Fic : Boku no hero academia

ตอนที่ 2 : BITE ME HERE (OUT SIDE) 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

BITE ME HERE (OUT SIDE)

Part 1

Fic : MHA

 

      “อรุณสวัสดิ์ พวก!”

     “โย่ว อรุณสวัสดิ์”

     เสียงทักทายดังเซ็งแซ่ระหว่างกลุ่มนักเรียนเดินมาเข้าเรียนในช่วงเช้า ตั้งแต่เปลี่ยนเป็นระบบหอพัก ก็ยิ่งทำให้หลายคนสนิทกันมากขึ้น คิริชิมะทักเท็ตสึเท็ตสึไม่วายกำหมัดชนกัน เป็นธรรมเนียมทักทายสไตล์ลูกผู้ชายเหลือเกิน จงใจทำเมินคำทักเยาะเย้ยสไตล์โมโนมะจอมจิกกัดอีกด้วย พวกคามินาริที่เดินตามกันมาจากหอพักก็ทยอยทักทายกัน โดยต่างตรงไปที่หน้าชั้นรองเท้า เปลี่ยนเป็นรองเท้าเข้าตึก เสียงยิ่งดังกว่าเดิมเพราะหลายต่อหลายคนต้องมาที่นี่

     “เมื่อวานอ่านจัมป์เล่มใหม่รึเปล่า สนุกเป็นบ้าเลยล่ะ”

     “ยังๆ ไว้ยืมหน่อยสิ”

     เพื่อนคนอื่นร้องเอาด้วยเหมือนกัน คิริชิมะโอเคทันที สัญญาว่าเย็นนี้จะเอามาให้ เด็กหนุ่มเหลือบเห็นเศษอะไรร่วงอยู่ที่พื้นพอดี หยิบมาก็แปลกใจ เหมือนเศษอะไรเกรียมๆ เป็นสีดำกรอบๆ แค่จับก็แตกเป็นผง เขาเหยียบใบไม้ติดมาเหรอ แต่ก็ไม่คิดใส่ใจอะไร เฮฮากับเพื่อนๆเข้าไปห้องเรียนเช่นทุกวัน

     โดยเฉพาะในคาบเรียนยังคงมีเรื่องให้จดจำเยอะแยะมากมายเช่นเดิมอีกด้วย

     “ไม่เข้าใจที่อาจารย์สอนเลย!!”

     กลุ่มนักเรียนรั้งท้ายของห้อง A นอนกองกับโต๊ะเรียนตัวเองหลังโดนอัดความรู้ระดับภาษาต่างดาวใส่หัวรัวๆ นี่พวกเขามาเพื่อเป็นฮีโร่นะ ต้องออกไปต่อสู้เซ่!!

     “จริงไหมบาคุโก ฮีโร่มันต้องสู้ ต้องอาละวาดสิ!”

     หันไปขอความเห็นเข้าข้างจากคนที่อารมณ์ร้อนสุดๆของห้อง กลับเจอความเงียบตอบซะงั้น เล่นเอามุกร่วงกลางทาง บาคุโกทำเสียงเชอะใส่ลุกจากเก้าอี้ออกไปนอกห้อง พอใครถามก็ได้คำว่า ไปตายซะไอ้งั่ง อืม ตอบสมเป็นหมอนี่จริงๆ

     เด็กหนุ่มเจ้าอารมณ์ตรงไปที่เครื่องขายน้ำอัตโนมัติก็เจอกับเพื่อนร่วมห้องที่ออกมาก่อน ผมสีแดงตั้งสูงชัดแสบตาแต่ไกล พอๆกับเสียงดังแปดหลอดที่ทักเขาทันทีที่เห็นหน้า

     “มาซื้อน้ำเหมือนกันเหรอบาคุโก”

     อยากถามกลับว่าไม่ซื้อน้ำแล้วจะมาที่ตู้กดน้ำเพื่ออะไรว่ะ คิริชิมะแกะน้ำอัดลมตัวใหม่รสใหม่ลองดื่ม เห็นเขียนไว้ว่าซ่าส์เหมาะสำหรับลูกผู้ชาย เขาแพ้อะไรแนวนี้เสมอๆ หน้าแป้นๆ ฉีกยิ้มกว้างชวนคุยจ้อยๆ ขณะที่บาคุโกรับน้ำผลไม้กล่องที่หล่นลงมาจากเครื่อง

     “เจ้านั่นอร่อยเรอะ” เหล่มองกระป๋องน้ำอัดลมในมืออีกคนอย่างสนใจ

     “นี่เหรอ โอเคนะ ใช้”

