SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,173 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,347 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    148

    Overall
    53,173

ตอนที่ 32 : Only we know...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61

           
Only we know









               "แกเขายังไม่เลิกกันอีกเหรอวะ ฉันก็คิดว่าคุณชายของบริหารจะอยากลองของแปลกเล่นๆ นี่จะปีหนึ่งแล้วก็ยังไม่เลิกกันอีก"

               "เออ โคตรจะไม่เหมาะกันเลย คุณชายผู้เพรียบพร้อมกับไอ้เฉิ่มของศิลปศาสตร์นี่ดูยังไงก็โคตรจะไม่เข้ากัน"

               "เหมือนสีขาวกับสีดำเลย โคตรตรงกันข้าม" ผมยิ้มเยาะให้กับคำพูดเหล่านั้นที่มักจะได้ยินอยู่เสมอ ยิ่งในตอนที่เด็กบริหารอย่างผมมาเหยียบที่ตึกเรียนรวมเพื่อมารับใครบางคน คำนินทาพวกนั้นก็ยิ่งมีมากจนอยากจะถามว่า จะมายุ่งอะไรกับชีวิตของผมกับคนรักนักหนา สำหรับผมน่ะไม่แคร์อะไรหรอก สิ่งที่แคร์ก็มีแต่คำพูดไม่ดีของคนอื่นจะทำให้คนที่ผมรักรู้สึกไม่ดีก็เท่านั้น

              
               "ให้นั่งรอแค่ห้านาทีถึงกับต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดเลยเหรอคุณ" เสียงที่คุ้ยเคยกับร่างสูงระหงที่ปรากฏในกรอบสายตา จุดรอยยิ้มให้เกิดขึ้นบนริมฝีปากของผมได้อย่างง่ายดาย เหมือนลืมความหงุดหงิดไปจนหมดสิ้น

              "เปลี่ยนอารมณ์ไวเหลือเกิน กลับกันจะได้แวะซื้อของเข้าห้อง" 


               "รับบัญชาครับคุณแพทริค" หัวเราะออกมาเบาๆเมื่อถูกแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ของคนที่ทำหน้าง่วงมาสะพายแทน ตาที่ตี่อยู่แล้วพอมีความง่วงมาเสริมก็ยิ่งแทบปิดลงเป็นขีดเดียวเข้าไปใหญ่ ด้วยความที่กลัวว่าอีกคนจะสะดุดหินหรืออากาศล้ม จึงจับมือเรียวของอีกคนไว้เพื่อจับจูงให้เดินตรงทาง ถึงจุดประสงค์จริงๆมันจะอยู่ที่การตอกย้ำความอิจฉาตาร้อนของใครหลายๆคนก็เถอะ ดีหน่อยที่วันนี้คนของผมดูท่าจะง่วงมากๆ เลยไม่ได้ขัดขืน ลองเป็นเวลาปกติผมอาจโดนมองแรงสะบัดมือหนีไปแล้วก็ได้ ไหนๆก็ไหนๆแล้วจากจับมือธรรมดาผมก็เปลี่ยนเป็นการเดินโอบเอวประคองคนง่วงแทนมันซะเลย ไม่กี่วิเพจมอคงลงภาพพร้อมข่าวเม้าท์ แต่ก็อย่างที่บอกผมไม่สนใจหรอก...พอดีอยากเห็นพวกคนปากดีขี้อิจฉาและชอบนินทาอกแตกตาย 

                 คนพวกนั้นน่ะต่างก็มองว่าผมเปรียบเหมือนสีขาวและแพทริคเป็นเหมือนจุดดำด่างพร้อยมีตำหนิ เราทั้งสองคนไม่เหมาะสมกัน พวกเขามองแต่ภายนอกและตัดสินกันไปต่างๆนาๆ ทั้งๆที่ความจริงแล้วคนที่เป็นสีขาวน่ะคือแพทริคต่างหาก ส่วนสีดำน่ะคือผมเอง

.
.
.
.

