Chain-ขังใจไว้ด้วยรัก{CHANBAEK}

ตอนที่ 6 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

Chapter 5















ร่างเล็กของแบคฮยอนกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่ร่างสูงนั้นได้บอกว่าตนทำค้างเอาไว้อย่างเหนื่อยแรงและอ่อนล้าเต็มทน ประกอบด้วยสภาพอากาศในตอนนี้แทบจะทำให้ร่างเล็กวูบไปได้ทุกเมื่อ ผิวกายขาวเนียนละเอียดบัดนี้กลายเป็นสีแดงจากการถูกแดดเผา เพราะความร้อนจากแสงแดดในยามบ่าย ใบหน้าสวยหวานเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปากบางเริ่มขึ้นสีซีดอย่างเห็นได้ชัด ถึงกระนั้นมือเล็กก็ยังคงพยายามประคองกรรไกรตัดกิ่งไม้ในมือให้ทำงานต่อไปได้เรื่อยๆ จนกว่าจะเสร็จ แม้หนทางยังอีกยาวไกลก็ตาม

“อะ อดทนไว้ บะ แบคฮยอน เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว แฮ่ก”

ขาเรียวก็คงพยายามก้าวต่อไปเรื่อยๆ เพื่อไปตัดต้นถัดไป แม้จะก้าวต่อไปแทบไม่ได้แล้วก็ตาม อาการหอบยังคงมีต่อเนื่อง อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จะร่างเล็กรู้สึกว่ามันบีบรัดแน่นรู้สึกเจ็บไปทั่วอก จนต้องยกมือมือขึ้นกำเสื้อบริเวณหน้าอกแน่น

“มะ แฮ่ก ไม่นะ”

กรรไกรตัดกิ่งไม้หลุดตกจากมือบางลงสู่พื้น ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นอย่างอัตโนมัติ มือข้างขวายังกุมอยู่บริเวณหน้าอกแน่นจนเสื้อยับไปหมด ส่วนอีกข้างที่ยังว่างก็ใช้ยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไป อาการหอบเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนแบคฮยอนไม่มีแม้แต่เสียงที่จะเอ่ยขอความช่วยเหลือ...

 

 

 

 



 

 

 

“คุณชานยอลคะ ให้ลุงคิมไปช่วยคุณแบคฮยอนเถอะค่ะ หน้าที่นั้นเป็นของลุงคิมอยู่แล้วนะคะ”

มินจองเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นว่าชานยอลสั่งให้แบคฮยอนไปทำงานที่ค้างเอาไว้นานกว่าสองชั่วโมงแล้วและงานนั้นก็คือ ตัดกิ่งไม้เพื่อจัดทรงของต้นไม้รอบๆ คฤหาสน์ แต่ใช่ว่าคฤหาสน์หลังนี้ใช่จะเล็กเสียเมื่อไรกัน ขึ้นชื่อว่าคฤหาสน์ก็ต้องมีขนาดใหญ่เป็นธรรมดา คิดดูสิว่าต้นไม้จะมีจำนวนเยอะขนาดไหน

“นั่นก็หน้าที่ของแบคฮยอนเหมือนกัน”

ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมเรียบเฉยราวไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย นั่นทำให้มินจองต้องทำอะไรสักอย่าง เธอจึงหันไปของความคิดเห็นจากมุนจองด้วยการสะกิดแขนแรงๆ

“ตะ แต่คุณแบคฮยอน เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะคะ นี่ก็บ่ายสองกว่าแล้วนะคะ”

มุนจองเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ก้มหน้าลงไม่กล้ามองหน้าของผู้เป็นนาย เพราะหลังจากที่เธอเอ่ยจบ ชานยอลก็ตวัดสายตามามองที่เธอทันที

“ก็ช่างสิ นี่พวกเธอไม่มีงานทำรึไง? แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองได้แล้ว ไป!

ร่างสูงตวาดไล่สาวใช้ทั้งสองลั่น จนมินจองและมุนจองต้องรีบวิ่งกลับไปทำงานของตนเองเช่นเดิม เมื่อสาวใช้ไปกันแล้ว ชานยอลก็คิดทบทวนสิ่งที่เขาได้ทำลงไป อยู่ๆ ก็มีภาพๆ หนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา มือหนากำเข้าหากันแน่นทั้งข้างจนเห็นเส้นเลือดที่ปูดออกมา แววตาวาวโรจน์ที่แสดงว่าโกรธปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อถึงเหตุการณ์นั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ

“ฉันจะไม่มีทางใจอ่อนกับนายเด็ดขาด บยอน แบคฮยอน”

 

 

 

 

 

โฮ่ง! โฮ่ง!

“ไง? อยากเล่นกับฉันล่ะสิ”

หงิง หงิง

“หึๆ”

มือหนาลูบลงบนกลุ่มขนแสนนุ่มบริเวณลำตัวของเจ้าบีชาร์ล รอยยิ้มอ่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ร่างสูงมักจะมีความสุขเสมอเมื่อได้เล่นกับสัตว์เลี้ยงของเขา

สุนัขตัวโตหมอบลงกับพื้นอย่างด้วยความเพลิดเพลินจากการที่ร่างสูงลูบขนของมันไปมา ชานยอลเองก็รู้สึกเพลินมือไปด้วย จนภาพความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาในหัวโดยไม่รู้ตัว

 

 