     พูดไม่ทันจบประโยค บาคุโกดึงมากระดกดื่มทันที ลองลิ้มชิมรสชาติ ลิ้นแดงสดเลียริมฝีปากปาดน้ำที่หยาดเยิ้มออกมา ตวัดปาดขอบกระป๋องเบาๆ ไม่ให้หยดน้ำไหลพ้นได้

     “ก็พอใช้”

     เอ่ยพลางคืนให้เจ้าของที่ยืนอึ้งอยู่ พอถามว่ามีอะไร ก็ได้ท่าทางสะดุ้งเฮือกแทน แถมพูดอะไรไม่รู้เรื่องเหมือนลิ้นพันกันอีก

     “อุ..”

     “เป็นอะไรน่ะบาคุโก” คิริชิมะตกใจรีบเข้ามาถามอย่างเป็นห่วงทันควัน จู่ๆ ยกมือกุมปากขึ้นมา หรือน้ำที่กินไปมันแย่มาก

     “ไอ้แผลวันนั้นจากแกมันไม่หายสักที แสบข้างในปากชะมัด”

     “…เอ๋”

     ชั่วครู่ที่สมองทึบๆของเขานึกออกว่าคืออะไร ฉับพลันก็เหมือนมีสีแดงสดเทราดไปบนใบหน้าคิริชิมะอย่างรุนแรงจน แดงจัดในพริบตา

     เมื่อสองสามวันก่อน พวกเขาฝึกต่อสู้กันในสนามที่เป็นป่าจำลอง แอบซุ่ม จู่โจม ไล่ล่ากันยกห้อง จังหวะหนึ่งเขาไม่ทันเห็นบาคุโกที่พุ่งพรวดออกมาจากป่าทึบกลางอากาศ บาคุโกก็ไม่ทันเห็นคิริชิมะเช่นกัน กลางอากาศที่ทั้งสองคนต่างเบรกไม่อยู่ พวกเขาปะทะกันเต็มแรงจน..ริมฝีปากทั้งสองแตก ความเจ็บวันนั้นยังจำได้ชัด

     วันนั้นมันเหตุบังเอิญ…แต่..พวกเขาจูบกัน

     ตอนนั้นเพราะอยู่ในระหว่างการต่อสู้ และบาคุโกก็ดูไม่แยแส ถ่มเลือดออกแล้วรีบไปสู้ต่อ คิริชิมะที่หน้าเหวอยังตกใจอยู่เลยเอาเรื่องนี้ผลักออกไปจากสมองก่อน ตัวเขาก็เจ็บปากไม่น้อย สะเทือนฟันไปด้วย แสดงชัดว่ากระแทกแรงพอตัว วุ่นจนลืมไปเลย..พอมาตะกี้ เหมือนสัมผัสนั้นมันหวนกลับมาอีกครั้ง กระแทกเข้าอย่างจังเต็มๆ

     “แสบชะมัด”

     ลิ้นแดงตัดผิวขาว เลียมุมปากตัวเองคล้ายบรรเทาอาการแสบ เหลือบตามองคนที่ยืนบื้อหน้าแดงจัดอยู่ บาคุโกเอียงคอมองใกล้ ขมวดคิ้วใส่

     “เป็นอะไรของแก”

     “ปะ…เปล่า ไม่มีอะไร!”

     แต่สีหน้าตรงข้ามสุดๆ เลิ่กลั่กหน้าแดงลนลานจนแทบทำน้ำในมือกระเด็น ด้านหลังพวกเขามีกลุ่มเด็กนักเรียนห้องอื่นเดินมาที่ตู้กดน้ำ เสียงออดดังบอกเวลาพักเที่ยงพอดี หลายห้องเปิดประตูพร้อมเสียงรอบๆที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

     “รีบไปหาไรกินเหอะ ฉันไม่อยากหาที่นั่งไม่ได้”

     “อะ อื้อ”

     คิริชิมะวิ่งตามไปเดินข้างๆ พยายามเก็บสีหน้าที่แดงจัดให้สงบลง …แต่สายตาเจ้ากรรมก็เอาแต่วนเวียนบนริมฝีปากที่มีแผลเพราะเขาไม่เลิกรา พอยกน้ำอัดลมในมือดื่ม ก็นึกถึงเมื่อสักครู่ที่บาคุโกแย่งไปดื่มด้วย มันเหมือน.. เหมือน เหมือน พอๆๆๆๆๆ ไม่มีอะไรทั้งนั้น แค่แบ่งเพื่อนดื่มน้ำด้วยกันก็แค่นั้น เขาก็เคยทำกันบ่อยนี่ คิริชิมะส่ายหน้ารัวๆ ไล่ความคิดประหลาดๆในหัวออกไป

     ให้ตายเหอะ..

