SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,143 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,348 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    118

    Overall
    53,143

ตอนที่ 29 : Babysitter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 มิ.ย. 61



Babysitter











                     "ม๊ารับงานไว้ให้ผมเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามคนเป็นมารดาออกไปเมื่อได้รับจดหมายแจงรายละเอียดงานมาอ่าน

               "ใช่ ก็เห็นบอกว่าอยากหารายได้พิเศษ เก็บเงินระหว่างรอบินไปอเมริกานี่" ใช่ ผมกำลังหางานทำในช่วงสามเดือนก่อนบินไปเรียนต่อโทที่อเมริกาอยู่ แต่ไอ้งานที่แม่ของผมรับมานี่...มันจะเข้าท่าแน่เหรอ..



               "ปฏิเสธได้ไหมอ่ะม๊า" บอกตามตรงว่าแพทริคคนนี้ไม่ได้เกี่ยงงานจริงๆ แต่แค่อ่านชื่องานก็อยากจะร้องไห้แล้ว



               "ไม่ได้จ้ะ ม๊ารับเงินมัดจำพร้อมเซ็นสัญญางานสามเดือนไปแล้ว ส่วนเงินมันไปนอนเล่นรออยู่ในบัญชีของแพทริค ควอนเรียบร้อยแล้วเช่นกันจ้ะ" เข่าแทบทรุด อยากร้องไห้ ทำไมไม่ปรึกษากันก่อน...


                "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ลูกบ้านนั้นน่ารักนิสัยดีทั้งนั้น อีกอย่างคุณนายของบ้านก็เพื่อนสนิทแม่ด้วย" แม่สนิทแต่ผมไม่ไง....รับงานอะไรไม่รับ รับงานพี่เลี้ยงเด็กพ่วงสอนพิเศษด้วยเนี่ยนะ เจอเด็กเล็กๆน่ารักๆก็ดีไปถ้าเกิดเจอเด็กผีล่ะ ถึงแม่จะบอกว่านิสัยดีก็เถอะแต่มันก็รับรองไม่ได้นี่ว่าต่อหน้าพี่เลี้ยงอย่างผม เด็กที่ว่าจะนิสัยดี



              "ไปเตรียมอุปกรณ์การสอนไป เริ่มงานพรุ่งนี้นะ วิชาที่สอนกับงานที่ต้องทำก็อ่านดูเอาตามเอกสารนั่นแหละ ม๊าจะออกไปร้านเสริมสวยซะหน่อย โชคดีนะคะลูกรัก" ทิ้งความหนักใจเอาไว้แล้วเดินลั้ลลาออกไปโดยไม่หันกลับมามองลูกชายคนนี้เลยว่าโอเคไหม ปวดหัวใจ ... เอาวะ ค่าตอบแทนสูงอยู่ คงไม่แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง....
.
.
.
.
.
            "ขอโทษนะลูกที่น้าลืมแจ้งไปในเอกสารว่าเด็กที่ต้องดูแลน่ะอยู่ในชั้นไหน เราเลยเตรียมของมาผิดเลย" เริ่มงานวันแรกก็เปิดมาด้วยความเด๋อเลยครับเพราะผมคิดว่าต้องดูแลเด็กประถมที่กำลังอยู่ในช่วงวัยเริ่มเรียนรู้ขั้นต้น....แต่ที่ไหนได้พอมานั่งคุยกับคุณนายปาร์ค ผู้เป็นเจ้าของบ้านถึงได้รู้ว่าเด็กที่ว่าน่ะคือ เด็กมัธยมปลายปีสี่ที่เปิดเทอมก็ขึ้นปี่ห้าสองคน และปีห้าที่กำลังจะขึ้นปีหกอีกหนึ่งคน... เด็กมากครับ (มากจนต้องกัดฟัน)


          "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยววันนี้ ผมเริ่มสอนจากเรื่องที่น้องๆเรียนไม่ค่อยเข้าใจและทวนที่เรียนมาก่อนก็ได้" เธอยิ้มให้ผมก่อนจะชวนคุยอะไรอีกนิดหน่อย จนแม่บ้านมารายงานว่าคุณหนูทั้งสามคนของบ้านจัดการธุระส่วนตัวเสร็จหมดแล้ว เธอจึงพาผมไปยังห้องหนังสือที่จะใช้เป็นสถานที่สอนพิเศษ


          "พี่เลี้ยงมาแล้วจ้ะเด็กๆ" ก้าวเท้าตามคุณนายปาร์คเข้าไปในห้อง ผมก็ได้เจอกับเด็กผู้ชายสามคน ที่หน้าตาค่อนข้างต่างกันแต่มีเสน่ห์คนละแบบ ลูกบ้านนี้งานดีนะครับบอกเลย 


         "สวัสดีพี่ชื่อแพทริคนะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" กล่าวคำทักทายพร้อมส่งยิ้มเพื่อผูกมิตรไปให้เด็กที่ผมจะต้องเป็นพี่เลี้ยงอย่างประหม่า ไม่ประหม่าก็บ้าแล้ว ลองมายืนแล้วถูกจ้องดูสิครับ ทำตัวไม่ถูกเลย


         "ผมอูจิน" เด็กผู้ชายที่มีเขี้ยวพูดกับผมคนแรก


          "ผมจีฮุน" ตามมาด้วยคนที่นั่งข้างๆ เด็กที่ชื่ออูจินกับจีฮุนแต่งตัวเหมือนกันแล้วดูตัวจะติดกันด้วย เหมือนแฝดเลย

           "เราเป็นแฝดกันแต่ไข่คนละใบ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเช่นกันนะครับพี่เลี้ยง" ตอบพร้อมกันเสียงดังฟังชัดดี...แฝดจริงๆด้วยว่ะ


          "จินยอง" สั้นๆได้ใจความ ไอ้เด็กนี่ดูน่ากลัวครับ หน้านิ่งๆ ตาดุๆ ดูไม่เป็นมิตรสุดในสามคนนี้แล้ว


          "รู้จักกันแล้วเนาะ งั้นน้าขอตัวก่อนนะจ๊ะ แพทริค ฝากดูน้องๆด้วยนะลูก ถ้าน้องซนดุได้เลยจะตีก็ได้น้าอนุญาต" เมื่อคุณนายปาร์คออกไป ก็เหลือแค่ผมกับเด็กสามคนที่กำลังมองมาที่ผมอย่างไม่วางตา สายตาไร้เดียงสาของเด็กแฝดดูเปลี่ยนไป เหมือนมีประกายอะไรแปลกๆ เอาเถอะผมอาจคิดไปเอง


         "มาเริ่มกันเลยดีกว่า พวกนาย เอ่อ พวกน้องๆ มีวิชาอะไรที่ไม่เข้าใจไหม หรือต้องการทวนวิชาไหน พี่จะช่วยติวให้" ขยับตัวนั่งลงบนพื้นพรมที่มีโต๊ะญี่ปุ่นวางอยู่



         "ผมอยากติวสุขศึกษาครับ" เลือกวิชาง่ายแฮะ น้องๆคงถนัดวิชาการแน่ๆ งานสบายของผมแล้ว ...



