SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,150 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,348 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    125

    Overall
    53,150

ตอนที่ 17 : ไม่บอกเธอ : เรื่องราวของคนแอบชอบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

B
E
R
L
I
N



...ไม่บอกเธอ...









...อยากขยับเข้าไปใกล้เธอ...
...อยากรู้จักตั้งแต่ได้เจอ...




                      "คิวบ์แมน" เสียงเรียกชื่อบริษัทและเสียงพูดคุยเกี่ยวกับเด็กฝึกจากคิวบ์ดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสายเมื่อเด็กฝึกที่ส่งมาย่างก้าวเข้ามาในห้องอัด 
                
                      "ดูแพงจริงๆ เป็นเด็กฝึกที่ยืนเฉยๆฉันก็อยากกดโหวตให้แล้วอ่ะ" และอีกหลายๆประโยค ..คนฟังอย่างผมที่ฟังออกบ้างไม่ออกบ้างก็อยากยิ้มรับและขอบคุณอยู่นะแต่ทำตัวไม่ถูกจริงๆ เลยได้แต่ทำหน้านิ่งแบบที่เป็นอยู่ปกติ (ถึงเพื่อนสนิทจะชอบบอกว่าเหมือนสล็อตง่วงก็เถอะ) ที่ฟังไม่ค่อยออกเพราะผมไม่ใช่คนเกาหลี แต่เพราะชอบแร็พเลยจากบ้านเกิดที่ไทเปมาเป็นเด็กฝึกของค่ายเพลงนามว่าคิวบ์ที่กำลังเป็นหัวข้อของบทสนทนาอยู่ในตอนนี้ บริษัทของผมส่งเด็กฝึกมาสองคนคือผมกับรุ่นน้องอีกหนึ่งคน ชื่อยูซอนโฮ เห็นนิ่งๆในตอนนี้ ความจริงมันเป็นเด็กที่ซนมากครับแค่ยังไม่สนิทและไม่คุ้นเคย รอดูได้เลย ไม่นานหรอก คุณจะได้เห็นแน่ๆ ความซนนั้นน่ะ 


 
                    พอเดินมาถึงเก้าอี้ที่มีให้นั่งผมกับยูซอนโฮก็เลือกนั่งตามสะดวกที่มีที่ว่างเพราะไม่อยากเดินไปไกลสักเท่าไหร่ นั่งตรงไหนก็ไม่ต่างกัน


                   เด็กฝึกจากค่ายอื่นทยอยเข้ามาเรื่อยๆ แต่พอโลโก้หนึ่งปรากฏขึ้นบนจอเสียงจากเด็กฝึกก็ดูฮือฮาและดังกว่าครั้งไหนๆ


             
                  "เห วายจี?" 

             .   "ไหนบอกไม่ส่งไง" 
 
                  "เห้ยวายจีจริงดิ" เหมือนเด็กฝึกถูกหลอกให้ตกใจชั่วครู่เมื่อมีตัวอักษรปรากฏขึ้นมาเพิ่ม...


                 "อ่า วายจีเคพลัสนี่เอง ตกใจหมดเลย"


                 "เป็นค่ายโมเดลนี่" เดี๋ยวนะ วายจีเล่นตลกอะไร นี่รายการ Produce 101 ที่เป็นรายการเทรนไอดอลนะ ส่งนายแบบ...แหวกแนวมาก


                 "ฉันได้ยินมาว่าเขาสูงกันมากๆเลย หุ่นดีด้วย" เด็กฝึกข้างๆผมพูดขึ้นมา ผมก็ได้แต่คิดตามเงียบๆ จะไม่สูงได้ยังไง โมเดลนี่ แล้วถ้าไม่หุ่นดีแบรนด์เสื้อผ้าไหนเขาจะอยากจ้างกัน



                 "คนที่เตี้ยที่สุดนี่ สูง 188 เหมือนที่เด็กฝึก MMO พูดรึเปล่าอ่ะ" ถ้านั่นเตี้ยที่สุดแบบไหนจะเรียกว่าสูงกันล่ะครับน่ะ คนหรือเสาไฟฟ้า 



                "มาแล้วๆ" เงาของเด็กฝึกที่พาดผ่านออกมาให้เห็นทำให้ใจผมเต้นแบบลุ้นระทึกโดยไม่ทราบสาเหตุ อาจเป็นเพราะการพูดบิ้วที่ได้ยินจากเด็กฝึกมาหลายๆคนก็เป็นได้

    
                 ทันทีที่พวกเขาก้าวออกมา สายตาชื่นชม กับคำพูดเรื่องขาและความสูงก็ดังให้ได้ยินไม่ขาดสาย แต่ผมไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น สิ่งที่ผมสนใจคือเด็กฝึกที่ใส่กางเกงสีแดงที่ก้าวเข้ามาคนแรก....รอยยิ้มกับแววตาที่สดใสทำให้มุมปากของผมยกขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ น่ารัก...แอบแปลกใจนิดหน่อยตอนที่คนๆนั้นหันไปเจอเด็กฝึกจากเพลดิสอย่างนิวอิส เหมือนรอยยิ้มและดวงตาของเขาจะเป็นประกายขึ้น ตาที่หยีลงเพราะการยิ้มกว้างๆนั่น ทำให้ใจผมสั่น...แต่ก็หงุดหงิดตอนที่มองไปยังกลุ่มของนิวอิสแล้วพบกับรอยยิ้มและสายตาเอ็นดูของพวกเขาที่มีให้กับคนที่ทำให้ผมใจสั่นอยู่..รู้จักกันเหรอ...อิจฉาจัง
.
.
.
.
              รอบประเมินผลเพื่อเลือกเกรดผมได้เกรดดี ส่วนซอนโฮได้เกรดเอฟ ใจหายเหมือนกันที่ไม่ได้อยู่กับน้องที่ผมสนิทด้วยเพราะฝึกด้วยกันมาและอยู่ค่ายเดียวกัน ...มาสบายใจและยิ้มได้ตรงที่น้องบอกผมว่าจะรีบตามมา ผมเกรงว่าจะเป็นผมมากกว่าที่ต้องตามน้องลงไปแน่ๆ 


             เด็กฝึกคนแล้วคนเล่าแสดงผ่านไปจนถึงคิวของวายจีเคพลัส....ผมไม่ได้ดูว่าพวกเขาผิดพลาดตรงไหน สายตาผมจดจ่ออยู่กับใบหน้าและท่าทางของคนที่ผมสนใจอย่างเด็กฝึกกางเกงแดงคนเดียวเลย...และเขาคนนั้นก็ได้อยู่เกรดเอฟล่ะ อ่า...อยากไปอยู่เกรดเอฟจัง...
.
.
.




              ตอนฝึกเต้นและร้องเพลงนายานา เพลงประจำซีซั่นที่สองของรายการเจ้าเจี๊ยบอย่างยูซอนโฮชอบเดินหน้าหงอยมาให้เห็นตลอด เหตุผลก็เพราะเต้นไม่ได้ และปวดใจแทนควอนฮยอนบิน ที่ร้องไห้เพราะซ้อมอย่างหนักแต่ก็ไม่เป็นผลเท่าใดนัก ใจของผมกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อรู้ว่าคนที่เจ้าเจี๊ยบบอกคือคนๆเดียวกันกับที่ผมสนใจ...




              ช่วงที่กล้องไม่ได้จับผมชอบแอบไปส่องมองห้องของเด็กเกรดเอฟ แล้วก็มักเจอภาพที่พาให้ปวดใจเสมอ เมื่อผมมักจะเห็นเขาแอบมายืนร้องไห้คนเดียว อยากเข้าไปหาไปปลอบ เข้าไปกอด แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ยืนมองอยู่ห่างๆด้วยความห่วง...


              การแสดงรอบประเมินเกรดในครั้งที่สองสิ้นสุดลง ผมได้ลงมาอยู่เกรดเอฟอย่างที่คิด ...เดาได้อยู่แล้วว่าต้องได้ลงมาแน่ๆ เพราะผมทำได้ไม่ดีมันก็สมควรแล้ว


              มันดีตรงที่ผมได้มาอยู่กับเจ้าเจี๊ยบ...และได้อยู่ใกล้ๆเขาคนนั้นมากขึ้น...เขาฝึกหนักมากจนผมเริ่มห่วง ไหนจะเครื่องดื่มชูกำลังที่เขามักดื่มมันแก้ง่วงบ่อยๆอีก อยากเดินเข้าไปหาแล้วก็บอกว่ามันไม่ดี แต่ก็ไม่รู้จะเข้าไปแสดงความเป็นห่วงแบบนั้นในสถานะไหน น้องร่วมเกรดก็ดูจะไม่เข้าท่าเท่าไหร่ เพราะผมไม่ใช่ซอนโฮ หรือฮังนยอนที่กล้าเข้าหาและสนิทกับเขาขนาดนั้น..ก็อย่างว่าคนคิดไม่ซื่อมันลำบาก..จริงที่สุดเลยล่ะครับ
.
.
.
.