              "เย็นนี้คุณแพทริคอยากทานอะไรครับ" เอ่ยถามออกไปเมื่อจัดของเข้าตู้เย็นเสร็จ แต่เมื่อไร้เสียงตอบรับจึงต้องเดินออกจากโซนเคาน์เตอร์ห้องครัวไปยังโซฟาที่คนถูกถามนั่งดูหนังอยู่ 

   
              "หลับซะงั้นล่ะ" เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนออกเบาๆก่อนจะถอดแว่นตาทรงกลมที่แสนหนาออกจากใบหน้าของคนหลับ


              "เด็กยักษ์ขี้เซา" กดจมูกลงบนแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วถอยออกมาจัดท่าทางให้อีกคนนอนสบายขึ้นบนโซฟาชุดตัวใหญ่ นอนลงข้างๆมองคนนอนหลับด้วยความเอ็นดู พรุ่งนี้ก็ครบรอบหนึ่งปีแล้วกับการคบกันในสถานะคนรัก เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเด็กศิลปศาสตร์จอมเฉิ่มคนนี้คือใคร ภาพลักษณ์คุณชายมันก็แค่เปลือกนอกความจริงแล้วผมก็ผู้ชายคนหนึ่งที่เที่ยวผับ ดื่มเหล้าคั่วหญิงบ้างเป็นบางครั้งแต่สิ่งที่ดีคงเป็นการเรียนที่ไม่เคยตกลง พอมันถึงจุดๆหนึ่งผมก็รู้สึกเบื่อชีวิตการอยู่ในคอนโดที่แสนสบาย เบื่อการออกไปท่องราตรี จนมีความคิดแปลกๆ คือการอยากลองหาประสบการณ์ใหม่ๆ ถึงได้ย้ายตัวเองจากคอนโดเข้าไปอยู่หอในแทน


                ตอนที่ย้ายเข้าไปในหอในแล้วได้เจอรูมเมทของตัวเอง ตอนนั้นผมรู้สึกคิดผิดมากอยากจะขนของกลับคอนโดมันซะเดี๋ยวนั้น คนอะไรพูดโคตรตรง แต่ไม่ใช้คำหยาบรักความสะอาดจนน่าแกล้งทำห้องให้รก ชอบทำหน้ามึนๆง่วงๆ ใส่แว่นหนาเตอะผมก็ยุ่งตลอดเวลาดูไม่น่าผูกมิตรด้วยเลยสักนิด สิ่งที่ทำให้ผมเลือกอยู่ต่อคือความอยากแกล้งอยากเอาชนะและอยากอยู่กวนประสาทรูมเมทของตัวเองให้หัวร้อนเล่น เพราะเวลาที่อีกคนหลุดบ่นยาวๆมันดูตลกและทำให้ผมอารมณ์ดี ช่วงอาทิตย์แรกตีกันจนหอแทบพัง

                ผมก่อกวนรูมเมทของตัวเองเป็นกิจวัตรประจำวัน ไม่มีความเบื่อหน่าย ไม่สนใจที่จะออกไปดื่มหรือพาสาวขึ้นเตียงเหมือนอย่างเคย เลิกเรียนก็ต้องรีบกลับหอจนเพื่อนสนิทล้อ ไปๆมาๆก็ดันตกหลุมรัก รูมเมทของตัวเองซะได้ สุดท้ายก็ได้คบกันเพราะคืนฝนตกที่อีกคนวิ่งตากฝนกลับมาแล้วผมเป็นคนเช็ดผมให้คนบ้าอะไรโคตรน่ารัก ปากก็โคตรน่าจูบ ยิ่งพอถอดแว่นยิ่งทำให้ผมใจสั่นเผลอล่อลวงและจับปล้ำมันซะวันนั้นเลย 


              "ทำไมถึงมีอิทธิพลต่อใจผมขนาดนี้กันนะคุณน่ะ" 
.
.
.
.
.
.
.
             "คุณตื่นได้แล้ว" แรงเขย่าที่แขนกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยปลุกให้ผมรู้สึกตัวตื่น 


              "ตื่นนานรึยัง" ถามออกไปพร้อมกับรวบตัวของอีกคนให้ลงมานอนข้างๆแล้วกอดเอาไว้ ไม่รู้ว่าเผลอนอนมองอีกคนจนหลับไปตั้งแต่ตอนไหน รู้แค่ตื่นมาก็เจออีกคนอาบน้ำและอยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว


