SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,182 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,346 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    157

    Overall
    53,182

ตอนที่ 27 : ...Sex Friend... Special...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

B
E
R
L
I
N


....Sex Friend....
        
..special..


 







                      "พวกมึงคิดว่ารอดป่ะ" ไอ้โซ่พูดพลางขยี้ผมจนฟูไม่เป็นทรง พอๆกับไอ้กันและไอ้ดินที่สภาพดูไม่จืดเพราะการควิซท้ายคลาสแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย


                  "รอดดิวะ แต่คงค่อนข้างเหยียบเส้นสำหรับกู" ปากของไอ้กันเบะออกคล้ายกับจะร่ำไห้ 


                  "แล้วดินล่ะ" รู้สึกถึงความเสียงสองไหมครับ 


                 "มึงติวให้กูแล้วนี่เลยไม่ค่อยตกใจตอนทำควิซ" คิ้วของไอ้โซ่ขมวดขึ้นคล้ายกับคนกำลังไม่พอใจ


                 "ดิน โซ่บอกว่ายังไง" คนถูกดุอย่างไอ้ดินดูไม่สะทกสะท้านแถมทำเป็นมองเลยไอ้โซ่ไปอีก 


                "เดี๋ยวกูกับดินกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้"  ข้อมือบางๆถูกลากไปด้วยไอ้เจี๊ยบโซ่ที่กำลังจะกลายร่างเป็นพญาไก่พิโรธ เมื่อคนตัวเล็กกว่าขัดใจ


   
               "มึงว่ากลิ่นมันแปลกๆ ป่ะวะเบลล์" นิ้วเรียวของไอ้กันสะกิดที่ไหล่ของผม พร้อมตั้งคำถาม...ผมจะตอบยังไงดีล่ะ



               "ใครไม่ได้อาบน้ำเหรอ" ไม่ใช่ผมหรอกครับที่ตอบแต่เป็นไอ้กายที่เดินออกมาจากห้องสอบพอดีมาตอบแทน



                "ส้นเถอะ" แล้วไอ้กันก็เกรี้ยวกราดโดยไม่มองว่าใครพูด หัวหลุดแน่มึง



                 "เอาส้นไหนดีล่ะ" มันมองหน้าผมแล้วเหงื่อตกเมื่อรู้ว่าผมไม่ได้พูดกับมัน 



                "กู กลับก่อนดีกว่ามีนัดสาย" มีการยิ้มแหยๆก่อนเปิดเท้าวิ่งยังกับจะไปวิ่งราวใครอย่างนั้นแหละ 



                "กลับกันเถอะ" มือของสล็อตหน้ามึนที่พึ่งออกมาจับห้องสอบเอื้อมมาจับมือของผมไว้แล้วพาเดินไปยังลานจอดรถ... 


               คราวนี้จะปล่อยไปแล้วกัน...เพราะตั้งแต่ปรับความเข้าใจกันได้ ผมก็แทบไม่ให้มันแตะต้องตัวเลย ยกเว้นเวลาที่มันป่วย หรือมีเหตุจำเป็นจริงๆน่ะนะ


              คิดถึงตอนปรับความเข้าใจ ภาพไอ้โซ่กับพี่มินก็ลอยมาให้รู้สึกผิดอยู่เรื่อย แต่ตอนนี้แทบไม่เหลือแล้ว มีแต่ความยินดีปรีดา คืนที่พวกสองคนนั้นเฮิร์ทดันพากันไปผับ แดกเหล้าจนเมาเละ ที่รู้เนี่ยเพราะไอ้โซ่โทรมาร้องไห้กับผมว่า ทำไมถึงไม่ชอบมันบ้าง ยอมรับว่าร้องไห้หนักกว่ามันอีก คนเมามักจะพูดความจริง แล้วจะออกไปเก็บมันกับพี่มินกลับคอนโด พอดีว่าไอ้ดินกับลูกพี่ลูกน้องอยู่แถวนั้นเลยให้ไปช่วยพาสองคนนั้นกลับแทน ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน (ซึ่งน่าจะหลายท่า) กลายเป็นว่าตั้งแต่วันนั้น ไอ้ดินก็เปลี่ยนไป ไม่สบตาไม่เถียงไม่เข้าใกล้ไอ้โซ่เลย ส่วนไอ้โซ่พอมันมองผมก็มีความเสียใจอยู่นะ แต่สายตาไปหยุดที่ไอ้ดินบ่อยมาก
.