           มิชชั่นแรกเขาถูกเลือกเข้าไปในทีมของฮวังมินฮยอนฮยอง เจ้าเจี๊ยบซอนโฮยิ้มดีใจเหมือนถูกเลือกเองเลยแฮะ ก็นั่นฮยองคนโปรดของเจ้านั่นนี่นา...ผมเองก็มองตามอยู่ห่างๆ ท่าวิ่งดีใจเหมือนเด็กน้อยของเขาทำให้ผมแอบยิ้มด้วยล่ะ...น่ารัก

           ผมได้แข่งกับทีมที่มีแต่คนที่เป็นกระแส ผลมันก็เห็นๆอยู่แล้ว ว่าทีมไหนจะชนะ แม้ทีมที่เป็นคู่แข่งของผมจะเป็นทีมที่รวมคนที่กำลังถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง แต่ทีมที่เป็นที่น่าจับตามองและถูกรอคอยมากที่สุดเห็นจะเป็นทีมที่มีเขาคนนั้นอยู่ ซอรี่ซอรี่ทีมสอง ที่ได้ฉายาจัสติซลีก ... ทีมที่เขาได้แข่งด้วยคือทีมของไอ้เจี๊ยบซอนโฮ จะผิดไหมถ้าผมเทใจเชียร์ทีมของเขามากกว่าทีมของรุ่นน้องจากค่ายเดียวกันของตัวเอง...
.
.
.
            เวลาแห่งความปวดใจถาโถมเข้ามาเรื่อยๆเมื่อเขาคนนั้นถูกโจมตีด้วยคำพูดร้ายๆ เขาเป็นคนขี้แย เขาเป็นคนคิดมาก ผมรู้ดี เขาไม่ได้กลับห้องพักไวเหมือนคนอื่นๆ แต่เลือกอยู่เพื่อซ้อมคนเดียวอย่างหนัก ผมอยากช่วยเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ..แค่จะเข้าใกล้ยังไม่กล้า ผมนี่มันแย่จริงๆ


            วันประกาศผลรอบหกสิบคน...ผมดีใจที่เขาได้ไปต่อ แต่ก็เสียใจที่ความกลัว ความไม่มั่นใจมันฉายชัดให้ได้เห็น ตัวที่สั่นเทา แววตาที่เต็มไปด้วยความกลัว มันยิ่งบาดหัวใจของผมให้เป็นแผลลึกมากกว่าเดิม ผมไม่ชอบเลย ผมคิดถึงรอยยิ้มของเขา คิดถึงดวงตาที่เป็นประกาย คิดถึงความสดใสร่าเริง และรังสีของความสุขที่มีอยู่รอบตัวของเขา

.
.
.

             "คนที่ผมไม่อยากอยู่ด้วยคือฮยอนบินครับ" รอบโพสิชั่นองซองอูฮยองถูกถามว่าจะเลือกอะไรแน่นอนว่าอย่างองซองอูต้องเต้นอยู่แล้ว และก็สเต็ปเดิมกับคำถามชวนก่อม็อบอย่างเด็กฝึกคนไหนที่ไม่อยากเจอในทีม...ผมก็คิดว่าจะตอบพัคจีฮุนซะอีก ที่ไหนได้ ...เป็นชื่อของเขาคนนั้นซะงั้น ไม่เคยคิดอยากจะต่อยฮยองจอมกวนคนนี้ตอนไหนเท่าตอนนี้เลย ไม่ใช่เพราะคำพูดแบบนั้น แต่เพราะไอ้การบอกรัก ส่งยิ้มหวานและมินิฮาร์ทหน้าหมั่นไส้ที่อีกคนทำมันต่างหาก ยังไม่วายมีการหันมาสบตาผมเพื่อเผื่อแผ่รอยยิ้มกับสายตาเชิงเยาะเย้ยมาให้ผมอีก เออผมมันป๊อดไง สนิทได้กับทุกคน พูดได้ยิ้มได้ แม้กระทั่งกับคังดงโฮฮยองที่แดฮวีฮยองกลัวนักกลัวหนาผมยังไปฝากตัวเป็นน้องมาแล้วเลย ยกเว้นแต่กับเขาคนนั้นนั่นแหละ เด็กฝึกที่ชื่อควอนฮยอนบินแค่คนเดียวเลย...ก็ผมไม่ได้คิดกับเขาเหมือนที่คิดกับคนอื่นนี่ ถึงได้ป๊อดน่ะ


    
              "ที่จริงผมไม่เคยคิดที่จะเลือกการเต้นเลยครับ...แต่ตอนนี้คงต้องคิดดูอีกที" สะใจชะมัดเหมือนเขาแก้เผ็ดซองอูฮยองให้ผมเลย...อ่า แต่ว่า ผมไม่อยากให้เขาคิดว่าเขาทำมันไม่ได้เลย พยายามมาตั้งขนาดนี้...เขาน่ะพัฒนาขึ้นมากเลยนะ ในสายตาของผมที่เฝ้ามองเขามาตลอด...



              การเลือกโพสิชั่นคนที่ได้อันดับแรกๆมีสิทธิ์เลือกก่อนพอถึงคิวผม ผมก็เลือกแร็พอย่างไม่ลังเล เพลงที่เลือกก็คือเพลง Fear ของรุ่นพี่ไมโน (จำมาจากSmtm5 ตอนโชว์แมชชีนกันครับไม่รู้ว่าเรียกชื่อพี่เขาถูกไหม) ผมได้อยู่กับลีดเดอร์แห่งชาติที่เลื่องลืออย่างจงฮยอนฮยองล่ะครับดีใจจัง ผมคงได้เรียนรู้อะไรดีๆเยอะแน่ๆ ...ที่ดีใจอีกอย่างก็คือ...ผมอาจตีเนียนถามเรื่องราวเกี่ยวกับเขาคนนั้นจากจงฮยอนฮยองก็ได้.... .ถึงจะหวังลึกๆว่าเขาอาจจะเลือกแร็พเพลงเดียวกับผมก็เถอะ...


              ถึงเวลาของอันดับที่ยี่สิบสาม...ควอนฮยอนบิน ดูโพสิชั่นแดนซ์จะแตกตื่นเป็นพิเศษจนผมอดขำไม่ได้คนพวกนี้เว่อร์จริงๆเลย โดยเฉพาะองซองอู แกล้งเขาคนนั้นอยู่ได้ พอแกล้งจนพอใจก็ไปคลอเคลียวอแวเขาคนนั้นจนผมอิจฉา... .ซองอูฮยองน่ะร้ายกาจที่สุดเลยล่ะครับ


              เขาเข้ามาแล้ว...ไอ้ท่าที่เดินโฉบทุกโพสิชั่นกับท่ากระโดดเด้งไปมานั่น เขาไม่รู้รึไงว่ามันน่ารักจนผมกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้แล้วน่ะ จางมุนบกฮยองยื่นมือออกไปหาเขาเหมือนจะให้เขาจับมือแล้วเดินเข้ากลุ่มมา เช่นเดียวกับสายตาเอ็นดูและรอยยิ้มจากจงฮยอนฮยอง ผมก็อยากยื่นมือไปหาเขาบ้างนะ แต่เป็นการยื่นมือไปรั้งเอวเขาเข้ามากอดน่ะ ...
ผิดคาดทุกอย่างที่คิดไว้ เขาไม่ได้เลือกเพลงเดียวกับผม ที่ทำทุกคนช็อคไปกว่านั้นคือเขาไม่ได้เลือกแร็พแต่เขาเลือกโพสิชั่นร้องแทน...ใครจะว่ายังไงผมไม่รู้หรอก ผมรู้แค่ว่าเขาต้องทำมันได้ และทำมันได้ดีแน่ๆ ...ผมจะรอฟังนะครับฮยอนบินฮยอง...



(แนบภาพประกอบ)



.
.
.
.
           เจ้าเจี๊ยบเป็นหน่วยข่าวกรองที่ดีมากในช่วงเวลาฝึกตามโพสิชั่นที่เลือก ตอนแรกๆมันก็ไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกอะไรกับคนที่ชื่อควอนฮยอนบิน มารู้เอาตอนที่ผมมักจะเอ่ยถามเรื่องราวเกี่ยวกับเขานี้แหละ จนตอนนี้จากเจ้าเด็กเด๋อกลายเป็นเด็กสืบและรายงานข่าวแทนแล้ว (ด้วยค่าจ้างและค่าปิดปากคือขนม) 

            เขามีช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก แต่เขาก็ฝึกซ้อมอย่างหนัก ทำยังไงดี ผมอยากไปอยู่ข้างๆเขาจัง... ซึ่งก็ได้แค่คิด...เพราะผมเองก็ต้องพยายาม และซ้อมให้หนักเช่นกัน...
.
.
.
.

            ถึงวันที่ต้องทำการแสดงเขาดูหงอยมากๆ จนผมใจไม่ดีเลย เมื่อไหร่ความสดใสที่ผมชอบจะกลับมานะ เขาไม่เหมาะกับอะไรแบบนี้เลยสักนิด... ตาที่บวมแดงกับริมฝีปากที่บวมช้ำทำให้ผมรู้ว่าเขาคงกดดันและอยากร้องไห้มากแน่ๆ ...ได้แต่มอง มองและก็มอง ป๊อดจริงๆเลยให้ตายเหอะ ...ต้องขอบคุณมินฮยอนฮยอง จีซองฮยอง และคนในทีมเขาทุกคนทั้งทีมโพสิชั่นและซอรี่ซอรี่ทีมสองที่วนเวียนไปพูดคุยและให้กำลังใจเขา ....ที่ไม่อยากขอบคุณคือซองอูฮยอง แจฮวานฮยองและมินฮยอนฮยอง อ่อ รวมจินอูฮยองอีกคนที่ปลอบแบบถึงเนื้อถึงตัวไปหน่อย...ผมหวง...เออ ครับหวงทั้งๆที่ไม่มีสิทธินี่แหละ ชอกช้ำสุด....

      
             เขาทำมันได้ดีอย่างที่ผมคิดถึงจะหลุดร้องไห้ออกมาตอนช่วงท้ายๆเพลงก็เถอะ...ผมคิดว่าเขาเป็นคนร้องไห้แล้วทำให้คนที่พบเห็นปวดใจและอยากร้องตามได้มากทีเดียว..ตัวที่สั่นเทาแววตาที่ฉายความรู้สึกออกมาชัดเจน...มันทำให้ผมเจ็บปวดและอยากไปรั้งตัวเขาเข้ามากอด...คนปอดแหกเนี่ย ได้แต่มโนและปล่อยให้คนอื่นเข้าไปกอดเขาในความเป็นจริง...แย่ เฮ้อ ควานลินไอ้คนกาก... 

