SF Project produce 101 ss2 (All x Kwonhyunbin 2tae)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53,150 Views

  • 1,730 Comments

  • 1,348 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    125

    Overall
    53,150

ตอนที่ 37 : Period Project No.1 Fem.V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    27 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N



กรรณิกา




        

ขาวสะอาดพราวพิลาสอ่อนหวานนัก
ช่างน่ารักน่าพิศวงน่าหลงใหล
หอมกลิ่นกรุ่นกำจายไกลแสนไกล
หอมฟุ้งไปในสายลมพรมพริ้วมา



              อากาศยามเช้าแสนสดใส ชวนให้คนที่อยู่ท่ามกลางมันอารมณ์ดี คุณชายใหญ่ของบ้านนฤบดินทร์ก็เป็นหนึ่งในนั้น
              ตาคมไล่อ่านหนังสือพิมพ์ประจำวันอย่างที่ทำเป็นประจำบนโต๊ะในสวนสวยหลังคฤหาสน์ จนต้องละสายตาออกเมื่อได้ยินเสียงเรียกตัวเองดังขึ้น

             “ชาย คุณชายใหญ่” คุณหญิงอินทุอรก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของคุณชายใหญ่เผยรอยยิ้มน้อยๆออกมา

             “มาอยู่นี่เอง แม่ตามหาตั้งนานแหนะ”

             “นั่งก่อนครับคุณหญิงแม่” กายสูงโปร่งหยัดลุกขึ้นเพื่อเดินไปประคองผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิตให้นั่งลงบนเก้าอี้ถักลาย

             “ทำไมไม่ให้โชติ หรือเด็กคนอื่นมาตามล่ะครับ ไม่น่าเหนื่อยเดินมาหาชายด้วยตัวเองเลย” 

             “ให้แม่ได้เดินบ้างเถอะ ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรแล้ว ทั้งพ่อทั้งลูก ทั้งคนงานในบ้าน ไม่ปล่อยให้แม่ลำบากบ้างเลย” คุณหญิงกล่าวเชิงง้องอน แต่ริมฝีปากสวยยังคงแย้มยิ้มให้ลูกชายคนโตอยู่เหมือนเดิม 

             “ก็คนในบ้านไม่อยากให้คุณแม่ลำบากนี่ครับ ถ้าคุณแม่วูบเหมือนตอนนั้น จะทำยังไงกัน” ไหล่บางของคนเป็นแม่ถูกโอบกอดอย่างออดอ้อน จนเธอต้องเอ่ยปากปรามอย่างเสียไม่ได้ เพราะกลัวใครจะมาเห็นพันตรีหนุ่มในสภาพนี้แล้วจะหมดความยำเกรงกันเอา

            “พอเลยคุณชาย หมดมาดพันตรีหมด มาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า” 

            “ที่แม่หาตัวชายก็เพราะว่ามีเรื่องอยากจะวานชายเสียหน่อย” รอยยิ้มบนใบหน้าสวยของคุณหญิงอินทุอร ทำไมคุณชายใหญ่ถึงจะไม่เข้าใจว่ารอยยิ้มนั้นมีอะไรแอบแฝงอยู่

             “วันนี้ชายพาแม่ไปเยี่ยมคุณหญิงแพรพรรณหน่อยสิลูก”  และเขาคิดว่าเขาคิดไม่ผิดนะ
              “แค่ไปเยี่ยมเหรอครับ” 

             “อย่ามารู้ทันแม่นะตาชาย” นั่นไงล่ะ ว่าแล้วว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

             “ครับคุณนาย~”
.
.
.
            “ถึงแล้วขอรับ เชิญครับคุณหญิง” ประตูรถถูกเปิดออกด้วยสารถีรูปหล่อ เมื่อถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ คนรับใช้ที่ทำหน้าที่คอยต้อนรับและดูแลผู้มาเยือนเดินออกมาคอยรับอย่างนอบน้อม

            “สวัสดีค่ะคุณอินทุอร มาหาคุณแม่เหรอคะ” ไม่ทันที่คนรับใช้จะได้เอ่ยต้อนรับก็มีเสียงนุ่มๆ ดังขึ้นมาเสียก่อน