                จนผ่านมาเดือนกว่า อาการก็เริ่มออก.. มันมาปรึกษาผมด้วย สรุปคือวันที่มันเมามันได้เสียกับไอ้ดิน แล้วพักหลังๆมันรู้สึกแปลกๆ ทั้งหงุดหงิดที่ไอ้ดินพูดคำหยาบบ้าง หลบหน้ามันบ้าง ไม่ตอบแชท ไม่รับสาย ผมเลยสรุปอาการให้ว่า ใจมันคงอยากเปิดให้ใครสักคนแล้วนั่นแหละ ทางพี่มินก็ไม่ต่างกันได้ลูกพี่ลูกน้องไอ้ดินที่พ่วงมาด้วย เห็นว่าชื่อข้าว ที่รู้อีกนี่ก็ไม่ได้เสือกนะครับ เขามาปรึกษาผมเองทั้งนั้น อยากขำมีอย่างที่ไหนมาปรึกษาเรื่องหัวใจกับคนที่เคยทำให้เฮิร์ท ...

.



                 "เหนื่อยจัง" ผมว่ามันแปลกๆนะ ตั้งแต่เดินเข้าห้องมารู้สึกเหมือนมีเงาตามตัว พอหันกลับไปมองนี่รู้เลยว่ามัวแต่คิดอะไรเพลินจนพลาดให้ไอ้คนเจ้าเล่ห์ตามเข้ามาในห้องด้วย



                "มึงตามกูขึ้นมาทำไมเนี่ยกาย ห้องมึงอยู่ชั้นล่างไม่ใช่ไง?" เลิกคิ้วมองมันด้วยความสงสัย



                "ทำไมพูดกับกายไม่เพราะเลยอ่ะ" เอาความอ้อนแบ๊วสู้เหรอ ฝันไปเถอะ ขนลุกสุด


               "จำเป็น?" 



              "ใจร้ายจัง" มันเดินเข้ามากอดผมเอาไว้ แล้วเอาหน้าถูไถไปมาบนไหล่ คิดว่าน่ารักมากมั้ง



             "อย่าเนียนมึงอ่ะ" ดันหน้าของมันออกก่อนจะตีแขนที่กำลังกอดรัดผมไว้อยู่อย่างแรง

             "เบลล์ครับ" คงตีแรงมากเพราะแขนที่กอดรัดอยู่ปล่อยออกทันที ไอ้กายมันเรียกชื่อของผมออกมาเสียงอ่อย

            "ไม่ต้องมาเล่นมุขพูดเพราะด้วย" ไม่ได้ผลบอกเลย


            "ครับผม" สล็อตหน้าง่วงตัวเดิมเพิ่มเติมคือหน้าหงอย เห็นว่าสอบมาเหนื่อยๆ ให้พักสักหน่อยแล้วกัน



             "กลับไปอาบน้ำไป เสื้อผ้าห้องกูส่งซักเหลืออยู่ชุดเดียวสองทุ่มแม่บ้านถึงจะเอามาส่ง กูไม่มีชุดให้มึงเปลี่ยน" แววตาคมมองผมอย่างตัดพ้อที่พูดเชิงไล่ให้ออกจากห้อง


.           "เร็วสิ เดี๋ยวกูจะทำสปาเก็ตตี้ไว้รอ วันนี้อนุญาตให้มานอนค้างได้" ผมเฉไฉมองไปทางอื่นไม่สบตาที่มีประกายแวววาวของมัน 



              "มัวแต่ยืนยิ้มอยู่ได้ ถ้าไม่รีบไปตอนนี้จะไม่ให้ค้างแล้วนะ" 


              "ขอบคุณนะครับ" "จุ๊บ" เนี่ยความมึนของคน ยอมหน่อยก็มาฉวยโอกาสจุ๊บแล้ววิ่งกลับห้องไปเลย...ส่วนผมไม่ได้หงุดหงิดหรอกนะครับ ได้แต่ยืนจับปากที่โดนจุ๊บพร้อมกับยิ้มเหมือนคนบ้า...เอาเถอะเห็นไอ้กายมันยิ้มกว้างๆก็ดีต่อใจดีเหมือนกัน...
.
.
.
.
               "น้องเบลล์ ช่วยพี่หน่อยนะ นะครับ" มือเรียวของคนพูดจับเข้าที่แขนเรียวขาวของคนฟังอย่างขอร้องและมองมาด้วยสายตาอ้อนวอน ส่วนคนโดนขอร้องคิ้วขมวดด้วยความหนักใจ