 

***

 

     โรงอาหารเต็มไปด้วยกลุ่มนักเรียนตามคิดไว้ แต่ละคนต่างเลือกอาหารที่น่ากินแสนอร่อย กลิ่นหอมๆ เริ่มทำให้หลายคนท้องร้อง วัยกำลังโตเป็นอะไรที่โหยหาพลังงานอย่างถึงที่สุดจริงๆ เมนูอาหารละลานตาไปหมด

     “วันนี้มีแฮมเบอเกอร์เหรอ ฉันอยากกินชุดA นายล่ะบาคุโก” พอเห็นเนื้อตาคิริชิมะก็วาวทันที ของโปรดของเขาเลย

     “ข้าวแกงกะหรี่” นี่ก็เช่นเดิมกับความชอบของเผ็ดๆ

     “ตะ แต่นาย เอ่อ..เจ็บปากอยู่นะ กินของเผ็ดๆไปมันไม่แสบกว่าเดิมเหรอ”

     พูดด้วยความเป็นห่วงอย่างขัดเขินในใจเบาๆ ถึงสาเหตุของมัน แต่เจอสีหน้ากร้าวใส่ชัดเจน

     “ฉันจะกินข้าว.แกง.กะหรี่

     โอเค สงบปากยอมแพ้ ไม่นานทั้งสองถือถาดอาหารมองหาที่นั่งกลางโรงอาหารที่เต็มไปด้วยผู้คน คิริชิมะคิดจะไปที่กลุ่มห้องเอ น่าจะพอเบียดกันได้บ้าง แต่บาคุโกเดินลิ่วไปอีกมุม ทำเขาวิ่งตามทันที ที่นั่งว่างสำหรับสองคนหาไม่ยาก อยู่มุมในหน่อย แต่ก็ไม่มีคนมากวนเท่าไร

     “ฟันแกคมเป็นบ้า”

     ระหว่างที่กำลังทานอาหารกันอยู่ดีๆ จู่ๆ คำเปรยจากปากบาคุโกทำคิริชิมะสำลักซุปมิโซะน้ำหูน้ำตาไหลพราก พอเงยหน้ามาก็เจอตาขวางๆสีแดงสดมองหงุดหงิด ข้าวราดแกงกะหรี่เผ็ดๆ กินไปไม่ถึงครึ่ง แสดงชัดว่ายังแสบปากอยู่จริงนั่นแหละ อา..เพราะเขาด้วยสิ

     “….เจ็บมากเหรอ”

     ครานี้แสดงสีหน้ารู้สึกผิดชัดเจน ทำตาละห้อยมอง กินอะไรลำบากนี่มันแย่มากสำหรับพวกเขาที่ต้องใช้พลังงานเยอะมากด้วย คิริชิมะลืมไปว่าฟันเขาแหลมคมเหมือนเขี้ยว ตอนกระแทกอาจไปกัดบาดอีกคนจนลึกโดยไม่รู้ตัว แต่นิสัยไม่แสดงออกในความอ่อนแอของบาคุโกทำให้คิริชิมะไม่รู้ตัวเลย บ้าจริง ทำเพื่อนเดือดร้อนแล้วต้องรับผิดชอบสิ เด็กหนุ่มผมแดงอาสาไปขอยาห้องพยาบาลให้ อย่างน้อยอาจช่วยไรได้บ้าง คำตอบมาพร้อมการเตะหน้าแข้งดังปั๊กจนน้ำตาเล็ด เอะอะก็ใช้กำลังจริงๆ

     “เจ้าบ้า พูดไรงี่เง่าฟะ อ้าปากสิ”

     “เอ๋”

     “อ้าปาก!”