              "นานพอที่จะทำอาหารสำหรับสองคนและอาบน้ำเสร็จนั่นแหละ" คนพูดมองผมตาใสแจ๋วอันตรายจริงๆ ยิ่งไม่ใส่แว่นแบบนี้ยิ่งอันตราย


              "แล้วทำไมไม่ปลุกล่ะ ผมจะได้ช่วยคุณทำ" 


               "ผมเจอแบคตอนที่แบคมารับวิน เห็นบ่นว่าบริหารควิซเยอะ เลยไม่อยากให้คุณเหนื่อยเพิ่ม"

               "ผมก็ไม่อยากให้คุณเหนื่อยอยู่คนเดียวเหมือนกัน เรียนก็หนักพอๆกัน งานของคุณเยอะกว่าคณะผมอีก"


                "แต่ของคุณไม่ใช่แค่งานในวิชาเรียน ไหนจะต้องศึกษางานของบริษัทป๊าของคุณอีก หนักกว่าผมตั้งเยอะ แล้วอีกอย่างแค่ทำอาหารแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก ผมอยากทำให้คุณจริงๆนะ" ดวงตาแสนอ้อน คำพูดแสนน่ารักกับรอยยิ้มของเขากำลังจะฆ่าผมทั้งเป็น 

                "จุ๊บ" เหมือนสติหลุดลอยออกไปจากกายหยาบ แขนขานิ่งค้างไร้การเคลื่อนไหวจนถูกคนจู่โจมขโมยจูบบนริมฝีปากดึงแขนให้ลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะอาหารผมถึงได้สติ เกิดอะไรขึ้นกับคนรักของผมกันนะ ถึงปกติจะน่ารักอยู่แล้ว...แต่นี่มันเกินไป

.
.
.
.
.
              หัวใจผมยังคงทำงานหนักอย่างต่อเนื่องเมื่อถูกอ้อนในเลเวลที่สูงกว่าธรรมดาที่อีกคนเป็น กว่าจะกินข้าวอาบน้ำดูหนังจนจะเข้านอนหัวใจของผมก็แทบวายไปหลายร้อยรอบแล้ว

              "เที่ยงคืนหนึ่งนาที" คนที่นอนข้างๆ ผมพรึมพรำออกมาเบาๆ ก่อนที่ผมจะรู้สึกถึงแรงกดทับบนลำตัวของตัวเอง

              "จะนอนบนตัวผมเหรอหืม" เกลี่ยแก้มเนียนของอีกคนอย่างเอ็นดู


               "คุณง่วงรึยัง" เขาไม่ได้ตอบคำถามผมแต่ถามอีกคำถามออกมาแทน

         
               "ยังครับ มีอะไรครับคุณ" 

               "เริ่มวันใหม่แล้วนะ...วันนี้ของเมื่อปีที่แล้วคุณขอผมคบ.. แต่ปีนี้ผมจะเป็นคนขอคุณ รักและอยู่กับผมไปนานๆนะคุณชาย" ทำไมถึงเป็นคนที่น่ารักได้ถึงขนาดนี้กันวะคนเรา

               "หัวใจของคุณเต้นแรงจัง" พูดจบคนพูดก็แนบหูลงบนอกของผมเพื่อยืนยันว่าได้ยินเสียงและสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจของผมจริงๆ 

               "ก็เพราะคุณนั่นแหละ น่ารักจนหัวใจผมทำงานหนักไปหมดแล้ว" 

               "เป็นต้นเหตุยังจะมายิ้มอีก ผมมีของขวัญจะให้ด้วย" ผมเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงและหยิบกล่องกำมะหยี่สีกรมออกมา 

               "เปิดดูสิ" กล่องถูกเปิดออกด้วยมือของคนที่นอนอยู่บนตัวของผม 

               "แหวนคู่..." ตาเรียวที่ชอบหบีลงดวลาที่เจ้าตัวยิ้มชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ ที่มีประกายของความตื้นตันอยู่ลึกๆ 

               "อีกไม่กี่เดือนเราก็จะจบปี่สี่กันแล้ว...ถึงเราจะคบกันแค่หนึ่งปี และรู้จักกันแค่ปีกว่าๆ แต่คุณคือคนที่ผมมั่นใจ ว่าจะรักไปจนแก่เฒ่า แหวนคู่ที่ผมให้นอกจากจะเป็นของขวัญวันครบรอบแล้ว ผมขอใช้มันเป็นของที่ขอคุณหมั้น.... แพทริคครับคุณอยากรับของขวัญชิ้นนี้รึเปล่า" 

               "อยากสิครับ" เราต่างคนต่างสวมแหวนให้กัน ก่อนที่จะยิ้มกว้างๆออกมา... 

