หลิงจู่เซียน องค์หญิงไร้หัวใจ (ภาคต่อจาก จอมนาง คู่บัลลังก์)

ตอนที่ 18 : รุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    14 พ.ค. 61

วันนี้นางได้มีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนรัก อย่างนางชะนีริน หลังจากที่ต้องเสียศักดิ์ศรีอ้อนวอนขอติดตามไอ้อ๋องหน้าด้านผู้นั้นมาด้วย ตั้งแต่ได้ข่าวว่าเพื่อนสาวของเธอตั้งครรภ์ เธอไม่มีโอกาสได้มาถามไถ่อาการบ้างเลย เพราะสามีขี้หวงของนางนี่สิ ไม่รู้ว่าจะหวงอะไรนักหนา

"นี่ชะนี เป็นไงบ้าง มีอาการแพ้ท้องมั๊ย"

"ไม่มีย๊ะ มีคนแพ้แทน"

"แหม๋น่าอิจฉาเสียจริง แม่ชะนีน้อย"

"แล้วแกล่ะ กับท่านอ๋องเป็นยังไง"

"เหอะ อย่าพูดถึง เห็นหน้าก็หมั่นไส้แล้ว คนอะไรหมั้นหน้าตัวเองสุด ๆ "

"ฮ่า ๆ ๆ นี่จะบอกอะไรให้ "

"อะไรย๊ะ"

"จริง ๆ แล้ว พวกเขาเป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั่วแคว้นเลยนะ หากเทียบกับสมัยเราเด็ก ๆ นะ ก็คงเป็น 4 หนุ่ม F4 กระมัง "

"ฮ่า ๆ " F4 เลยหรอ จำได้สมัยยังเด็กนี่คลั่งไจ่ไจ๋มาก

"แล้วลองคิดดูนะ พี่เหยียนชิงน่าจะเป็นใคร"

"อย่าบอกนะว่า" ไม่นะ

"ฮ่า ๆ ต้องเป็นเต้าหมิงซื่อแน่นอน"

"ไม่ใช่สเปกฉันเลย ฉันชอบผู้ชายน่ารัก น่าทะนุถนอม"

"รู้แล้วย๊ะ แต่แกดูสายตาพี่เหยียนชิง ที่มองมาก่อนไหม " มองมาราวกับจะฆ่าเธอเสียอย่างนั้นไอ้บ้านี่ ทุกครั้งที่มองมา มันสายตาข่มขู่ชัด ๆ

เธอกล่าวลาเพื่อนสาว ก่อนจะกลับ หากคลอดวันไหนเธอจะมาช่วย แน่นอน เธอถูกลากมาขึ้นรถม้าราวกับหากอยู่นานกว่านี้จะไปฆ่าใครตายอย่างนั้นแหละ ไอ้คนหวงเมียเนี่ย เดี๋ยวแม่จะยุให้นางรินมีผัวใหม่ซะเลยนิ

เธอนั่งบนรถม้า คนละฝั่งกับบุรุษตรงหน้า เขาก้มหน้าก้มตา อ่านอะไรซักอย่างตั้งแต่ขึ้นมาแล้ว คงเป็นงานของเขาล่ะมั้ง ดูท่าจะเคลียดมากจนสังเกตเห็นหัวคิ้วเขาจรดกัน เธอเลิกม่านออกไปดูภายนอก เอ นี่มันมิใช่นางกลับวังนี่นา จึงหันจะกลับมาถาม

"เรากำลังจะไปที่ใดกันเพคะ"

"ไปถึงเจ้าก็รู้เอง" ตอบโดยไม่ได้หันมามอง คงไม่ใช่จะเอาเธอไปฆ่าหมกป่าหรอกนะ

ผ่านไปซักพักรับรู้ได้ว่ารถม้าหยุดวิ่งเธอเลยเลิกม่านขึ้นดู หากแต่เขากลับยื่นมือมาดึงเสียก่อน อะไรของเขากันเนี่ยผู้ชายคนนี้ เขาจูงเธอลงจากรถม้า ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ สวนดอกเหมยฮวาล่ะมั้ง กำลังแข่งกันบานสะพรั่งเลยทีเดียว  สองฟากฝั่ง ห้อมล้อมด้วยหุบเขา ด้านบนคือน้ำตก ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากทีเดียว

"ชอบหรือไม่" เขาเอ่ยถาม แต่มือ ยังมิยอมปล่อย เธอส่งสายตาประมาณว่า จะปล่อยได้หรือยัง แต่เจ้าคนหน้าด้านนี่กลับทำเฉย

"ชอบ" เธอตอบสั้น ๆ แต่ได้ใจความ ก็ภาพตรงหน้าราวกับสวรรค์สร้างก็มิปาน ใช่ว่าจะหาดูกันได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่กัน

"ชอบมากกว่าเปิ่นหวางหรือไม่" เธอเห็นขวับไปมองหน้าคนถาม ช่างกล้าถามออกมาได้ นะพ่อคุณ

"หม่อมฉัน มิชอบพระองค์หรอกเพคะ" เธอเอ่ยตอบพร้อมกับยักคิ้วส่งไปให้ แต่เขากลับยกยิ้มตอบกลับมา

"มันก็มิแน่นักหรอก เปิ่นหวางออกจะเสน่ห์แรงถึงเพียงนี้"

"หลงตัวเอง"

"เปิ่นหวางอยากให้เจ้าหลงมากกว่า" นี่ใครไปสอนมุกเสี่ยวให้ผู้ชายคนนี้กัน

"สนมทั้งหลายของพระองค์ ยังไม่พออีกหรืออย่างไร" มีเมียออกเต็มวัง ยังหน้าด้านมาจีบ ไม่ถีบถือว่าบุญเท่าไหร่แล้ว

