Chain-ขังใจไว้ด้วยรัก{CHANBAEK}

ตอนที่ 17 : Valentine Day-End 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61












"แบคฮยอนครับ"

เสียงเล็กถูกเปล่งออกมา เรียกชื่อของอีกคนที่ยืนอยู่ด้าน ที่จ้องมองมาทางตนด้วยอาการตกอกตกใจทีได้เจอ

"คะ คุณคนนั้น"

แบคฮยอนเมื่อได้สติกลับมา ก็เอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ จนรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้อง

ภาพเมื่อนวันวานเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในสมองอีกครั้ง ทั้งที่คิดเอาไว้แล้วแท้ๆ ว่าต้องลืมมันไปให้ได้ แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี

 

ความทรงจำที่เลวร้ายแบบนั้น

 

ภาพเล่านั้น

 

ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดนั้น

 

ภาพที่ทำให้เจ็บปวดแบบนั้น

 

แบคฮยอนคนนี้ลืมไม่ได้หรอก ลืมไม่ได้เลย

 

"คะ คุณมาที่นี่ทำไมครับ?"

แบคฮยอนเอ่ยถามคนด้านหน้าตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม ร่างเล็กพยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่มันก็ชั่งทำได้ยากเหลือเกิน

"ผมมาเพื่ออธิบายเรื่องวันนั้นให้คุณเข้าจะ..."

"ผมไม่ฟังหรอกครับ"

แบคฮยอนพูดแทรกขึ้น ในขณะที่อีกคนนั้นยังพูดไม่ทันได้จบประโยค

"ขอร้องล่ะครับ คุณกำลังเข้าใจผิดอยู่นะครับ" น้ำเสียงจริงจังปนอ้อนวอนเปล่งออกมา เพื่อให้อีกฝ่ายได้เห็นใจ และรับฟังในสิ่งที่ตนกำลังจะอธิบาย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์ไปเสียแล้วสำหรับอีกคน

"เข้าใจผิดนั้นเหรอ? ในเมื่อทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนั้น คุณยังกล้าบอกผมว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดอยู่อีกเหรอครับ"

ความรู้สึกที่ถูกกักเก็บไว้มาตลอดระยะเวลาหลายปีของแบคฮยอนกำลังระเบิดออกอย่างกลั้นไว้ไม่ได้แล้ว ทำไมกัน ทั้งๆ ที่คิดว่าจะตัดขาดทุกอย่างแล้วแท้ๆ

"แต่ผมอธิบายได้จริงๆ นะครับ จริงๆ แล้ววันนั้นชานยอลเขา..."

"หยุดพูดเถอะครับ ผมไม่อยากฟัง เสียเวลาเปล่า แล้วก็เชิญออกไปจากร้านของผมด้วยครับ ไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งความ ข้อหาบุกรุกเคหสถานในยามวิกาล"

แบคฮยอนพูดตัดบทของคนที่อยู่ด้านหน้าของตัวเองทันที ก่อนที่อีกคนจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างเล็กผายมือไปทางประตูหน้าร้าน เพื่อบอกคนตรงหน้าว่าออกไปจากที่นี่เสียที

ดวงตาเรียวรีแดงก่ำและคลอไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ กายเล็กสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกทั้งโกรธทั้งโมโหตีรวนกันไปหมดจนแทบแยกไม่ออก

"คุณอาจจะยังไม่พร้อมที่จะรับฟังมันในตอนนี้ไม่เป็นครับ แต่ผมอยากจะพาคุณไปพบกับคนๆ นึง ได้ไหมครับ"

"ผมมะ..."

"นะครับ ผมขอร้อง"แววตาอ้อนวอนถูกส่งมายังร่างเล็ก แม้ใจจะไม่อยากไปกับคนตรงหน้าด้วยสักเท่าไร แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธสายตาอ้อนวอนแบบนี้ได้เลย

"ก็ได้ครับ ผมจะไปกับคุณ แต่ต่อไปคุณจะต้องไม่มายุ่งกับผมอีก ตกลงไหมครับ"แบคฮยอนยื่นข้อเสนอ เพราะเขาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับคนตรงหน้านี้อีก

"ครับ ผมตกลง"

 

 