      

          งานติวช่างสบาย...สบายกับผีน่ะสิ!!! สอนไม่ถึงครึ่งชั่วโมงสติผมก็จะแตกแล้ว ขอถอนคำพูดกับคำว่าไอ้เด็กแฝดเป็นมิตร กับเด็กหน้านิ่งดูเป็นภัย มาเป็นไอ้เด็กหน้านิ่งน่ะโคตรเป็นมิตร แต่ไอ้เด็กแฝดนี่แม่งโคตรจะมหันตภัย พวกมันไม่ใช่แฝดธรรมดาครับนี่คือแฝดนรกชัดๆ


          "พี่เคยลองปฏิบัติไหมอ่ะ หรือรู้แค่ทฤษฎี" แฝดนรกมีเขี้ยวตัวที่หนึ่ง

           "แล้วการมีเพศสัมพันธ์นี่มันรู้สึกดีมากแค่ไหนอ่ะครับ" ไอ้แฝดนรกหน้าหวานตัวที่สอง


           "ตัวพี่นุ่มจัง"


            "หอมด้วย"


             "ทำไมผิวพี่เนียนจังเลย ขาวมากๆ"

    
             "ปากพี่เหมือนเยลลี่เลย ชิมหน่อยได้ไหมครับ"  ผมต้องสู้รบกับแฝดนรกที่มีคำถามล้านแปดแถมเนียนลวนลามผม ด้วยความใจเย็นอย่างมากแม้ความจริงอยากจะต่อยให้อ่วมสักหลายๆทีก็ตาม


             "เลิกไร้สาระได้แล้ว เกรงใจพี่เขาบ้าง เรามาเริ่มที่ฟิสิกส์ดีกว่าครับพี่แพททริค" นี่แหละที่บอกว่าเด็กหน้านิ่งอย่างจินยองเป็นมิตร อยากกราบขอบคุณเหลือเกินที่ช่วยหยุดความนรกของแฝดคู่นี้



             กว่าจะได้สอนกันเป็นจริงเป็นจังผมนี่ตีนกระตุกนับครั้งไม่ถ้วนกับไอ้แฝดนรกที่สรรหาเรื่องมากวนได้ตลอด เรียกว่าพอพักเที่ยงนี่แทบสลบเลยครับหมดแรง ผมหนีออกมาที่ห้องรับแขกกะว่าจะพักสมองสักหน่อย แต่ดันมาเจอข่าวร้ายสะก่อน


            ข่าวร้ายที่ว่าคืองานพี่เลี้ยงของผมตลอดสามเดือนนี้ผมต้องนอนที่นี่...คอยดูแลเด็ก (ผี) แทนคุณนายปาร์คที่จะบินไปช่วยงานสามีที่ฝรั่งเศส ....ตลอดการปิดเทอมของเด็กๆ...ตลอดสามเดือนที่ผมรอไปเรียนต่อ...นี่มันหายนะ หายนะของชีวิตผมชัดๆ แค่ครึ่งวันยังอ่วมขนาดนี้ นี่สามเดือนที่ต้องเจอกันแทบทุกเวลา ตายสถานเดียว...กรรมแต่ชาติปางไหน..หวังว่าผมจะยังมีชีวิตรอดแบบสติครบถ้วนก่อนจะได้ไปเรียนต่อที่อเมริกานะครับ.... T^T

.
.
.
.
               "พี่ผมหิวข้าวอ่ะ" นั่งเรียนนั่งพักบ้างจนถึงบ่ายสี่โมงเย็น เจ้าเด็กแฝดก็โอดครวญขึ้นมา ผมจึงเลิกสอนแล้วปล่อยให้นักเรียนชั่วคราวของผมได้เป็นอิสระ ส่วนตัวผมยังคงนั่งอยู่กับที่เพื่อทำตารางชีวิต สำหรับการเรียนการสอนในวันถัดไป เช้าคงให้เป็นเวลาของพี่คนโตอย่างจินยอง เพราะเจ้าตัวบอกว่าตื่นเช้า ส่วนเจ้าแฝดคงเป็นตอนบ่าย ติววันละสามชั่วโมงพอ ถ้ามากกว่านั้นอกแตกตายพอดี ไม่ใช่แค่คนเรียนหรอกคนสอนอย่างผมก็เหมือนกัน




                ก็อก ก็อก ถึงเวลาพักผ่อนในขณะที่ผมกำลังจะปิดไฟนอนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูขึ้นมาเสียก่อนเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากสวิตซ์ไฟเป็นลูกบิดประตูแทน

               "นอนด้วยดิพี่" ไม่น่ามาเปิดประตูเลย เปิดมาก็เจอแฝดเจ้าเก่าเจ้าประจำยืนมองตาแป๋วเหมือนเด็กถูกทิ้งอยู่หน้าประตู 


              "ห้องตัวเองมีทำไมไม่นอน" เตียงในห้องมันใหญ่พอที่จะจุคนสามคนได้พอดีก็จริงแต่เจ้าพวกนี้ก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่จะต้องมีผู้ใหญ่นอนเฝ้าสักหน่อย อีกอย่างพึ่งรู้จักกันแค่วันเดียวเองนะ


              "ก็จินยองเปิดหนังผีอ่ะ มันติดตานอนไม่ได้ ให้พวกผมนอนด้วยนะครับนะ" จีฮุนมองผมตาปริบ พอๆกับอูจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมยิ่งแพ้อะไรแบบนี้อยู่ ใจแข็งไม่ไหวแล้วอ่ะ
   

              "นะครับพี่แพท นะ ให้อูจินกับจีฮุนนอนด้วยนะครับ" ยอมแพ้ก็ได้ ฮื่อ T-T



             "เข้ามาๆ เร็วดึกแล้ว" เดินนำสองแฝดเข้าห้องก่อนจะจัดแจงที่นอนให้ ผมคิดว่าผมจะนอนริม แต่...พอนอนลงแล้ว ถูกประกบข้างด้วยเด็กแฝดแทน เออดี ให้มันได้อย่างนี้



             "พี่จะนอนริม" บอกเจตนาของตัวเองอย่างชัดเจนก่อนจะขยับตัวลุกเพื่อนเปลี่ยนที่นอน ถ้าไม่ติดตรงที่ไอ้สองแฝดเอาขามาก่ายตัวผมไว้ก่อนน่ะนะ


              "ไม่เอา พี่นอนกลางนั่นแหละ เวลาพวกผมกลัวจะได้กอดพี่ได้ไง" คือ ไม่กลัวผีโผล่มาข้างหลังบ้างรึไงวะครับ


             "นอนได้แล้วพี่พวกผมง่วง" เจ้าเด็กเขี้ยวขยี้ตาแสดงอาการง่วงจนผมต้องยอมนอนเฉยๆ เอาวะหลับดีกว่าเหนื่อยโคตรๆเลยวันนี้....พี่เลี้ยงตัวขาวหลับไปแล้วจึงไม่ทันได้เห็นว่าสายตาและรอยยิ้มที่สองแฝดมีให้กันนั้นเจ้าเล่ห์ขนาดไหน แก้มนุ่มถูกจมูกของเด็กแฝดสูดดมคนละข้างเพื่อเป็นการบอกราตรีสวัสดิ์ ก่อนที่ต่างคนจะต่างหลับไปโดยที่แขนยังคงกอดพี่เลี้ยงเอาไว้อยู่
.
.
.
.
.
             วันที่สองการเรียนการสอนที่มีตารางทำให้ทุกอย่างเป็นระเบียบขึ้นและผมมีเวลาพักสมองมากขึ้น เด็กแฝดนรกยังคงเนียนลวนลามผมเหมือนเดิมแต่ตั้งใจเรียนขึ้นมากกว่าเดิม ส่วนจินยอง คงเป็นลูกศิษย์ที่ตั้งใจฟังและดูเอาจริงเอาจังที่สุดแล้ว


