หลิงจู่เซียน องค์หญิงไร้หัวใจ (ภาคต่อจาก จอมนาง คู่บัลลังก์)

ตอนที่ 20 : เฝ้ามอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

หลงเหยียนชิง......


ในทุก ๆ วันเขาต้องคอยจับตาดูนางไว้มิให้คลาดสายตา และคอยหาทางเอาตัวรอดจากสิ่งที่นางลงมือกับเขา เขาเริ่มสนุกกับการที่ได้ทำเช่นนี้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาเริ่มมีความสุขกับการทำเช่นนี้


"ท่านอ๋องพะยะคะ เราลงกันไปได้หรือยัง พะยะคะ"


"ยัง" เขาเอ่ยตอบไป ตอนนี้เขายืนเกาะอยู่บนต้นไม้ กับองครักษ์สองนาย แอบลอบมองการกระทำแปลก ๆ ของผู้เป็นหวางเฟย


"แต่กระหม่อมคิดว่ากิ่งไม้มันเริ่มรับน้ำหนักมิไหวแล้วนะพะยะคะ"


"น่ารำคาญเสียจริง เหตุใดพวกเจ้ามิย้ายไปกิ่งอื่นเล่า" เขาเลือกกิ่งที่ใหญ่ที่สุดแล้ว แต่ทำไมองครักษ์สองคนนี้ถึงได้มายืนอยู่กิ่งเดียวกับเขากันเล่า


"โธ่ ท่านอ๋องพะยะคะ กิ่งอื่นมันเหยียบได้ที่ไหนกันเล่าพะยะคะ" แม้นกิ่งอื่นจะเล็ก แต่เหตุใดพวกเขาถึงมิไปยืนที่อื่นเล่าจะตามมาอยู่ใกล้เขาทำไมกัน


"เงียบ นางมาแล้ว" เขาเห็นร่างบางเดินกระโดดโลดเต้นราวกับมีความสุขหนักหนา จนเขาเผลอยิ้มไปด้วย หากแต่รอยยิ้มที่ก็ก็ต้องหุบลง เมื่อบุรุษที่เดินตามนางมา คือองครักษ์ที่นางชอบใจนักหนา ไอ้หน้าอ่อนนั่นมิเห็นจะน่ามองตรงไหน เขาหล่อเหลาออกเพียงนี้ แต่นางกลับมิคิดหันมามอง


ยิ่งนางทำท่าจะลวนลามบุรุษผู้นั้นแล้ว เขายิ่งมิชอบใจ อยากจะกระโดดลงไปจัดการนางเสีย แต่ตอนนี้เขายังลงไปมิได้ ถ้าหากนางรู้ว่าเขามาแอบมองนางเช่นนี้ สตรีไร้ยางอายเช่นนางคงคิดเข้าข้างตัวเองเป็นแน่


"ลี่จี"

"เพคะ"

"เจ้าไปเอารังมดแดงจากตตรงนั้นมาหน่อย"

"เอามาทำไมกันหรือเพคะ"


"พอดีข้าเห็นว่าต้นนี้ใบหนาดี เหมาะแก่การสร้างรังใหม่" นี่นางกำลังคิดทำบ้าอันใดกันนี่ แล้วนั่นนางกำนัลของนางก็ไปเอามาจริง ๆ เสียด้วยสิ


"นี่เพคะ"

"ยังมิพอ ไปเอามาอีก"


"เจ้ามด ไต่ขึ้นไป" นางเอารังมดมาเคาะรอบต้นไม้ที่เขายืนอยู่ นี่นางคิดจะทำอันใดกันนี่


"โอะ โอ้ย" มิรู้มีอันใดกำลังเข้าไปกัดภายในกางเกงของเขา หากจะเกาก็เกรงจะอุจาดตาไปหน่อย จึงทำได้เพียงขยับขาไปมาเท่านั้น โอ้ย เขาท่องไว้ในใจ แค้นนี้ต้องชำระ สตรีไร้ยางอายผู้นี้ รังแกเขาอีกแล้ว


"นี่เพคะ พอหรือไม่" เขาต้องมองรังมดที่นางกำนัลน่าตายนั่นไปหามา นี่นางไปทำลายล้างรังมดมาจากที่ใดกัน


"ดีมากลี่จี เท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว เอ้าเจ้ามด เดินไปเลย" นางยังคงกองรังมดรวมกัน ก่อนที่มันจะไต่ขึ้นมา เขามองไปทางองครักษ์อีกสองนายที่พากันเริ่มเกา เพราะเจ้ามดของนางคงเริ่มกัดแล้วกระมัง


"โอะ " เขาได้แต่กัดฟันกรอด ไอ้มดบ้า มากัดพวงไข่ของเขาได้อย่างไรกัน


"โอะ โอ้ย" ไม่นะ มังกรลูกรักของเขาก็ถูก กัดเช่นกัน โอ้ย เขาทนมิไหวแล้ว อยากเกาเหลือเกิน เมื่อไหร่นางจะไปเสียทีหนอ


"ลี่จี เรานั่งเล่นตรงนี้สักพักเถิด "


"เพคะ" หากแต่ความหวังของเขาก็เริ่มพังทลาย เมื่อร่างบางเริ่มนั่งเล่นอยู่มิไกล นี่นางมิได้ตั้งใจรังแกเขาใช่หรือไม่ มันแค่เรื่องบังเอิญเพียงเท่านั้น


