Something Between #NielOng

ตอนที่ 30 : :: 101 Bar Host 9 - ไม่เหมือนที่คิดไว้นี่หว่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60

101 Bar Host






CHAPTER  9

ไม่เหมือนที่คิดไว้นี่หว่า


Theme Song : BrotherSu  – DOT () (feat. Lovey)



솔직히 스타일도 아냐

จริงๆแล้ว นายน่ะไม่ใช่สเปคของฉันเลย

 


계획에 같은 없었단 말야

ฉันเคยบอกว่า ไม่มีทางที่จะมีนายอยู่ในแพลนของฉันหรอก

 


근데 어느 날부터 자꾸 신경쓰여

แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ฉันก็เริ่มคอยมองหานาย

 


하루에도 번씩

วันละตั้งหลายหนแน่ะ









หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากที่องซองอูได้อัพเกรดตัวเองจากการเป็นเด็กเสิร์ฟพ่วงตำแหน่งเด็กล้างจาน มาเป็นโฮสต์ใน 101โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์

 


            หนุ่มวิศวะเคมีคนฮอตๆคูลๆ ที่ตอนนี้ชักจะเริ่มใต้ตาเหี่ยวเฉา จากการตะบี้ตะบันปั่นรายงานและอ่านหนังสือเตรียมสอบไฟนอล กำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักโฮสต์พลางขมวดคิ้วเป็นระยะๆ

 


            ทำงานมาเดือนนึงแล้ว รายได้ก็เป็นกอบเป็นกำตามคาด เผลอๆได้มากกว่าที่คาดไว้ซะอีก ก็นี่ใคร ท่านองซองอูเลยนะเว้ย! ตำแหน่งขวัญใจมหาชนอยู่แล้ว อยู่มหาลัยคนก็รู้จักกูกันทั้งนั้น (ก็เล่นเป็นแม่งทุกอย่างให้คณะมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนปีสาม) ถ้าถามว่าดังขนาดไหน ก็ขนาดหมาที่คณะยังเห่าต้อนรับเวลาไปเรียนอ่ะคิดดู! แน่นอนว่าเพราะพี่อ๋งทั้งหล่อและฉลาดจึงสามารถใช้ปากตัวเองให้เป็นประโยชน์ได้ ด้วยการตะล่อมลูกค้าให้ซื้อดื่มเยอะๆ แลกกับการต้องทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีหรือบางทีก็นั่งปากเปียกปากแฉะออดอ้อนบ้าง (จนบางทีก็รู้สึกรับตัวเองไม่ค่อยได้)แค่เนี้ย คืนละเป็นล้านวอนก็ทำได้มาแล้วโว้ย!



ดังนั้น กันพล่าคอลเลคชั่นล่าสุดจึงมานอนอยู่ที่หอพักในห้องเขาเป็นที่เรียบร้อย จนไอ้แจฮวานบ่นอุบว่าไม่มีที่จะเดิน



            บ่นมากก็ย้ายห้องออกไปสิจ๊ะแจฮวานเพิ่ลรัก ไปชิ่ว!!! กูไม่ง้อมึงแล้วโว้ย! ไม่ต้องแชร์ค่าห้องกับมึงแล้วก็ได้นะ เพราะกูรวยแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



            ถึงชีวิตจะอัพเกรดหนักมาก แต่องซองอูก็ยังเป็นคนฮอตๆคูลๆคนเดิม เพิ่มเติมคือถูกไอ้ยองมินกับไอ้แจฮวานเดินล้อมหน้าล้อมหลังตลอดเวลาที่อยู่ที่มหาลัย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกแม่งเป็นห่าอะไรนักหนา จู่ๆเกิดมาหวงกูซะงั้น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาจะไปไหนพวกมันไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้แค่จะเดินไปส่งงานหน้าชั้นพวกมันก็แทบจะลุกเดินตาม



            เป็นอะไรที่ไม่เข้าใจหนักมากจริงๆ



            แน่นอนว่าโฮสต์ไม่ใช่งานสบายๆแบบที่เจ๊จีซองเคยพูดไว้นั่นแหละ ทำเงินได้เยอะจริง แต่มันไม่ใช่แค่การพูดหวานๆไปวันๆ มันคือการใช้จิตวิทยาล้วนๆ ซองอูต้องจดจำนิสัยของลูกค้าแต่ละคน คนนี้ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร บุคลิกแบบไหน  หรือต้องการอะไร ยากกว่ากลศาสตร์ที่นั่งเรียนอยู่ทุกวันซะอีก



แต่พี่อ๋งซะอย่าง! ปากดีเป็นเลิศ ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลในซอสแมคเคอเรล ไหนจะหน้าตาที่สุดแสนหล่อเท่ไม่พอยังเซ็กซี่ขยี้ใจอีกต่างหาก ลูกค้าที่เคยนั่งด้วยจึงติดใจกลับมาหาแทบทุกราย ก็มีทั้งลูกค้าแบบสุภาพและแบบหื่นๆคละๆกันไป โชคดีที่อาศัยวาทศิลป์เอาตัวรอดมาได้ และภายในระยะเวลาแค่เดือนเดียว ค่าตัวของเขาก็พุ่งเอาๆไปติดลำดับต้นๆของร้าน



            หึๆๆ บอกแล้วไงว่ากูจะต้องเป็นโฮสต์เบอร์หนึ่งของร้านนี้ให้ได้!!!! 