             หลังจากผ่านพ้นช่วงกลางวันไป หัวค่ำหลังจากทานข้าวนั่งย่อยเสร็จผมก็ขึ้นห้องมาอาบน้ำเตรียมตัวนอนหวังว่าวันนี้เด็กแฝดจะไม่มาป่วนอีกนะ


            ก็อก ก็อก คิดยังไม่เท่าไหร่เลยมาแล้ว เดินไปเปิดประตู ในใจก็คิดว่าเด็กแฝดชัวร์ๆ แต่พอเปิดไปกลับเจอเด็กหน้านิ่งอย่างจินยองแทน

            "มีอะไรเหรอจินยอง" 


             "ขอนอนด้วยคนสิครับ เจ้าแฝดทำที่นอนเลอะจนนอนไม่ได้ แถมหนีเข้าห้องไปแล้วล็อคประตูด้วย" อยากถามว่าห้องอื่นไม่มีรึไงก็ใจร้ายไม่ลงพอเห็นใบหน้าที่นิ่งเฉยดูหงอยๆเซ็งๆ ใจก็อ่อนอีกแล้ว  เฮ้อ เมื่อคืนก็สองแฝดคืนนี้ เป็นพี่คนโตสินะ


             "เข้ามาสิ" เด็กหน้านิ่งอย่างจินยองดีกว่าสองแฝดตรงที่ไม่กอดก่าย นอนคนละฝั่ง แถมแบ่งพื้นที่ไว้ให้ผมด้วย ซึ้งใจจริงๆ ลูบผมนุ่มของเด็กที่กำลังจะขึ้นมอหกด้วยความเอ็นดูเมื่อแน่ใจว่าอีกคนหลับแล้ว 


            "เป็นเด็กดีจังเลยนะจินยองเนี่ย ขอบคุณนะครับที่ไม่ป่วนพี่เหมือนเจ้าแฝด ฝันดีนะครับน้องจินยอง" พี่เลี้ยงตัวขาวนอนหลับไปแล้ว ใบหน้าเนียนสวยระบายไปด้วยยิ้มอ่อนๆราวกับกำลังฝันดี ทิ้งให้เด็กที่แกล้งหลับนอนลืมตาค้างเพราะหัวใจที่เต้นแรง ก่อนที่แขนยาวๆของเจ้าตัวจะค่อยๆโอบกระชับตัวของพี่เลี้ยงมาไว้ในอ้อมกอด 


            "ผมเป็นเด็กดีก็เพราะกลัวพี่เหนื่อยมากกว่าเดิมต่างหาก" ริมฝีปากเรียวของคนพูดประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากเนียนของคนในอ้อมกอด 

            "Good night kiss นะครับคุณพี่เลี้ยง" ถ้าคนหลับรู้ว่าจินยองทำอะไรกับเจ้าตัวตอนหลับ หรือมองเจ้าตัวด้วยสายตาแบบไหนตอนที่เจ้าตัวเผลอ คำชมนั่นคงไม่มีทางหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาปราถนาจะครอบครองอยู่เป็นแน่.... คุณพี่เลี้ยงน่ะไม่เคยรู้อะไรหรอก...ว่าทำให้ลูกชายตระกูลปาร์คหัวใจเต้นแรงแค่ไหน...เป็นพี่เลี้ยงตัวนุ่มนิ่ม ที่ไม่เคยรู้อะไรเลยจริงๆ...

.
.
.
.
.
              ผ่านมาสี่อาทิตย์ทุกอย่างเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือห้องนอนของผมกลายเป็นห้องที่มีเตียงสองเตียงต่อกัน ถามว่าเอามาต่อกันทำไมที่มีอยู่ก็กว้างพอสำหรับคนสามคนแล้ว คำตอบก็คือ นอนกันสี่คนครับ...กลายเป็นว่าเวลาทั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงผมแทบจะไม่ได้ห่างจากเด็กนักเรียนของตัวเองเลย รับมือกับเจ้าสองแฝดว่าอยากแล้ว ยังต้องมาคอยห้ามศึกแย่งชิงฝั่งที่นอนต่ออีก 

  
               "วันนี้วันหยุดตามตารางนี่ พี่จะไปไหนรึเปล่าครับ" วันนี้วันเสาร์สุดท้ายของเดือนซึ่งเป็นวันหยุดงานที่คุณนายปาร์คจัดไว้ให้ เด็กๆจะได้พักผ่อนตามอัธยาศัยส่วนผมวันนี้กะจะไปปล่อยผีสักหน่อย



              "พี่นัดกับเพื่อนไว้น่ะ มีอะไรหรือเปล่าจินยอง" ถามเด็กที่นั่งทานข้าวต้มอยู่ตรงข้ามกับตัวเองออกไป



              "นัดเพื่อนพี่มาที่นี่ไม่ได้เหรอครับ" แฝดนรกตัวที่หนึ่ง

   
               "นั่นสิ นะครับพี่ พวกผมไม่อยากอยู่กันเอง นะพี่แพทนะ" ตามมาด้วยแฝดนรกตัวที่สองกับสายตาอ้อนมหาปะลัย ตายไปเลยจ้ะ ใจพี่ โว้ย รู้ว่าแพ้ชอบงัดมาใช้กันจัง


               "พี่เกรงใจนี่ ไม่ใช่บ้านพี่สักหน่อย" ใครจะบ้าชวนเพื่อนมาปล่อยผีบ้านนายจ้างวะครับ


               "พวกผมเป็นเจ้าของบ้าน และอนุญาตแล้วด้วย"


               "เพราะฉะนั้น พี่ชวนเพื่อนมาได้เลยครับ" สองแฝดดูเหมือนจะไม่เข้าใจความเกรงใจของผมเลย


                "ไม่ต้องลำบากใจหรอกครับ ชวนมาเถอะ พวกผมอยากอยู่กับพี่จริงๆ" จินยองก็เอากับพวกนั้นด้วย แล้วผมจะเลือกอะไรได้ไหมล่ะครับ



               "ก็ได้ครับ" ลงท้ายที่ยอมเหมือนเคย....อาเมน
.
.
.
.
.
                "มึงกูว่ากูรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ" ในตอนที่เพื่อนผมมาหายกก๊วนเราตกลงกันว่าจะปาร์ตี้กันโดยใช้สวนหลังบ้านตระกูลปาร์คเป็นสถานที่จัดปาร์ตี้ ซึ่งแน่นอนว่าผมโทรไปรายงานและขออนุญาตคุณนายปาร์คเรียบร้อยแล้ว นั่งกินไปได้สักพักคิมดงฮันที่นั่งอยู่ข้างผมก็สะกิดผมกับเพื่อนคนอื่นๆเบาๆ แล้วเอ่ยพูดออกมา


               "มีเจ้ากรรมนายเวรตามมารึเปล่าวะ" พี่ชายตัวเล็กอย่างโนแทฮยอนพูดขึ้นมาขำๆ ซึ่งคนในวงรู้ดีว่าที่ต้องการจะสื่อน่ะหมายถึงคิมดงฮยอนแฟนสุดโหดของคิมดงฮันต่างหาก 

             
               "ไม่รู้ดิ ขนลุกยังไงไม่รู้ แพทจ๋าฮันกลัว" พูดจบก็หันมาทำท่าออดอ้อนผมจนแทดงที่นั่งอยู่ข้างๆหมั่นไส้ แจกฝ่ามือพิฆาตไปหนึ่งอัตรา


               "โอ้ย มึงตีกูทำไมเนี่ย"

     
               "หมั่นไส้ไง"


