นั่งรออยู่

“ดอกไม้ได้แล้วครับ”

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ นี่ครับไม่ต้องทอนนะครับ” มือหนาละจากการเล่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรู แล้ววางไว้บนโต๊ะกระจกด้านหน้า

“ด้วยความยินดีครับ ขอบคุณที่มาใช้บริการที่ร้านครับ”

“ครับ ขอตัวนะครับ”

ว่าจบร่างสูงก็เดินออกไปทันที โดยมีร่างเล็กเป็นคนเปิดประตูให้ แบคฮยอนโค้งให้อีกครั้งแล้วปิดประตู ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม แต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับบางอย่างเข้าเสียก่อน

“นี่มันของลูกค้าคนเมื่อกี้นี่”

ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นขึ้นมาแล้ววิ่งออกไปนอกร้านทันที ยังดีที่ชายหนุ่มนั้นกำลังจะขึ้นพอดี

“คุณลูกค้าครับ คุณลืมของครับ”

“หืม อ่อ ขอบคุณมากนะครับ”

“ครับ ไม่เป็นไรครับ นี่ครับ”

 

ครืด ครืด

 

คยองซู ที่รัก

 

ในจังหวะที่ร่างเล็กจะยื่นสมาร์ทโฟนให้กับอีกฝ่าย มีสายเรียกเข้ามาพอดี ทำให้ดวงตาเรียวรีจ้องมองไปยังโทรศัพท์อย่างอัตโนมัติอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ต้องตกใจ เมื่อได้เห็นรูปของผู้เป็นสายเรียกเข้าที่โชว์อยู่ที่หน้าจอ

“คนๆ นี้...” ปากเล็กเอ่ยเสียงเบา

“ครับ?”

“ปละ เปล่าครับ ไม่มีอะไร ขอตัวนะครับ”

“ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

“ครับ”

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาด้านในของร้านด้วยความรู้สึกหลากหลาย สันสน อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ทำไม คนๆ ถึง... ชั่งเถอะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้”

แบคฮยอนสะบัดหัวไล่ความคิดที่กำลังคิดนี้ออกไป แม้จะติดใจอยู่บ้างก็เถอะ แต่ร่างเล็กเองก็ไม่อยากเก็บมาคิดให้มันปวดหัวอีก จึงได้แต่ปล่อยมันไป

และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงหนึ่งทุ่มเศษ ก็ได้เวลาปิดร้านเสียที วันนี้เหนื่อยมากกว่าปกติหน่อย เพราะลูกค้าเข้าเยอะกว่าทุกวัน แม้จะเหนื่อยหน่อย แต่มันก็คุ้มมากๆ สำหรับรายได้ของวันนี้

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นบ่งบอกว่ามีคนเข้ามาในร้าน ทำให้ร่างเล็กจำต้องละออกจากการจัดดอกไม้ให้เข้าที่หลังจากวันนี้หยิบเข้าหยิบออกมาทั้งวัน ก่อนปิดร้านแบคฮยอนก็มาจัดแบบนี้ทุกวันเพื่อเช็กความเรียบร้อย

“เอ่อ คุณลูกค้าครับ ต้องของโทษด้วยนะครับ พอดีวันนี้ร้านปะ...”

ร่างเล็กนิ่งค้างราวกับถูกสาบให้กลายเป็นน้ำแข็ง เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งเข้ามาในร้านเมื่อครู่ ใบหน้าของคนที่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันลืม ไม่โดยเด็ดขาด





“แบคฮยอนครับ”





























ตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องนะคะ ส่งท้ายเดือนเเห่งความรักค่าาาา
มีสองตอนจบค่
เอาสองตอนนี้คั่นไว้ก่อน คั่นดราม่า อิอิ
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 
เม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาาาา พลีสสสสส (กราบ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #66 Kkjbom0804 (@Kkjbom0804) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 08:59
    ไรท์มาต่อเถอะนะคะ เรารออยู่😭😭
    #66
    0
  2. #65 My_ChanBaek (@taehyungny) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 20:49
    ต่อเถอะไรท์ โคตรค้างอ่ะ
    #65
    0
  3. #64 Chutikan3220 (@Chutikan3220) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 19:49
    มาต่อนะไรท์ มันค้างงงง
    #64
    0
  4. #61 MelodyBubble (@MelodyBubble) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:49
    รีบมาต่อนะคะ
    #61
    0
  5. #60 areeyaa (@areeya-pn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:46
    พี่ปาร์คเหรอคะ...รอนะคะ
    #60
    0
  6. #59 littlepuppy_pb (@littlepuppy_pb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:16
    ต่อค่าาาา ใช่พิปาร์คมั้ยยยย???
    #59
    0