                "ผมก็มีของขวัญจะให้คุณด้วย" 

                "ที่จริงคุณไม่ต้องให้อะไรกับผมก็ได้ แค่คุณยังอยู่ข้างๆผมตรงนี้ผมก็มีความสุขมากๆแล้ว"

                "คุณไม่อยากได้เหรอ"

               
                "ไม่ใช่สักหน่อย อะไรที่คุณให้ผมก็อยากได้ทั้งนั้นแหละ" 


                "พูดดี งั้นเอาของขวัญไป" แขนเรียวถูกยื่นมาตรงหน้าผม พร้อมกับใบหน้าที่ขัดเขินน้อยๆ สิ่งเหล่านั้นทำให้ผมไม่เข้าใจนิดหน่อยเลยเผลอทำคิ้วขมวดออกไป


                 "ถกแขนเสื้อข้างซ้ายผมขึ้นทีสิ" ผมทำตามที่ออกคนบอกอย่างว่าง่าย


                 "คุณ..." เอ่ยถามออกไปอย่างตกใจ มองข้อมือขาวที่มีริบบิ้นผูกเป็นโบว์สลับกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีของอีกคนไปมา


                 "ไม่ต้องมองเลย ก็ไม่รู้จะให้อะไร เร็นเลยบอกว่าให้ทำแบบนี้ คุณน่าจะชอบ" คงต้องพาเพื่อนหน้าสวยของแพทริคไปเลี้ยงมื้อใหญ่ซะหน่อยแล้วล่ะ


                 "ที่อ้อนเยอะๆทำตัวน่ารักผิดปกตินี่เร็นก็บอกมางั้นเหรอ"


                "เปล่า อันนั้นแค่อยากทำ ปกติดุใส่คุณบ่อยๆเลยอยากน่ารักดูบ้าง กลัวคุณเบื่อ"

                "ที่เป็นอยู่ก็น่ารักพอแล้ว แค่นี้ผมก็ไปไหนไม่รอดแล้วครับคุณ" 

                "รักคุณนะ" คนตัวขาววาดแขนสองข้างขึ้นมาคล้องของของผมเอาไว้ ก่อนที่จะจูบปลายคางของผมเบาๆ ... วินาทีนี้ต่อให้ผมถือศีลอดผมก็จะไม่ทน

                "ผมแกะของขวัญได้รึยังครับ"


                "มันเป็นสิทธิ์ของคุณตั้งแต่ที่ผมให้แล้วล่ะ" 

               "น่ารักขนาดนี้ ถ้าผมหยุดตอนเช้าจะมาโกรธย้อนหลังไม่ได้นะ" ปากของผมถูกปิดด้วยริมฝีปากอวบอิ่มของคนที่นอนเกยคางอยู่บนอก

               "พูดเยอะจัง...แกะของขวัญซักทีสิครับ" 


               "แล้วอีกอย่าง..พรุ่งนี้ผมไม่มีเรียนนะ" 


               ":)" ถึงมีก็คงไปไม่ไหวแน่ๆ ผมรับประกันได้เลย
.
.
.
.
.