               "ตีกันอีกแล้ว นี่ถ้าพวกมึงไม่ต่างคนต่างมีแฟนนะกูคิดว่าคงได้กันเอง" ชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นเกาหลีเดินถือจานเนื้อย่างมาวางบนโต๊ะ แล้วทิ้งระเบิดไว้ก่อนจะเดินกลับไปที่เตาย่างเพื่อช่วยแฟนหนุ่มอย่างคิมยงกุกที่ทำหน้าที่ย่างของกินอยู่



              "กูว่ากูรู้นะว่าทำไมมึงถึงรู้สึกอย่างนั้น มึงลองแกล้งหันไปมองข้างหลังดิในตัวบ้านอ่ะ เจ้าของบ้านมองมึงตาเขียวมาก" ผมนั่งมองตามสายตาพี่ซังกยุนไปจนไปเจอกับแฝดนรกที่จ้องเขม็งมา เออ แม่งน่ากลัว ไม่รวมจินยองที่นั่งอ่านหนังสือแต่ทำหน้าเครียดจนเหมือนจะฆ่าคนได้นั่นอีก

      
              "เจ้าที่แรงชิบหาย" ไอ้หมีดงฮันทำท่าขนลุกขนพองแล้วหันกลับมากินต่อ


              "เด็กมันไม่พอใจที่มาจัดตี้ที่บ้านมันรึเปล่าวะ" 


              "ไม่หรอกพี่แท ก็เจ้าพวกนั้นเป็นคนนั่งยันนอนยันให้ผมชวนเพื่อนมาที่นี่เอง จะออกไปข้างนอก ก็อ้อนอยู่นั่นแหละ" 


               "คิดเหมือนกันไหมบีหนึ่ง" จบคำพูดของผมไอ้ดงฮันก็หันไปสบตากับแทดงคู่กัดที่ดูแล้วเหมือนจะกลายมาเป็นพันธมิตรกันชั่วคราว ผมลืมบอกไปใช่ไหมครับว่าเมื่อไหร่ที่มันสองตัวจับมือเป็นพันธมิตรกันเมื่อนั้น เรือหายแน่นอนครับ


              "เราว่าเราก็คิดเหมือนนายเลยบีสอง" 



.             "กูรู้สึกถึงลางสังหรณ์เลวร้ายเวลาที่มันสองคนยิ้มให้กัน" อยากจะบอกพี่แทฮยอนว่าผมเองก็เช่นกัน


               ปาร์ตี้ในสวนผ่านไปได้สองชั่วโมงกว่า ไม่รู้อะไรเข้าสิงไอ้ดงฮันมันถึงได้วอแวผมมากกว่าที่เป็นอยู่ทั้งโอบบ้าง แกล้งเป่าคอบ้าง วอแวจนผมอยากตามเมียมันมาเก็บกลับ 



               "พวกมึงเล่นแรงไปมั้ง" ยงกุกที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ทักขึ้น เขานั่งสังเกตุการณ์มาได้สักพักแล้ว และก็มองออกว่าไอ้หมีดงฮันกำลังจะทำอะไรแน่นอนว่าผู้สมรู้ร่วมคิดคือคิมแทดงไม่ผิดแน่


               "นิดหน่อยเองพี่" คู่กัดจอมผีมองกันด้วยรอยยิ้มที่ผมดูยังไงก็สยอง ผมไม่เข้าใจสิ่งที่พี่ยงกุกพูดพอๆกับคำตอบของแทดงนั่นแหละ เล่นอะไรแรงไปวะ งงใจ


               "เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ดงฮันลุกขึ้นก่อนจะรีบเดินเข้าไปในตัวบ้าน ดื่มเบียร์ไปเยอะคงปวดท้องเบานั่นแหละ ในกลุ่มนี่พลัดกันไปเข้าห้องน้ำเป็นว่าเล่นแล้ว



              "โอ้ย!!!" เสียงร้องดังลั่นมาจากข้างในตัวบ้านทำให้พวกผมต้องรีบลุกวิ่งไปดู ภาพที่เห็นคือคิมดงฮันที่นั่งกุมหัวซึ่งมีเลือดไหลออกมาอยู่ โดยมีเด็กแฝดยืนทำหน้าตกใจอยู่ข้างๆพี่ชายคนโตที่กำลังทำหน้านิ่งๆอย่างน่ากลัว 



              "เกิดอะไรขึ้นน่ะ มึงโอเคมั้ย? ดงฮัน" นั่งลงยองๆข้างคนเจ็บจับหัวอีกคนเพื่อดูบาดแผล คงต้องเย็บแน่ๆ 


              "พี่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น!" ตวัดสายตาขึ้นไปมองเด็กผู้ชายสามคนอย่างดุๆ


              "ผมทำเอง" ไม่รู้ว่าผมกำลังทำสายตาแบบไหนรู้แค่ว่าผิดหวังที่จินยองเป็นคนตอบคำถามนั้นออกมา


              "ไม่ใช่พวกผมทำเอง" เด็กแฝดสองคนเอ่ยเสียงดังพร้อมๆกัน 



              "เราทำอะไรเพื่อนพี่"

            

              "พวกผมหมั่นไส้เลยแกล้งขัดขาพี่เขาให้ล้ม" เจ้าเด็กเขี้ยวตอบออกมาแทนเด็กแก้มกลมที่ยืนน้ำตาคลออยู่ข้างๆ ครั้งนี้ผมจะไม่ใจอ่อนและเห็นใจใดๆทั้งสิ้น 


                 
               "จีฮุน อูจินทำไมทำตัวแบบนี้!!!"


               "พี่ไม่คิดเลยนะว่าพวกเราจะนิสัยไม่ดีและเกเรได้ขนาดนี้"


               "จินยองก็ด้วย พี่ผิดหวังในตัวพวกเราจริงๆ" เอ่ยบอกอย่างตัดพ้อและผิดหวัง ผมเลือกที่พยุงตัวดังฮันเดินออกมาจากตัวบ้านโดยที่ไม่หันไม่สนใจว่าเด็กสามคนนั้นทำหน้าแบบไหน ตามมาด้วยคนอื่นๆในกลุ่ม 



        
              "มึงกลับไปหาหมอเหอะน่าจะต้องเย็บ" 


              "พวกมึงด้วย พวกพี่ก็ด้วยนะครับ ปาร์ตี้คงกร่อยแล้ว มันก็เริ่มมืดแล้วด้วย เดี๋ยวผมจัดการเก็บของเอง" คนในกลุ่มผมทำหน้าตาลำบากใจ คงเกรงใจผมที่จะต้องเก็บของคนเดียวและอึดอัดใจที่ต้องอยู่ต่อ


             "เดี๋ยวพวกพี่ช่วยเก็บก่อนก็ได้ ให้แทดงพาดงฮันกลับไปก่อน" พี่เคนตะพูดพร้อมกับลงมือช่วยผมเก็บของจะท้วงก็ต้องหยุดเมื่อเจอสายตาจริงจังของพี่ใหญ่อย่างพี่แทฮยอน



             "ไปสิไอ้ตัวแสบ พวกมึงนี่เล่นอะไรไม่คิด สมน้ำหน้า" คิมยงกุกด่าออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ ทำให้คนเจ็บกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆที่ถูกพาดพิงหงอยลงกว่าเดิม


.            "คือก่อนกูจะไปอ่ะ แพท กูมีอะไรจะบอก" 


