SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,182 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,346 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    157

    Overall
    53,182

ตอนที่ 10 : ...Please don't be sad...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 พ.ย. 60


...Please don't be sad...











                      "ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ" เสียงขอโทษที่ทุกคนในทีมได้ยินมาตลอดตั้งแต่แสดงจบจนถึงเวลานี้ที่การถ่ายทำสิ้นสุดลงแล้ว มันดังมาจากคนคนเดิม...ที่ชอบแบกรับความผิดไว้กับตัวทั้งๆที่มันไม่ถูกต้องเลย....


    
                      "มันไม่ใช่ความผิดนายเลยนะฮยอนบินอา" คิมแทดงมองเพื่อนรุ่นเดียวกันด้วยสายตาเป็นห่วง แขนยาวโอบไหล่ของคนตัวสูงกว่าแต่ช่างผอมบางและน่าปกป้องเสียเหลือเกินเอาไว้ 



                       "นายทำดีที่สุดแล้วนะ จะขอโทษทำไมกันเล่า" มือเรียวของจางมุนบกตบเข้าที่แขนของคนที่กำลังทำหน้าเศร้าอยู่ตอนนี้เพื่อช่วยปลอบใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะขอออกไปรับโทรศัพท์จากฮยอนอู คนรักของตัวเอง ไม่วายยังมองมาด้วยสายตาเป็นห่วงจนสุดทางอีกตามเคย



                       "ฮยองไม่ผิดเลยเหอะ ไม่เอาน่าเป็นลีดเดอร์ต้องไม่ร้องสิครีบ" ยิ่งถูกปลอบควอนฮยอนบินก็ยิ่งรู้สึกผิด แม้คิมดงฮยอนจะพูดด้วยรอบยิ้ม เอ่ยบอกให้เขาอย่าร้องไห้ แต่สุดท้ายน้ำตาของเขาก็ไหลออกมาจนได้ ทั้งที่อยากเข้มแข็ง อยากยิ้ม อยากเป็นเสาหลักให้กับคนอื่นๆในทีม แต่ก็ทำมันไม่ได้ ช่างไม่เอาไหนเสียจริงๆ

       


                      "ฉันทำพลาดในขณะที่ทุกคนทำมันอย่างเต็มที่....ฉันเป็นลีดเดอร์แต่พาลูกทีมได้คะแนนแค่ 83 ฉันไม่ใช่คนที่ทำได้ดีที่สุด แต่กลับได้คะแนนมากที่สุด มันไม่ยุติธรรมเลย ถ้าเลือกได้ ฉันอยากให้มันกับทุกคน ให้ฉันเป็นคนได้คะแนนน้อยที่สุดมันยังจะดีซะกว่า ทุกคนเหนื่อยกันมามาก ทั้งต้องผ่านความกดดัน ความกังวลกับอันดับที่เสี่ยงจะหลุดออกจากรายการ ไหนจะต้องมาซ้อมมาคอยดูแลลีดเดอร์ที่ไม่เอาไหนอย่างฉันอีก ฉันขอโทษจริงๆนะ ขอโทษ..." บางทีถ้าผมไม่เสนอตัวเป็นลีดเดอร์ตั้งแต่ทีแรกมันคงจะดีกว่านี้....ทีมของผมอาจจะได้คะแนนเยอะกว่านี้หากคิมดงฮยอนเป็นลีดเดอร์ ผมไม่เคยเสียใจที่ตัวเองได้คะแนนน้อย แต่ผมเสียใจที่คนในทีมของผม...ได้คะแนนมาไม่คุ้มค่ากับความเหนื่อย และความพยายามที่พวกเขาทุ่มเทลงไป 



                       "ฮยองเหนื่อยมามากเลยนะครับ ทำไมต้องโทษตัวเองด้วย ฮยองทำดีที่สุดแล้วนะ" คนที่ได้คะแนนเพียงสองคะแนนกลับกำลังยิ้มและปลอบใจผมอยู่ตรงหน้า...