           “คุณแข ไม่ได้เจอกันนานเลยสบายดีไหมคะ” คุณหญิงผละตัวออกจะมือของลูกชายที่ประคองตัวเธออยู่เข้าไปหาคนที่เธอเอ่ยเรียกว่าคุณแข อย่างรวดเร็ว มือเรียวสวยจับแขนเรียวของคุณแขอย่างรักใคร่

           “สบายดีค่ะ เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าไหมคะ”

           “ตายจริง มัวแต่ดีใจที่ได้เจอคุณแข ดิฉันนี่แย่จริงๆเลย” 

            “คุณอรก็ ไม่หรอกค่ะ แล้วนี่ใครกันคะ” ตาเรียวสวยหันมามองที่คุณชายใหญ่ โดยที่รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าเธอยังคงประดับอยู่

            “สวัสดีครับ ผมภูวมินทร์ครับ” คุณชายใหญ่ยกมือขึ้นไหว้ด้วยความนอบน้อม

           “ลูกชายคนโตของดิฉันเองค่ะ คุณแข” 

           “คุณใหญ่นี่เอง คงจำน้าไม่ได้สินะคะ เราเคยเจอกันตอนคุณชายยังเล็กอยู่เลย”
 
           “ครับคุณน้า”

          “คุณน้าครับถ้าไม่เป็นการรบกวน ผมขออนุญาต เดินไปดูต้นไม้ที่คนงานกำลังลงได้รึเปล่าครับ” ภูวมินทร์เอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองสนใจเป็นอันดับแรกตั้งแต่เข้ามาบริเวณคฤหาสน์แล้ว 

          “ได้สิคะ” 

          “ขอบคุณนะครับ เดี๋ยวชายตามเข้าไปนะครับคุณหญิงแม่ ขอตัวนะครับคุณน้า” ขาเรียวยาวก้าวออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้เป็นแม่ได้ทักท้วงใดๆ

          “ชาย ตาชาย”

          “เห้อ เจ้าลูกคนนี้ ไม่ไหวเลย เห็นต้นไม้ ดอกไม้สวยๆเป็นไม่ได้” 

          “ปล่อยคุณชายไปเถอะค่ะ ทำงานเยอะๆคงจะเครียดไม่น้อย ให้คุณชายได้พักกับสิ่งที่ชอบเสียหน่อย ส่วนเราเข้าไปข้างในกันดีกว่าค่ะ ถ้าคุณแม่รู้ว่าคุณอรมาเยี่ยมคงดีใจไม่น้อยเลยทีเดียว” คุณหญิงอินทุอรกับคุณแขเดินกอดประคองกันเข้าไปในบ้าน ผลัดเปลี่ยนกันพูดคุยเรื่องต่างๆนาๆหลังจากที่ไม่ได้พบเจอกันมาเกือบสิบห้าปี
.
.
.
             “หอมจัง” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาราวกับคนเพ้อ เมื่อได้มายืนรับลมในสวนที่แสนจะร่มรื่น รายล้อมไปด้วยต้นไม้ และดอกไม้ที่งดงาม ภูวมินท์เดินชมต้นไม้ไปเรื่อยๆจนถึงใต้ต้นดอกแก้วต้นใหญ่ ที่มีดอกสีขาวร่วงโรยอยู่ทั่วบริเวณ

            “เห้ย!! เหวอ” “ฟุบ!! พลั่ก” เสียงคนร้องกับเสียงแรงจากการปะทะดังขึ้นต่อเนื่องกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาเองไม่ทันตั้งตัว เท่าที่รับรู้ได้คือมีร่างเพรียวบางของผู้หญิงคนหนึ่งตกลงมาจากต้นไม้ และตกลงมาทางที่เขายืนอยู่พอดี ด้วยสัญชาตญาณเขาจึงรับร่างของเจ้าหล่อนเอาไว้ โดยใช้ตัวเองเป็นฐานร้องเพื่อไม่ให้อีกคนเจ็บตัว

            “โอ้ย! นี่เธอลุก ฉันจุก” ความเจ็บแล่นแปลบขึ้นมาทั่วร่างเมื่อหลังกระทบกับรากไม้เข้าอย่างจัง อย่าหวังซีนหวานว่าผู้ชายรับตัวผู้หญิงที่ตกลงมาแล้วมองตากันจนเกิดความรู้สีกลึกซึ้งขึ้น ในตอนนี้คุณชายใหญ่รับรู้เพียงความเจ็บที่เกิดขึ้นเท่านั้น