             "มึงอย่าไปโกรธพวกน้องเขาเลย กูไปกวนประสาทน้องเขาก่อนเอง น้องไม่เอากระถางดอกไม้ทุ่มใส่หัวกูก็ดีเท่าไหร่แล้ว น้องมันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้กูเจ็บตัวขนาดนี้หรอก พวกน้องเองก็ตกใจและขวัญเสีย มึงไม่เห็นหน้าน้องเหรอ"


             "ที่กูพูดเนี่ยไม่ใช่เพราะกูแก้ตัวแทนน้องนะ แต่เพราะกูเล่นอะไรไม่รู้จักดูจริงๆ ตอนที่มึงบอกว่าผิดหวังในตัวพวกน้องเขาอ่ะ สายตาน้องที่มองตามมึงแม่งโคตรเจ็บปวดเลยนะเว้ยกูเห็นด้วยว่าเด็กเขี้ยวจะร้องไห้อ่ะ"



            "ทำกูรู้สึกเหี้ยเลย กูไม่น่าแกล้งน้องมันเลย" หน้าของคิมดงฮันทั้งหงอยทั้งเจื่อนจนผมต้องบอกให้มันหยุด และให้ไอ้แทดงลากกลับไปหาหมอ ผมลงมือเก็บของช่วยคนที่เหลืออย่างไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ คิดถึงคำพูดของดงฮันแล้วอยากวิ่งเข้าไปคุยกับเด็กๆมันซะเดี๋ยวนั้นเลยเถอะ


            "ขอบคุณมากนะครับแล้วก็ขอโทษด้วยที่ปาร์ตี้จบไม่ดีเลย" 



            "ความผิดนายที่ไหนกัน โทษไอ้คู่กัดนั่นเถอะเล่นจนได้เรื่อง" 



            "ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันไปกวนอะไรน้อง น้องถึงต้องแกล้งมันขนาดนั้น" 



             "มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอแพท"


             "รู้เหี้ยอะไรไอ้กุก" มันมองผมพร้อมกับทำหน้าเอือมๆใส่ ส่วนพี่ๆก็มองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเหนื่อยใจแทน



             "ไม่ได้รู้เหี้ย แต่รู้ว่าไอ้เด็กสามคนพี่น้องนั่นน่ะมันหวงมึงมาก มากจนไอ้ฮันที่แกล้งวอแวมึง แถมพูดกวนใส่น้องๆเรื่องมึง ทำให้น้องๆเดือดจนขัดขามันนั่นแหละ" เดธแอร์กำลังกินผมอยู่ในตอนนี้ หวงผมเหรอ...



              "อ่ะ เอ๋อเชียว กูกับพวกพี่ๆกลับแล้ว ไปคุยกับน้องๆมันดีๆ มันคงเสียใจมากที่พี่เลี้ยงของพวกมันเสียใจเพราะพวกมันอ่ะ มีอะไรโทรมาเข้าใจ๊?" พยักหน้าตอบรับก่อนจะโบกมือลาเมื่อคนในกลุ่มขึ้นรถออกไป ....



              อ่า บ้านเงียบจังแฮะ เดินเข้ามาในตัวบ้านที่เงียบสงบ แล้วเดินขึ้นไปบนห้องนอนที่ตัวเองใช้พักอยู่หวังจะเข้าไปคุยปรับความเข้าใจกับพวกเด็กๆ แต่พอเปิดประตูเข้าห้อง ห้องกลับว่างเปล่า ใจหายเลย ไปไหนกันนะ หรือจะอยู่ห้องจินยอง เปลี่ยนเป้าหมายเป็นห้องลูกชายคนโตของบ้าน ประตูล็อค สามคนนั้นอยู่ในนี้แน่ๆ 



             ก็อก ก็อก เคาะประตูเพื่อเรียกคนในห้องแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ


             "เปิดประตูให้พี่หน่อย" รอสักพักทุกอย่างก็ยังคงเงียบ... โดนงอนแน่ๆ เอาไงดีวะ ฉับพลันคำพูดของยงกุกก็ผ่านเข้ามาในหัว เด็กสามคนนั้นหวงผม ถ้าใช่ความจริงแสดงว่าผมก็คงสำคัญกับพวกเขาในระดับหนึ่ง งั้นลองแบบนี้ดู


             "ถ้าไม่เปิด พี่จะลาออกแล้วเก็บของกลับบ้าน"  "แกร๊ก!" ได้ผลแฮะประตูถูกเปิดออกโดยพี่คนโตที่ตาแดงๆเหมือนผ่านการร้องไห้มา ผมเดินเข้าไปในห้องของเด็กๆ ภาพที่เห็นทำเอาปวดใจเลยเด็กแฝดที่หลับไปพร้อมกับใบหน้าที่ยังคงมีร่องรอยของน้ำตาเหลืออยู่



            "พี่ขอโทษนะครับอูจิน จีฮุน" นั่งลงบนที่นอนเบาๆแล้วไล้มือไปทั่วแก้มของเด็กที่กำลังหลับทั้งสองคน...



             "พี่ไม่โกรธพวกผมเหรอ" จินยองยืนมองผมอยู่ห่างๆ เอ่ยถามขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่มั่นคงนัก


             "โกรธสิ โกรธมากๆ" คำพูดของผมทำให้ผมรู้ว่าเด็กแฝดน่ะไม่ได้หลับหรอกแค่แกล้งหลับตาหนีผมก็เท่านั้น เพราะปากเริ่มเบะคล้ายจะร้องออกมาอยู่แล้ว


            "พี่โกรธที่พวกเราแกล้งเพื่อนพี่จนเจ็บตัว แต่ที่พี่โกรธและไม่ชอบที่สุดคือ การที่พวกเราทำอย่างนั้น เพราะมันจะทำให้คนอื่นมองพวกเราว่าเป็นเด็กไม่ดี" 


           "แต่ตอนนี้ ไม่โกรธแล้ว เสียใจมากกว่าที่ทำพวกเราร้องไห้" พี่ชายคนโตของบ้านยืนตัวสั่นจนผมต้องเอ่ยเรียก

     
            "จินยองมาหาพี่มา" ผมอ้าแขนรอรับคนที่กำลังเดินมาจนเขาเข้ามากอดผม ผมถึงได้กอดตอบ


            "กอดด้วย" เสียงของแฝดสองคนทำให้ผมผละกอดน้องออกก่อนจะปล่อยให้เด็กสามคนกอดผมเอาไว้ 


            "เพื่อนพี่บอกว่ามันก็ผิดด้วยที่กวนพวกเราก่อน พี่ขอโทษนะ" 


             "พี่ไม่ผิดอะไรสักหน่อย พวกผมผิดเอง" ไอ้เด็กเขี้ยวเอ้ย 


.             "มันบอกอีกว่า...พวกเราหวงพี่" เอ่ยบอกอย่างติดตลก แต่เด็กๆดูไม่ตลกกับผมเลย


             "ใช่ พวกเราหวง"

             "พี่คนนั้นเขาบอกว่าพี่แพทเป็นของเขาอ่ะ ยังมีหน้ามาบอกอีกว่าตัวพี่หอม แก้มพี่ก็นุ่ม พวกผมหวงพี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว" จีฮุนมองผมด้วยความจริงจัง สองคนที่เหลือก็ด้วย 



            "เป็นเด็กขี้หวงของหรือไงกันนะ หวงพี่เลี้ยงด้วย" อยากจะพูดต่อว่าไม่ใช่เด็กน้อยๆแล้วนะก็กลัวถูกงอนเลยเก็บไว้ในใจแทน


            "ขนาดนี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ" 