รถหรูแล่นไปตามทางเรื่อยๆ ตลอดระยะทางก็ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นเลย มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในรถและเสียงเพลงคลาสสิกที่เจ้าของรถเปิดคลอเบาๆ เท่านั้น

"คุณจะพาผมไปไหนกันแน่ คุณคยองซู"

เป็นแบคฮยอนเองที่เอ่ยทำลายความเงียบนี้ เพราะนี้ก็ผ่านมาสองชั่วโมงแล้วตั้งแต่ขับรถออกจากร้านมา ยังไม่มีวี่แววเลยว่าจะถึงที่หมายเสียที ถึงแม้ว่าในใจนั้นไม่อยากจะเรียกชื่อของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ นี้เสียเท่าไรนัก

"ใกล้แล้วครับ" คยองซูตอบอีกคน ดวงตากลมโตยังคงจดจ้องถนนเบื้องหน้า

"แต่คุณพูดแบบนี้มาสองรอบแล้วนะครับ เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้ คุณบอกมาเลยดีกว่า ว่าจะพาผมไปไหนกันแน่"แบคฮยอนพูดออกไปด้วยความรำคาญ เพราะตนเองก็ไม่อย่างอยู่ใกล้ๆ กับคนนี้นานๆ เสียเท่าไรเหรอ คนที่ทำให้เขาต้องฝันสลาย คนที่เอาความรีกของเขาไป คนที่"แย่ง"คนรักของเขาไป แบคฮยอนไม่อยากจะอยู่ใกล้หรือสนทนาร่วมด้วยซ้ำ

"ลองมองดูรอบๆ สิครับ เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น"

ดวงตาเรียวรีเสมองออกไปด้านนอกตามคำบอกของอีกคน แต่ก็ต้องเบิกตากว้างทันทีที่เจอกับอะไรบางอย่าง ซึ่งอะไรบางอย่างที่ว่านั้นก็คือ ความทรงจำที่แบคฮยอนกับคนที่แบคฮยอนรักสุดหัวใจได้ทำร่วมกัน

 

“วาเลนไทน์ปีนี้ พี่มีความสุขมากนะครับ”

“แบคฮยอนก็เหมือนกันฮะ”

“อยากให้ปีต่อๆ ไปเป็นแบบนี้จัง”

“ถ้าอย่างนั้น เราก็มาที่นี่ ทำแบบนี้ด้วยกันทุกปีเลย ดีไหมฮะ? ถ้าพี่ไม่เบื่อ แบคฮยอนก็ไม่เบื่อฮะ”

 

ภาพความทรงจำดีๆ มากมายเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของร่างเล็กอีกครั้ง มันเป็นความสุขที่ลืมได้ยากมาก แม้พยายามแค่ไหนก็ตาม น้ำสีใสไหลล้นออกมาจนเปราะเปื้อนไปทั่วแก้มเนียน

“รู้สึกดีขึ้นไหมครับ?”

 

“คุณต้องอะไรกันแน่ ฮึก คุณพาผมมาที่นี่ทำไม? เพื่ออะไรกัน? ในเมื่อคุณเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผม คุณเอาไปหมดแล้ว” แบคฮยอนตะโกนออกมาอยางเหลืออด

“ผมก็แค่ต้องการให้คุณรับฟังในสิ่งที่ผมต้องการจะบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องเมื่อสามปีก่อนก็เท่านั้น”

“จะต้องอธิบายอะไรอีกเหรอ? ฮึก ในเมื่อทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนั้น คิดว่าผมโง่นักหรือไง!

“ชานยอลเขารักคุณมากนะครับ”

ชื่อที่คยองซูเอ่ยออกมานั้นทำให้ร่างเล็กชะงัก คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยออกมาถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เพียงแค่ชื่อของคนๆ นั้นเข้ามาในอยู่ในโสตประสาทของแบคฮยอน

“วันนั้นเมื่อสามปีก่อน พวกเราตั้งใจเซอร์ไพร์สคุณ ฮึก แต่มันดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน”

“...”

“ชานยอล เขาคือพี่ชายคนละพ่อของผมเอง แต่เพราะอายุห่างกันปีเดียว ผมเลยไม่เรียกเขาว่าพี่”

“หมะ หมายความว่าไงกัน?”