               "ผมว่า ผมคงไม่เหมาะหรอกครับพี่เร็น" เอ่ยตอบด้วยความกังวล คือ ใจอ่อนไปตั้งแต่ถูกมองมาแล้ว แต่ถ้ารับงานนี้ รับรองมีระเบิดลงแน่ๆ



                "นะ พี่จะไม่บอกใครเลยนะ" 


                "ช่วยพี่เถอะนะ พวกคนในกองมีแต่คนสนิทที่เรารู้จักทั้งนั้น ไม่อึดอัดใจแน่นอน" นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากลัวเสียหน่อย


                "ถ้าเบลล์ไม่ช่วยพี่ พี่ก็ไม่รู้จะไปหาใครแล้ว งานต้องถ่ายให้เสร็จวันนี้ คนรับงานก็ดันมาโดนรถเฉี่ยว เบลล์คือที่พึ่งสุดท้ายของพวกพี่แล้วนะ" จะให้ใจร้ายปฏิเสธเหรอ...โอ่ยทำไม่ลง...



               "ก็ได้ครับ" สุดท้ายก็พยักหน้าตอบตกลงไป... วุ่นวายแน่ชีวิต
.
.
.
.

              "เมื่อวานตอนกายออกไปพรีงาน พี่เร็นเข้ามาลากเบลล์ไปไหนมาเหรอ" เรียนอยู่ดีๆ มือกลับสั่นเพราะสะดุ้งกับคำถามของคนข้างกาย....ลากไปสามชั่วโมงเต็มด้วยสิ


             "พี่แกขอให้ไปช่วยงานน่ะ" พูดออกไปโดยไม่หันไปมองคู่สนทนาเลยสักนิด...ถ้ามองนะรับรองโดนจับผิดได้ชัวร์ป้าป


.              "งานอะไร" ชิบหายแน่นอนครับคำถามนี้ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย


              "มีควิซท้ายคลาสนะคะ ตั้งใจฟังเนื้อหาต่อไปนี้ให้ดี" ดั่งเสียงสวรรค์ที่ดังขึ้นมาขัด แม้จะมาพร้อมความหายนะจากการควิซอยู่รางๆก็ตาม 
.
.
.
.
             "ควิซอะไรนักหนา โอ่ย กูจะบ้า!!" เสียงไอ้กันโวยวายขึ้นมาเมื่อออกจากห้องเรียน

.
             "ทำยังกับไม่เคยคิดข้อสอบ อยากกลองวิชางี้ จัดควิซมหาปะลัยท้ายคลาสเป็นว่าเล่น" ไอ้ดินบ่นพร้อมกับถอนหายใจสภาพทุกคนดูย่ำแย่ไปในตอนนี้ ไหนจะโปรเจค ไหนจะต้องมาปวดหัวกับควิซที่ยากบรรลัย ไหนจะเรียนอีก บางทีก็อยากจะถามอาจารย์ว่าเห็นนักศึกษาเป็นยอดมนุษย์หรือไง กิจกรรมการศึกษาเยอะยิ่งกว่าโฆษณาประกันชีวิตอีก



             "ไปร้องเกะ แดกชาบูกัน ไม่ได้รวมกลุ่มนานแล้ว" เสนอออกไป ก่อนจะได้รับคำตอบตกลงจนครบทุกคน


             "เอาดิ กูจะว้ากให้กระจกร้าวเลยมึง"



              "กูไป" ความพร้อมเพรียงกันของไอ้ดินกับไอ้โซ่ตอบเหมือนกันอีกต่างหาก เหลืออีกคน ผมหันไปมองไอ้กายที่ยืนอยู่ข้างหลังพอมันพยักหน้าก็เป็นอันตกลง



               "งั้นไปกัน~"
.
.
.
.
.
      
            
               "ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ" เอ่ยถามคนที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดให้กับหน้าจอโทรศัพท์อย่างเคร่งเครียด...แผ่รังสีความพิโรธด้วยสิที่สำคัญ



              "นี่คืออะไร"  คนพูดยื่นหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปของผมตอนถ่ายงานให้พี่เร็นปรากฏอยู่....ชิบหายคำเดียว


             "ก็งานที่พี่เร็นขอร้องให้ไปช่วยไง"



             "กูจะไปคุยกับพี่เขา" อยู่ดีๆมันก็ลุกพรวดพราดขึ้นแถมทำท่าพร้อมพุ่งชนจนผมต้องรั้งแขนมันเอาไว้ รู้เลยว่ามันจะไปหาพี่เขาทำไม งานนี้มีแต่เละกับเละถ้าปล่อยให้มันไป