ตอนนี้เจ้ามดทั้งหลายของนาง พากันวิ่งให้วุ่นกัดตามซอกคอของเขา จนเขาต้องรีบใช้มือปัดออก หากแต่เจ้ามดนี่ก็ช่างลามกนัก มันมากัดตุ่มบนหน้าอกของเขาอีก เขามิรู้จะปัดป่ายอย่างไรแล้ว


"โอ้ย" รู้สึกเหมือนมีมดเป็นสิบกำลังรุมกัดพวงไข่ของเขาอีกแล้ว เขาทนมิไหวแล้ว พลันใช้มือล้วงเข้าไปเกาทันที เขาจะเก็บข่มความอายเอาไว้ก่อน ตอนนี้ร่างกายของเขาสำคัญที่สุด อย่าให้เขาหลบไปได้นะ เขาเอาคืนแน่


"อ้าว ท่านอ๋อง ขึ้นไปเกาไข่ เสียสูงเชียวนะเพคะ" หากแต่เสียงของนางที่ดังขึ้นมา และสายตาที่นางกำลังจ้องมองมือของเขากำลังล้วงเข้าไปเกาพวงไข่อยู่เสียด้วย เขามิรู้จะปฏิเสธเช่นไรดีแล้ว โอ้ยเขาอายเหลือเกิน


"แหม อยากใหญ่ทำไมมิบอกหม่อมฉันดีดี หาวิธีให้มดกัดเช่นนี้ จะดีหรือเพคะ" นางยังคงเอ่ยว่าเขา ดูเอาเถิด นี่คือคำที่สตรีควรกล่าวออกมาหรือ


"สตรีไร้ยางอาย" เขาตะโกนว่านางกลับไป


"อุ้ย ไร้ยางอายเช่นไร หม่อมฉันก็มิเคยไปเกาไข่ บนนั้นเช่นพระองค์นะเพคะ" แล้วนางมิได้พูดเปล่า นางกลับตะโกนราวกับอยากให้คนทั้งวัง แห่มาดูเขาเสียอย่างนั้น


"ฝากเอาไว้ก่อนเถิด" เขารีบ พลิ้ว กายจากตรงนั้นกลับสู่ตำหนักทันที


"ไปตามหมอหลวงมา" เขารีบถอดกางเกง แล้วรีบจัดการกับเจ้ามดที่บังอาจฝังคมเขี้ยวกับของรักของหวงของเขาออกจนหมด เขาทั้งคัน ทั้งแสบ มังกรของเขาบวมเป่ง นี่นางรู้มาตลอดว่าเขาอยู่ตรงนั้นหรือ นางจงใจปล่อยมดมากัดเขาเป็นแน่


"ท่านอ๋อง "


"ท่านหมอหลวงเร็วเข้า" แม้นจะอายท่านหมอหลวงเพียงใด แต่เขาก็ต้องทน อ้าขาให้ท่านหมอรักษาให้ ทายาให้ เขาโตจนป่านนี้ มิเคยต้องอับอายเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต เพราะนางคนเดียวแท้ ๆ ที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้


"เสร็จแล้วพะยะคะ" หลังท่านหมอจากไป  ได้สั่งเขาไว่ว่าอย่าพึ่งเดินไปไหน เขาก็สงสัยอยู่ว่าเพราะอะไร จึงลองเดินดู ถึงได้รู้คำตอบ ก็เวลาเขาเดิน เขาต้องเดินถ่างขาน่ะสิ ช่างเป็นภาพที่น่าอายเสียจริง


เขาจะจัดการเช่นไรกับนางดีหนอ นางระวังตัวทุกฝีเก้าเช่นนี้ เขาพยายามวางยานอนหลับนางหลายครั้ง หลายครา แต่ก็ไม่เป็นผล แอบย่องไปหานางกลางดึก ก็โดนนางไล่ตะเพิด เขายังจำกลิ่นกายของนางได้ดี เขาเพียงจะไปทวงสิทธิ์ของเขา เขาผิดด้วยหรือ นางมีสิทธิ์อันใดมาไล่เขา นางเป็นสตรีของเขาแท้ ๆ แต่กลับหาทางไปเป็นของบุรุษอื่นอยู่ร่ำไป


"สตรีร้ายกาจ ข้าต้องเอาคืนแน่" เขาเก็บนับแค้นครั้งนี้ไว้ รอการสะสาง ทุกครั้งที่นางพยายามแอบปีนกำแพงหนี เขาก็จะตามไปลากตัวนางกลับมา ดูเหมือนว่านางจะแอบหนีทุกคืน จนเขาต้องนอนในเวลากลางวันแทนกลางคืนเสียแล้ว


ความคันทำร้ายเขาอีกแล้ว ตั้งแต่เขารับนางเข้ามา ดูเหมือนว่าเขาจะถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว นางรังแกเขาตลอด เหตุใดนางมิไปรังแกผู้อื่นบ้าง เขาก้มลงมองเจ้ามังกรแสนรัก ด้วยความสงสารจับใจ ลูกรักหวังว่าเจ้าจะยังใช้การได้อยู่นะ เขายังมิมีบุตรสืบสกุลแม้แต่คนเดียว หากใช้การมิได้ จะทำเช่นไร มิอับอายขายหน้าบรรพบุรุษหรือ เขาจะต้องรีบทำให้นางหลงรักเขาหัวปักหัวปำให้จงได้ในเร็ววัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #41 badangle.y (@yuicezii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:30
    ฮ่าๆชะนีจะเกาไข่
    #41
    0
  2. #34 Melis (@melikbaykara2121) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:19

    อ่านมาถึงตอนนี้ ตอนนี้ฮาอิอ๋องที่สุด ฮากับสำนวนนางมาก อายกันไป

    #34
    0