"อันนั้นเปิ่นหวางมิได้หว่านเสน่ห์สักนิด พวกนางก็ติดเสียแล้ว"

"เหอะ " หลงตัวเองไปไหม พ่อคนหล่อ

"เจ้าว่าเปิ่นหวางสร้างเรือนไว้ตรงนี้ดีหรือไม่" เขาชี้มือให้เธอมองตาม

"อืม ก็คงดี " อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ ตื่นมาก็สูดอากาศบริสุทธิ์คงดีไม่น้อยเลย

"เปิ่นหวางจะสร้างไว้ให้เจ้า"

"หา อ๊ะ" จังหวะที่เธอหันกลับมา จมูกดันไปชนกับแก้มเขาอย่างพอดิบ พอดี นี่เขาตั้งใจหรือไม่เนี่ย

"หลอกกินเต้าหู้เปิ่นหวางเช่นนี้ เห็นทีเปิ่นหวางต้องเอาคืน อื้ม" แต่เจ้าบ้านี่กลับไม่พูดเปล่า แต่หอมเธอกลับเสียอย่างนั้น นี่มันจะมากไปแล้วนะ

"นี่แนะ อัก" เธอกระโดดถีบขาคู่ใส่ไอ้คนตรงหน้า ที่มาบังอาจหอมแก้มของเธอ

"โอ้ย เปิ่นหวางเจ็บนะ" เขายังทำท่าทีเหมือนเจ็บปวดมากมาย

"สมน้ำหน้า" หึ

"เจ้าเขินรุนแรงเช่นนี้ เกรงว่าเปิ่นหวางจะช้ำในสักวัน"

"เขินบ้าอันใดกัน เหตุใดท่านถึงมิช้ำในวันนี้กัน" เห็นหน้าแล้วอารมณ์เสีย

"ฮ่า ๆ  " แนะยังมาหัวเราะอีก เขาคงบ้าไปแล้วกระมัง

"ความจริงเจ้าก็น่ารักดีนะ" เธอเลยหันมองสบตาเขา

"หม่อมฉันสวยต่างหาก สวยมาก สวยที่สุด " เธอย้ำ มั่นใจว่าสวยกว่าใครแน่นอน

"อืม เจ้าช่างมั่นใจนัก" เขาเอ่ย พร้อมกับขยับกายนั่งในท่าสบาย ก่อนจะทำท่าตบมือลงข้าง ๆ ให้เธอนั่งตาม เธอเลยนั่งลงไม่ใช่เชื่อฟังอะไรหรอกนะ แต่เธอเมื่อย ยืนมานานแล้ว

เธอทิ้งกายลงนอน มองท้องฟ้า สูดอากาศสดชื่น หลับตาฟังเสียงธรรมชาติขับกล่อม รู้สึกดีจัง สายลมพัดเอื่อย เธอปล่อยจิตใจล่องลอย ก่อนจะเผลอหลับไป

ในความฝันช่างหวาบหวาม ราวกับมีบุรุษรูปงามมอบจุมพิศให้ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ความหวานหอมนั่นทำให้เธอไม่อาจปล่อยริมฝีปากนั้นไปได้ เธอยังได้ลูบคลำสำรวจผิวกายของเขาทุกสัดส่วน แม้นจะไม่ได้ทำอะไรเขาก็ตาม ช่างเป็นฝันที่ดีเสียจริง

     ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พร้อมกับเห็นผู้เป็นอ๋องยืนห่างออกไป กลางดงดอกเหมยฮวา บุรุษหนึ่งยืนเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงแดดสาดส่อง กลีบเหมยฮวาร่วงโรย เป็นภาพที่น่ามอง แต่จะน่ามองกว่านี้หากคนที่ยืนอยู่เป็นพี่หลันซานอ่ะนะ เธอคิดในใจ

"กลับกันเถิด " เขาเดินมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เอ่ยบอกพร้อมกับจูงเธอ แต่ใบหน้ากลับหันไปทางอื่น นี่เขาจะมองเห็นทางหรือไม่ พอก้าวขึ้นรถม้า เขาก็รีบเอางานขึ้นมาปิดหน้าปิดตาทันที นี่เขาเป็นอะไรมากหรือไม่นี่ เธอมองเขาอย่างพิจารณาหรือช่วงนี้เขาไม่ได้รับอานิสงจากยาถ่ายของเธอกันหนอ สงสัยคืนนี้ต้องสั่งอาลู่ไปจัดการเสียแล้ว

"เจ้ามองเปิ่นหวางทำไม"

"หม่อมฉันจะไปมองท่านอ๋องด้วยเหตุใด ท่านมิได้มีเสน่ห์เย้ายวนใจถึงเพียงนั้น"

"สตรีไร้ยางอาย" เขาเอากระดาษที่บังหน้าลง พร้อมกับเอ่ยว่าเธอ แต่ก็รีบยกขึ้น แต่เธอเห็น

"นั่นปากพระองค์ไปโดนอะไรมาอย่างนั้นหรือเพคะท่านอ๋อง" ก็ปากบวมเป่งขนาดนั้น คงไม่ใช่ตอนที่เธอหลับเขาไปแอบกินน้ำผึ้งในรังมาหรอกนะ ผึ้งเลยรุมต่อยเอา

"สตรีความจำสั้น"

"พระองค์มาว่าหม่อมฉันทำไมกัน" บุรุษผู้นี้ ปากเสียจริง ๆ กลับไปต้องเจอหมามุ่ยสักกระสอบถึงจะหายเป็นแน่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #20 Modap91 (@Modap91) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:24

    รังแกท่านอ๋องตลอดเลยนะระวังจะโดนเอาคืน

    #20
    0