                "ไม่ต้องมารับนะวันนี้ คงนอนในห้องเขียนแบบ อาจารย์เร่งงาน" 


                "กลับไปทำต่อที่ห้องไม่ได้เหรอ" 


                 "แบบอยู่ที่นี่จะให้กลับไปทำที่ห้องได้ไงเล่า วาดภาพเหมือนคน กับฉาก นางแบบเขาก็อยู่ด้วยยันเขียนเสร็จอ่ะ เพื่อนในเซคด้วย รวมอาจารย์อีก อยู่กันเป็นหมู่คณะไม่ต้องห่วง" ไม่ใช่แค่ห่วงหรอกแต่ผมจะหลับลงยังไงถ้าคนที่นอนให้กอดไม่อยู่ด้วย


                "คุณชายไม่งอแงสิ"


                "ผมนอนไม่หลับแน่ๆเลย" 


                "พูดอย่างกับไม่เคยห่างกันอย่างนั้นแหละ" คนตัวขาวยิ้มขำก่อนจะเอาแขนมาคล้องคอผมแล้วออกแรงรั้งให้เข้าไปใกล้ๆ


                "ถ้านอนไม่หลับก็คอลมา ผมเอาสายชาร์จกับพาวเวอร์แบงค์มาครบ ไม่ขาดการติดต่อแน่นอน เดี๋ยวเสร็จแล้วจะรีบโทรบอก โอเคมั้ยครับ" ตาเรียวหยีลงเพราะรอยยิ้มหวานๆของอีกคน ถ้าผมตอบว่าไม่โอเคนี่คงใจร้ายมากๆเลย


                "โอเคครับ" 

                 "อื้ม" สิ้นคำตอบรับริมฝีปากอวบอิ่มก็ประกบลงมาบนริมฝีปากของผม เราแลกจูบกันแบบไม่มีใครยอมใครจนต้องหยุดลงเมื่อได้เวลาที่คนตัวขาวต้องลงจากรถเพื่อไปเข้าเซคเรียน


               "รักคุณนะ" 

               "รักเหมือนกันครับ" คำๆเดิมที่เราบอกกันทุกวันด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยน้อยลง ถึงจะดูน่าเบื่อในสายตาใครแต่มันไม่เคยน่าเบื่อเลยสำหรับเราสองคน 
.
.
.
.
.
               "นี่คุณผมเจ็บนะ" เสียงเอ่ยท้วงจากคนที่โดนลากจากลานจอดรถมาจนถึงห้องนอนดังขึ้นเมื่อแรงบีบจากมือแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆจนเจ้าของแขนเรียวเจ็บไปหมด


               "ไม่เท่ากับที่ผมเจ็บหรอก" ตาคมฉายชัดไปด้วยความโกรธที่ปะปนกับความเสียใจ

               "มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลย ทำไมไม่ฟังกันบ้าง" 

                "คุณจะแก้ตัวว่าไม่ได้ตั้งใจให้มันจูบคุณอย่างนั้นเหรอ"

                "เพี๊ยะ!!!" ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ โดยที่คนลงมือกระทำปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างสุดจะกลั้น

                "ถ้าคุณจะคิดให้ดีคุณจะรู้ว่าผมพยายามดิ้นหนี ผมรักคุณแค่คนเดียว คนที่ผมอยากให้จูบก็มีแต่คุณ" 

               "คุณคนเดียวเลย" น้ำเสียงตัดพ้อนั่นดึงให้สติของคนถูกตบกลับคืนมา 


               "แพทริคผมขอโทษ" มือที่จะยื่นไปซับน้ำตาให้คนรักถูกปัดออกเบาๆ


              "ผมเหนื่อยขอไปอาบน้ำนะครับอยากนอนแล้ว" กลายเป็นคนที่เคยเกรี้ยวกราดในตอนก่อนหน้านี้ต้องมานั่งหงอยรอคนรักของตัวเองอาบน้ำแทน ยอมรับว่าขาดสติตั้งแต่เห็นเพื่อนร่วมเซคหน้าหล่อของคนรักกระชากตัวอีกคนเข้าไปจูบแล้ว ก็รู้ว่ามันแอบมองอยู่ตลอดแต่ไม่คิดว่าจะมีวันที่มันขาดสติจะปล้ำคนรักของเขาในห้องเขียนแบบตอนที่เหลือแค่มันกับแพทริคอยู่

              พอขาดสติก็กระทืบมันจนอ่วมแถมพาลโมโหที่คนรักเข้ามาห้ามจนเผลอปากหมาใส่ไปนั่นแหละ พอมาคิดดูดีๆ คนรักของเขาคงขวัญเสียและต้องการการปลอบโยน ไม่ใช่อะไรที่ทำร้ายจิตใจแบบที่เขาทำ ...เขานี่มันแย่จริงๆเลย


.
.
.