            “ก็ใครใช้ให้คุณมารับดิฉันไว้ล่ะคะ” เหมือนเจ้าหล่อนคงจะแก่นแก้วไม่น้อยจากท่าทางที่รีบลุกออกจากตัวเขาโดยไม่ช่วยเหลือใดๆ อีกทั้งยังกอดอกมองค้อนเขาราวกับเขาทำความผิดอย่างไรอย่างนั้น

             “ปากคอหล่อนนี่นะ เป็นลูกเต้าเหล่าใคร ทำไมถึงได้ซนเป็นลิงเป็น
ค่างแบบนี้” อดที่จะดุออกไปไม่ได้ แม่คนนี้นี่น่าจับไปให้คุณหญิงย่าอบรบกริยามารยาทเสียจริง

            “คุณหนูขา ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นคะ” ยัยตัวแสบกำลังจะเอ่ยเถียงแต่ก็ถูกหยุดด้วยผู้หญิงร่างท้วมที่อายุราวๆสามสิบต้นๆเห็นจะได้ เสียก่อน ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเป็นคนที่เดินออกมาหาเขากับคุณหญิงแม่พร้อมกับคุณแขเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

           “คุณหนู...” ความสงสัยเกิดขึ้นในใจ ยัยเด็กที่เด็กแต่งตัวเหมือนคนสวนกับเนื้อตัวมอมแมมอย่างกับลูกหมาคลุกโคลนเนี่ยน่ะนะคุณหนู

           “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่นิ่ม แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย” เจ้าหล่อนเอ่ยแล้วยิ้มทั้งตาให้คนที่ตัวเองเรียกว่าพี่นิ่มพร้อมทั้งการกอดแขนออดอ้อน….แปลก ทำไมใจเขาถึงเต้นแรงกันนะ
          “ขอโทษด้วยนะคะคุณชายใหญ่แต่ดิฉันขอพาตัวคุณหนูไปก่อนนะคะ” เขาพยักหน้ารับ เธอจึงพาตัวเจ้าหล่อนเดินออกไป

         “ไปเร็วค่ะคุณหนู คุณแขเรียกหานานแล้ว” ร่างแช่มช้อยเดินไปตามแรงชักชูงของบ่าวแต่ก็ไม่วายหันมาส่งยิ้มแสนทะเล้น ราวกับผู้ชนะให้กับเขาช่างน่าตีเสียนี่กะไร 

          “ยัยแก่นแก้ว”
.
.
.
.

          “คุณชายคะ นี่หนูบุษกรจ้ะ” หลังจากที่ชมสวนอยู่แล้วถูกตามตัวเขาก็ได้เข้ามานั่งในตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ ต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสามคน คือคุณท่านของบ้าน คุณแข และคุณหญิงอินทุอรแม่ของเขา รวมถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่สวยหวานจนเขายังต้องยอมรับ....แต่แปลกเขาไม่รู้ว่าเบลอหรือคิดไปเองว่ามีหลายๆส่วนที่ผู้หญิงคนนี้คล้ายกับยัยแก่นแก้วที่เขาพึ่งเจอมา

          “คู่หมั้นของคุณชาย” ประโยคถัดมาทำให้เขาเขวนิดหน่อย ทั้งๆที่รู้จุดประสงค์ของการมาที่นี่ของคุณหญิงอินทุอรเธอดีก็ตาม

          “สวัสดีค่ะคุณชายใหญ่” เธอยิ้มและไหว้เขาอย่างอ่อนช้อย ดูก็รู้ว่าได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีขนาดไหน

          “สวัสดีครับ” บางทีคงไม่แย่หากเขาจะถูกจับคลุมถุงชนด้วยสัญญาของผู้ใหญ่ในขณะที่เขายังคงเป็นเด็กทารกอยู่

.
.
.
           “ทีนี้ก็รู้จักไปมาหาสู่น้องให้ถูกต้องนะตาใหญ่” หลังจากคุยกันเรื่องหมั้นที่ฝ่ายผู้ใหญ่อยากให้มันมีกำหนดการที่แน่นอน รวมไปถึงเรื่องที่อยากให้ภูวมินทร์กับบุษกรได้ศึกษาดูใจกันเสร็จ คุณหญิงก็เอ่ยบอกกับลูกตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะน้อยๆอย่างถูกใจของคุณท่านของบ้าน