              "กายมันเป็นงาน มึงอย่างอแงได้ไหม"  พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะรู้ดีว่าหากมันหลุดพูดมึงกู คือตอนนั้นมันเดือดพร้อมจะระเบิดได้ในระดับหนึ่ง ที่รู้เพราะมีช่วงหนึ่งรุ่นน้องเข้ามาจีบ มาวอแว ไม่หยุด แล้ววันที่เลี้ยงสายผมถูกน้องมันลวนลามเท่านั้นแหละ ขึ้นมึงกูไม่พอกระทืบน้องกับเพื่อนน้องมันที่จะเข้าไปช่วยรุมเจ้าตัวจนต้องนอนหยอดข้าวต้มที่โรงพยาบาล อย่าให้มันระเบิดเป็นอันดีที่สุด


              "งานเหี้ยอะไรต้องเปลืองตัวขนาดนี้ กูหวงมึงไม่เข้าใจรึไง!!" 


              "มึงแม่งไม่ยอมบอกอะไรกูสักอย่าง" 


              "ใช่สิ กูคงไม่สำคัญสำหรับมึง" อ้าวเห้ย!! ไมดึงมาดราม่าได้ความหัวร้อนหายไปไหน นี่ไปไม่ถูกแล้ว..



             "มึงสำคัญกับกูแค่ไหน ใจมึงรู้ดีไอ้กาย กูยอมมึงแค่ไหน ถ้ามึงไม่สำคัญกูจะยอมใจอ่อนขนาดนี้ไหม"


.             "ที่กูไม่บอกเพราะรู้ไงว่า กองถ่ายพี่เร็นได้ระเบิดเพราะมึงแน่ เขาขอร้องกูเพราะมันจำเป็น นายแบบที่รับงานถูกรถเฉี่ยวตอนเช้ากูเลยต้องช่วยพี่มัน" ไล้นิ้วบนหลังมือของมันเพื่อปลอบโยนให้อารมณ์คุกรุ่นเบาบางลง


              "มึงจะหวงอะไร คนอื่นเขาก็ได้แค่มอง ส่วนคนที่ได้สัมผัสและเป็นเจ้าของก็มีแต่มึง มึงแค่คนเดียว" ใจกูก็เป็นของมึงไปแล้วยังจะมางอแงอีก... ไม่พูดออกไปหรอกเดี๋ยวได้ใจ...


             "ทีหลังมีอะไรต้องบอกนะ" มันยอมอ่อนลงและหันกลับมารวบตัวผมไปกอด 

             "ถึงกายจะอารมณ์ร้อน ในเรื่องของเบลล์ แต่อย่าลืมว่าคนที่สยบมันลงได้ก็มีแค่เบลล์เหมือนกัน" เสียงอ่อนๆของไอ้กายกำลังทำให้ผมรู้สึกผิดจนต้องวาดแขนกอดตอบมันเอาไว้ 

             "อื้อ จะไม่ปิดอีกแล้ว"


             "เพราะกูก็ไม่ชอบสายตาของมึงเวลาผิดหวังหรือเสียใจเพราะตัวกูเองเหมือนกัน" ไม่ใช่แค่ไม่ชอบแต่โคตรจะไม่ชอบเลยล่ะ...เจอทีไรบีบหัวใจจนเจ็บไปหมดทุกที



            "ขอบคุณนะครับ" อ้อมแขนของคนพูดกระชับกอดผมราวกับต้องการส่งผ่านคำขอบคุณที่เจ้าตัวต้องการจะบอกก่อนจะผละกอดออกไปเมื่อเห็นนาฬิกาบนฝาผนังห้องของผม


             "ห้าทุ่มครึ่งแล้วหมดเวลาตามที่เบลล์กำหนดพอดีเลย กายกลับห้องก่อนนะ เบลล์นอนได้แล้ว พรุ่งนี้วันหยุดจะพาไปร้านหนังสือที่เบลล์เคยบอก อย่านอนดึกรู้ไหมครับ" เวลาที่ผ่านมาจากวันที่กายขอพิสูจน์ตัวเองและไถ่โทษ...ผมว่าเขาทำมาได้ดีเสมอ มันก็ควรพอแล้วกับการลงโทษ เพราะผมเองก็ทรมานเหมือนกันกับความคิดถึงในบางครั้ง ทั้งที่เป็นคนผลักมันออกไปเอง


             "ค้างด้วยกันนะ" ช้อนตามองคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้า ....