     โดนสั่งเสียงดุต้องยอมทำตามอย่างงงๆ คิริชิมะอ้าปากกว้าง ฟันแหลมคมวาวเรียงเป็นซี่ ดูเหมือนเขี้ยวสัตว์ชัดๆ ดวงตาสีแดงทับทิมของบาคุโกกวาดสายตามองก่อนจะเอานิ้วตนเกี่ยวขอบปากของอีกฝ่ายดึงให้อ้ากว้างกว่าเดิม ทำตัวแข็งได้ก็จริงแต่ดันมีแก้มซะงั้น เกะกะชะมัด บาคุโกมองชะโงกสายตาเข้าไปในนั้นราวกับหาอะไรบางอย่าง เหมือนไม่เห็นถึงลมหายใจที่สะดุดกึกของคนถูกกระทำ

     “ไม่เห็นมีแผลเลยนี่หว่า..ชิ”

     เด็กหนุ่มผมขาวเหลือบเห็นสีหน้าที่แดงจัดของคิริชิมะ ทั้งที่ปากยังอ้าค้าง ตาไม่กล้าสบตาเขา ผุดรอยยิ้มแสยะมุมปากของบาคุโก ก่อนจะตวัดนิ้วตนที่อยู่ในปากอีกฝ่ายเฉียดผ่านสัมผัสผิวฟันและเหงือกสีสดนั่น ค่อยดึงนิ้วออกมาเช็ด

     “!!”

     เล่นเอาคิริชิมะกลายเป็นมะเขือเทศสุกในพริบตา ส่งเสียงไม่เป็นภาษาทำหน้าโง่ๆใส่อย่างน่าตลก เรียกเสียงหัวเราะขันลั่นจากบาคุโก ขำคิกคักจนไหล่สั่นทีเดียว

     “อย่ามาแกล้งกันสิ.. บาคุโก”

     บ่นงึมงำกินข้าวต่อ แต่ก็โดนเตะหน้าแข้งอีกรอบดังปั๊ก น้ำตาไหลจริงๆล่ะ บาคุโกโน้มตัวมาข้างหน้าท้าวคาง ขณะที่มือเสียบหลอดน้ำผลไม้กล่อง ทอดสายตามองตรงมายังคนตรงข้าม

     “ทำไมฉันจะทำไม่ได้วะ”

     รอยยิ้มบนหน้าขาวจัด ทอความเจ้าเล่ห์ ทอความมั่นใจ และอะไรบางอย่างทำให้คิริชิมะเกือบกุมหัวใจที่เต้นรุนแรงอย่างฉับพลัน รุนแรงจนแทบคุมไม่อยู่ กลืนน้ำลายฝืดคอ รู้สึกไม่กล้าจ้องใบหน้านั้นมากเกินไป เขาต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ

     “ทำไม มองหน้าแบบนี้ อยากกินเรอะ”

     ไม่รู้ว่าเข้าใจไปอย่างนั้นได้อย่างไร แต่ถึงจะเสียงห้วนกรรโชกโฮกฮาก ก็ยังยื่นน้ำผลไม้ที่ดูดไปให้ สีหน้ายังคงนิ่งเรียบเช่นเดิม เหมือนไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกอะไร ปลายหลอดอยู่ใกล้ริมฝีปากของคิริชิมะที่ตะลึงงัน สมองมึนงง ว่างเปล่า ทำไมภาพบาคุโกที่แตะริมฝีปากดื่มกระป๋องน้ำของเขาผุดขึ้นมาอีกนะ ไม่รู้ว่าเพราะภาพนั้นหรืออะไรกันที่ทำให้คิริชิมะขยับโน้มตัว อ้าปาก แตะปลายหลอดตรงหน้าด้วยริมฝีปากตนเอง.. รับรู้ได้ถึงความอุ่นของปลายหลอดที่..เพิ่งสัมผัสจากริมฝีปากของบาคุโกมา

     เขาเพี้ยนไปแล้วชัดๆ..

 

***

 

     เช้าวันถัดมาเหล่านักเรียนดูร่าเริงกว่าเดิมเพราะเป็นวันศุกร์ได้หยุดเที่ยวกัน หลายคนเตรียมตัวเที่ยวเต็มที่ ความสดใสนี้ช่างแตกต่างกับสภาพคิริชิมะที่ตาโหลมาแต่ไกล ทำเอาเพื่อนๆตกใจทักไม่หยุด เด็กหนุ่มได้แต่ปฏิเสธไปแกนๆ จะให้บอกได้ไงล่ะว่า นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะนึกถึงแต่เรื่อง

     จะ จะ จะ จูบทางอ้อมกับบาคุโก!!