            อันดับสุดท้ายควอนฮยอนบิน...ตอนประกาศผมหันไปมองหน้าเขา...ให้ตายเหอะ ทำไมเขาถึงยิ้มได้อย่างนั้นนะ ยิ้มเหมือนพอใจและยอมรับ ยิ้มเหมือนเด็กที่คลายกังวลว่าจะไม่ถูกด่า...ทำไมเขาถึงยิ้มออกมาได้กัน
.
.
.
.
             "เดี๋ยวผมมานะครับ" ขาเรียวยาวก้าวออกจากห้องพักโดยไม่ฟังคำทักท้วงของซองฮุนฮยองที่นอนเล่นอยู่บนเตียงเลยสักนิด

             ที่ที่เจ้าตัวเลือกจะไปคือห้องซ้อมเล็กที่ใช้ซ้อมร้องเพลงในรอบโพสิชั่นที่ผ่านมา พอถึงจุดหมายขายาวก็ทรุดลงกับพื้นเจ้าของขานั้นค่อยนั่งพิงผนังห้องพร้อมกับกอดเข่าของตัวเองไว้ น้ำตาที่พยายามกลั้นไม่ให้มันไหล หลังจากที่ร้องมาเยอะ ในการอัดที่ผ่านมา กลับไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ฮยอนบินเลือกจะมาร้องไห้ระบายสิ่งแย่ๆอยู่คนเดียว เพราะไม่ต้องการให้คนอื่นเป็นห่วงและพลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย ที่ผ่านมาฮยองกับเด็กฝึกหลายๆคนก็เหนื่อยเพราะตัวเองมามากแล้ว ฮยอนบินไม่อยากทำให้เหนื่อยเพิ่มอีก...


             "ไม่เอาไหนเลย นายมันแย่" บ่นออกมาอย่างอัดอั้น ก่อนจะกำมือแล้วทุบไปที่ขาของตัวเองเพื่อระบายความรู้สึกอึดอัดเหล่านั้น



              "ทำอะไรน่ะ" มือที่กำลังทุบขาหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงตวาดดังลั่นห้องซ้อม..ยิ่งรู้ว่าเจ้าของเสียงคือใครก็ยิ่งนิ่งค้างจนไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง....
.
.
.
.

             ผมกำลังหงุดหงิดมากๆ มากถึงมากที่สุด ตอนที่เดินตามคนขี้แยออกมาจนถึงห้องซ้อมแล้วเห็นเขากำลังทำร้ายตัวเอง จากที่จะอยู่เป็นเพื่อนคอยดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปห้ามโดยลืมไปว่าตัวเองมาแอบดูเขาอยู่...กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอ ก็ตอนที่ได้สบตาคู่นั้นที่มองมาอย่างมึนงง... เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว..ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆอีกคนที่ยังนิ่งค้างอยู่ 



             "อยากร้องก็ร้องสิครับ แต่อย่าทำร้ายตัวเอง ฮยองไม่เจ็บเหรอ" จับมือของเขาขึ้นมาแล้วเอามาวางไว้บนแขนของตัวเอง


              "ถ้ามันอึดอัดจนอยากระบายก็ตีผมแทนเถอะครับ..." 


             "ทำไม...จะบ้าเหรอ ฮยองจะตีนายได้ยังไง" อีกคนพูดออกมาด้วยความสงสัย...ผมควรตอบมันสินะ...ความสงสัยของเขาน่ะ



              "ตีได้สิครับ..เพราะผมอนุญาตแล้ว...และที่ผมอนุญาตมันก็เพราะผมไม่อยากให้ฮยองเจ็บ...ไม่อยากเลยแม้แต่น้อย" เขาจะรู้บ้างไหมนะว่าเวลาที่เขาเจ็บ มีใครอีกคนเจ็บด้วยมากขนาดไหน....


               "นายไม่ได้ไม่ชอบฮยองหรอกเหรอ" 

              
                "ห้ะ!!?" เดี๋ยวนะ.. "อะไรทำให้ฮยองคิดแบบนั้นกันล่ะครับ" 


                "เพราะนายชอบหลบสายตาฮยอง ชอบมองดุๆด้วย แล้วก็ชอบทำหน้าหงุดหงิดไม่พอใจ นายยิ้มให้กับคนอื่นคุยกับคนอื่นแต่นายเลี่ยงที่จะคุยกับฮยอง ไม่ค่อยเข้าใกล้ฮยอง...ฮยองเลยนึกว่านายไม่ชอบหน้าฮยองสะอีก" เพราะชอบต่างหากแต่ปอดแหกเลยเป็นแบบนั้นน่ะ....



               "จะพูดยังไงดีล่ะ ผมไม่ได้ไม่ชอบฮยองนะ ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย" จบคำพูดของผมรอยยิ้มที่ผมไม่ได้เห็นมานานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ใจเต้นเลย...


               "ดีจังเลย...แล้วที่ทำหน้าหงุดหงิดใส่ฮยองบ่อยๆ นี่เพราะฮยองสนิทกับเจ้าเจี๊ยบมากไปใช่รึเปล่า" ผมเผลอพยักหน้าตอบรับคำถามนั้น อยากบอกออกไปด้วยซ้ำว่าไม่ใช่แค่ไอ้เจี๊ยบซอนโฮหรอก แต่เป็นทุกๆคนเลยต่างหาก... 


              "อ่า ไม่ต้องห่วงนะ ฮยองไม่ได้คิดอะไรกับเจ้าเจี๊ยบหรอก ฮยองเอ็นดูเจ้าเจี๊ยบเหมือนน้องชายเฉยๆ นายอย่าคิดมากเลยนะ" เหมือนผมเห็นแววตาของเขาเป็นประกายมีแววล้อกึ่งแซวตอนที่พูดออกมานะ...รูปประโยคนี่ จะว่าเขารู้ว่าผมคิดอะไรก็ไม่น่าจะใช่อย่าบอกนะว่า...


               "เจ้าเจี๊ยบไม่นอกใจนายหรอก" เรือหาย...ผมว่าคำพูดของผมก็ค่อนข้างจะทำให้คนฟังคิดได้แล้วนะว่าคนที่ผมชอบคือใคร เชื่อเขาเลยจริงๆ ...เชื่อแล้วว่าฮยองเขาเด๋อ...แต่น่ารักไงเลยยอมให้อภัย...


                "ฮยองมันไม่ใช่..." 
   
                "ฮยอนบินนา ฮยองมารับกลับห้อง โอ๊ะโอว เหมือนจะมาผิดจังหวะแฮะ" ยังไม่ทันแก้ไขความเข้าใจผิด ก็มีคนเข้ามาขัดซะก่อน เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกเงยหน้าไปมองคนที่โผล่เข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้างๆ...คนที่มาเรียกก็ไม่ใช่ใคร องซองอูเจ้าเก่าเจ้าเดิม เพิ่มเติมคือแจฮวานฮยอง แดเนียลฮยอง จงฮยอนฮยอง และมินฮยอนฮยองที่พ่วงมาด้วย... .


                "ไม่ต้องห่วงนะเรื่องเจ้าเจี๊ยบน่ะ ฮยองไปก่อนนะ ขอบคุณมากๆที่ทำให้ยิ้ม" คล้อยหลังจากที่เขาเดินไปเหล่าฮยองที่มาตามก็มองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มรู้ทันกันทุกคน อยากพุ่งไปดึงแดเนียลฮยองกับซองอูฮยองที่กอดเอวเขาเอาไว้มาก เดินห่างๆก็ได้มั้ยล่ะ.....มาคิดๆดูแล้วผมก็หลุดขำออกมา คนอื่นเขามองออกกันหมดแล้วว่าผมชอบใคร แต่คนถูกชอบกลับมองไม่ออกอยู่คนเดียว...เศร้าแท้
.
.
.
              การประกาศผลรอบสามสิบห้าคนมาเยือน ...ตั้งแต่วันนั้นที่ผมใจกล้าเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขาตอนที่ร้องไห้ ก็เหมือนเขาจะยิ้มบ่อยขึ้นพอเจอหน้าก็มักจะยิ้มจนตาหยีให้ พอเปิดตัวมาก็พาคนหัวเราะทั้งสตูเลย เขาล้มลงกับพื้นตอนทำท่าเหมือนจะตีลังกาล่ะครับ ผมห่วงเขากลัวเขาเจ็บนะ แต่พอเห็นเขาลุกขึ้นมาแล้วยิ้มเขินๆ ผมกลับยิ้มตามแทนซะงั้น...เหมือนชีวิตผมสว่างขึ้นเลย...





*แนบภาพประกอบ*
ปล.เจี๊ยบแม่ขอโทษลูก



                  อันดับแรกที่จะประกาศคือสามสิบสี่ ...เด็กฝึกที่ไม่น่าจะเป็นไปได้งั้นเหรอ...ผมขอให้เป็นเขา...เขาอาจจะคิดว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายแต่ผมไม่...ผมยังอยากอยู่ใกล้ๆเขาอยู่นะ...และก็อยากไปนั่งจับมือให้กำลังใจเขาเหมือนที่จีซองฮยองกำลังทำอยู่ด้วย

                  ใจผมเต้นแรงเมื่อเขาได้ไปต่อ เขาดูดีใจและโล่งใจมากๆ แต่ก็แอบมีแววตกใจตอนที่เจ้าเจี๊ยบซอนโฮบอกรักเจ้าตัวออกไป...ส่วนผมเนี่ยนั่งหมั่นไส้อยู่ครับ อยากหยิกหูไอ้เจี๊ยบที่ทำเกินหน้าเกินตาผม...อยากเข้าสิงจินอูฮยองที่ได้กอดเอวของเขา อิจฉาครับ อิจฉามาก.... 