            "พี่นี่จริงๆเลย" อ้าว ถูกเด็กทำหน้าเหนื่อยใจใส่สะงั้น นี่ผมผิดอะไรเนี่ย


             "พวกผมหวง เพราะพวกผมชอบพี่ เข้าใจไหมครับ ชอบแบบอยากได้เป็นคนรัก อยากกอด อยากหอมอยากจูบ อยาก..." ผมยกมือขึ้นปรามไม่ให้อูจินพูดต่อ



            "พอๆเข้าใจแล้ว เจ้าพวกแก่แดด" หน้าร้อนจนรู้สึกได้ นี่เขินเด็กเหรอเนี่ยหมดกัน

            "ห่างกับพี่แค่ห้าหกปีเองเถอะ" 

            "ดึกแล้วแยกย้ายกันนอนนะ พี่ไปล่ะ" ไม่อยากอยู่เถียงต่อผมเลยรีบลุกหนี ที่จริงกลัวโดนจับได้ว่าเขิน


            "เปลี่ยนเรื่องเลย ตกลงพวกผมจะจีบพี่นะ" จีบบ้าจีบบออะไรวะ ไม่รู้ด้วยแล้ว


            "ไปนอนไป" ทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะรีบเดินเข้าห้องตัวเองแล้วล็อคประตู อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมให้มานอนด้วย แค่นี้หัวใจก็ทำงานหนักมากพอแล้ว

.
.
.
.
              หลังจากวันที่เจ้าเด็กพวกนั้นบอกจะจีบผม ก็ดูเหมือนแต่ละคนจะเปลี่ยนไป เจ้าสองแฝด ไม่ใช่แฝดนรกเหมือนเดิม ตั้งใจเรียนเชื่อฟังไม่ทำให้เหนื่อย แต่ก็มีบ้างที่เนียนหอมเนียนกอด ส่วนพี่ชายคนโตอย่างจินยองก็พูดมากขึ้นยิ้มบ่อยขึ้นและลวนลามเก่งขึ้น...อย่างเช่นตอนนี้....


              "ตรงนี้ทำอย่างนี้ใช่ไหมครับ" ผมกำลังนิ่งค้างอยู่ในวงแขนของคนที่นั่งซ้อนหลังผมอยู่อย่างจินยอง


              "ชะ ใช่แล้ว" เสียงนี่ก็สั่นจัง ผมเห็นนะว่าเจ้าเด็กหน้าตายมันยิ้มน่ะ


              "พี่น่ารักจัง" "ฟอด" แก้มของผมถูกหอม เอวของผมก็ถูกกอด หัวใจทำงานหนักมากไปแล้ว เอาจินยองเด็กว่าง่ายที่แสนน่ารักของผมคืนมาที....

.
.
.
.
             "พี่ชอบตัวละครตัวไหนอ่ะ" สายตาที่กำลังจดจ้องการ์ตูนที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทีวีจำต้องละไปมองเด็กแฝดตัวอวบที่ถามขึ้น


              "พี่เหรอ พี่ชอบสึนะ...." ตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม ผมชอบสึนะจริงๆนะ คุณคงเคยได้ยินชื่อการ์ตูนเรื่องรีบอร์นใช่ไหม ใครหลายคนอาจจะชอบฮิบาริ แต่ผมกลับตกหลุมรักสึนะเข้าเต็มๆเลย



              "ทำไมถึงชอบสึนะล่ะครับ" เจ้าเด็กเขี้ยวหันมาถามผมอย่างสนใจ


             "ก็สึนะน่ะถึงจะเป็นเจ้าคนจอมห่วย แต่พอเวลาที่ต้องสู้ สึนะก็ไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆไม่ใช่เหรอ ในตอนที่ต้องปกป้องพวกพ้องและคนที่รัก เขาก็ไม่เคยวิ่งหนี กลับกัน ในเวลาที่กลัวจนตัวสั่นสึนะยังเอาตัวที่สั่นเทาไปบังคนที่ตัวเองรักเพื่อปกป้องคนรักไม่ให้เป็นอันตราย คิดคำนึงถึงคนรอบข้าง ห่วงใยและเห็นใจคนอื่น เท่าที่พี่ดูรีบอร์นมา ก็ไม่เห็นจะมีตรงไหนที่ทำให้รู้สึกว่าสึนะไม่ควรได้รับความรักและการชื่นชมจากพี่เลยนะ" 


            "น่ารัก..." 

.          "ใช่ไหมล่ะ สึนะน่ะ"


            "พวกผมไม่ได้หมายถึงสึนะ" อูจินพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ผมจะทันได้พูดจบ


            "แต่พวกผมหมายถึงพี่..." ตามมาด้วยจีฮุน..


            "พวกผมชอบพี่..."


            "และตั้งแต่ที่รู้จักกันมาจะครบสามเดือน ไม่มีตรงไหนเลยที่พี่จะไม่สมควรถูกรักในสายตาและความรู้สึกของพวกผม..." ให้ตายเถอะ...ผมได้แต่นั่งหน้าเห่อร้อนจ้องหน้าจอทีวีอยู่แบบนั้นเพราะทำตัวไม่ถูกส่วนสองคนต้นเหตุที่นั่งขนาบข้างผมอยู่ก็จับมือผมไปกุมคนละข้างแล้วนั่งดูการ์ตูนต่อด้วยรอยยิ้ม... ไม่ยุติธรรมเลยทำไมคนถูกจีบหัวใจต้องทำงานหนักขนาดนี้ด้วย...

.
.
.
.
             "พวกเด็กๆดื้อมากรึเปล่าจ๊ะหนูแพท" วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะหมดสัญญาจ้าง คุณนายปาร์คกลับมาบ้านพร้อมของฝากมากมาย มันควรจะเป็นวันที่ผมรู้สึกมีความสุข...แต่กลับไม่ใช่เลย



            "ไม่เลยครับคุณน้า" ทั้งสามคนน่ารักมาก ถึงจะชอบกอดชอบหอม แต่ก็เชื่อฟังและทำตัวดี ยกเว้นเสียก็แต่วันนี้ที่การเรียนการสอนและการดูแลเด็กๆครั้งสุดท้าย ทั้งสามคนเงียบและไม่ก่อกวนเหมือนเคยจนผมรู้สึกใจหาย


            "เดี๋ยวน้าต้องไปประชุมภาคค่ำเสียดายจังที่ไม่ได้จัดปาร์ตี้ขอบคุณและอำลาหนูเลย" 

.          
          "ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ของฝากที่คุณน้าซื้อมาให้ผมก็ขอบคุณมากๆแล้วครับ" 


           "หนูแพทนี่น่ารักจริงๆเลย งั้นหนูไปพักผ่อนเถอะจ้ะจะได้มีเวลาเตรียมตัวเก็บของเดี๋ยวพรุ่งนี้น้าจะให้คนรถไปส่งที่บ้าน" 


           "ครับคุณน้า" ผมโค้งตัวลาจากนายจ้างที่กำลังจะกลายเป็นอดีตก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนที่เป็นที่พักของตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างคนหมดแรง ...รู้สึกใจหายจริงๆนะ จะไม่ได้อยู่กับเจ้าเด็กสามพี่น้องอีกแล้วเหรอ...อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาซะอย่างนั้น ร้องไห้เงียบๆอยู่สักพักก็สัมผัสได้ถึงแรงยวบลงของที่นอนพร้อมกับนิ้วอุ่นที่เกลี่ยสัมผัสไปรอบแก้มของผมอย่างแผ่วเบา


            "ร้องไห้ทำไมครับ" จินยองประคองตัวของผมให้ลุกขึ้นนั่งแล้วกุมมือผมเอาไว้ส่วนเจ้าสองแฝดก็กอดผมเหมือนเด็กที่เกาะติดผู้ปกครองของตัวเอง ตาของเด็กสามคนนี้มีร่องรอยของการร้องไห้ไม่ต่างจากผมเลย...