              เสียงสะอื้นในยามวิกาลยิ่งตอกย้ำให้ตัวเขารู้สึกผิดและเสียใจ ตั้งใจว่าจะเคลียร์ตอนที่แพทริคอาบน้ำเสร็จ แต่แค่จะอ้าปากพูดก็ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำพอยอมอาบออกมาอีกทีอีกคนก็นอนห่มผ้าหลับไปแล้ว ซึ่งในตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าอีกคนแกล้งหลับและรอจนแน่ใจว่าเขาหลับถึงได้ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา

              "ไม่ร้องสิคนดี ผมปวดใจไปหมดแล้วนะ" ตวัดแขนโอบรั้งอีกคนเข้ามากอด ก้มลงมองใบหน้าเนียนสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวด

              "ผมขอโทษนะ ตีผมเลยชกผมก็ได้ ถ้ามันจะช่วยลดความรู้สึกเสียใจของคุณลงได้บ้าง แต่คุณอย่าร้องไห้เลยนะครับ ถ้าป๊ากับม๊าผมรู้ผมคงโดนท่านตำหนิแน่ๆที่ทำว่าที่ลูกสะใภ้คนโปรดเสียใจ" 

             "ถ้าผมไม่บอก คุณไม่บอกท่านก็ไม่รู้หรอกครับ ไม่ต้องสนใจผมหรอกผมแค่อยากร้องไห้เฉยๆเดี๋ยวก็หยุด"

            "ผมจะไม่สนใจได้ยังไงกัน คนที่ผมรักร้องไห้ และคนที่เป็นต้นเหตุก็คือผม" 


            "ผมขอโทษนะครับ" ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนหน้าผากเนียน นิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มด้วยความอ่อนโยน

            "ขอโทษที่ปล่อยให้อารมณ์โกรธอยู่เหนือเหตุผลจนทำร้ายความรู้สึกของคุณ ผมขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณเสียใจ" อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อพูดจบ จนคนตัวขาวหยุดร้องไห้

             "อย่าว่าตัวเองสิ ไม่ต้องร้องด้วย ผมหยุดร้องแล้ว"

             "คุณชายงอแง" รอยยิ้มกับน้ำเสียงหยอกล้อที่เข้ามาแทนทีความเสียใจและน้ำตาทำให้คนที่ถูกเรียกว่าคุณชายยิ้มตามออกมาได้อย่างง่ายดาย


             "ผมร้องไห้ก็เพราะผมเสียใจ ผมงอแงง่ายๆก็เพราะมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ และอะไรที่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณไม่ว่าจะน้อยหรือใหญ่มันก็สำคัญต่อผมทั้งนั้น" 

             "ผมรักคุณนะ รักมาก"

             "รักเหมือนกันครับคุณชาย" เหมือนแรงดึงดูดของแม่เหล็กกับโลหะที่ดึงดูดให้วัตถุสองอย่างเข้าหากัน ใบหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้กันจนแทบไม่มีช่องว่าง ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองคนจะประกบเข้าหากัน ต่างคนต่างมอบสัมผัสลึกซึ้งแสนอ่อนหวานให้แก่กันจนจบลงที่การสัมผัสกันจนแนบชิดไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย....
.
.
.
.
.
.


             "ฮื้อ ผมง่วง" เสียงเอ่ยท้วงดังออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเมื่อผมเริ่มออกแรงขยับอีกครั้ง

             "ถ้าเป็นเด็กดีจะได้นอนไว แต่ถ้าดื้อจะไม่ได้นอนนะครับ" ความจริงอยากจะปล่อยให้คนรักของตัวเองได้พักเหมือนกันพราะมันก็ผ่านมาหลายรอบแล้วแต่พอได้เริ่มขยับจะให้หยุดก็คงจะยากเกินไป

             "คุณมันร้ายกาจที่สุด" สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือสายตาด่าทอและใบหน้าบึ้งตึงที่ปรากฏคงามง่วงงุนอยู่ในนั้น น่ารักน่าแกล้งซะจนอยากจะกระแทกแรงๆเสียจริง