               
                       "ฮยองรู้สึกละอาย เยฮยอน บางทีถ้าเลือกดงฮยอนเป็นลีดเดอร์ ทีมของเราอาจจะได้คะแนนดีกว่านี้ ทุกอย่างมันคงออกมาดีกว่านี้" 


                       "ผมจะโกรธแล้วนะฮยอง ที่ผมเลือกฮยองเพราะเชื่อว่าฮยองทำมันได้ และฮยองก็พิสูจน์ให้ผมเห็นแล้วว่าฮยองทำมันได้ ทำมันได้ดีมากๆด้วย ได้โปรดอย่าพูดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับมันอีกนะครับ"  เด็กที่มีรอยยิ้มให้ผมเสมอกำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาตัดพ้อกับสิ่งที่ผมคิดและพูดออกไป

        
                       
                       "ทำงานหนักขนาดนี้ยังโทษตัวเองอีกเหรอครับ ลีดเดอร์ของเราน่ะ ทำให้พวกเรายิ้มได้เสมอเวลาที่กดดัน ทำให้พวกเรามีกำลังใจฮึดสู้เวลาที่ท้อแท้ แบกรับคำด่าเอาไว้แทนทุกคน ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเพื่อให้เต้นได้ แต่ก็ยังยอมเสนอตัวแบกรับหน้าที่ลีดเดอร์เอาไว้...ทั้งๆที่ผ่านมาเจอแต่ความเจ็บปวดอยู่แล้วทำไมในตอนนี้ถึงได้แบกรับเอามันมาเพิ่มอีกล่ะครับ...พวกเราทำมันเต็มที่แล้วถึงพวกผมจะเสียใจที่คะแนนออกมาไม่ดี แต่ไม่มีใครโทษว่าเป็นความผิดของฮยองเลยนะครับ....พวกเราเป็นทีมเดียวกันนะมีอะไรก็ต้องผ่านมันไปด้วยกันสิ ฮยองจะรับมันไว้คนเดียวได้อย่างไง" ทุกคนพยักหน้ารับคำพูดของดงฮัน และมองมาที่ผม....สายตาห่วงใยกับความรู้สึกอบอุ่นที่ผมได้รับทำให้ผมค่อยๆพยักหน้า...และยิ้มออกมาทั้งน้ำตา....



                     "ขอบคุณนะ ไปพักกันเถอะ เนี่ยรู้สึกไม่ดีอีกแล้ว ฮ่ะๆ เป็นลีดเดอร์ที่มาร้องไห้ให้สมาชิกปลอบไม่พอยังพาเข้านอนดึกอีก" เอ่ยคำพูดติดตลกเพื่อให้ทุกคนผ่อนคลายและไม่รู้สึกแย่ตามผม ก่อนจะอ้าแขนออกให้ลูกทีมเข้ามากอด ซึ่งทุกคนก็กรูกันเข้ามากอดกันเป็นวงกลม เราต่างยิ้มและหัวเราะให้กัน พากันกอดคอเดินกลับหอพักด้วยความเฮฮา....


                     
                     ในขณะที่ทุกคนหลับกันหมดแล้วผมที่ลุกขึ้นมาตรวจความเรียบร้อยและจัดการห่มผ้าให้กับสมาชิกที่นอนดิ้นจนผ้าห่มตกลงจากตัวจนครบทุกคน ก็ค่อยๆเปิดประตูห้องแล้วเดินออกมาเงียบๆ 

                     ผมไม่ชอบที่ตัวเองเป็นคนคิดมาก...ไม่ชอบมันเอาเสียเลย ต่อให้สมาชิกในทีมจะเข้าใจและไม่โทษผม แต่ผมก็ยังคงรู้สึกผิดและละอายแก่ใจมากอยู่ดี...เกลียดตัวเองชะมัด จากที่เป็นคนนอนเยอะหลับง่ายกลายเป็นคนแบกเอาความคิดล้านแปดมาวิ่งวนไปมาในหัวจนนอนไม่ได้ เกลียดที่สุดเลย...