           “มาได้ตลอดนะคะคุณชาย ที่นี่ก็มีแค่ดิฉันกับหนูบุษ เหงาจะแย่” 

           “คุณแม่มองข้ามแขไปรึเปล่าคะ” คุณแขเอ่ยขึ้นมาอย่างหยอกล้อ สร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณหญิงแพรพรรณได้เป็นอย่างดี

          “อย่ามาแง่งอนกับแม่เป็นเด็กน่าแม่แข” 

          “คุณหญิงกับคุณแขนี่ยังน่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” 

          “จะเปลี่ยนได้ยังไงล่ะคะคุณอร แม่แขน่ะขี้อ้อนไม่ดูอายุ แถมยังดึงเอาความแสบเหมือนตอนเด็กมาใช้กับดิฉันอยู่แทบทุกวัน เอ้อ พอพูดถึงความแสบ นี่ยัยหนูของฉันไปไหนเนี่ยแม่แข” ใบหน้าที่ของคุณหญิงแพรพรรณหันมองหายัยหนูที่ตัวเองเรียกหา

           “ฟอด~~” เสียงหอมแก้มดังขึ้นเมื่อร่างอรชรสวมกอดคุณหญิงแล้วกดจมูกลงบนแก้มอย่างรักใคร่...ซึ่งเขาจำได้ขึ้นใจว่าเป็นยัยแก่นแก้วไม่ผิดแน่ พออาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วไม่เหลือคราบเด็กตัวมอมเลยสักนิด

          “หื้ม แม่แก้วยายตกใจหมดเลย เล่นอะไรเนี่ย”  เสียงนุ่มเอ่ยดุทั้งที่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม คนรอบข้างที่มองมาก็มีรอยยิ้มไม่ต่างกัน

          “ก็แก้วเห็นคุณยายเรียกหานี่คะ นึกว่าคิดถึงแก้วเสียอีก แก้วคิดถึงคุณยายที่สุดเลย พอเห็นแก้มนุ่มๆของคุณยายก็เลยอดไม่ได้ทุกที”

         “ปากหวานจริงเชียว แม่คนนี้ ปล่อยยายก่อน ไหว้คุณอรกับคุณชายสิลูก” จากรอยยิ้มทะเล้นแสนน่ารักพอหันมาสบตากับเขา ความดื้อดึงก็เข้ามาแทนที่ในประกายตานั้น

           “สวัสดีค่ะคุณอร สวัสดีค่ะคุณชาย” ดูเอาเถอะตอนไหว้แม่เขานี่ยิ้มหวานอ่อนช้อยเสียไม่มี พอเจ้าหล่อไหว้เขาเท่านั้นแหละทำไมดูรอยยิ้มนั่นไม่จริงใจเท่าไหร่เลย

            “นี่ หนูแก้วใช่ไหมจ๊ะ” 

           “ค่ะ คุณอร” แล้วคุณแม่คนสวยก็เข้าประชิดตัวไปกอดยัยแก่นแก้วไม่ต่างจากตอนที่เจอคุณแขนัก

            “จำป้าได้ไหมลูก ที่ถักเปียใก้ตอนหนูล้มจนร้องไห้ไงคะ” หล่อนทำหน้าสงสัยสักครู่ก่อนจะโผเข้ากอดแม่ของเขาอย่างเต็มรัก

            “จำได้ค่ะ แก้วจำได้ แม่ทูนหัวของแก้ว” รอยยิ้มหวานแต่งแต้มไปทั่วใบหน้าเรียวสวย ช่างสดใส และพลันกระตุกหัวใจของเขาให้เต้นรัวจนอดคิดไม่ได้ว่าหากไดเรับรอยยิ้มเช่นนั้นบ้างคงจะมีความสุขไม่น้อย…
             แม่แก่นแก้วหล่อนทำอะไรกับใจของฉันกันนะ….
.
.
.
             ในเวลาสองทุ่มตรงคุณชายใหญ่กับคุณอินทุอรก็กลับมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่เรียกได้ว่าคฤหาสน์ก็ไม่ปาน 