     คิดเท่านี้คิริชิมะแทบจะเอาหัวโขกกำแพงให้หายสติแตก เมื่อคืนพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ก็กรีดร้องในใจดิ้นพล่านไปทั่วห้อง ขนาดออกกำลังรัวๆ ก็ไม่หายเตลิด ฟุ้งซ่านไปสารพัด แถมยิ่งคิดไปก็ยิ่งหน้าร้อนเห่อ ใจเต้นแรงระห่ำ มันแย่แน่ๆ แย่แน่ๆ เขาต้องแย่แน่ๆ จำรสชาติน้ำที่ดื่มไม่ได้ แต่จำสัมผัสได้ว่ามันอบอุ่นขนาดไหน..หมอนั่นตัวอุ่นกว่าที่คิด ข้างในตัวหมอนั่นอุ่นขนาดนั้นเลยเหรอ..

     โครม!!

     เหล่านักเรียนเหวอลั่น จู่ๆ หมอนั่นเป็นอะไรไป อยากวัดความแข็งรึไง มองต้นไม้ใหญ่ที่ใบร่วงกราวจากการเอาหัวโหม่งฟาดใส่ลำต้นเต็มๆ ไม่ใช้อัตลักษณ์ตัวแข็งด้วย หน้าผากเลยแดงแป๊ดพอๆกับสีผม แต่ดีมากเพราะมันกระเทือนไปถึงสมองให้หยุดคิดเรื่องลึกไปกว่านั้นได้บ้าง

     พยายามใจเย็นไว้ บาคุโกเป็นเพื่อนเรา สู้ร่วมกันมาตั้งหลายครั้ง ต่อยกันมาก็เคย โอเค มันไม่มีอะไรนอกจากนั้น ปกติ ทุกอย่างปกติ ใช่สบายใจเอาไว้ เออิจิโร่

     “อรุณสวัสดิ์ทุกคน”

     คิริชิมะเปิดประตูห้องเรียน ส่งเสียงทักทายยิ้มกว้างสดใสเช่นเคย กลับมาเป็นคิริชิมะ เออิจิโร่คนเดิมแล้ว เพื่อนๆทักทายตอบเช่นกัน แต่สายตาเขาดันทรยศพุ่งไปยังบาคุโกที่นั่งพาดเท้าบนโต๊ะเรียน แล้วไหงถึงมองตอบกลับมาล่ะ

     “เออ อรุณสวัสดิ์”

     คำสั้นๆที่น้อยครั้งจะทัก มันรุนแรงเหมือนระเบิดไนโตรตูมบนหน้าคิริชิมะให้ยืนสตั้น เด็กหนุ่มกระชากประตูห้องเรียนปิดเต็มแรงจนประตูสะเทือนเกือบหลุดคามือ กระจกแตกเพล้งกระจายเกลื่อน เล่นเอาทั้งห้องเหวอตกใจ โวยวายส่งเสียงดังใหญ่ อีดะหัวหน้าห้องลุกพรวดพราดตักเตือนลั่น หากคนทำกลับเอาแต่นั่งทรุดกับพื้นหลังบานประตูนอกห้องเรียน ในสภาพเหงื่อแตกพลั่ก กุมหัวใจที่ดังกระหึ่มกว่าเสียงลำโพงอาจารย์ไมค์ เสียงมันดังทะลุทะลวงจนสาบานได้เลยว่าถ้าไม่กุมไว้แน่นพอมันต้องทะลุออกมาจากอกเขาแน่ หน้าก็ร้อนจัดยิ่งกว่าตอนมีไข้ เหมือนมีไฟลุกบนหน้าเขา เขาต้องป่วย ต้องป่วยแน่ๆ ต้องไม่สบายแล้วแน่ๆ

     นี่เขาจะตายใช่ไหม ไม่นะ!!

 

To Be Continued

 

**

ฉบับแก้มาแว้ววว ตอนหน้าจบพาร์ทนี้ซะที555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:38
    โอ้ยน้องอ่า
    #40
    0
  2. #37 Wanderer writer (@bklyui02) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 15:52
    โอ้ยยหน้ารักกกก ซื่อ(บื้อ)ไปดิ
    #37
    1
    • #37-1 MyiSmE13 (@MyiSmE11) (จากตอนที่ 2)
      14 สิงหาคม 2561 / 13:09
      หมาซื่อบื้อเลยต้องมีเจ้าของดุค่ะ 55555
      #37-1
  3. #17 130844 (@130844) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:13
    เค้าเรียกว่าการตกหลุมรักค่ะคุณคิริชิมะะะะ
    #17
    1
  4. #5 เสื้อฮีโร่ของคัตจัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 02:22
    คิริเริ่มกลายร่างเป็นนุ้งหมาไปแล้ว---

    #5
    1