   
.                      "เฮ้อ~ เจ้าคนไม่ได้เรื่องเอ้ย"  จุดหมายปลายทางของสถานที่สงบจิตสงบใจของผมไม่ใช่ที่ไหนนอกจากห้องน้ำรวมที่ตอนนี้ร้างผู้คนและเงียบสงบ ผมรองน้ำจากก็อกก่อนจะสาดมันใส่หน้าตัวเอง เพื่อไล่ความรู้สึกแย่ๆและความคิดติดลบต่างๆออกไป 


                      "ไม่ดีเลยนะทำตัวแบบนี้น่ะ เลิกสักทีสิ" จ้องมองตัวเองในกระจกแล้วด่าว่าตัวเองด้วยความรู้สึกที่พันกันไปหมด....และทุกสิ่งมันก็ถูกกลั่นออกมาเป็นน้ำตาที่กำลังพากันรินไหลออกมาจากดวงตาของผม...ขี้แยอีกแล้ว...ก้มหน้าลงให้น้ำตาได้ไหลอย่างที่มันอยากไหลยืนก้มหน้าอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงการถูกจ้องมองจึงได้เงยหน้าขึ้นเพื่อหาต้นตอของความรู้สึกนั้น ..เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองกระจก เงาที่สะท้อนออกมาให้เห็น ก็เป็นคำตอบให้ผมได้เป็นอย่างดี....ผู้ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนกอดอกพิงผนังมองผมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและสายตาเอ็นดูปนห่วงใย...ผู้ชายที่มักจะมองเห็นทุกความปกติของผม และเข้าหายามที่ผมหลีกหนีจากผู้คนมาอยู่เงียบๆคนเดียว ผู้ชายที่ดูใจดีและสนิทกับน้องๆคนอื่นไปทั่วเวลาออกหน้ากล้อง แต่กลับดูห่างไกลและไม่มีทางที่จะมาเข้าใกล้คนอย่างผม....ผู้ชายที่เป็นที่พึ่งและอ้อมกอดให้กับผมในทุกๆครั้งที่ผมเจ็บปวดและร้องไห้....เขาไม่เคยปล่อยให้ผมแอบร้องไห้คนเดียวได้เลยสักครั้ง....




                       "บอกไปหลายครั้งแล้วไงว่าถ้าอยากร้องไห้ อย่าแอบมาร้องคนเดียวแบบนี้"  เขาเดินเข้ามาจนชิดตัวผมก่อนจะโอบแขนกอดเอวของผมเอาไว้ มือทั้งสองข้างของเขาจับกุมมือของผมที่กำลังสั่นแล้วสอดนิ้วประสานระหว่างช่องว่างจนมันเติมเต็มทั้งหมด ...
  


                       
                       "ก็แอบมาตลอดแต่ไม่เห็นมีสักครั้งเลยที่ได้ร้องไห้คนเดียว" ผมกรอกตามองคนที่ยืนซ้อนหลังผมอยู่เหมือนต้องการประชดกับคำพูดนั้น ทั้งที่ข้างในรู้สึกอุ่นใจ และสบายใจที่มีอีกคนอยู่ข้างๆเสมอ แต่เรื่องอะไรผมจะบอกไปล่ะ


                      "ย้อนฮยองเหรอ เจ้าเอเนโกะ" สัมผัสอุ่นร้อนข้างแก้มทำให้ผมหันไปมองค้อนคนแก่กว่าที่ขโมยจุมพิตบนแก้มของผมไป ซึ่งคนโดนมองค้อนไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด ทำเพียงส่งรอยยิ้มอบอุ่นกับสายตาหวานๆมาให้ผมแทน...อยากต่อยให้หุบยิ้มจริงๆเลย