                 ตอนที่คุณโบอาให้พูดความรู้สึก...ผมก็ไม่ค่อยได้จับใจความหรอกครับ รู้แค่เขายิ้มตลอดเวลาที่พูดแววตาดูสดใสแม้จะไม่เท่าเดิม แต่ก็ดูดีกว่าช่วงที่ผ่านมา ...ในหัวผมมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด....ผมชอบที่เขากลับมาสดใสแต่ก็ไม่ชอบที่ความสดใสของเขาทำให้เขาเป็นที่รักและเอ็นดูของคนอื่นมากขึ้น ไม่ชอบที่สุด.... ไม่รู้ว่าเด็กฝึกคนอื่นพูดอะไรบ้าง เพราะตั้งแต่ต้นจนจบผมยังละสายตากับความสนใจออกจากเขาไม่ได้เลย

 


*แนบภาพประกอบ*
(ปล.ภาพแคปชุดนี้ทำให้ไรท์เกิดเรือหลายลำมาก ToT)

            
                การประกาศผลดำเนินมาถึงลำดับสุดท้ายที่ได้เข้า...ดูเขาคนนั้นจะลุ้นไปด้วยเมื่อรายชื่อของคนสี่คนถูกประกาศขึ้นมา...จนคนที่ได้คือคิมดงฮัน รอยยิ้มกับสายตาดีใจของเขาเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด...ผมอิจฉาอีกแล้ว... ยิ่งตอนที่คิมดงฮันเดินขึ้นมาบนที่นั่ง แล้วตรงดิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ผมก็ยิ่งอิจฉา อยากซบไหล่ของเขาดูบ้าง อยากกอดแล้วให้เขาลูบหัวของผมอย่างเอ็นดูแบบที่ทำกับคิมดงฮันบ้าง...
.
.
.
.
               "แหม่ ช่วยเก็บความปลาบปลื้มกับความห่วงใยด้วยครับคุณไลควานลิน ขนาดคนได้ฉายาคุณพ่ออย่างจงฮยอนยังไม่ปลาบปลื้มเท่าคุณเลยครับ" องซองอูฮยองเอ่ยแซวขึ้นมาเมื่อผมฝึกแร็พไปยิ้มไป ที่แซวน่ะมันเหตุการณ์ที่ผ่านมาในห้องรวมที่ต้องซ้อมต่อหน้าเหล่าโปรดิวเซอร์....ไอ้ความปลาบปลื้มที่ว่าคือจากคนที่เป็นเหมือนเด็กน้อยของฮยองได้ก้าวขึ้นมาเป็นลีดเดอร์...สิ่งที่ห่วงก็คือเขาถูกดุ....เห็นหน้าหงอยๆของเขาแล้วผมรู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่...ผมคงแสดงออกชัดเกินไปถึงได้โดนล้อ โดนแซวอยู่แบบนี้

       
               "คนแอบรักก็แบบนี้ อูจินอ่า นายช่วยน้องคนอื่นมาตั้งเยอะ คราวนี้ช่วยพาความปอดแหกออกไปจากสล็อตหน้ามึนได้ไหม" ลูกคู่อย่างแจฮวานฮยองที่กอดคอปาร์คอูจินอยู่พูดขึ้น..เอาเข้าไปรุมกันเข้าไปหวังว่าอูจินฮยองจะไม่เอาด้วยหรอกนะ


                "คงยากว่ะฮยอง คนมันจะปอดแหกอ่ะ ทุกวันนี้ได้แต่มองเขาอยู่ห่างๆเนี่ย เออแต่เมื่อกี้ตอนเดินผ่านห้องซ้อมทีมไอโนวยูโนว เห็นมีแต่คนจ้องจะเนียนกอด เนียนเข้าใกล้ฮยอนบินฮยองนะ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ผมยังอยากเลย คนอะไรน่ารักน่าแกล้งชิบหาย" ไม่เอาด้วยน้อยน่ะสิ อะไรคือสายตาเคลิบเคลิ้มตอนพูดถึงเขาคนนั้น ฮยองจะทรยศน้องแบบนี้ไม่ได้


                "ในฐานะลีดเดอร์และพี่ที่ฮยอนบินเคารพรัก ฮยองขอเตือนไว้นะควานลินว่าถ้าช้า ระวัง มคปด.นะ" รอยยิ้มอบอุ่นของลีดเดอร์แห่งชาติไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจตามไปด้วยเลย



                 "อะไรคือมคปด. อ่ะ ฮยอง" ขอบคุณแดฮวีฮยองที่ถามแทนผม เพราะผมก็งงอยู่เหมือนกัน



                  "มคปด. ก็หมาคาบไปแดกน่ะ แดฮวี" เหมือนโดนเฉือดนิ่มๆด้วยความอบอุ่นละมุ่นละไมของลีดเดอร์คนเก่ง...โดยมีฮวังมินฮยอนยืนมองด้วยรอยยิ้มอยู่ ทั้งกลัวตามคำบอกเตือนของลีดเดอร์ ทั้งเหม็นความรักของฝ่าบาทที่มีต่อลีดเดอร์ โอ้ย ปรับอารมณ์ไม่ทัน
.
.
.
.
                "อ่า ฮยอนบินฮยองน่ารักจัง" เจ้าเจี๊ยบซอนโฮพูดขึ้นมาเมื่อถึงคิวไอโนวยูโนวขึ้นซ้อมบนเวที...ผมจัดการเขกเหม่งมันไปหนึ่งที่ด้วยความหมั่นไส้ น่ารักอ่ะใช่แต่จะมาชมแล้วทำสายตาหวานเยิ้มแบบนี้ไม่ได้ 


               "โหย ฮยองอ่ะ ผมไปหากอนฮีดีกว่า" คนถูกเขกทำท่างอนแล้วสะบัดหน้าเดินหนีผมไป คิดว่าน่ารักตายล่ะ ไอ้ลูกเจี๊ยบจมูกบานเอ้ย พอหันกลับมาก็เจอรอยยิ้มน่ารักๆของคนบนเวทีที่ยิ้มให้กำลังใจลูกทีม ...ผมก็มีความคิดประหลาดๆเกิดขึ้นคืออยากเก็บเขาเอาไว้อยู่กับตัวไม่อยากให้เขาไปน่ารักให้ใครเห็น...




               การซ้อมจบลง หลายๆคนพูดเรื่องเสียงแร็พของเขา ผมขำตรงที่แจฮวานฮยองพูดว่าทำไมรอบโพสิชั่นเขาถึงไม่เลือกแร็พกับเจ้าน้องเล็กจินอูที่พูดออกมาว่า นั่นฮยอนบินฮยองจริงๆเหรอ เล่นเอาฮาครืนกันทั้งแถบ ตอนที่เขาโดนชมเรื่องทำหน้าที่ลีดเดอร์ได้ดี เขายิ้มเขินได้น่ารักมากๆ ถ้าให้เดากล้องคงแพลนไปหาบรรดาคนที่ได้ฉายาคุณพ่อคุณแม่ของเขาแน่ๆ...ดีแล้วล่ะเพราะถ้าแพลนมาหาผม...คงรู้หมดแน่ๆว่าผมรู้สึกยังไงกับเขา.....
.
.
.
.
                 ผมกำลังจะบ้าตายกับชุดที่เขาใส่ขึ้นแสดง เสื้อเชิ้ตพอดีตัวกับเอี้ยมสายเล็ก ทำให้เห็นทรวดทรงของเขาชัดขึ้น...พอยืนเทียบกับคนในทีมเห็นได้ชัดว่าตัวเขาบางขนาดไหน...ผิวขาวๆที่ตัดกับโช้คเกอร์ยิ่งทำให้เขาดูน่ามอง...นอกจากคำว่ารักแล้วอีกคำที่ผุดขึ้นมาในหัวของผม...ก็คือ สวย...เขาสวยจริงๆนะ....ไม่ใช่แค่ผมที่คิดแบบนั้นเด็กฝึกคนอื่นๆก็เผลอหลุดปากออกมาเหมือนกัน หนักสุดคงเป็นฮยองจอมกวนอย่างองซองอูฮยองนี่แหละ


               "วันนี้น้องหมวยสวยจังวะ อูจิน ฮยองไม่อยากให้ควานลินหายป๊อดแล้ว ฮยองหวงหมวย" เอ่อ ฮยองครับอย่าทำแบบนี้กับน้อง


               "ผมก็ไม่อยากแล้ว ฮยอนบินฮยองน่ารักมากเลย ใส่โช้คเกอร์อีก คอก็เนียนน่าทำรอย" ผมขอถอดอูจินฮยองออกจากตำแหน่งฮยองที่เคารพรัก...


                การดูโชว์ทีมของเขามันทำให้ความหงุดหงิดที่มีตอนที่ถูกฮยองจอมกวนทั้งหลายป่วน คลายลงไป มันกำลังจะดีอยู่แล้วเชียวถ้าท่อนใกล้จบกล้องไม่แพลนไปหาเขากับแทดงฮยองน่ะ...อยากโดนกอดคอแบบนั้น อยากโดนหอมแก้ม อยากโดนเขาหยอกแบบนั้นบ้าง....หวงอ่ะครับ หวงโคตรๆ


                ตอนประกาศคะแนน โอเคผมยอมรับว่ากังวลและเสียใจที่ตัวเองได้อันดับที่สิบหก แต่ที่มากกว่านั้นคือทีมของเขาได้แค่ 83 คะแนน เขาคงรู้สึกแย่มากๆ คนคิดมากและคิดถึงคนอื่นเสมออย่างเขาต้องโทษตัวเองอยู่แน่ๆ ผมไม่อยากให้เขารู้สึกแบบนั้นเลย....


               ช่วงเวลาที่เด็กฝึกคนอื่นเลือกที่จะพักหลังจากอัดเสร็จ แต่ผมรู้ว่ายังมีคนอีกคนหนึ่งหนีไปร้องไห้อยู่คนเดียว ผมถึงได้เดินออกมาจากห้องพักเพื่อไปยังที่ที่คิดว่าเขาคนนั้นน่าจะไป และสิ่งที่ผมคิดก็ถูก เขากำลังร้องไห้....หยุดปอดแหกสักพักนะควานลิน มึงต้องเข้าไปปลอบเขา...


               "เป็นลีดเดอร์แล้วต้องไม่ขี้แยสิครับ" เหมือนเดจาวูผมเดินเข้าไปหาเขานั่งลงข้างๆเขาเหมือนครั้งที่แล้วต่างกันตรงที่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำร้ายตัวเอง...