“วันนั้นเป็นวันเกิดของคุณ คุณจำได้ไหม? พวกเราจัดทุกอย่าง โดยวางแผนทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี จัดฉากทำเป็นว่าชานยอลนอกใจคุณ และมีผมเป็นคนนั้นๆ ฮึก เพราะชานยอลไม่เคยแนะนำผมในคุณรู้จัก พอคุณเข้ามาเห็นแล้ววิ่งออกไป ฮึก แล้วชานยอลก็วิ่งตามคุณไป ทุกอย่างมันเกือบจะแล้วแท้  แต่... ฮึก”

คยองซูน้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย ยามที่นึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้น ทั้งที่อยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่าง แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

“ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด ฮึก ตอนที่คุณขึ้นแท็กซี่หนีชานยอลไป ฮือ มันไม่ได้อยู่ในแผนเราเลย ชานยอลก็เลยขับตามคุณไป โดยมีผมและแฟนขับตามไปติดๆ เพื่อไปอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง ฮึก ชานยอลร้อนใจมาก เขาขับฝ่าไฟแดงไป เลยไปชนเข้ากับรถบรรทุกอย่างจัง ฮือ”

“มะ ไม่จริง คุณโกหก”

แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาคล้ายคนละเมอ เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากอีกความ ความรู้สึกวูบโหวงในอกเข้าโจมตี โดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งใจสั่น ทั้งหน่วง ในเวลาเดียวกัน

 

 

ต้องฝันอยู่แน่ๆ

ใช่

แบคฮยอนต้องกำลังฝันไปอยู่แน่ๆ

มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

ไม่จริง

มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง


 

“ถึงแล้วครับ”

แต่ก่อนที่ร่างเล็กจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ รถคันที่นั่งมาก็แล่นมาหยุดที่หน้าบ้านหนึ่ง เป็นบ้านที่ไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ซึ่งแบคฮยอนจำได้ดีว่ามันเป็นของใคร

 

“บ้านหลังนี้เป็นของเรานะ แบคฮยอนเรียนจบ เราก็จะแต่งงานกันทันทีเลย แล้วเราก็จะมาอยู่ที่นี่เลยดีไหม หื้ม?”

“แบคฮยอนอยู่ที่ไหนก็ได้ฮะของแค่มีพี่ชานยอลกพอ”

“ปากหวานนะเรา”

“ก็ติดมาจากใครกันละฮะ”

“อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ”

“พี่ชานยอล!

 

ขาเล็กก้าวตามคยองซูไปช้าๆ ด้วยอาการเหม่อลอย ราวกับคนไร้สติ น้ำตามากมายไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าแบคฮยอนจะเช็ดมันออกไปเลยด้วยซ้ำ

“ถึงแล้วครับ แบคฮยอน ชานยอล ดูสิว่าฉันพาใครมา ดีใจไหม ฮึก ตื่นขึ้นมาสิ ฮือ คนที่นายรักอยู่ตรงนี้แล้วไง ตื่นขึ้นมาสิ ฮือ”

คยองซูทรุดลงนั่งต่อหน้าแผ่นหินอ่อนที่สลักชื่อ ของคนที่กำลังพูดด้วย มือบางลูบแผ่นหินอ่อนอย่างแผ่วเบา ร่างบางสะอื้นไห้จนตัวสั่นไปหมด

ด้านแบคอยอนเองที่ยืนมองเหตุการณ์นั้นก็ทำได้เพียงแค่ยกมือป้องปากกลั้นเสียงร้องไห้ของตัวเองเอาไว้ น้ำตาที่ไหลเยอะอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วก้ยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิมอีก

“ฮึก ฉันไปก่อนนะ นายคงอยากอยู่กับเขา ฮืก” ว่าจบก็คยองซูก็เดินออกไป พลางหันมายิ้มบางๆ ให้กับแบคฮยอน

“พะ พี่ชานยอล ฮึก”






ต่อนะคะ






แบคฮยอนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าอย่างอ่อนเเรง กายบางสั่นเทาไปหมดเนื่องจากแรงสะอื้น หน้าอกด้านซ้ายมันบีบรัดเหลือเกิน เจ็บปวดราวกับใจจะขาด ดวงใจดวงน้อยๆ ดวงนี้แหลกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี

“ทะ ทำไมกัน ฮึก ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ ฮือ ทำไม!”