             "เบลล์" เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกผมคล้ายกับต้องการให้ผมยืนยันสิ่งที่ผมพูดอีกครั้ง

             "คืนนี้...ค้างที่นี่กับเบลล์นะ" ให้ตายเหอะเขินชะมัด...ดีที่หน้าไม่ได้แดงคนเดียว คนที่พูดด้วยก็แดงพอๆกันนั่นแหละ...เห็นคำตอบเป็นรอยยิ้มและสัมผัสอบอุ่นจากอ้อมกอด...ผมก็ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้ว...

.
.
.
.

               "ขอกอดได้ไหม" คนตัวขาวหลุดยิ้มขำเมื่ออีกคนถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ทีเมื่อก่อนไม่เห็นหงอแบบนี้เลย


.             "ปิดไฟก่อน จะได้นอนกันสักที" ไฟทั้งห้องดับลงเหลือเพียงแสงจากไฟหัวเตียงสีส้มอ่อนพอนำทางให้คนปิดไฟเดินมายังเตียงนอนถูกเพียงเท่านั้น กายทิ้งตัวลงนอนข้างๆคนตัวขาวก่อนจะวาดแขนโอบกอดร่างกายของคนที่เขาหวงแสนหวงเอาไว้..


              "นี่" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา ตามมาด้วยตัวของคนในออมกอดที่พลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขา

              "เบื่อรึเปล่า รู้สึกรำคาญไหม ที่ต้องขออนุญาตนู่นนี่นั่น ที่กูไม่ให้แตะตัว แล้วก็อีกหลายอย่างเลยที่กูห้ามมึง" ตากลมใสช้อนมองคนฟังอย่างต้องการคำตอบในแววตานั่นไหววูบไปด้วยความกังวลจนคนมองต้องทาบหน้าผากลงไปบนตำแหน่งอวัยวะเดียวกันเพื่อสบตาให้ได้ใกล้ที่สุด



             "ไม่เลยสักนิด ที่ยอมทำก็เต็มใจล้วนๆ เพราะที่ผ่านมากายทำร้ายเบลล์มาตลอดเลยนะ แค่นี้มันน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับโอกาสกับความรู้สึกที่เบลล์ให้มา" กายคิดแบบนั้นจริงๆ เขาไม่เคยท้อ ไม่เคยรำคาญหรือเบื่ออะไรเลย ทุกวันนี้แค่เพียงเบลล์ยังอยู่ข้างๆ แม้จะยังไม่มีสานะที่ชัดเจนและถูกห้ามนู่นห้ามนี่เต็มไปหมด มันก็ไม่สำคัญเลย...เพราะแค่เพียงรู้ว่าใจของเราเป็นของกันและกันก็พอแล้ว...


             "กูน่ะ ไม่ถนัดพูดเพราะๆกับมึงเหมือนที่มึงพูดกับกู...เอาความจริงคือกูเขิน"

            "แต่ต่อจากนี้ ...กูจะพยายามทำใจให้ชินที่ต้องพูด..." ใจของกายเต้นถี่รัวขึ้น...ก่อนที่มันจะพองฟูจนแทบระเบิดเมื่อได้ยินประโยคถัดมา


            "กาย. ..เป็นแฟนกันนะ" ให้ตายเถอะ เรื่องแบบนี้มันต้องเป็นเขาไม่ใช่เหรอที่ขอน่ะ


           "ไม่ปฏิเสธอยู่แล้วครับ"


           "ฟอด" หัวใจจะวายเมื่อโดนจู่โจมด้วยการหอมแก้มจากคนตัวขาว แล้วดูสิ หอมเองเขินเองจนหน้าแดงไปหมด คิดถึงภาพโฆษณาที่อีกคนไปถ่ายเลย...สงสัยต้องไปเหมาลิปกับโปสเตอร์ที่ทำออกมาขายสะแล้ว หวง...แต่ตอนนี้...


            "เบลล์...ขอกอดได้ไหม...กอดแบบที่เคยกอดน่ะ..." จะว่าหื่นกามก็ยอมรับ...คนมันอยากกอดแฟนนี่ครับ ไม่ได้กอดแบบลึกซึ้งมานาน...คิดถึง ...อารมณ์มาตั้งแต่เห็นรูปนั่นแหละ... ถึงยังไงก็โดนปฏิเสธอยู่แล้วเผลอๆโดนไล่กลับห้องด้วย...กายแค่อยากลองเสี่ยงขอไปอย่างนั้นเผื่อฟลุ๊ค



            "กอดสิ..." 
.
.
.
.