                      "ผมพูดความจริงนี่ ขนาดไม่ได้นอนห้องเดียวกันแท้ๆ ฮยองยังรู้เลยว่าผมแอบมาร้องไห้"  ย่นจมูกใส่อีกคนก่อนจะค่อยๆดิ้นออกจากอ้อมแขนของเขาที่โอบรัดเอวผมอยู่



                       "ย๊าห์!! ปล่อยสิฮยองผมง่วงแล้วนะ" ยิ่งผมดิ้นอ้อมแขนของคนกอดก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น จนผมต้องตีแขนอีกคนแล้วโวยวายออกมาแทน

         
                       "ง่วงหรือว่าเขินกันแน่ตีฮยองจนแขนแดงขนาดนี้ แถมใจเต้นแรงอีก หน้าก็แดงด้วย" คนถูกตีทำโทษผมด้วยการรวบตัวผมเอาไว้ไม่ให้ดิ้นแล้วกระซิบคำพูดหยอกล้อผมก่อนจะขบเม้มซอกคอของผมเบาๆ....



                       "ผมเกลียดฮยองจริงๆเลย"  เกลียดที่รู้ทันผมไปซะหมด ...เกลียดที่ชอบมาทำให้หัวใจของผมเต้นแรง....เกลียดที่ชอบมาฉวยโอกาสกับผม....เกลียดรอยยิ้มที่อบอุ่น เกลียดสายตาหวานๆ เกลียด เกลียดทุกๆอย่างเลย....

    

                      "ถ้าเกลียดฮยองแล้วมันทำให้เรายิ้มได้ ถ้าเกลียดฮยองแล้วทำให้เรามีความสุข ฮยองก็ยินดีให้เราเกลียด" ริมฝีปากสีแดงอมชมพูของคนพูดกดจูบลงบนแก้มของผมอย่างอ่อนโยน พอๆกับสายตาที่ส่งมาให้ผมได้เห็นผ่านเงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ตรงหน้า


                      "และถ้าการที่ฮยองถูกเราเกลียดมันทำให้ฮยองได้กอดเราเอาไว้อย่างนี้ ได้อยู่ข้างๆเราคอยเช็ดน้ำตาให้เราเวลาที่เราร้องไห้ คอยยิ้มไปกับเราในเวลาที่เรามีความสุข...ฮยองก็ขอเป็นคนที่ถูกเราเกลียดเพียงแค่คนเดียว...ได้โปรดรู้สึกแบบนี้แค่กับฮยองคนเดียวนะครับ" ใครให้ทำตาอ้อนแบบนั้นกันเล่า...
    


                       "คงไม่ได้หรอกครับเพราะนอกจากฮยองแล้ว ....ผมก็เกลียดตัวเองมากเหมือนกัน เกลียดที่รู้สึกกับฮยองพิเศษมากกว่าคนอื่นเกลียดที่รู้สึกดีทั้งๆที่ฮยองชอบฉวยโอกาส...เกลียดที่ใจของผม มันมองหาแต่ฮยองคนเดียว....ทำไมต้องเป็นฮยองด้วย"


                       "ฮยองดีใจนะที่ได้เป็นคนที่เราเกลียดมากขนาดนี้....แต่ถึงควอนฮยอนบินจะเกลียดอิมมินยองคนนี้...อิมมินยองคนนี้ก็รักควอนฮยอนบินมากอยู่ดี"  แล้วจะไม่ให้ผมเกลียดได้ยังไงล่ะแบบนี้น่ะ ....



                        "รักไปเลย ผมน่ะเกลียดอิมมินยองฮยองสุดๆไปเลยล่ะ" คำพูดเดิมๆที่พูดใส่กันแทบทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน..มันก็ยังคงสร้างร้อยยิ้มให้กับผมและเขาได้อยู่เสมอ....

.
.
.
.
.
                       