              "ฮึก เปล่าซะหน่อย ฮยองแค่ปวดตา นายน่ะโอเคใช่รึเปล่า" เด็กอนุบาลดูยังรู้เลยครับว่าเขากำลังร้องไห้น่ะ ยังจะไม่ยอมรับอีก...แล้วดูสิทั้งที่ตัวเองกำลังร้องไห้เสียใจก็ยังมีกระใจมาห่วงผมอีก...เดี๋ยวนะ ห่วงเหรอ...สายตาเป็นห่วงนั่น สำหรับผมเหรอ....ดีจัง


             "ถ้าแค่ปวดตา..." ยื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาให้เขาอย่างเอ็นดู... "ก็อย่าขยี้นะครับ มันจะทำให้ตาบวม ผมจะคอยช่วยเช็ดน้ำตาและอยู่ข้างๆฮยองจนกว่าจะหายปวดตาเอง"
     
             "ที่ถามว่าผมโอเคมั้ย ความจริงมันไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่เลยครับ ผมกังวลกับคะแนน และอันดับของผม แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกแย่และกังวลกว่าก็คือฮยอง" ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตามองมาที่ผมด้วยความสงสัย...ควานลินมึงต้องเลิกปอดแหก
พูดออกไปเลย...มึงทำได้

             "ผมกังวลว่าฮยองจะรู้สึกแย่ ผมกลัวว่าฮยองจะโทษตัวเอง ทั้งๆที่ฮยองทำมันได้ดีมาก  ....ทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของฮยองหรอกนะครับ" เหมือนว่าความสงสัยของเขาจะยังไม่หมดไป...ให้ตายเถอะหน้าตาท่าทางสงสัยแบบนี้กับริมฝีปากที่ดึงดูด มันทำให้ผมอยากจูบเขาจัง....ความคิดจากข้างในทำให้ผมค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เขา...ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ...ริมฝีปากของเราห่างกันเพียงแค่นิดเดียว.....


             "ฮยอนบินนา...ฮยองมารับไปนอนแล้วครับ" เกือบจะได้จูบเขาอยู่แล้วถ้าไม่โดนขัดจังหวะ....

          
             "โอ้ว มาผิดจังหวะอีกแล้ว" ผมขอแบนคนที่ชื่อองซองอูออกจากระบบชีวิต!!!! สองครั้งแล้วนะ กว่าผมจะกล้าเข้าหาเขามันไม่ง่ายนะเว้ย



             คนที่ถูกเรียกผละออกจากผมแล้วรีบลุกเดินออกไปโดยไม่หันหน้ามามองกันสักนิด ....จะมองหน้ากันติดไหมนะ.... ความหงุดหงิดคิดมากทำให้ผมตวัดสายตาอาฆาตไปหาคนที่เข้ามาขัดจังหวะ....เหมือนอีกคนจะรู้ตัวว่าคงจะไม่ปลอดภัยถึงได้รีบเดินตามคนที่เดินหนีออกไปไวขนาดนั้น..  หมดกัน แล้วต่อไปนี้จะได้เข้าใกล้เขาอีกไหมนะ
.
.
.
.
              เข้าสู่วันประกาศผลอีกครั้ง...มีการเปลี่ยนกฏใหม่คือจากยี่สิบสองคัดเหลือยี่สิบคน เอ็มเน็ตกำลังเล่นอะไร...แล้วทำไมใจผมมันหวิวแปลกๆ...

              ความคิดของผมคืออาจเป็นผมที่ไม่ได้ไปต่อ...ผมยอมรับว่าเสียใจ...

             เสียใจที่จะไม่ได้ไปต่อถึงเวทีสุดท้าย...เสียใจที่คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเขาอีก


             การประกาศผลดำเนินมาเรื่อยๆจนครบสิบเก้าอันดับ...อันดับอื่นถูกประกาศ ทีมไอโนวยูโนวตกหมดทุกคนและอันดับเรียงต่อกัน ผมเห็นเขาร้องไห้อยู่ตรงหน้าจนตัวสั่นแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกขอบคุณแทดงฮยองที่จับมือคอยลูบผมปลอบเขา และคนอื่นๆที่คอยอยู่ข้างๆเขา แม้ผมจะอยากทำมันมากก็ตาม


            เขาได้อันดับที่ยี่สิบสอง...ผมเห็นนะความเสียใจและแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของเด็กฝึกคนอื่นๆที่ผ่านเข้ารอบไปโดยเฉพาะซอรี่ซอรี่ทีมสองน่ะ..คนที่รักเอ็นดูและผูกพันธ์กันมา คนที่ผ่านอะไรหนักหนามาด้วยกันมันไม่แปลกที่พวกเขาจะร้องไห้...เพราะขนาดผมที่เป็นเพียงคนที่เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ....ยังเก็บน้ำตากับความเสียใจไว้ไม่ได้เลย




         
*แนบรูปประกอบ*



          



                 อันดับที่ยี่สิบคือผม...ผมอยากให้เขายิ้มกว้างๆให้ผมจัง...แต่ตอนนี้การยิ้มคงเป็นเรื่องที่หนักหนาสำหรับเขา...เด็กฝึกหลายคนเข้าไปลา ไปกอดปลอบเขา แม้กระทั่งคนหน้านิ่งอย่างแบจินยองฮยองก็ยังเข้าไปกอดเขา ส่วนผมก็สเต็ปเดิมทำได้แค่มอง...ตอนที่เขาถูกรายล้อมไปด้วยฮยองในทีมซอรี่ซอรี่ เขาร้องไห้อย่างหนัก เสียงร้องไห้ของเขามันบาดหัวใจของผมจนเจ็บไปหมด.... 


               ช่วงเวลาแห่งการร่ำลากันกำลังจะจบลง...เขากำลังจะต้องไป ผมยังไม่ได้คุยกับเขาเลย เหมือนเขาจะพยายามหลบหน้าผม...อาจเพราะเหตุการณ์วันนั้น ....จะต้องจากกันทั้งๆที่ยังอึมครึมแบบนี้น่ะเหรอ...


              "ฮยองอย่ามัวแต่ทำหน้าหงอย ไปห้องแต่งตัวหนึ่งกับผม ไปเร็วมีคนรอเจออยู่" ไอ้เด็กเจี๊ยบโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้มาถึงก็ลากผมให้เดินตามโดยไม่หันมามองคนโดนลากอย่างผมสักนิด


               "ถึงแล้ว ซองอูฮยองฝากมาบอกด้วยว่าไถ่โทษที่ทำให้ผิดไป" ทิ้งท้ายคำพูดนั้นกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนที่มันจะเดินจากไป ถึงจะยังงงๆอยู่แต่ผมก็เปิดประตูเข้าไป ถึงจะไม่รู้ว่ามีใครรออยู่ก็เถอะ...



                "ฮยอง..." ใจของผมเต้นรัวยิ่งกว่ากลองของคณะเชิดสิงโต เมื่อคนที่ยืนอยู่ในห้องคือคนที่ผมมองหา...



              "ควานลิน.." ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเหมือนกำลังตกใจที่เจอผม


              "องซองอูฮยอง เล่นอะไรเนี่ย" เขาบ่นพรึมพรำเบาๆ อ่า อย่างนี้เองสินะ คราวนี้ผมจะถือว่าเป็นความดีความชอบแล้วกันนะครับซองอูฮยอง...เขาเหมือนจะมองหาทางหนี...ผมเลยเอื้อมมือไปล็อคประตูไว้ ยังไงก็ต้องคุยกัน



              "นาย นายล็อคทำไม" ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาระแวงนะ... ผมอยากคุยกับเขาไม่อยากให้เขาหนีไป...แต่ท่าทางระแวงแบบนั้นมันก็น่ารักดีนะครับ




              "ผมแค่อยากคุยกับฮยอง" 

              "นายจะขอโทษเรื่องวันนั้นใช่หรือเปล่า ไม่เป็นไรหรอก นายอาจแค่เผลอ...ฮยองจะไม่บอกซอนโฮแน่นอน" นี่ผมลืมไปหรือเปล่าว่าฮยองคิดว่าผมกับเจ้าเจี๊ยบชอบกัน จะบ้าตาย


              "ที่ฮยองหลบหน้าผม ไม่ค่อยมองตอบผม ไม่ยิ้มให้ผมตั้งแต่วันนั้น เพราะรู้สึกผิดใช่ไหมครับ" หัวกลมพยักหน้ารับคำถามของผม สายตาของเขามองต่ำลงเหมือนเด็กที่ถูกจับได้เวลาทำอะไรผิด


              "สิ่งที่ผมอยากบอกให้ฮยองรู้ คือ หนึ่งผมกับซอนโฮเราไม่ได้ชอบกัน....สองเรื่องวันนั้นผมเผลอทำตามใจจนเกือบจะจูบฮยอง...สามที่ใจของผมอยากจูบฮยองมันก็เพราะคนที่ผมชอบคือฮยอง ไม่ใช่ไอ้เจี๊ยบ...." 