             จากที่ตั้งใจจะกลับตั้งแต่ยามบายคล้อยก็ต้องเปลี่ยนแผนเมื่อคุณแม่คนสวยได้เจอกับยัยแก่นแก้ว สุดท้ายก็พากันไปนั่งคุยกันอยู่สองคนโดยที่คนอื่นๆก็ต่างแยกย้ายไปจัดเตรียมมื้ออาหารเพื่อรับแขกอย่างคุณชายใหญ่กับคุณแม่ ที่ถูกชวนให้อยู่จนทานข้าวเย็น ซึ่งถ้าถามว่าคุณชายใหญ่ไปอยู่ไหน ที่จริงเขาถูกไล่ให้ออกไปเที่ยวเล่นก่อนเพราะกลัวจะเบื่อ อยากจะน้อยใจคุณแม่ที่พอเจอลูกรักคนใหม่ก็ลืมเขาแล้วสะงั้น แต่เขาไม่มีที่ที่อยากไปหรืออะไรที่อยากทำจึงเลือกนั่งสังเกตุการณ์คอยฟังคุณแม่กับยัยแก่นแก้วพูดคุยกัน ซึ่งมันก็ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกที่สุดในความคิดของเขา….
.
.
.
.
              “ชายไปนะครับ” กราบบนตักของผู้หญิงที่รักมากที่สุดเมื่อถึงเช้าวันที่ต้องออกไปทำงาน

             “เดินทางปลอดภัยนะลูก เดี๋ยวแม่ทำอาหารรอ ฝากบอกคุณพ่อด้วยว่าอย่าหักโหม เอากลับมาด้วยได้ยิ่งดี”

             “ฝากบอกว่าคิดถึงตรงๆก็ได้ครับคุณอินทุอร” ไหล่กว้างถูกผู้เป็นแม่ตีอย่างหมั่นเขี้ยว พอถูกพูดหยอกล้อและสายตากรุ้มกริ่มที่ส่งมา

             “เดี๋ยวเถอะตาชายนี่ เริ่มทะเล้นเหมือนเจ้าเล็กแล้วนะ” 

            “ไม่เหมือนหรอกครับ ชายเทียบกับเล็กไม่ได้หรอกเรื่องแบบนี้” คุณชายใหญ่กอดคุณอินทุอรเพื่อลาไปทำงานอย่างที่ทำอยู่ทุกครั้ง…
.
.
.
.
             งานวันนี้ไม่กินเวลานานนัก เขาจึงต้องนำเอากระเช้าผลไม้ไปฝากคุณแพรพรรณ และไปมาหาสู่กับวาที่เจ้าสาวของเขา

             “สวัสดีค่ะคุณชาย” มือเรียวสวยประนมขึ้นไหว้


             “สวัสดีครับคุณบุษ” และเขาก็ยกมือขึ้นรับไหว้จากอีกคน

             “มาหาคุณย่าเหรอคะ” 

             “ครับ คุณแม่ให้ผมเอาผลไม้จากจันทบุรีมาฝาก” 

             “เดี๋ยวบุษรับไว้ให้ก็ได้ค่ะ เพราะคุณย่ากับคุณอาแขออกไปทำบุญเก้าวัด คงจะกลับถึงบ้านในตอนค่ำ” กระเช้าผลไม้ถูกส่งต่อให้คนพูดก่อนที่คนรับใช้จะนำมันไปเก็บ 

             “คุณบุษจะออกไปไหนเหรอครับ” เอ่ยถามออกไปเพราะเห็นกระเป๋าที่วางอยู่ข้างกาย

             “บุษจะออกไปดูร้านหน่อยน่ะค่ะ” 

            “คุณบุษครับ รถพร้อมแล้วครับ” คนรถเข้ามาเรียนคุณบุษให้ทราบ 

            “จ้ะ พิชิตเดี๋ยวฉันตามไป” เธอตอบรับด้วยรอยยิ้ม เหมือนนางฟ้าที่แสนใจดี

            “บุษคงต้องเสียมารยาท ขอตัวออกไปทำธุระข้างนอกก่อน คุณชายจะอยู่รอคุณย่ากับคุณอาแขรึเปล่าคะ บุษจะได้ให้คนคอยรับรอง” กำลังจะปฏิเสธ และบอกว่าขอตัวกลับก่อนก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

            “พี่บุษ แก้วพร้อมแล้วค่ะ” ยัยแก่นแก้วยิ้มจนตาปิดก่อนจะกลายเป็นการแยกเขี้ยวแทนเมื่อเจอหน้าเขา 

            “สวัสดีค่ะ” หน้าตึงๆกับรอยยิ้มไม่จริงใจนั่น น่าแกล้งเสียจริง

            “ถ้าคุณบุษไม่รังเกียจผมขออาสาเป็นสารถีพาคุณกับคุณแก้วไปส่งที่ร้านได้รึเปล่าครับ” กำหนดการที่คิดไว้ถูกเปลี่ยนอีกแล้ว ชายเอ้ย

             “แต่..”  