             

             Cut sence: on bio twitter @mystories14

.
.
.
.

             
             "พอแล้ว" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นมาเพื่อเขาปลดปล่อยอีกครั้งในตอนเจ็ดโมงเช้าของวันใหม่

             "อยากนอน..เหนื่อย นะกายนะ" อยากจะบอกเหลือเกินว่าเอ่ยคำว่าพอแล้วเขาก็พร้อมที่จะหยุด...แต่มาอ้อนต่อแบบนี้..ไม่ค่อยอยากหยุดเลย


             "อย่าอ้อนกันสิ ยิ่งอ้อนยิ่งไม่อยากหยุดรู้ไหม" จรดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนด้วยความรักใคร่

            "ไม่ได้ตั้งใจอ้อนสักหน่อย...ง่วง มานอนกัน" หัวกลมๆซุกอยู่กับอกของเขา ถึงจะไม่อยากหยุด...แต่ปล่อยให้คนตัวขาวนอนพักหน่อยแล้วกัน...


            "ฝันดีนะครับ...แฟนของกาย" กระชับกอดก่อนจะหลับตามคนในอ้อมกอดไปด้วยความสุขใจ.... การมีคนรักที่น่ารักและโคตรรักเรามันดีจริงๆว่าไหมครับ....
.
.
.
.
.

...................................................................................................................................
Special....โซ่ดิน


            "อย่าขยี้ตาสิ" จับข้อมือเล็กให้คนหัวดื้อหยุดขยี้ตาตัวเอง



             "ยุ่ง!!" ปากบางยู่ลงอย่างขัดใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับไปงานต่อ ซึ่งเขาก็ได้แต่นั่งมองอีกคนทำงานอยู่อย่างนั้น รู้อยู่ว่าคนหัวดื้อไม่ชอบใจที่เขาบังคับให้อีกคนขนงานมาทำที่ห้องของเขา แต่ทำไงได้คนมามันอยากอยู่ด้วยนี่


             "ดิน .." แต่บางทีเขาก็อยากให้มันมีความเต็มใจอยู่ในการกระทำของคนตัวเล็กกว่าด้วยเหมือนกัน


             "อะไร" 


            "ทำไมถึงดื้อกับโซ่จัง...ไม่พอใจที่จะอยู่กับโซ่เหรอ" มือเรียวที่กำลังเขียนงานหยุดชะงักลง ก่อนที่ใบหน้าเรียวเล็กจะเงยขึ้นมามองผม


            "มึงถามตัวเองเถอะ" ใจหายวาบเมื่อดวงตากลมใสของคนพูดเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา . ขยับตัวเข้าไปนั่งซ้อนหลังก่อนจะช้อนตัวอีกคนขึ้นมานั่งบนตักของตัวเอง


             "ทำไมต้องถาม" 


             "มาทำดีกับกูทำไม...จะมายุ่งทำไม อย่าคิดว่ากูดูไม่ออกนะว่ามึงรักใคร"

             "แค่ความผิดพลาดคืนเดียวไม่ต้องมาคอยรับผิดชอบกูก็ได้" หยดน้ำตาของคนบนตักหยดลงกระทบหลังมือของเขา...


             "อย่าทำให้กูรู้สึกถลำลึกไปมากกว่านี้เลย กูไม่อยากเจ็บ" 

.            "ความรับผิดชอบมันก็แค่ส่วนหนึ่ง. ...และใช่โซ่รักเบลล์...แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว" กระชับกอด ....เกยคางไว้บนไหล่ที่กำลังสั่นเทาเพราะการร้องไห้


             "เพราะตอนนี้...หัวใจของโซ่มันเปิดรับดินเข้ามาแล้ว ถึงจะยังพูดไม่ได้เต็มปากว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเบลล์แล้ว แต่ว่าโซ่น่ะ ในตอนนี้คิดถึงแต่ดินนะครับ" 


           "คบกันนะ" เรื่องดีๆของวันนี้ที่ทำให้ยิ้มได้ก็คงเป็น...การตอบตกลงด้วยการจูบนี่แหละ....