             "ว่าผมเหรอ" ลดจังหวะการขยับของสะโพกลง เปลี่ยนมาเป็นการเน้นแรงกระแทกแทนเพื่อทรมานคนที่อยู่ใต้อาณัติ


            "ไหนบอกหน่อยสิครับว่าคุณเป็นของใครน่ะแพทริค" กระซิบถามข้างๆใบหูขาวที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะขบเม้มมันเบาๆ


             "ไม่ อ๊ะ" ยิ่งได้รับคำปฏิเสธกับท่าทีต่อต้านผมก็ยิ่งเน้นแรงของการกระทำมากขึ้นจนคนรักนอนบิดเร่าไปด้วยความเสียวซ่านและทรมาน


             "อย่าดื้อสิครับ"


            "อื้อ ผมเป็นของคุณ แพทริคเป็นของคุณคนเดียว" จรดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มหลังจากที่ได้คำตอบที่น่าพึ่งพอใจ

           
             "เด็กดี :)"
.
.
.
.
.
              "ฝันดีนะครับที่รักของผม" กว่าจะจบสงครามบนเตียงลงคนตัวขาวก็หลับคาอ้อมกอดของผมไปเรียบร้อยแล้ว 

               ลงมือเช็ดตัวให้อีกคนได้นอนสบายขึ้น ก่อนจะพาตัวเองไปอาบน้ำ แล้วกลับมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ส่งมือไปเกลี่ยแก้มเนียนด้วยความเอ็นดู แล้วกวาดสายตามองอีกคนด้วยรอยยิ้ม ผมโชคดีที่มีคนรักแบบแพทริค เป็นคนรักที่พร้อมจะยอมรับและให้อภัยในตัวผมเสมอ เขาคือทุกอย่างของผม เป็นหัวใจ เป็นคนที่ทำให้ผมยิ้ม หัวเราะและร้องไห้ได้อย่างง่ายดาย....เป็นคนที่ผมรักและไม่มีทางยอมที่จะเสียไป...


              เพราะแพทริคคือความรักของอิมยองมิน...เป็นแค่คนเดียวที่อิมยองมินคนนี้จะรักและยอมให้ทุกอย่าง.....

       



 

           





       .............................................End...............................................




หายไปนานเลยกับการอัฟฟิคในเด็กดี คิดถึงนะคะ  ( ˘ ³˘)❤
              
แรงบันดาลใจ มาจากการค้นรูปแล้วเจอภาพนี้ค่ะ




    

               

               
                