“ฮ่าๆ ชีเบอร์ วิ่งเร็วๆ สิ เดี๋ยวพี่นุ่มนิ่มก็ตามทันหรอก ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กชายตัวเล็กวัยห้าขวบกำลังวิ่งหนี คนพี่ที่อายุห่างกันเจ็ดปี อย่างสนุกสนาน พร้อมกับลูกสุนัขตัวเล็กขนยาวพันธุ์โกเด้นที่วิ่งตามอยู่ไม่ห่าง

“นี่ แฮ่ก น้องตัวเล็กพี่เหนื่อย ละ แล้วนะ แฮ่กๆ”

เด็กชายร่างอ้วนคนพี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยุดวิ่งตามคนน้องและนิ่งลงบนพื้นทันทีเพราะความเหนื่อย เสียงหอบดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย อาจเป็นเพราะน้ำหนักที่มีเกินเกณฑ์มาตรฐานของเด็กวัยสิบสองปีที่ทำให้เด็กคนนี้เหนื่อยง่าย

“โห่ อะไรกันง่ะ ชีเบอร์ยังไมเห็นเหนื่อยเลย หนูก็ยังไม่เหนื่อยนะ พี่นุ่มนิ่มเหนื่อยเร็วจัง”

โฮ่ง! โฮ่ง!

“แต่พี่เหนื่อยแล้ว และก็หิวด้วย”

“พี่นุ่มนิ่มอ่ะ เห็นแก่กินแบบนี้ ถึงได้มีพุงใหญ๊ใหญ่ คิคิ”

นิ้วเล็กๆ จิ้มลงเบาๆ บนเนื้อไขมันที่หน้าท้องของคนพี่จนมันเด้งสู้มือ เด็กน้อยคิกคักกับสิ่งที่เห็น ส่วนคนพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“ก็มันมีแต่ของอร่อยๆ นี่ น้องตัวเล็กอ่ะกินน้อยเอง ตัวก็เลยเล็กแบบนี้ไง”

โฮ่ง! โฮ่ง!

“พี่นุ่มนิ่มลุกเลย ชีเบอร์อยากเล่นด้วยแล้ว”

“แต่พี่ยังเหนื่อยอยู่เลยนะ”

พูดจบเด็กชายร่างอ้วนก็ทิ้งตัวนอนลงกับพื้นทันที จนคนน้องถึงกับหน้างอยู่ปากข้นอย่างน่ารัก แล้วเดินไปนั่งทับหน้าท้องนุ่มๆ ผู้เป็นพี่ทันที

“พี่! นุ่ม! นิ่ม! ย๊า!!!

ร่างน้อยนั่งกระโดดดึ๋งๆ บนท้องคนพี่อย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะไปด้วย ส่วนคนพี่นั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะแค่เห็นน้องมีความสุข ก็มีความสุขแล้ว

 

 




 

 

 

 

ก๊อก!ก๊อก!ก๊อก!

 

“คุณชานยอลคะ คุณชานยอล”

เสียงเคาะประตูห้องรัวๆ บวกกับเสียงเรียกชื่อของร่างสูงที่มีน้ำเสียงร้อนรนแปลกๆ ทำให้ชานยอลผละมือออกจากการลูบขนของเจ้าบีชาร์ลแล้วเดินไปเปิดประตูห้องทันที

“นี่เธอจะเคาะจนประตูพังเลยรึไง?”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”

“อะไร?”

“คุณแบคฮยอนค่ะ คุณแบคฮยอนเธอ..”

“สร้างปัญหาอีกแล้วล่ะสิ หึ”

“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่ คือคุณแบคฮยอนเธอเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ตอนป้าวายองไปเห็นเธอหอบหนักมาก และก็พูดไม่ได้ และก็หมดสติไป ตอนนี้ป้าวายองกับลุงคิมกำลังพาไปโรงพยาบาลค่ะ คุณชานยอ...”

“ไปโรงพยาบาลไหน?”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างร้อนรนตัดบทสาวใช้ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่ตนทำจะร้ายแรงขนาดนี้  เขาไม่คิดว่าร่างเล็กจะเป็นแบบนี้ จู่ๆ ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้าใส่อย่างจัง โดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“โรงพยาบาลของคุณคยองซูค่ะ”

ไม่รอช้าเมื่อชานยอลรู้ที่หมายที่จะไปแล้ว ขายาวรีบวิ่งออกไปจากห้องนั่งเล่น และตรงดิ่งไปยังรถคันหรูคู่ใจ เสียงสตาร์ทรถดังกระหึ่งไปทั่งบริเวณคฤหาสน์ ก่อนที่รถจะเคลื่อนออกจากตัวของคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว












อ่านกันเยอะนะคะ พลีสสสสสสส

ช่วงนี้จะมาอัพให้บ่อยขึ้นนะคะ แต่ตอนนี้ขอดู Missing9 ก่อนนะ555+


#กราบบบบบบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:34
    รู้สึกว่าสั่นเกิน
    #138
    0
  2. #96 bayun B (@nee_bayun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 12:04
    อิพี่นี่น้าาาาา เฮ้อ
    #96
    0
  3. #80 CoffeeMate (@nuiko) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 02:01
    เดี๋ยวเทอจะรู้สึกเลยชานยอล
    #80
    0
  4. #16 Real_ChanBaek (@NungFar9539) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:40
    มีความหลังกันมาก่อนสินะแต่ทำไมพี่ทำกับน้องขนาดนี้ล่ะ
    #16
    0
  5. #15 littlepuppy_pb (@littlepuppy_pb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:34
    นี่เปนห่วงน้องแล้วใช่มั้ยตอบ!!! 
    #15
    0
  6. #14 LeMonBrown (@LeMonBrown) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:50
    ร๊อรอ.
    #14
    0