...................................................................................................................................
พี่มินกับพี่ข้าว





             "ยังไม่กลับไปอีกเหรอ" คนตัวเล็กถอนหายใจเมื่อเปิดม่านแล้วมองออกไปเจอใครบางคนยืนพิงรถคันหรูอยู่หน้าบ้านหลังเล็กของตัวเอง.... ใครบางคนที่เอาครั้งแรกของเขาไปและตั้งแต่คืนนั้นชีวิตของเขาก็มีใครคนนั้นเข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสมอ ทั้งๆที่เขาบอกว่าให้ลืมเรื่องคืนนั้นไปไม่ต้องมารับผิดชอบหรือยุ่งเกี่ยวกันอีกคนก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ ถึงได้มาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิตของเขา...จนเกิดเป็นความเคยชิน 


.           ที่จริง ...มันก็ไม่ได้แย่นะ... กับการมีคนมาก่อกวนในชีวิตน่ะ....


            แต่วันนี้...คนๆนั้นดูต่างออกไปจากทุกวัน...ปกติถ้ามาหาต้องหาวิธีให้เขาออกไปเจอแล้วแต่วันนี้เหมือนจะแค่มาเฝ้าเขาแค่นั้น 


            พออีกคนมองขึ้นมายังห้องของเขา...รอยยิ้มกับสายตาที่วูบไหวนั่นทำให้เขารู้สึกใจหาย...ทำไมกันนะ ที่ไม่ต้องหลบเพราะเป็นหน้าต่างกระจกที่มองมาจากข้างนอกไม่เห็นเขาเลยไม่ต้องสะดุ้งหนี


           "มาทำอะไร" สุดท้ายก็ต้องออกมาหาจนได้ เพราะสายตากับใบหน้าเศร้าๆแท้ๆเลย


.          "แค่...อยากมาดูว่าหลับหรือยัง" โกหกไม่เนียนเลยแฮะ

.           "จะนอนแล้ว แต่เห็นคนที่ทำท่าเหมือนหมาหงอยมายืนอยู่หน้าบ้านตั้งนานเลยลงมาดูก่อน" จะไม่บอกเด็ดขาดว่าห่วง...ไม่มีทาง


.          "ฮ่ะๆ ขอบคุณที่ลงมาดูนะ ไปนอนได้แล้ว จะกลับแล้วล่ะ" มันต้องมีอะไรแน่ๆ


           "เป็นอะไร บอกมาก่อน อย่าโกหก" 



            "ขอถามอะไรสักอย่างสิ" 

            "ว่ามา"


            "หวั่นไหวกับฉันบ้างรึเปล่า" สายตาจริงจังนั่นมันมีความกลัวแฝงอยู่ลึกๆ แต่จะให้เขาตอบจริงๆเหรอว่า...รู้สึกยังไง ....



            "ถามบ้าอะไร กลับไปได้แล้ว" ไหล่ที่ผ่าเผยดูห่อเหี่ยวลงจนสัมผัสได้ พาใจหวิวเลย

            "นั่นสินะ...บ้าจริงๆนั่นแหละ" 



            "ความจริงแล้ว..ฉันมาเพียงเพราะอยากจะมาหาสิ่งที่ยึดเหนี่ยวฉันไว้....แต่ตอนนี้คงไม่มีแล้วล่ะ... ฝันดีนะ" คนพูดกำลังจะหันหลังเดินขึ้นรถไป...อะไรบางอย่างกำลังส่งสัญญาณเตือนว่าถ้าเขาไม่รั้งไว้....เขาจะไม่ได้เจอคนๆนี้อีกเลย

             "ไม่ให้ไป" หัวสมองยังไม่ทันสั่งการอ้อมแขนของเขาก็รั้งตัวอีกคนเอาไว้ด้วยกอดเสียแล้ว


            "มันไม่ได้มีแค่นั้นใช่ไหม...ทำไมเหมือนจะบอกลากันเลย" เอ่ยอู้อี้อยู่กับแผ่นหลังกว้าง ก่อนที่จะถูกรั้งตัวให้ไปยืนอยู่ตรงหน้าของอีกคน


            "อยากมาถาม...ว่าจะมีวันที่มีใจกับฉันรึเปล่า...เพราะถ้ามี...ฉันจะได้ไม่ต้องหนักใจกับการตัดสินใจกลับต่างประเทศและอยู่ที่นี่ แต่คำตอบคือไม่...ฉันคงต้องไปจริงๆนั่นแหละ"


            "คิดเองเออเอง ไม่ให้ไป เข้าใจไหม" 


            "หมายความว่ายังไง" 



            "เออ หวั่นไหว หวั่นไหวมากๆด้วย...เพราะฉะนั้นนายห้ามหายไปไหน เข้าใจไหม"


            "...เข้าใจครับ" ถึงจะเขินจนตัวแทบระเบิดแต่ได้เห็นรอยยิ้มที่ไม่เศร้าสร้อยหงอยเหงาของอีกคน...มันก็คุ้มล่ะนะ


              


...................................................................................................................................