              "ที่ผมชอบทำหน้าหงุดหงิดตอนที่มองฮยองก็เพราะเกือบทุกครั้งฮยองจะต้องมีคนอื่นอยู่ใกล้ๆเสมอ ผมไม่ชอบที่คนอื่นกอดฮยอง ไม่ชอบที่คนอื่นเนียนเข้าใกล้ฮยอง ผมหงุดหงิดตัวเองที่ปอดแหก...ได้แต่แอบมองฮยองอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าใกล้ฮยองสักที" เชยคางอีกคนให้เงยหน้ามามองตัวเอง...รอยแดงที่แต่งแต้มไปทั่วแก้มเนียนมันน่ารักชะมัดเลย


              "รู้ตัวแล้วนะครับ...ว่าผมชอบ...ต่อไปนี้...ผมขอจีบนะครับฮยอง"
.
.
.
.        
              "ช่วงนี้อารมณ์ดีไปนะ" กำลังซ้อมเพลงรอบไฟนอลอย่างบันเทิงก็ต้องหยุดซ้อมมามองหน้าคนทัก

       
              "คนมีความสุขจะให้อารมณ์เสียเหรอครับ" นี่ไม่ได้กวนนะครับพูดความจริงล้วนๆ


              "เหม็นความรัก" ได้ข่าวว่า ทั้งซองอูฮยอง แจฮวานฮยอง และอูจินฮยองนี่ อยู่แฮนด์ออนมีไม่ใช่ซุปเปอร์ฮอตป่ะครับ ไหงมาแซวผมในห้องซ้อมแยกได้ อู้ชะมัด



              "ให้น้องมันได้ยิ้มหน่อยเถอะเดี๋ยวเห็นภาพในโซเชียลน้องมันก็ยิ้มไม่ออกเองนั่นแหละ" ลีดเดอร์นางฟ้าพูดแบบนี้หมายความว่าไงครับ 

              "ทำหน้างงเลย"


              "เด็กฝึกอย่างนายคงถูกห้ามให้ใช้โทรศัพท์ใช่รึเปล่าล่ะ" ฮยองเขาพูดก่อนจะคว้าไอแพดที่ทีมงานเอาไว้ให้ใช้ซ้อมขึ้นมาเชื่อมต่อเน็ต ผมมองตาหน้าจอของไอแพดตามที่จงฮยอนฮยองกำลังกดไปมา สิ่งที่เห็นคือภาพแอคเค้าท์อินสตาแกรมของคนกด แล้วพอค้นหาชื่อแอค ที่ผมอ่านไม่ค่อยเข้าใจนัก สักพักก็มีภาพของคนที่ผมคุ้นเคยดีปรากฏขึ้น  รู้สึกหัวร้อน ภาพอื่นก็โอเคอยู่หรอกแต่ไอ้ภาพถ่ายแบบแล้วแหวกอกนี่บอกเลยว่าไม่โอเคมากๆ


              "หูว งานดีว่ะ หมวยของพี่" อยากเตะสวนมากครับหมวยของพี่เหรอ เกรงใจคนที่จีบเขาบ้างอะไรบ้าง

              "หัวร้อนอ่ะดิคนเราโทรศัพท์ก็ไม่ได้พก คุยกันก็วันล่ะไม่ถึงห้านาที คนทางนู้นก็ฮอทขึ้นทุกวัน น่าเป็นห่วงคนทางนี้เนาะ จากสล็อตจะแปลงร่างเป็นนกล่ะมั้ง" ถ้าแจฮวานฮยองจะพูดขนาดนี้ ท้าต่อยยังจะดีกว่า

              พออารมณ์พุ่งขึ้นสูงผมก็พยายามข่มมันไว้เพราะยังไงก็ต้องระวังกล้อง ถึงได้เลือกเดินหน้านิ่งออกจากห้องซ้อมและขอสต๊าฟไปเข้าห้องน้ำแทน 

              เดินมาถึงห้องน้ำก็จัดการเปิดน้ำล้างหน้าล้างหัวเพื่อดับความร้อนลง แต่รู้สึกว่ามันคงไม่พอ ยอมรับก็ได้ว่านอกจากจะหวงแล้ว ยังคิดมากตามคำพูดของพวกฮยองจอมกวนอีกด้วย ผมมันก็แค่คนแอบชอบนี่ เขาจะไปชอบใครก็ได้ ใครจะมาชอบหรือจีบเขาผมก็ไม่มีสิทธิเรียกร้องหรือห้ามอะไรอยู่แล้ว ใจโคตรห่อเหี่ยวเลย 


              "อย่าถือสาพวกนั้นเลยนะ พวกมันแค่แกล้งนายเล่น" เงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับคนที่ช่วยสอนผมตั้งแต่เพลงซังนัมจาอย่างดงโฮฮยองยืนกอดอกมองผมอยู่ด้วยรอยยิ้มบางๆข้างๆกันมีแดฮวีฮยองยืนเกาะแขนอยู่ด้วย ...หมั่นไส้ ตัวติดกันเชียว ไหนทีแรกบอกว่ากลัวนักกลัวหนากันนะ ฮวีฮยอง....


               "ใช่เลย แล้วนี่ จงฮยอนฮยองฝากมาให้" แดฮวีฮยองละมือออกจากแขนของคนโตกว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อของดงโฮฮยองมายื่นให้ผม

     
               "ให้เวลาสิบห้านาทีนะ เดี๋ยวจะบอกสต๊าฟให้ว่านายท้องเสีย" พวกเขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไป ผมที่ยังอยู่ในภาวะมึนงงก็ได้แต่มองโทรศัพท์สลับกับแผ่นหลังของสองคนนั้นไปมา ....


               "ยอโบเซโย" เสียงคุ้นหูช่วยดึงสติของผมให้กลับมาและคลายความมึนงงลง แค่คำพูดว่าสวัสดี ผมก็ยิ้มออกมา และลืมความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นแทบทั้งหมดไป...เสียงของเขา...ฮยอนบินฮยอง...


                "มีใครอยู่ไหมครับ" พอเขาพูดมาอีกครั้งผมจึงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู แล้วส่งเสียงตอบรับไป

          
                 "มีครับ สวัสดีครับฮยอง" ไม่รู้ว่าเป็นทางการไปรึเปล่า อีกคนถึงได้หัวเราะออกมาแบบนั้น อยากเห็นหน้าจัง...

   
                "ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ ทีตอนเย็นคุยกันทุกวันไม่เห็นสุภาพขนาดนี้เลย" ก็ผมตั้งตัวไม่ทันนี่ตอนนี้ ฮยองเขาไม่รู้หรอกว่าจะคุยกันแต่ละครั้ง ผมเดินจงกรมทำใจนานขนาดไหน



               "มันตั้งตัวไม่ทันนี่ครับ" เขาหัวเราะอีกแล้ว ใจผมนี่จากห่อเหี่ยวก็ฟูขึ้นมาเยอะเลย ว่ากันว่าการหัวเราะจะช่วยเยียวยาจิตใจได้.....คงจะจริงครับ แต่ไม่ได้หัวเราะเองนะ คนที่เราชอบหัวเราะเนี่ยรักษาใจเราได้จริงๆ




                "โอ๋ๆ นิ่งนะ" ผมหลุดขำเมื่อเขาพูดจบ


                "นั่นเอาไว้ปลอบเด็กร้องไห้ไม่ใช่เหรอครับ" 


                "อันนี้ก็ปลอบเด็กเหอะ ปลอบเด็กหน้ามึนให้ตั้งตัวทันไง" จะน่ารักไปไหน แค่นี้ก็ไปไหนไม่รอดแล้ว




                "ตั้งตัวทันแล้วครับ แต่ใจ...คงไม่ต้องตั้ง" 

                "เพราะมันมั่นคงกับฮยองมานานแล้วตอนนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือชอบมากขึ้นทุกวัน" ไม่ได้เสี่ยวหรือหยอดนะครับ....ใจมันสั่งมา


                "อ่า ไปไม่ถูกเลย ฮ่ะๆ ต้องไปทำงานต่อแล้ว นายน่ะกลับไปซ้อมเลย เจอกันเย็นนี้ ทำให้เต็มที่นะ" ต้องวางสายแล้วเหรอ...ผมรู้สึกว่าที่คุยกันมันยังไม่พอเลย


               "ตั้งใจทำงานนะครับ...ฮยองผมคิดถึงฮยองนะ" อยากอ้อนให้อยู่ต่อแต่ก็รู้ว่าคงไม่ดีแน่ถ้าทำ...ได้แต่หวังว่าจะได้ยินคำว่าคิดถึงบ้างก็ยังดี


               "นายก็ตั้งใจล่ะ..." ไหนคำที่อยากได้ยิน ใจแฟบลงอีกแล้ว
 
               "ควานลิน พยามเข้านะ" 


               "ครับผมจะพยายามโชว์ออกมาให้ดี" น้อยใจได้ไหม ไม่มีคำว่าคิดถึงหรืออะไรที่เกี่ยวกับตัวผมโดยตรงบ้างเลย 




              "ไม่ได้หมายถึงโชว์ หมายถึงที่จีบน่ะ พยายามเข้านะ..." คราวนี้เป็นผมที่ไปไม่เป็นแทน

              "ไม่ต้องคิดมากตามที่พวกซองอูฮยองกวนหรอก...ถึงฮยองจะปฏิเสธคนไม่ค่อยเป็นยอมคนอื่นตลอดแต่ที่ยอมให้จีบอ่ะ มีแค่นายนะ" หนักยิ่งกว่าถูกหยอด เอ๋อค้างมากครับตอนนี้


          

                "ต้องไปจริงๆแล้ว...คิดถึงนะเจ้าสล็อตหน้ามึน" สายตัดไป เช่นเดียวกับสติของผม....ที่ยืนนิ่งค้างตอนนี้มันคือกายหยาบ...ส่วนกายละเอียดหลุดออกจากร่างผมไปแล้วโดยสมบูรณ์....
       
.
.
.
                ผมได้เดบิวท์มันเหมือนฝัน....แต่เขากลับดูเศร้าเหลือเกิน....ผมรู้ว่าเขาคงเจ็บปวดมากที่ฮยองที่เขาเคารพรักอย่างจงฮยอนฮยองไม่ได้เดบิวท์ ผมอยากเดินลงจากเวทีไปหาเขา อยากดึงเขาเข้ามากอดไว้....อยากปลอบเขา...ทั้งคิดถึงและปวดหัวใจ....


                ถึงเวลาที่ปล่อยให้เด็กฝึกเดินมาพูดคุยและแสดงความยินดีกันได้ เขาก็ตรงดิ่งไปกอดมินฮยอนฮยองกับจงฮยอนฮยองทันที  เหมือนพ่อแม่ลูกเลยแฮะ ผมยืนยิ้มมองอยู่ห่างๆ แต่พอเขาหันกลับมาเจอผม หน้าตาของเขาก็บึ้งตึงจนผมรู้สึกกังวลใจ


                ผมถูกเมินแบบเต็มรูปแบบ...เกิดอะไรขึ้นกันนะ....ลงมาหลังเวทีผมกับเขาเจอหน้ากัน เขาก็ยังทำเฉยๆเหมือนเดิม ด้วยความที่กล้องตามถ่ายอยู่เราเลยได้กอดแสดงความยินดีกัน...แค่แป๊ปเดียวแต่มันก็คือการกอดกันแบบที่เราอยู่ในอ้อมแขนของกันและกันครั้งแรก...ผมเลยเกร็งและประหม่า กลิ่นตัวหอมอ่อนๆกับเสียงสูดน้ำมูกของเขาทำให้ผมแอบอมยิ้มตอนที่จะปล่อยกอดเขา...หลังจากนั้นเหรอ เขาเมินหนีผมทุกทางเลย...