ร่างเล็กตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงเผื่อว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่มีอยู่ในตอนนี้ได้บ้าง แต่ก็เปล่าประโยชน์มันไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย หนำซ้ำมันยังจะช่วยตอกย้ำเข้าไปอีกว่านี่มันคือเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝัน แม้ใจจริงแล้วแบคฮยอนจะะอยากให้เป็นแค่ฝันก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วนั้นยังไงความก็คือความจริง ซึ่งหลีกหนีไม่ได้เลย

“แบคฮยอนขอโทษ ฮือ ขอโทษ” 

แม้จะพร่ำพูดคำๆ นี้ออกไปมากเท่าไร คนที่อยากจะให้รับฟังนั้นก็ไม่อาจที่จะรับรู้ได้เลย


สายเกินไป

สายเกินไปแล้วจริงๆ

ในเมื่อทุกสิ่งไม่อาจหวนกลับคืนมากได้…



“ฮือ พี่ชานยอลฮะ กลับมาหาแบคฮยอนนะฮะ ฮึก กลับมานะฮะ อึก ดะ ได้โปรด ฮือออ”

แบคฮยอนซบใบหน้าลงบนแผ่นหินอ่อนตรงหน้าอย่างคนหมดแรง ตอนนี้ในหัวสมองมันมืดมนไปหมด ร่างกายเหมือนคนออกซิเจนไป มันอ่อนปวกเปียกไปหมด


ทำไมกัน

ทำไมฟ้าถึงต้องกลั่นแกล้งกันด้วยวิธีนี้

ทำไมต้องลิขิตให้เขาคนนีจากไปด้วย

ทำไมต้องให้เขาจากไปแบบที่เรายังไม่เข้าใจกัน

ทำไมต้องทำให้เขาจากไปแบบไม่มีวันหวนย้อนคืน…

ทำไม ทำไม ทำไม!


“ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ ฮือ ทำไม ทำไมกัน!”

เจ็บปวดเหลือเกิน ไม่ไหว มันไม่ไหวแล้วจริงๆ เรื่องแบบมันต้องไม่เกิดขึ้นสิ ไม่เอา ไม่ ไม่ ไม่ มันต้องไม่ใช่แบบนี้


“ม่ายยยยยย!”






















“คุณ คุณครับ คุณ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ คุณ”

เมื่อเห็นว่าคนที่นอนฟุบหลับอยู่กับโต๊ะนั้นกำลังมีอาการแปลกๆ ไม่รอช้าชายหนุ่มร่างสูงก็รีบตรงไปเขย่าคนตรงหน้าเพื่อเรียกสติอีกคนให้กลับมาทันที และก็เหมือนว่ามันจะได้ผลเสียด้วย


เฮือก


ร่างเล็กตื่นจากภวังค์ด้วยอาการตกใจสุดขีด มือบางกำนิยายเล่มโปรดเอาไว้แน่นจนมีเหงื่อซึมออกมาชุ่มไปหมด

“อะ เอ่อ Puppy flower ยินดีต้อนรับครับ”

“ครับ คุณเจ้าของร้านไหวแน่นะครับ เมื่อกี้คุณ…”

“ต้องขอโทษด้วยนะครับ คุณลูกค้า เผอิญว่าเมื่อสักครู่ผมเผลอหลับไปแล้วฝันนิดหน่อยน่ะครับ”

เจ้าของร้านตัวเล็กรีบเอ่ยแก้ตัวทันที เมื่อได้สติจากการนอนฝันเมื่อกี้นี้ ก่อนจะยกมือขึ้นแก้มแดงๆ แก้อาการเขินที่เผลอละเมอให้ลูกค้าเห็น ไม่เป็นเรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นเลยอย่างยิ่ง แบคฮยอนนะแบคฮยอนไม่น่าอ่านจนเผลอหลับไปเลย ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ

“ครับๆ”

“ว่าแต่คุณลูกค้าต้องการจะซื้อดอกไม้แบบไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ วันนี้ซึ่งเป็นวันแห่งความรักทางร้านเรามีโปรโมชั่นพิเศษด้วยนะครับ คือ จัดส่งให้ฟรี หรือว่าถ้าลูกค้าซื้อไปเซอร์ไพร์สให้กับคนรักเองร้านเรามีส่งลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ครับ สนใจแบบไหนดีครับ”

“เอ่อ คือผมอยากจะซื้อไปให้เเฟนน่ะครับ แต่ผมเลือกไมเป็นครับ คุณพอจะช่วยแนะนำผมได้ไหมครับ?”