            "ใจหายน่ะ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับบ้านแล้ว ไม่มีเด็กจอมเนียนมาก่อกวนคงต้องเหงาแน่ๆ" 

           "พวกผมก็เหมือนกัน"

           "ไม่มีพี่อยู่คงรู้สึกขาด...และคิดถึง" เด็กแฝดกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มือของผมถูกกุมกระชับโดยจินยอง...สัมผัสพวกนี้ยิ่งทำให้ผมอยากร้องไห้


           "พี่จะไปเรียนต่อนานหรือเปล่าครับ" 


            "คงสี่ปีน่ะ กะจะคว้าปริญญาเอกมาด้วยเลย" ผมตอบคำถามจินยองไปด้วยเสียงสั่นๆ 


            "สี่ปี...อย่าขาดการติดต่อกันนะครับ"


            "สี่ปีที่ว่านี้ อย่าหวั่นไหวกับใคร" 


            "อย่าให้ใครเข้าใกล้เหมือนที่พวกผมได้เข้าใกล้.."


             "อย่าให้ใครจีบพี่เหมือนพวกผมได้รึเปล่า" เป็นจินยองที่มองตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอน ไอ้สองแฝดก็คงอยากพูดเหมือนกันแต่ตอนนี้ได้แต่ร้องไห้จนตัวสั่นกอดผมอยู่เงียบๆ



            "ถึงพวกผมจะยังไม่โตพอในสายตาของพี่ แต่พวกผมก็มั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่อพี่มันจริงจังแค่ไหน...รับปากพวกผมได้ไหมครับ" นี่คืออีกสิ่งที่ผมกลัว ความจริงจังที่ว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหน ยอมรับว่าหวั่นไหวและเปิดใจให้เด็กสามคนนี้มากพอที่ถ้าหากว่ากลับมาเจอกันแล้วเด็กพวกนี้มีคนรักของตัวเอง ผมก็คงเจ็บปวดมากๆ ผมกลัวว่าถ้าผมปล่อยให้ใจของตัวเองถลำลึกไปมากกว่านี้แล้วปลายทางจะมีแต่ความเจ็บปวด 

.
            "พวกนายยังมีสังคมที่ต้องเจอในอนาคต มีคนอีกหลายคนวนเวียนเข้ามาในชีวิตและหนึ่งในนั้นอาจเป็นคนที่พวกนายอยากจะรักจริงๆก็ได้..." ปากของผมถูกปิดด้วยจูบที่แฝงความหงุดหงิดของจินยองเอาไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนจูบออก



            "พี่กลัวผมรู้ อนาคตคือสิ่งที่ไม่แน่นอน แต่ความแน่นอนที่พวกผมยืนยันได้คือ ทั้งผมคนนี้ และสองแฝด รักพี่ รักและจะรอพี่...." เจ้าสองแฝดกระชับกอดยืนยันคำพูดของพี่คนโตเพื่อให้ผมได้มั่นใจ...



            "ก็ได้พี่รับปาก...และถ้าสี่ปีนี้พวกนายยังมั่นคง ยังคงยืนยันและรู้สึกกับพี่เหมือนเดิม วันที่พี่กลับมา....พี่จะยอมอยู่กับพวกนายในฐานะของคนรักอย่างไม่มีข้อแม้" 


           "ขอบคุณนะครับ...รักพี่นะ" ผมจะรอ....วันที่ได้กลับมาหาเจ้าพวกนี้แล้วกัน เอาเถอะถึงปลายทางมันจะไม่สดใส ผมก็จะลองเสี่ยงดู
.
.
.
.
.
.
.




4 years later...


            
             ผมสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดเมื่อเท้าสัมผัสลงบนพื้นสนามบินในประเทศบ้านเกิดของตัวเอง คิดถึงจัง... ไม่รู้ว่าเด็กสามคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง สี่ปี่ที่ผ่านมาผมยุ่งมากๆจนได้คุยกับเจ้าสามคนนั้นนับครั้งได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้ยังคงรอผมอยู่ไหม หรือมีคนอื่นไปแล้ว การไปอยู่ต่างถิ่นด้วยตัวคนเดียวทำให้ผมได้มีเวลาคิดไตร่ตรองและทำความเข้าใจกับทุกอย่าง อย่างน้อยผมก็ทำใจได้หากว่าสามคนนั้นไม่ได้รอผมแล้ว... ไม่ใช่ว่าผมมีคนอื่นหรือเปิดใจให้ใคร ใจของผมก็ยังคงคิดถึงแต่ลูกชายตระกูลปาร์คเหมือนเดิมนั่นแหละ เพียงแต่ผมแค่ทำใจมาบ้าง...เพราะถ้ากลายเป็นคนที่ถูกลืมจะได้ตั้งรับทันเท่านั้นเอง....

.          ระยะทางที่ห่างกันวันเวลาทั้งหมดมันทำให้ผมมั่นใจว่าผม...ตกหลุมรักสามพี่น้องนั่นเข้าไปแล้วจริงๆ ยิ่งรู้ความรู้สึกกลัวมันก็ยิ่งเกิด แล้วยิ่งไม่ค่อยได้ติดต่อกัน ไม่ได้คุย ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง ....ผมก็ยิ่งต้องทำใจไว้


            เข็นกระเป๋าเพื่อจะไปยังประตูทางออกพลางคิดอะไรในหัวให้ยุ่งไปหมดโดยไม่ทันสังเกตว่าตัวเองกำลังถูกจับจ้องอยู่ จนรถเข็นกระเป๋าถูกจับให้หยุดด้วยมือของใครบางคนนั่นแหละ


           "เหม่ออะไรครับ เดี๋ยวก็เข็นไปชนคนอื่นหรอก" กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วร่างกายของคนที่พูดกับผม น้ำตาบ้าๆไหลลงมาเองโดยอัตโนมัติ...

            "จินยอง.." คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าระบายยิ้มออกมาเมื่อผมเอ่ยเรียกชื่อเขา


            "ย๊าห์!!! จินยองทำอะไรพี่แพทน่ะ" 


            "ทำไมพี่แพทถึงร้องไห้" คนสองคนที่พึ่งเดินเข้ามาหาเอ่ยถามจินยองด้วยความไม่พอใจเล็กๆ ...ในขณะที่ผมกำลังยิ้มออกมาทั้งน้ำตา


            "จินยองไม่ได้ทำอะไรพี่หรอก ที่พี่ร้องเพราะไม่คิดว่าพวกเราจะมาต่างหาก" 


            "ทำไมถึงจะไม่มาล่ะครับ...คนที่เรารอมาตลอดสี่ปีกลับมาทั้งที" จีฮุนที่ดูโตขึ้นพูดกับผมพร้อมมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง


            "คิดถึงพี่มากๆเลยรู้ไหมครับ" เจ้าเด็กเขี้ยวเอ่ยออกมาแล้วยิ้มจนตาปิด



            "สี่ปีที่ผ่านมา...พวกผมกาปฏิทินรอทุกวันเลยนะ พวกผมตั้งใจเรียนสอบเข้ามหาลัยอันดับหนึ่ง ก็เพื่อทำให้อนาคตดูมั่นคง และรอให้พี่กลับมาเห็นว่าพวกผมโตพอแล้วที่จะเป็นคนรักที่ดีของพี่" 