             “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับผมเต็มใจ” 

             “งั้นรบกวนคุณชายด้วยนะคะ” คุณบุษเธอยิ้มด้วยความขอบคุณ ส่วนยัยแก่นแก้วทั้งหน้าตาบูดบึ้ง และกรอกตามองบนใส่เขาจนเขาสงสารลูกตาคู่สวยนั่นแล้วจริงๆ…. หนีฉันไม่พ้นหรอกยัยตัวแสบ
.
.
.
              “ขอบคุณนะคะคุณชาย” รอยยิ้มสวยงามยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวยหวานไม่เสื่อมคลาย

              “ผมยินดีครับ” 

              “พี่บุษคะ แก้วไปแล้วนะ เจอกันที่บ้านนะคะ” เหมือนยัยแก่นแก้วจะเบื่อหน้าเขาจึงหาทางเลี่ยงหนี

              “คุณแก้วจะไปไหนเหรอครับ”

             “ไม่เกี่ยวกับคุณชายค่ะ” ถึงจะตอบด้วยรอยยิ้มแต่ ก็ตีความหมายได้ว่า อย่ายุ่ง!!! ได้ดีทีเดียว

             “แก้ว” แขนเรียวถูกจับรั้งเบาๆเพื่อเตือนไม่ให้ทำตัวเสียมารยาท 

             “ก็ได้ค่ะ แก้วจะไปร้านหนังสือค่ะคุณชาย” 

             “ดีจัง ผมอยากได้หนังสือใหม่พอดีไปด้วยกันสิครับ”

             “ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ”

             “ฝากด้วยนะคะคุณชาย”

             “พี่บุษ!” เสียงใสเหวขึ้นอย่างดังก่อนจะถูกดันหลังมาหาเขา 

             “จะดูแลอย่างดีเลยครับคุณบุษ” 
.
.
.
             “จะเดินหนีฉันอีกนานไหม” เอ่ยถามออกไป ตั้งแต่ที่รถจอดเทียบเข้ากับที่ให้จอด จนถึงร้านหนังสือยัยแก่นแก้วก็สาวเท้าเดินไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย แถมพอเขาเดินไปหายังเดินหนีอีก

             “ทำไมดิฉันต้องหนีคุณชายด้วยล่ะคะ” 

             “มั่นใจเหรอว่าที่ทำไม่ได้เรียกว่าหนี” ตาเรียวสวยกรอกไปมาเมื่อถูกต้อนจนจนมุม
            “ค่ะ ดิฉันหนีเพราะดิฉันต้องการความเป็นส่วนตัวในการเลือกหนังสือ” 

            “เธอจะบอกว่าฉันกวนเธองั้นสิ”

             “อาจจะเสียมารยาท แต่ใช่ค่ะ” 

             “ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอชอบหนังสือแบบไหน เลยตามมาดู ไม่ได้จะกวนเธอเสียหน่อย”

           “คุณชายกำลังจะบอกดิฉันว่า ไม่ว่าจะยังไงคุณก็จะตามดูฉันใช่ไหมคะ” 

           “ครับ” เจ้าหล่อนแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างขัดใจ ก่อนจะเดินเลือกหนังสือต่อและทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ ยัยตัวแสบนี่แสบได้ตลอดเวลาจริงๆ

            คิดๆแล้วก็ขำ เจอกันได้แค่วันสองวันเขามีฉายาเรียกหล่อนสองสามชื่อแล้วเหรอเนี่ย 
          เวลาผ่านไปสักพักยัยแก่นแก้วที่ทำเป็นหลงลืมคุณชายผู้สูงศักดิ์ก็เกิดอาการลืมเขาเสียแล้วจริงๆเมื่อได้อ่านหนังสือที่ชอบและสนใจ ตาเรียวสวยเป็นประกายราวกับเด็กที่เจอของเล่นที่ถูกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มแย้มยิ้มออกมาอย่างไม่ปั้นแต่ง ใบหน้าที่เคยทะเล้น ขี้เล่นพอได้จดจ่อตั้งใจทำอะไรบางอย่าง กลับดูงดงามราวกับภาพวาด….เธอเล่นของใส่ฉันจริงๆสินะ ยัยตัวแสบ
.
.
.
            “ทำอะไรน่ะ” มือเรียวที่กำลังจะเด็ดดอกแก้วต้องหยุดชะงักลงเพราะเสียงเรียกทักที่ช่วงนี้ดอกแก้วคุ้นเคยเป็นอย่างดี