“ด้วยความยินดีครับคุณลูกค้าถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้เลยครับ”

และแบคฮยอนก็แนะนำดอกไม้ชนิดต่างๆ พร้แมกับบอกความหมายของดอกไม้แต่ละชนิดอย่างตั้งอกตั้งใจจนไปดอกทีลูกค้าคนนี้ต้องการ

“ต้องขอขอบคุณมากๆ เลยนะครับที่ช่วยเลือกดอกไม้ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องเลือกนานแน่ๆ กว่าจะได้เอาไปให้แฟนของผม”

“ด้วยความยินดีครับคุณลูกค้า โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ”

“ครับขอบคุณอีกครั้งนะครับ”

“ครับ ขอให้มีความสุขกับแฟนนะครับ Happy valentine’s day  ครับ”

หลังจากส่งลูกค้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างเล็กก็กลับมานั่งประจำที่เหมือนเดิม คิดทบทวนเรื่องความฝันเมื่อครู่นี้แล้วก็นึกขำตัวเองอยู่ไม่น้อย

“ฮ่าๆ สงสัยจากอ่านนิยายเยอะเกินไปแล้ว แบคฮยอนเอ้ย ฝันเป็นเรื่องเป็นราวเชียว”


กริ๊ง กริ๊ง


“Puppy flower ยินดีต้อนรับครับ”

“ไงตัวเล็ก”

“พี่ชานยอลลลลล”

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับผู้มาใหม่ คนที่ทำให้แบคฮยอนมีความสุขทีาสุดในโลกเลย ร่างเล็กลุกจากเก้าอี้วิ่งตรงไปสวมกอดผู้มาใหม่ทันที

“ลูกค้าเยอะไหม หื้ม? เหนื่อยหรือเปล่าครับ?”

“งื้อ วันนี้ลูกค้าเยอะมากๆ เลยฮะ ก็วันแห่งความรักนี่นาเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่จะเยอะ ว่าแต่คุณซีอีโออจากบริษัทก่อนเวลาเลิกงายแบบนี้ได้ไงเนี่ย อู้งานเหรอฮะ?”

“ก็วันพิเศษนี่นา ขอวันนึง ลูกน้องไม่ว่าอะไรหรอก ไม่ดีใจหรือไงครับ พี่อู้งานเพื่อตัวเล็กเลยน้า”

“งื้อ ดีใจสิฮะ อื้อ พี่ชานยอล ก่อนที่พี่จะมาสักประมาณสามสิบนาทีที่แล้ว แบคฮยอนฝันด้วย ในฝันนะเป็นแบบนิยายที่อ่านเลย แต่ในฝันเป็นแบคฮยอนกับพี่อ่า แล้วในฝันนะ พี่…อื้อ”

ไม่ทันจะได้พูดจบร่างสูงก็จัดการประกบปากจูบอย่างอ่อนโยน มำให้เสียงเจื้อยเเจ้วที่กำลังจะเล่าเรื่องในความฝันของร่างเล็กนั้นหายไป

จ๊วบ

“อ่านเยอะเกินไปแล้วนะเราน่ะ”

“งื้อ ทำไรเนี่ย เขินนะ”

เมื่อปากบางได้รับอิสระ แบคฮยอนก็ซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งทันทีด้วยความเขินอายและเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆ นั้นด้วย การกระทำนี่อยู่ในสายตาของร่างสูงทุกอย่าง เพราะน่ารัก น่าเอ็นดูอย่างนี้ไง ปาร์ค ชานยอล คนนี้ถึงไปไหนไม่รอด

ฟอด!

“พี่ชานยอล!”

“ก็น่ารักเองทำไมล่ะ หื้ม?”