                "นั่งคิ้วขมวดไปหมดจนจะผูกกันเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว เป็นอะไรวะ" ถอนหายใจเบาๆเมื่อถูกดงโฮฮยองถาม...ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ถ้าตอบว่ารู้สึกหมดเรี่ยวแรงคล้ายๆคนพลังชีวิตตกต่ำนี่จะเว่อร์เกินไปไหม


               "โดนน้องรักของจงฮยอนเมินน่ะสิ" ไม่ต้องตอบเพราะมินฮยอนฮยองที่กำลังถูกไอ้เจี๊ยบป่วนตอบแทนผมแล้ว



                "ควานลิน" จงฮยอนฮยองที่เดินถือผ้าเย็นเข้ามาเอ่ยเรียกชื่อผมด้วยรอยยิ้มใจดี 

                 "ห้องแต่งตัวฝั่งนู้นน่ะ พี่ว่านายควรไปเยี่ยมนะ" ฟังแล้วก็มองหน้าฮยองเขาด้วยความสงสัย


                  "ถ้านายไม่รีบไป น้องรักของฮยองโดนพวกซองอูแทะโลมจนสึกหลอแน่ๆ อ้อ ในห้องน่ะ มีดงฮันกับแทดงด้วยนะ ระวังหมาจะคาบไปกินจริงๆล่ะคราวนี้"


                   ไม่รอให้ฮยองเขาพูดจบดีผมก็แทบวิ่งไปห้องแต่งตัวอีกฝั่งติดตรงที่ทีมงานตามทางเยอะ กล้องอีก ต้องคีพลุคและหน้าตาไว้สุดกำลังมากครับ มาถึงจุดหมายผมก็กระชากประตูเปิด เปิดไปเจอภาพข้างในนี่ แทบพ่นไฟ อะไรคือการถอดเสื้อสูทแล้วเหลือแต่เชิ้ตขาว ว้อท!!!? แล้วอะไรคือสายตาหวานเชื่อมของพวกฮยองที่นั่งมองเขาคนนั้นของผม โมโห หวง ...หวงมาก ยังไม่พอเขาคนนั้นพูดคุยยิ้มแย้มกับฮยองคนอื่นแต่พอหันมาเจอผมกลับหุบยิ้มแล้วหันหน้าหนีสะงั้น...ปวดใจเลย




                     "อ้าว ควานลิน มีอะไรรึเปล่า" เป็นจีฮุนฮยองคนดีขวัญใจมหาชนที่หันมาเจอแล้วถามผมขึ้น ซึ่งผมไม่มีอารมณ์ตอบ ได้แต่ยืนข่มไฟร้อนที่สุมอยู่ในอกไว้ เหมือนรังสีความร้อนของผมจะแผ่ออกไปจนคนในห้องรู้สึกได้ถึงได้หันมามองผมหมดยกเว้นก็แต่คนที่เป็นต้นเหตุที่ไม่ยอมมองหน้ากันสักนิด


.                   "เอ่อ ฉันว่าพวกเราคงต้องไปลาคนอื่นบ้าง ห้องซ้อมนู้นคงกำลังอึมครึมแน่ๆ เราไปปลอบมินฮยอนกับคนอื่นๆกันเถอะป่ะ" ครั้งนี้ผมจะลดความอาฆาตต่อซองอูฮยองลงเป็นการให้รางวัลที่ลากคอทุกคนออกไปได้ ทำให้ทั้งห้องเหลือแค่ผมกับเขา ต้องขอบคุณห้องแต่งตัวห้องนี้ที่ไม่มีกล้อง คล้อยหลังเมื่อคนอื่นๆออกไปผมก็ได้ยินเสียงล็อคประตู ให้อย่างรู้งาน....ให้มันได้อย่างนี้ค่อยสมกับเป็นฮยองของน้องหน่อย


                   "จะไม่มองหน้าผมหน่อยเหรอครับ คิดถึงจะตายแล้วนะ ทำไมต้องเมินกันด้วย" ก้าวขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยถามอย่างตัดพ้อ...


                   "นึกว่าจะอยากเห็นแค่จีฮุนซะอีก" เพราะในห้องมีแค่ผมกับเขา และเพราะว่าไม่มีเสียงรบกวน ผมจึงได้ยินคำพูดที่ไม่ได้ดังมากนักของเขาอย่างชัดเจน

    
                   "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ" นั่งลงตรงหน้าของอีกคน ในเมื่อก้มหน้าไม่ยอมมองหน้ากันก็คงต้องนั่งไปให้เขามองแทน

          
                   "ก็เห็นทั้งขอให้จีฮุนจูบแก้ม ทั้งกอด ทั้งยิ้มร่าเริงซะขนาดนั้นนี่" อ่า...เขากำลังทำสายตาน้อยใจใส่ผมล่ะครับ ....ผมไม่ชอบเลยไม่ใช่ไม่ชอบที่เขาน้อยใจผมเรื่องที่เขาพูดแต่ไม่ชอบที่ดวงตาคู่สวยกำลังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาต่างหาก



                   "จะเลิกจีบพี่ ก็ไม่เป็นไรนะ" ถ้าเขาพูดด้วยความเฉยชาหรือท่าทางเมินเฉยผมคงจะเชื่อและยอมถอย..ไม่ใช่พูดด้วยสายตาเจ็บปวดและน้ำตาที่ไหลรินอย่างตอนนี้


                   "คนไม่เป็นไร เขาร้องไห้กันอย่างนี้เหรอครับ" ยกมือขึ้นประคองแก้มนุ่มแล้วเกลี่ยน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มของอีกคนออกเบาๆ



                 "พึ่งบอกไปเมื่อเช้าเองว่าใจของผมมั่นคงกับฮยอง..ผมชอบฮยองมากขึ้นทุกวัน ทำไมต้องเลิกจีบด้วย ที่ทำแบบนั้นเพราะจีฮุนฮยองเขาเป็นพี่ที่ดี ตอนนั้นผมก็ดีใจมากๆที่ได้เดบิวท์ ใครบอกอะไรผมก็ทำแบบไม่ได้คิดไตร่ตรอง อูจินฮยองกระซิบมาว่าให้เดินไปอ้อนจีฮุนฮยองผมก็เลยทำตาม... มันก็เหมือนที่ฮยองจุ้บซองฮุนฮยอง...ฮยองรักพี่เขาเพราะพี่เขาคอยช่วยเหลือ ผมก็เช่นกัน..."


                 "เพราะผมสนิทใจผมเลยทำได้แบบไม่เคอะเขินอะไร แต่ไม่ใช่กับฮยอง ถ้าเป็นฮยองผมคงไม่กล้า...เพราะผมไม่ได้รักฮยองแบบพี่ชาย ไม่ได้รู้สึกเหมือนที่รู้สึกกับฮยองคนอื่นๆ.. "


                "ฮยองจะไม่ชอบผมก็ได้....แต่อย่าบอกให้ผมถอยหรือยอมแพ้ ทั้งๆที่ฮยองร้องไห้และเจ็บปวดเลยนะครับ" ผมมองตาของเขา แววตาลึกซึ้งที่ผมสัมผัสได้ ทำให้ผมยั้งตัวเอาไว้ไม่อยู่ จึงค่อยๆจูบซับน้ำตาบนแก้มขาวของเขาอย่างอ่อนโยน



              "เจ้าสล็อตบ้า ไหนบอกไม่กล้าไง ฉวยโอกาสที่สุด" มือของเขาตีลงบนแขนของผมอย่างแรง ถึงจะเจ็บ ถึงจะโดนต่อว่า ...มันก็คุ้มที่ทำให้เขาฉีกยิ้มอย่างสดใสออกมา...เขาไม่รู้รึไงว่าไอ้ท่าทางกับคำด่าของเขาเนี่ยมันน่ารักมากกว่าน่าหงุดหงิดเป็นล้านเท่า



              "ผมแค่อยากทำ...ฮยองครับ...ชอบผมบ้างรึยัง" 



              "อื้อ" หัวกลมพยักขึ้นลงเบาๆ "ชอบ แล้วก็ชอบมากขึ้นทุกวัน....เลยหึง" พูดจบคนพูดก็หันหลบตาผม....เขิน....คงเป็นอาการของเขา...และของผมในตอนนี้

              "ถ้าชอบเหมือนกัน..." ผมขโมยจูบแก้มเขาไปหนึ่งทีเพื่อเรียกให้เขามองตาผม มันได้ผลนะถึงจะแถมความดุมาก็ไม่เป็นไร....


             "สนใจมาเป็นแฟนไอดอลแห่งชาติอย่างควานลินดูไหมครับ" รอลุ้นคำตอบจนเผลอกลั้นหายใจ ....อยากจะสารภาพว่าลุ้นมากกว่าตอนประกาศผลที่ผ่านมาเสียอีก


            "ไม่" เหมือนตกจากตึกลงมากระทบพื้น นกบินว่อนเต็มไปหมด...
 
   .        "ไม่ตกลงก็บ้าแล้ว" โอเค จับนกกลับเข้ากรง คนพูดแกล้ง ยิ้มร่าจนตาหยี ถึงจะยังมีน้ำตาคลออยู่บ้าง...แต่โดยขอบอกว่า แฟนของไลควานลินโคตรน่ารักน่าฟัดเลยครับ




             "แกล้งผมต้องโดนทำโทษนะครับ" ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จนอีกคนหุบยิ้มแล้วเปลี่ยนมาทำท่าระแวงแทน

             "จะทำอะไรเอาหน้าออกไปห่างๆเลยนะ" พอขยับเข้าไปใกล้ก็ถูกดันให้ถอยออก แรงเท่าลูกแมว สู้ผมไม่ได้หรอก ...