                 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #1630 ploy-taemin (@ploy-taemin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 05:23
    อ่านมาตั้งนานนนนเดาผิดอ่าาาาา ต้องอ่านใหม่จะได้ฟินกว่าเดิมชอบคู่นี้มันแรร์มาก ขอบคุณนะคะที่สานฝันให้ //ก้มกราบบบบบ
    #1630
    0
  2. #1534 Ji(won)young (@minemewmy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:57
    อ่านฟิคที่เราต้องเดาตัวเองทุกทีแต่ก็ชอบค่ะภาษาดี ผิดที่ตัวเองชอบเดาผิด5555555
    #1534
    0
  3. #1516 PANGDL7 (@spaonepiece) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 13:59
    ยองมินนี่เองงงงงงงง
    #1516
    0
  4. #1422 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 09:52
    ฉื่อ เรากลับมาอล้วคนเขียนก็กลับมาแล้ว คิดถึงนะคะ
    #1422
    0
  5. #1381 Sdr_Bell (@Sdr_Bell) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 20:22
    พี่ฝ่า*
    #1381
    0
  6. #1380 Sdr_Bell (@Sdr_Bell) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 20:21
    ไม่คิดว่าจะเป็นพี่บ่าว ตั้งแต่เริ่มอ่านนี่คิดว่าเป็นพี่ผ่ามาตลอด
    #1380
    0
  7. #1372 เฮียฟู้ (@-7grace) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:04
    นี่เดาถูกด้วยอะ55555555
    #1372
    0
  8. #1363 #AAZ (@aemza302) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:34
    หักมุมหมดเลยเด้อ นึกว่าฝ่านี่มันพี่บ่าวหนิ
    #1363
    0
  9. #1362 แพนด้าเมากัญชาat (@chiharru) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 13:21
    พีคค่ะ คิดว่ามินฮยอน555
    #1362
    0
  10. #1361 pim siriyakorn (@0877895387) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:45
    พีคมากเลยเด้อ เรานึกว่าเป็นพี่ฝ่า แต่เขินมากฮื่อออออออออออออ
    #1361
    0
  11. #1360 Galaxy KK (@karnda-exo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:38
    พีคมาก นึกว่าซองอู
    #1360
    0
  12. #1359 knightknight (@knightknight) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 11:07
    เรือผีสุดดด ไม่คิดเลยว่าจะเป็นพิยองมิน ป้าดดดด พลิกล็อคไปอี๊กกก
    #1359
    0
  13. #1358 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:35
    กรี๊ดดดผีมากกก นี่ไม่ได้นึกถึงพี่ยองมินเลยค่า แง้ แต่ก็ดี งื้ออบอุ่นน
    #1358
    0
  14. #1357 soofee26 (@soofee26) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:28
    โอ้ย เขินอ่ะ แงงงงงงงง เป็นอีกคนที่เรารอมานานนนนนนน พี่เขาละมุนอยู่แล้วง่ะ ตายมากเลย ฮื่อออออออ ขอพี่ยองมินอีกได้มั๊ยคะ .////////.
    #1357
    0
  15. #1356 PinkPigJJ (@PinkPigJJ) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:19
    เป็นพี่ยองมิน55555555เดาไม่ถูกเช่นเคยอ่ะ แต่แบบโคตรจะละมุนชอบบบบบบบ แงงง
    #1356
    0
  16. #1355 Sine Piriya (@sandsinee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:05
    พีคมากจริงๆค่ะ ไม่คิดว่าเป็นพี่ยองมินเลย ฮรืออออ
    #1355
    0
  17. #1354 Pupae_weareiron (@Pupae_weareiron) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:33
    งื้อ คิดว่าซองอู

    #1354
    0
  18. #1353 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:31
    ฮือ รักไรท์ที่สุด ฟินค่ะฟินมากๆ
    #1353
    0
  19. #1352 jorr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:31
    อมก อ่านตั้งแต่ต้นคิดว่าเป็นพี่ฝ่า 55555555555 แต่พออ่านจบก็แบบ.. ฮือออออ หน้าร้อนเด้อ เขิน แต่พี่เขาเป็นผู้ช ที่ถ้าได้เป็นแฟนคือจะเป็นไทป์แบบนี้เลย โอ๊ยย อยากได้แบบนี้บ้าง แง ; ㅗ ;
    #1352
    0
  20. #1351 lpprapaporn (@lpprapaporn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:18
    อ๋อยยยย พีคมากกกกพี่ยองมินนนน
    #1351
    0
  21. #1350 p_cosicosi (@p_cosicosi) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 08:50
    ฉันคิดว่าเป็นพี่จ๋าาาาา อาคคคคค พี่ยองมินพ่อพระของน้อง
    #1350
    0
  22. #1349 lpnh (@parnhyuk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 08:36
    พีคคคคคคคค ไม่นึกว่าจะเป็นพี่ยองมินนะเนี่ย
    #1349
    0
  23. #1348 Doublet0108 (@zazaji) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 08:10
    อ้าวพี่ยองมินนี่หว่านึกว่าเปนดงฮันมาตลอดเลย5555555 แต่น่ารักมากๆะ
    #1348
    0
  24. #1347 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 06:41
    กริ๊ดดดดพี่ปาก้าของน้อง
    #1347
    0
  25. #1346 Wwrm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 04:18
    กี้ดดดดดด พี่ยองมินฮือออ /มนุษย์ผู้มีกายหยาบที่น่ารักอบอุ่นไว้เพื่อบดบังความเกรี้ยวกราด

    คุณชายดูแลน้องดีๆนะคะเพราะน้องน่ารักมาก แต่บนเตียงนี่รุนแรงกันให้เต็มที่ไปเลยเราสนับสนุน----
    #1346
    0