            "พวกผมยังคงรักและรู้สึกกับพี่เหมือนเดิม มันอาจจะมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ แล้วพี่ล่ะครับเปลี่ยนไปหรือเปล่า...." แววตาของสามพี่น้องวูบไหวเมื่อจินยองถามคำถามสุดท้ายออกมา... ไม่ใช่แค่ผมที่กลัว คนที่รอผมก็กลัวและกังวลไม่ต่างกันสินะ


            "เปลี่ยนสิ..." ผมเห็นประกายความเสียใจชัดเจนในดวงตาคมของคนสามคนที่มองมา...ใจกระตุกเลย


             "เปลี่ยนจากเริ่มรู้สึกมาเป็นรัก....ทั้งรักและคิดถึง คำตอบของพี่ที่เคยบอกว่ากลับมาจะตอบรับน่ะ พี่ยังยืนยันคำตอบนั้นอยู่นะ" รอยยิ้มถูกแต่งแต้มไปทั่วริมฝีปากของเราทั้งสี่คน


               "พี่เป็นคนรักของพวกผมแล้วนะ" รถเข็นกระเป๋าถูกแย่งไปเข็นโดยจินยองก่อนที่พวกเราจะพากันเดินออกจากสนามบิน


                "งั้นคืนนี้ ไปนอนคอนโดพวกผมนะครับ" จีฮุนเดินมาโอบเอวผมเพื่อพาไปที่รถพร้อมกระซิบบอกที่ข้างหู 


                "พวกผมคิดถึง" แล้วก็เป็นเจ้าเด็กเขี้ยวที่พูดปิดท้าย สิ่งที่เหมือนเดิมยิ่งกว่าเหมือนก็คือความเนียนสินะ แล้วดูจากสายตาแล้วคืนนี้ผมคงรอดยากแน่ๆ ..


                "ก็ได้ แต่พากลับบ้านก่อนนะตกลงไหม" เอาเถอะ...ถือว่าตอบแทนที่อดทนรอผมมาตลอดสี่ปีก็แล้วกัน....

                

            
               


..................................................Happy Ending........................................................



ด้วยรักและคิดถึง ขอโทษที่อัพช้านะคะ










               


             




            

          


           


                



              





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #1419 jemsin (@jemsin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 17:40
    4 years ago ? 4 years later ??? ????
    #1419
    1
  2. วันที่ 7 กันยายน 2560 / 01:19
    เขินมาก ฮือออ เอ็นดูเด็กแฝดอยากหยิกแก้ม อยากเปย์จนหมดบัญชีธนาคาร จินยองนี่แบบหล่อมาก ฮรุก อยากได้น้องงงง อินฉาคุณควอนเขานะคะ ฮอลลลล
    #1214
    0
  3. #1212 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 01:09
    ฮื่อ น่ารักมาก;///;
    #1212
    0
  4. #1209 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:51
    ดงฮันกับแทดงจะรู้สึกยังไงดีก็เป็นห่วงนะ แต่เหมือนสมควรโดนนิดหน่อย แก๊ง JBJ มาหมดเลยเด้ออออ ฉันรักพวกเขา แงง แพ้ แพ้จินยองมากๆค่ะ คือแบบแพ้ทางคนบบนี้สุดอะไรสุดจริงๆ ส่วนจีฮุนบทน้อยแต่ร้อยท่า(?) อูจินเจ้าเขี้ยวดูน่าแกล้งมากๆ สุดท้ายฮยบ.คนงามน่ารักกกก
    #1209
    0
  5. #1202 JKkookki (@JKkookki) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 10:13
    ฮรุกกกกกก
    #1202
    0
  6. #1201 penquinx (@ployploylullaby) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 10:00
    โห้ยยเต็มที่มาก5555555 ฮืออ ชอบมากเลยย ติดตามน้าาา
    #1201
    0
  7. #1200 chompoops88 (@chompoops88) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 09:11
    โอ้ยยย 4p เขิงงงงงงง
    #1200
    0
  8. #1199 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 09:03
    งื้อออออ ชอบบบบ ดีต่อใจจจจ ชอบหลายๆพีแบบนี้ เนื้อเรื่องก็ดี ดีมากกกก ขออีกๆค่า
    #1199
    0
  9. #1198 Jetty Kris (@jetty101) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:52
    โอ้ยเขิงงง เขิงมาก เขิงสุดๆ >////<
    #1198
    0
  10. #1197 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:11
    เขินอ่าาาาาา ชอบความรอกันและกันเสมอ แล้วก็อยากทราบว่าไม่มีต่อช่วงนั้นหรือคะ//ยิ้มชั่วร้าย
    #1197
    0
  11. #1196 Jannie8761 (@janny_8761) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:02
    ฮือหืออออ คือดีงามอ่ะดีงามมาก ฮือออ ขอแบบนี้อีกได้มั้ยคะ T0T
    #1196
    0
  12. #1195 a-ndrem (@a-ndrem) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 06:46
    โอ้ยยย คือมันดีมาก ยิ้มจนปวดแก้มหมดแล้ววว ชอบมากกกกกก
    #1195
    0
  13. #1193 PinkPigJJ (@PinkPigJJ) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:48
    จินยองงงงงก็ด้วยเหรอ อิอิชอบเด้อ พี่แพทอย่าดุน้องเล้ยยยยยยยคนสวยยย
    #1193
    0
  14. #1192 Rbhb (@Rbhb) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:41
    เด็กๆต้องทำอะไรเพื่อนพี่แพทแน่ๆเลย เอ๊ะ หรือพี่แพทเองนะ 
    #1192
    0
  15. #1191 Jannie8761 (@janny_8761) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 19:44
    เด็กๆทำอะไรพี่แพทคะ???
    #1191
    0
  16. #1190 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 14:44
    รอนะคะะะะ ชอบมากกกก
    #1190
    0
  17. #1189 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 13:13
    น้องทำอะไรคุณพี่อ่ะ งื้อ
    #1189
    0
  18. #1188 แพนด้าเมากัญชาat (@chiharru) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 09:52
    หูยยยฟิน เอ๊ะมีแววดราม่ารึเปล่าเห็นแล้วใจไม่ดี อีเด็กดอกไม้ทั้งสามไปทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจลูก
    #1188
    0
  19. #1187 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 08:09
    ฮือ รอไรท์นะคะ ชอบสามพีๆๆๆๆๆๆ
    #1187
    1
  20. #1185 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 02:05
    รอไรท์อัพอยู่ทุกวันเลยเด้ออออ
    #1185
    0
  21. #1184 dearlychpd ♡ (@violy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 01:29
    กรั่กๆๆๆๆ เจอแฝดนรกเข้าไป ถึงกับอยากร้องไห้55555555
    #1184
    0
  22. #1183 PinkPigJJ (@PinkPigJJ) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 23:03
    วงวารเด้อหมวย เจอแฝดเข้าไป555555555
    #1183
    0
  23. #1182 p_cosicosi (@p_cosicosi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:32
    โอ้ยยยยยชอบบบบบเรือโคตรผี5555
    #1182
    0
  24. #1181 แพนด้าเมากัญชาat (@chiharru) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 19:26
    หมวยลูก... แม่ว่าหนูไม่น่ารอด โดนแน่ๆ..
    #1181
    0
  25. #1180 Wwrm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 13:25
    ชอบความรู้สึกนี้จัง พี่แพทของเด็กๆ

    สามเดือนนี่จะรอดเงื้อมมือน้องมั้ยเนี่ย
    #1180
    0