           “ถ้าคุณชายมองเห็นจะทราบค่ะว่าดิฉันกำลังทำอะไรอยู่” เอ่ยบอกด้วยความยียวนตามปกติที่เจอเขา

           “เธอนี่นะ คำพูดคำจาไร้ความเป็นกุลสตรีเสียจริง” ตาเรียวกรอกไปมาด้วยความเบื่อหน่าย ดอกแก้วเจอหน้าคุณชายใหญ่มาได้ร่วมเดือนแล้วจากวันที่คุณชายเขามาคุยเรื่องหมั้นกับพี่บุษ ทุกครั้งที่เจอกันเธอต้องได้ยินคำพวกนี้ทุกทีไม่มีขาด

          “คุณชายพูดประโยคนี้กับดิฉันทุกครั้งที่เจอกัน คุณชายเห็นดิฉันมีความเป็นกุลสตรีขึ้นสักครั้งรึเปล่าคะ”

          “….” คนถูกถามเงียบเสียงลงไปไม่ได้พูดคำใดต่อเธอจะวาดยิ้มที่ดูแก่นซนมากกว่าจริงใจเป็นไหนๆส่งไปให้

        “ไม่ ใช่ไหมล่ะคะ เพราะฉะนั้นต่อให้คุณชายพูดมันอีกกี่ร้อยรอบ ดิฉันก็ยังคงเป็นดิฉันค่ะ” คราวนี้เธอต้องเหนือกว่าเพราะเกือบทุกครั้งที่เจอกันคุณชายมักเหนือกว่าเธอเสมอ….แน่สิมีคนหนุนหลังตั้งหลายคนเธอเลยเถียงไม่ได้สักคำ

         “ฉันยังไม่ได้ตอบเลยว่าไม่ ฉันแค่เงียบคิดเพราะไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดี” 

         “แต่ตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้าใกล้จนเธอต้องถอยหนี

         “ได้คำตอบแล้วจะเขยิบเข้ามาใกล้ดิฉันทำไมล่ะคะ” 

         “ก็ฉันกลัวว่าเธอจะได้ยินไม่ชัด” เขาหยุดยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ “ว่าฉันน่ะ เห็นเธอเป็นกุลสตรี…ที่มีความเป็นกุลสตรีทุกครั้งตอนที่เธออยู่กับคนในบ้าน ตอนที่เธออ้อนคุณแพรพรรณ ตอนที่เธอตั้งใจร้อยพวงมาลัย เธอน่ะงดงามและอ่อนหวานที่สุดในตอนที่เธอยิ้มอย่างไม่เสแสร้ง ฉันเห็นเธอเป็นแบบนั้น เป็นกุลสตรีในแบบที่ฉันได้พูดมา” 

           “ดิฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ คุณแม่เรียกหาแล้วแน่ๆ” ว่าแล้วเธอก็สาวเท้าวิ่งออกมาอย่างไม้รอช้า…. จนถึงห้องนอนของตัวเอง … คำพูดและสายตาพวกนั้นของคุณชายจะสื่อถึงอะไรกัน แล้วทำไมหัวใจเจ้ากรรมของเธอถึงได้เต้นระรัวขนาดนี้…. 
             เป็นบ้าอะไรนะดอกแก้ว…เป็นบ้าอะไรกัน


.......………………………………TBC………………………………........
     