                          "อย่าคิดนะว่าจะเคลิ้มตามจนลืมน่ะ....โชว์ที่ผ่านมาเราทำดีมากเลยนะคุณลีดเดอร์คนเก่ง แต่ก็ยังคงคิดมากแล้วเอามาโทษตัวเองอยู่เหมือนเดืม" ผมคิดว่าเขาจะลืมเรื่องที่ผมร้องไห้ไปแล้วซะอีก สายตาเจ้าเล่ห์ที่สะท้อนออกมาจากกระจกกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่น มันไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่แล้วสิ...


                           "ก็ผม..." กำลังจะอ้าปากเอ่ยแย้งเพื่อให้ตนรอดจากภาวะเสี่ยงอันตราย ที่กำลังคืบคลานเข้ามา...คุณไม่รู้หรอกว่านอกจากผมจะเกลียดที่อีกคนรู้ทันเวลาผมแอบหนีมาร้องไห้คนเดียวแล้ว...ผมยังเกลียดวิธีการลงโทษของเขามากอีกด้วยเช่นกัน....


                           "แก้ตัวไม่ทันแล้วล่ะ....มองตาฮยองสิ...." ยอมจำนน มองสบตาอีกคนผ่านกระจก....ความเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยความเป็นห่วงที่แผ่ซ่านออกมาจนหัวใจของผมรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย.....


                           "ทำดีที่สุดแล้วนะ...ตอนเห็นสายตาเศร้าๆกับหน้าหงอยๆของเราน่ะ ฮยองไม่รู้สึกดีใจเลยที่ทีมของฮยองชนะ ...ใจของฮยองมันลอยไปอยู่ข้างๆเราตั้งแต่ตอนที่รอยยิ้มของเราหายไปแล้ว...." 


                            "ที่พยายามย้ำอยู่เสมอว่าอย่าแอบร้องไห้คนเดียว...เพราะฮยองไม่รู้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปจนถึงตอนไหน....ในวันที่ฮยองไม่สามารถไปอยู่ข้างๆเราได้...อย่างน้อยแค่รู้ว่าเราเป็นยังไง...แค่รู้ว่าเรายิ้มได้และไม่เศร้า ฮยองก็มีความสุขแล้ว...แต่ถ้าในวันนั้น...เราร้องไห้เสียใจอยู่คนเดียว ใจของฮยองคงเจ็บปวดมากๆ...ถ้าได้รู้ว่าคนที่ฮยองรักต้องเผชิญความเจ็บปวดกับน้ำตาอยู่เพียงลำพัง....เพราะอย่างนั้นได้โปรดอย่าคิดมากและอย่าเสียใจเลยคนดี....จงยิ้มและมีความสุขให้มากในแต่ละวัน...แต่ถ้ามันทนไม่ได้จริงๆ...ขอให้คิดถึงฮยองเป็นคนแรก....ถึงอ้อมแขนจะไม่ได้เอื้อมไปโอบกอด ...แต่ความรักของฮยองมันยังเป็นของเราและอยู่กับเราอยู่เสมอ" 



                           "ผมจะพยายาม...และสัญญาเลยว่าจะบอกฮยองเป็นคนแรกถ้าผมอยากร้องไห้ ขอบคุณนะครับ" ฉีกยิ้มกว้างใส่กระจกจนตาหยีแทนความรู้สึกขอบคุณ และความรู้สึกดีที่ก่อตัวขึ้นอยู่ภายในหัวใจของผม



                            "ยินดีทำทุกอย่างให้ด้วยหัวใจอยู่แล้วครับ" คนเราจะพูดอะไรหวานๆได้แบบไม่เขินอายแบบนี้ก็ได้เหรอ...คนพูดน่ะอาจจะสบายแต่คนฟังอย่างผมเนี่ย....ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลย .




                             "จะเช้าแล้ว ผมว่าเราแยกย้ายกันไปนอนดีกว่า ฮยองก็คงเหนื่อยมามากแล้ว ฝันดีนะครับมินยองฮยอง" เป็นอีกครั้งที่ผมใช้โอกาสเนียนเพื่อหลีกเลี่ยงบทลงโทษ...และก็เหมือนมันจะไม่ได้ผลอีกเช่นเคย


     
                            "ได้นอนแน่ครับ....ถ้าเราหลุดจากอ้อมกอดของฮยองได้น่ะนะ" นั่นไงล่ะผมว่าแล้ว....