ขออภัยในความกากของ nc ที่มีอยู่น้อยนิดมา ณ ที่นี้

ด้วยรักและคิดถึง
หวังว่าคุณรีดเดอร์จะมีความสุขนะคะ 
Love You





   




        


           


              


            


              

               









....................................................................................................................













พี่มินกับพี่ข้าว




น้องโซ่และน้องดิน



  
(อาจมีคนลุ้นมินซอนเยอะ เราขอโทษนะคะ T^T)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #1105 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 12:34
    งื้อ น่ารักทุกคู่เลยรอบหน้าขอน้องซอนโฮเอาแบบแย่งจีบฝ่าบาทแต่สุดท้ายได้กันเอง 5555
    #1105
    0
  2. #1103 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:53
    แงงงง ชอบตัวละคร มีเหตุผลกันมั่กกกกก
    #1103
    0
  3. #1102 Jetty Kris (@jetty101) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 07:49
    ชอบอะ ฮืออ หลงเลย
    #1102
    0
  4. #1101 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 07:22
    อ่า ชอบจังเลยค่ะ ทำไมลูกเราช่างยั่วแบบนี้นะ เหมือนแมวเลยน่ารัก
    #1101
    0
  5. #1100 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 10:29
    รอต่อปายยยยย~~~||
    #1100
    0
  6. #1099 Wwrm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 16:34
    /เตรียมตัวรอคัท

    เจอน้องไลโหมดนี้แล้วแอบรู้สึกเหมือนอ่านผิดเรื่องเลยทีเดียว55555555 ชั้นจำได้นะว่าแกร้าย หยั่มมาทำแบ๊ว
    #1099
    0
  7. #1098 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 01:26
    ขอให้เสริมบทของคู่รองสองคู่หลังเพิ่มมาสักนิดดั้ยมุ้ยยย แอบชอบคู่ ซอนฮวีด้วยแต่ไม่ค่อยมีใครแต่งเลยยย
    #1098
    0
  8. #1097 PinkPigJJ (@PinkPigJJ) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:10
    ว้ายยยย น้องบอกเลย พี่มินต้องกินจ้าวทุกวันนะคะ จะได้มีแรงงงงงง ฮืออออออออออ จงได้กันๆๆๆ
    #1097
    0
  9. #1096 แพนด้าเมากัญชาat (@chiharru) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 23:54
    หึหึ ฉากคัทกำลังมาสินะฮ่าๆ หมวยลูกแม่-.,-สู้ๆนะลูกคิคิ
    #1096
    0
  10. #1093 BKCARE (@BKCARE) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 22:34
    หูยยยยยรอออออออ*0*
    #1093
    0
  11. #1092 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 19:50
    ความกลัวเมีย หึหึ
    รอนะคะ ฉากคัทมาทันที
    #1092
    0
  12. #1091 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 18:36
    คัทซีนที่รอคอย=.,=
    #1091
    0
  13. #1089 chompoops88 (@chompoops88) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 16:21
    ความกลัวเมีย ของควานลิน 555555555555555555
    #1089
    0
  14. #1087 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 00:06
    รอเลยจ้าาาาาา
    #1087
    0
  15. #1085 SPTF (@336237) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:22
    มีรังสความกลัวออกมา5555555555555555555555555รอค่ะ
    #1085
    0
  16. #1084 Feefern Sewan (@falamenot) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:39
    รอนะคะ
    #1084
    0
  17. #1083 jeremy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:22
    รอค่าาาา
    #1083
    0
  18. #1080 แพนด้าเมากัญชาat (@chiharru) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 20:21
    นั่งรอเลยค่ะ
    #1080
    0
  19. #1078 Whiteter (@narinnasa05) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 19:14
    ง้อววววว รอเลยจ้าาาาา
    #1078
    0
  20. #1076 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:54
    ว้ายยย รอจร้าาา
    #1076
    0
  21. #1074 JihoonToufu_017 (@JihoonToufu_017) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:27
    รอค่าา
    #1074
    0
  22. #1073 Jetty Kris (@jetty101) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:26
    รอเวลานี้มานานแสนนานนน
    #1073
    0
  23. #1072 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:16
    รอค่าาาาาาา
    #1072
    0
  24. #1071 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:00
    รอน้า~~~~~
    #1071
    0