        


คุณชายภูวมินทร์







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #1689 pigajumama (@pigajumama) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 11:06
    อย่ามาม่าเลยนะคะขอละะะ ชอบมากเลยอะน่ารักๆๆๆๆๆๆๆ
    #1689
    0
  2. #1680 berrymaii1220 (@berrymaii1220) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 10:50
    โอ้ยยยยย คุณชายเจ้าค่ะ เขินนนนนน แต่ยังไงถ้าชอบน้องก็ต้องรีบบอกคุณหญิงแม่นะคะ จะได้ทำให้ถูกต้อง
    #1680
    0
  3. #1654 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:45
    แง้คุณชายจะทำอะไรก็ให้มันถูกต้องนะคะะะ
    #1654
    0
  4. #1653 AI_TA (@AI_TA) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:35
    จะเศร้าไหมเนี่ยคู่หมั้นพี่สาว
    #1653
    0
  5. #1649 Rbhb (@Rbhb) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:39
    แก้วแก่นจริงๆ แต่เจอพี่มินทร์พูดแบบนั้นใส่เป็นใครก็เขิน ไม่แปลกใจทำไมแก้วใจเต้นรัว

    น่ารักมาก รอต่อนะคะ
    #1649
    0
  6. #1644 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:11
    คิดถึงนะคะะะะะ มาต่อที่เหลือไวๆเน้อ เอ็นดูยัยน้องงง ซนหรอลูกก
    #1644
    0
  7. #1643 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:50
    หนูบุษนี่คือยัยแก่นแก้วแน่ๆ5555
    #1643
    0
  8. #1642 ploy-taemin (@ploy-taemin) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:05
    คิดถึงภาษาการเขียนแบบนี้จังค่ะ คุณชายแค่นี้บ่วงยังเขินเลยถ้า100%จะขนาดไหน
    #1642
    0
  9. #1634 AI_TA (@AI_TA) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 07:56
    ถ้ามินฮยอนบินมันจะใช่มั่กๆ เขินแรงงง อยากอ่านแล้วรอคอยอย่างตั้งใจ
    #1634
    0
  10. #1621 Aisoon Aisoxn (@xiumin2699) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 19:32
    อยากอ่านตอนนี้มากกกกกกกกก
    #1621
    0
  11. #1617 S3cy (@S3cy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 18:49
    คิดถึงแล้ววว
    #1617
    0
  12. #1610 JannieJK (@jenniek) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:02
    ขอให้เป็นพี่ฝ่าเถอะเพี้ยงงงง
    #1610
    0
  13. #1598 SatangNK66 (@iloveinnocent) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 16:43
    นึกได้แค่ฝ่าบาทอะ ..
    #1598
    0
  14. #1596 Pupae_weareiron (@Pupae_weareiron) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 16:42
    หน้าพี่ฝ่าลอยมาเลย55555
    #1596
    0
  15. #1595 Luciferเฟ่อร์ (@yut_sport) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 05:46
    นึกถึงพี่ฝ่า
    #1595
    0
  16. #1594 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 01:17
    อิมเมจพระเอกแนวคุณชายพีเรียดแบบนี้หน้าพี่มินลอยมาเลยค่าาา ยัยหมวยน่ารัก หมั่นเขี้ยววว
    #1594
    0
  17. #1593 PinkPigJJ (@PinkPigJJ) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 23:30
    ยับหมวยยยยยยก็จะมาแบบแก่นๆ แงงงงงน่ารักๆๆๆๆๆ
    #1593
    0
  18. #1592 Nookser (@Nookser) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 23:08
    ชอบบบบบ แง้
    #1592
    0
  19. #1591 best6526 (@best6526) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 22:09
    มีความพรีเลียดภาษาแบบนี้นึกถึงเรื่องทวิภพ นี่เมนี่กับคุณหลวง ver.ยัยหมวย
    #1591
    0
  20. #1590 akimuranatsu (@jerjaei) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 22:03
    มีแววมาม่าปะเนี่ยยย รอนะคะะะ
    #1590
    0
  21. #1589 หมูYoY (@998866443322) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 21:00
    อ่า...ร่างน้องหมวยที่แท้ทรู55555 รอนะคะ
    #1589
    0
  22. #1588 paingkwan (@paingkwan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 20:54
    รอนะคะะะะ
    #1588
    0
  23. #1587 Jannie8761 (@janny_8761) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 20:43
    รอเลยย เจ้าแก่นแก้ว5555
    #1587
    0
  24. #1586 nan-111 (@nan-111) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 20:36
    รอนะคะๆ สู้ๆ
    #1586
    0
  25. #1585 iiifoxx (@Sicxhk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 20:27
    กรี๊ดดดชอบแนวนี้จะรอนะคะ♡ อยากอ่านแล้ว
    #1585
    0