             "จะลงโทษคุณแฟนที่แกล้ง...จะทำให้รู้ด้วยว่า...คิดถึงขนาดไหน" ค่อยๆเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง ครั้งนี้อีกคนยอมอยู่นิ่งๆ อาจเพราะกำลังเขินอยู่...โอกาสของผมล่ะ ประกบปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของอีกคนเบาๆ เชิงขออนุญาต จนเมื่ออีกคนยกแขนมาคล้องคอผมและยอมเปิดปากให้ผมได้เข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวาน...ผมถึงได้จูบเขาอย่างลึกซึ้งและรุนแรงมากกว่าเดิม...เพื่อแทนการลงโทษและความรู้สึกของผม...
.
.
.
             "เสียงเงียบไปแล้วอ่ะ" จีฮุนที่แนบหน้าอยู่กับประตูพูดขึ้นเมื่อเสียงในห้องแต่งตัวที่แอบฟังเงียบลง



             "เออ ทำไมเงียบไปวะ" ปาร์คอูจินเอ่ยขึ้นมาอย่างเห็นด้วย ...ทุกคนทำหน้าสงสัยตามคำพูดนั้นได้ไม่นาน ก่อนจะแนบหูให้ชิดประตูมากกว่าเดิม





              "อื้ม พอแล้ว ปากช้ำหมดแล้ว" เสียงพูดเชิงเอ่ยดุดังขึ้นมาจากข้างใน ปากช้ำ แม่เจ้า...สล็อตหน้ามึนเพิ่มเลเวลความกล้าแล้วโว้ย




             "ขออีกนิดนะครับ ผมคิดถึง นะ นะครับ" พึ่งเคยฟังเสียงอ้อนแบบอ่อนหวานของไอ้เด็กหน้ามึนไลควานลินก็วันนี้น่าอัดเสียงไว้แซวซะจริงๆ



             "อื้อ อ๊ะ จะจูบก็แค่จูบสิ เอามืออกไปจากเสื้อเดี๋ยวนี้นะ" 


             "อ๊ะ อื้อ ไลควานลิน หยุดนะ" เสียงเริ่มติดเรทขึ้นเรื่อยๆ จนองซองอูที่พึ่งได้สติ โวยวายขึ้นมา



              "เห้ย ฉันแค่เปิดทางให้เคลียร์กันไม่ได้ให้มันมาเคลมน้องหมวยนะ น้องหมวยของพี่" มือของคนพูดกำลังจะกระชากประตูออก แต่ก็ถูกคิมแจฮวานเตือนสติเสียก่อน


.              "ฮยอง มึงล็อคให้มันจากข้างใน มึงเปิดไม่ได้" อุทานว่าเหี้ยในใจกันอย่างดัง...ถถถ หมวยคนน่ารักของพวกเขา เสร็จไอ้สล็อตหน้ามึนแน่ๆ ...ชีวิตนก นกกันเป็นทิวแถว...







......................................................................................................
ขอโทษที่มาช้านะคะ 
หวังว่าจะชอบน้า....
ด้วยรักและคิดถึง

เหตุเกิดจากภาพนี้

มันก็จะดูเกร็งๆ คนอื่นมีความอิงซบ มีความหอมหัว

(อาจจะไม่ค่อยสนิทกัน แต่ใจเราชิป อะไรก็ไม่สำคัญ #คนขี้ชิป2017 ToT)



อะไรคือเหมือนแอบยิ้ม ฮอลล 
(ยอมรับจากใจว่าไรท์ไบแอสคู่คุณองกับยัยหมวย และคู่นี้ ToT)


ที่ขอกันมายังไม่ลืมนะคร้าบบ มีพล็อตแล้ว รอหน่อยนะคะ 
ด้วยรัก


ปล. ที่บอกว่ารักไรท์นั้นมารับผิดชอบด้วย พี่ชินแจหึงเลย (หลบเท้า)
เค้าล้อเล่น รักนะคะ 





      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #1509 PANGDL7 (@spaonepiece) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 11:51
    555555 สล็อตหน้ามึนอัพเลเวล หมวยของอ๋งไม่รอดแล้วววววว
    #1509
    0
  2. #905 chezshirecatz (@orihimejang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:35
    ไม่นกแล้วนะสลอตตวั้ยยยยยย
    ถ้าช้ากว่านี้โดนมคปด.อย่างที่พิจงบอกแร่รอร5555555555555
    #905
    0
  3. #903 kkwt (@kkwt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 08:45
    เขินนนนนนน 55555ลั่นตอนจบที่น้องแจนบอกพี่-ล็อคจากข้างในอะ-เปิดไม่ได้
    โอ้ยสงสารอ๋ง55555555
    #903
    0
  4. #727 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:56
    จริงๆควานลินก้อร้ายนะ ตอนไม่ป๊อดเนี่ย
    #727
    0
  5. #626 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 08:05
    บ้าไปแล้วตอนนี้กลายเป็นฉันชิปคู่นร้เลย55555
    #626
    0
  6. #625 เจ อะ จินโป (@mardoming123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 07:59
    ชอบตอนนี้อ่ะ ไรท์เก็บรายละเอียดตั้งแต่ อีพี1ถึงอีพีสุดท้ายเลย พูดแล้วก็คิดถึงรายการ ฮืออออ ????
    #625
    0
  7. #624 SKYkanz (@SKYkanz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 01:57
    รักไรท์อะ ชอบทุกคู่ที่ไรท์แต่งเลย นี่ชิปซองอูกับฮยอนบินเพราะไรท์เลย ชอบบบบบบบบบบบบม้วกกกกก
    #624
    0
  8. #606 5415711027 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:21
    คิวต่อไปขอ ดง ฮัน เลย อิอิอิ สมมติว่าได้ โมเม้นกำลังฟิน
    #606
    0
  9. #605 Girl_zet (@Girl_zet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:08
    คนนก2017 ฮ่าๆๆๆๆ ชอบคู่เรือผีของไรท์มาเลยค่ะ รอนะคะ
    #605
    0
  10. #604 Tarnandtawan1235 (@Tarnandtawan1235) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:08
    โอ้ยยน่ารักกก
    #604
    0
  11. #603 nkmtyp (@nkmtyp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:00
    งื้ออออออ น่ารักอ่าาาาาาาาา โอ๊ยขออีกๆๆๆๆๆๆ
    #603
    0
  12. #602 purpleliner (@purpleliner) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:57
    เขิน ยัยหมวยของเหล่าฮยอง 55555 ของสล็อตหน้ามึนด้วย อิคึๆๆ
    #602
    0
  13. วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:56
    ความยัยหมวยของพี่555 หมวยมีฮาเร็มเยอะสินะอิคึอิคึ สงสารความนกของคนในฮาเร็มน้องหมวย555 สล็อตน่ามึนจะเคลมลูกชั้นหรอได้เอาไปเลยคึคึ555
    #601
    0
  14. #600 Waennak (@sehun94machine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:42
    ชอบน่ารักมากกกกกก ฟิน
    #600
    0
  15. #599 PTDTK (@sdmindmi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:35
    ชอบเรื่องนี้ อยากได้ยัยหมวยมาเป้นของตัวเอง
    #599
    0
  16. #598 Smile_Preme (@Smile_Preme) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    ความยัยหมวยเป็นของทุกคน นี่มันฮาเร็มยัยหมวยมากๆ555555555555555 เขินที่สุดฉากในห้องที่คุย หึงไปอีก แล้วจูบกับ ฮืออออออ ฉากที่พี่อ๋งล็อคประตูตลกมากเลยค่ะ พี่อ๋งกากเว่อๆ5555555555555555555555555555555555
    รอติดตามต่อไปนะคะ ต้องการฟิคยัยหมวยเคะมากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #598
    0
  17. #597 Chonticha Poonpan (@baekbell) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:31
    โครตน่ารักเลย 555
    #597
    0
  18. #596 Jaehyunn (@Jaehyunn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:25
    ขำอ๋ง ล็อคจากข้างในนะพี่นะ 555555
    #596
    0
  19. #595 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 17:22
    ชอบความยัยหมวยเป็นของทุกคนอะ5555 ทุกคนดูอยากได้หมวยมากมาย
    #595
    0
  20. #594 kkwt (@kkwt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 16:53
    อ่านกี่รอบก็เขินมันทุกรอบเลยวุ้ย
    นิดหน่อยก็เขิน มันเห็นภาพอ่า555
    #594
    0
  21. #593 Girl_zet (@Girl_zet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 16:45
    สล็อตจะกลายเป็นนกล่ะ
    #593
    0
  22. #592 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 15:05
    หมวยนี่โซเดมฮอตจีจี้ลยนะะะะะแหม๋
    #592
    0
  23. #591 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 12:28
    ในที่สุดไรท์ก็มาTT รอทุกวันเลย~~~ขอให้เขาคบกันเลยได้ไหมคะ55555ชัดเจนขนาดนี้แล้ว
    #591
    0
  24. #590 kkwt (@kkwt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:26
    ยัยหมวยคนสวยของทุกคน ปรบมือข่าาา55555ในที่ควานลินคนหล่อของเรา(?)ก็เลิกปอดสักทีขำตรง เรือหาย55555ยัยพี่เข้าใจพ่อพระเอกเราผิดแบบน่ารักๆคนสวยก็งี้แหละลูกทำไรก็ไม่ผิด น่ารักน่าเอ็นดูสำหรับหนุ่มๆไปหมด
    #590
    0
  25. วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 02:20
    เลิกเป็นคนกากแล้วสินะ555 จีบสักทีลุ้นจนปวดขี้555 ขอเป็นอีก1เสียงที่ยืนยันว่าหมวยในไอโนวยูโนวนั้นสวยจริง สาวแท้อย่างแม่ยังอายเลยค่ะลูก555
    #589
    0