                            "เลือกเอาว่าจะให้ฮยองเป็นคนเริ่มจูบเองหรือเราจะเป็นคนจูบก่อน" น่าอายที่สุด...คิดว่าผมจะเลือกอะไรล่ะถ้าไม่ใช่ยอมหันหน้าไปจูบอีกคนก่อนน่ะ....

    



   .                           กว่าอีกคนจะลงโทษผมเสร็จก็แทบขาดอากาศหายใจเลยล่ะครับ....ที่ปากดูบวมๆน่ะ บางทีผมก็บอกไม่ได้ว่ามันมาจากการกัดปากตัวเองเวลาร้องไห้หรือ...เพราะถูกลงโทษด้วยจูบสูบวิญญาณ ของอิมมินยองมากกว่ากัน....


    

                       




.




...........................................................................................................................................................................................



ปล.คู่แปลกที่สุดในสามโลกของไรท์
(โลก (โรค) เบาหวาน ความดันและไขมันอุดตันเส้นเลือด แฮร่!!ไม่ใช่ล่ะ)
เป็นเรื่องแรกที่สั้นมาก เพราะอยู่ดีๆก็อย่างแต่ง 
เป็นคู่ที่หาโมเม้นต์ไม่เจอที่แท้จริง อัลปาก้าบอย กับ ไจแอ้นท์เบบี้












B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #1501 PANGDL7 (@spaonepiece) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 10:02
    ง่อวงววววววววว เขินพี่ยองมิน
    #1501
    0
  2. #762 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 18:26
    แงงง ชอบอิมเมจคนพี่ ร้ายเบาๆเด้อ
    #762
    0
  3. #249 callme Best (@Minissak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 07:18
    อยากปากบวมบ้าง5555
    #249
    0
  4. วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 05:39
    แหม่ พี่ยองมินนน นิยมกินเด็กก็ไม่บอก เป็นคู่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยค่ะ555 แต่น่ารักดีเราชอบอิอิ
    #248
    0
  5. #247 purpleliner (@purpleliner) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 04:28
    งื้อออ พี่ยองมินน พรี่นี่เอง
    #247
    0
  6. #246 Aimzilla (@aemza302) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 03:25
    omg แรร์มากกกก
    #246
    0
  7. #244 Ps-IGot7 (@Ps-IGot7) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 22:09
    ใครคะ รอเลยค่ะ><
    #244
    0
  8. #243 aunshi (@aunshi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 20:41
    ใครคะใครรรร รอค่าาาา
    #243
    0
  9. #241 jemsin (@jemsin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 17:47
    เรารอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ5555555555555
    #241
    0
  10. วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 16:40
    แทดงรึเปล่า555เดาแปลกกว่าชาวบ้านเพราะเราแบบจิ้นคู่นี้ เพราะเจอซีนนั้นเอาไปใจแม่ยกสูบฉีดเลยค่ะ5555
    #240
    0
  11. #239 tnoonnp- (@0891998271) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 16:30
    ดงโฮรึเปล่าาาา
    #239
    0
  12. #238 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 15:26
    อยากจะรู้รอนะคะ
    #238
    0
  13. #237 Smile_Preme (@Smile_Preme) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 14:48
    น่าจะพี่ยองมินรึเปล่านะ ยัยหมวยไม่ร้องนะคะ ไม่โทษตัวเองนะคนดี อยากกอดจริงๆฮือออ คิดถึง
    #237
    0
  14. #236 callme Best (@Minissak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 13:02
    ใครอ่ะ ดงโฮ ? จงฮยอน? ยองมิน? 555
    #236
    0
  15. #235 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 12:51
    เขาคือใครกันนนนน ช่วยปลอบตี๋ให้เราที~~
    #235
    0