“งื้อ ไม่คุยด้วยแล่ว”

“ว้า ว่าจะพาเด็กเเถวนี้ไปดูหนัง ทานข้าว ทานขนม แล้วก็ไอศครีมสักหน่อย สงสัยคงต้องไปคนเดียวแล้วสินะ” คนขี้แกล้งเอ่ยออกมาอย่างทีเล่นทีจริง แต่คนได้ยินนี่สิหูผึ่งเลยทีเดียวเชียว

“จริงเหรอฮะ แบคฮยอนไปนะไป นะๆๆๆ ขอปิดร้านก่อนแป๊บนึง” ว่าแล้วร่างเล็กก็เดินไปปิดร้าน และจัดเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างให้เข้าที่อย่างเร่งรีบ โดยไม่ทันได้สังเกตุเลยว่าอีกคนนั้นกำลังยืนยิ้มมุมปาก เพราะคืดแผนการบางอย่างออก

“อื้ม เอาไงดีอ่ะ พี่ไม่มีแรงไปแล้วสิ”

จุ๊บ

“กำลังใจฮะ”

ร่างเล็กเขย่งเท้าขึ้นจุ๊บปากร่างสูงเบาๆ แล้วผละออก ทำอย่างเช่นทุกทีที่ให้พลังกับอีกคน แต่หารู้ไม่ว่ากำลังจะตกหลุมพรางที่อีกคนได้วางไว้

“ครั้งเดียวเอง ไม่มีแรงไปเลยครับ”

จุ๊บ จุ๊บ

“อื้ม พะ อื้อ”

และแล้วคนเจ้าเล่ห์คนนี้ ก็สามารถทำให้เหยื่อตัวน้อยๆ อย่าง บยอน แบคยอนคนนี้ตกหลุงพรางที่ได้ว่างไว้ได้ จูบครั้งจะเป็นจูบที่เนินนานและจะทวีความเร้าร้อนขึ้นไปอีกเรื่อยๆ ให้สมกับที่เป็นวันแห่งความรัก สำหรับคนร้อนรักอย่างปาร์ค ชานยอล




















































มาแค่นี้ก่อนน้าาาาาาาาาา

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

อย่าเพิ่งทิ้งเค้านะพลีสสสสสสสสสสส





มาครบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ววววววนะค่าาาาาา

หายไปนานเลลยยยยยย

ก่อนอื่นต้องขอโทษลีดเดอร์ทุกคนเลยนะคะที่ทำให้รอ

ช่วงนี้เค้ายุ่งมากกกก เครียดจัดด้วย กลัวแล้วก็กังวลเรื่องนู่นนี่นั่นตลอด

แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ได้ผ่านไปแล้ววว

ยังไงก็อย่าเพิ่งเลิกอ่านกันนะคะ พลีสสสสสส

เม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาาาา

#ขอบคุณฮับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #87 princessfriend_95 (@princess-friend) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 19:03
    น้องแค่ฝันนนนนน น่ารักมากๆเลยยยยยยน
    #87
    0
  2. #86 littlepuppy_pb (@littlepuppy_pb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 18:55
    น่ารักกกก รออออน่าาา
    #86
    0
  3. #85 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 13:49
    รอๆๆๆๆๆ
    #85
    0
  4. #75 areeyaa (@areeya-pn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 22:05
    รอนะคะ^^
    #75
    0
  5. #74 UbonwanSaiwaew (@UbonwanSaiwaew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:34
    รอจร้า
    #74
    0
  6. #73 PKKA (@PKKA) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 06:49
    รออยู่าค่าาาาา มาต่อน่ะๆๆๆๆ
    #73
    0
  7. #72 B.baek#allbaek04 (@29fai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:04
    ม่ายยยยสสส
    #72
    0
  8. #71 My_ChanBaek (@taehyungny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 21:21
    วอททท ทำไมมันเปนแบบนี้อ่ะ ไม่เอาไม่ม่าดิ
    #71
    0
  9. #70 Chutikan3220 (@Chutikan3220) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:10
    กรี้ดดดดดด ไรท์ทำไมเป็นแบบนี้
    #70
    0
  10. #69 Kkjbom0804 (@Kkjbom0804) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 19:50
    มาเหนือมากก เรานี้สตั๊นเลย😭
    #69
    0
  11. #68 UbonwanSaiwaew (@UbonwanSaiwaew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 18:24
    what!!!!
    #68
    0
  12. #67 SurapakanSalee (@SurapakanSalee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 16:43
    รอออออออิ
    #67
    0