            อะไรๆก็ดีไปหมด งานดีเพราะเงินดีมากกกกกกกกกกกกก เพื่อนร่วมงานก็ดี (ไม่นับไอ้หน้าหมาแดเนียลที่ทำหน้าเหมือนจะแดกหัวเขาทุกครั้งที่เขาถูกลูกค้าเรียก) แต่มีอย่างหนึ่งที่มันขัดใจเขาซะจนเป็นเหตุให้เขาต้องมายืนส่องกระจกอยู่แบบนี้มาสิบนาทีแล้ว



            ทั้งงาน เงิน เพื่อนร่วมงาน ดีหมด



แต่...











ทำไมลูกค้าที่เรียกกูถึงมีแต่ผู้ชายวะไอ้เหี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!











มันเป็นอะไรที่เหี้ยมาก! เหี้ยมากๆจนอยากจะร้องไห้ออกมาสามเวลาหลังอาหาร นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยจินตนาการไว้เลยแม้แต่นิดเดียว! ทำไมๆๆๆๆๆๆ ทำไมกูถึงได้แต่นั่งตาละห้อยมองพวกไอ้แดน ไอ้ตี๋ ไอ้ยองมินนั่งดื่มสุราเคล้านารี ในขณะที่ตัวเองต้องนั่งแดกเหล้าเคล้าบุรุษแบบนี้วะ!!!!!



ก็ไม่ใช่ว่ารังเกียจอะไรกับการนั่งคุยกับผู้ชายนะ แต่มันไม่ใช่จุดประสงค์ที่ทำให้เขาอยากทำงานนี้ไง คือพี่อ๋งคาดหวังว่าพี่อ๋งจะได้นอนนับแบงค์เล่นท่ามกลางสาวๆสวยๆรายล้อมตัวไง ไม่ใช่ต้องมานั่งปั้นยิ้มหวานฉอเลาะใส่ผู้ชายด้วยกันไงโว้ย! ถึงไอ้ยองมินมันจะบอกว่าลูกค้าชายส่วนใหญ่กระเป๋าหนักกว่าผู้หญิงก็เถอะ แต่สำหรับเขามันก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี ลูกค้า 10 คน เรียกกูเป็นผู้ชายไปซะแปดเก้าคนนี่มันไม่ใช่!!!!!!!!!!!!



มันไม่ฮอต มันไม่คูล มันทำให้กูรู้สึกว่าตัวเองโซบิ้วตี้ฟูลมากกว่าจะเท่อ่ะเข้าใจมั้ย!!!!



            อย่าว่าแต่ตอนทำงานในร้านเลย ขนาดตอนมาช่วยพี่จงฮยอนขายต๊อก (แน่นอนว่าเขาไม่ใช่วัวลืมตีน อะไรที่ได้เงินก็ทำทั้งนั้นแหละ) ก็ยังต้องมาประสาทเสียกับลูกค้าผู้ชายที่แวะเวียนมาบ่อยครั้ง ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กมหาลัยแถวๆนั้น มาแล้วก็จ้องเอาๆ พูดจาแปลกๆอยู่นั่นจนซองอูเกือบตบะแตกเขวี้ยงหม้อไหใส่ซะหลายรอบ แต่ก็ต้องนั่งท่องพุทโธๆตามที่พี่จงฮยอนสอน เตือนตัวเองว่ากูเป็นโฮสต์ๆๆๆ กูต้องรักษาภาพลักษณ์ๆๆๆ



            ชีวิตแม่งน่าเบื่อก็ตรงทำตามใจตัวเองไม่ได้เหมือนเคยนี่แหละ





           แล้วที่แปลกอีกอย่างก็คือ...



 

ไอ้คังแดเนียล

 



มันทำให้เขาระแวงจนแทบจะเป็นโรคประสาท ซองอูมั่นใจมากๆว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง เขารู้สึกได้ถึงสายตาของมันที่จับจ้องมาที่เขาแทบจะตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาทำงาน เสียงกระแอมกระไอสเลดติดคอของมันจะดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ไม่ว่าจะโต๊ะข้างหน้า ข้างหลัง ข้างๆ ทุกวันนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นโรคคังแดเนียลลิซึ่มเข้าไปทุกที จะรับแขกทีต้องมองซ้ายมองขวาว่ามันอยู่ใกล้ๆไหม ฟีลเหมือนพ่อบ้านแอบหนีเมียมาเที่ยวแล้วต้องมานั่งระแวงมองซ้ายขวาว่ามีคนรู้จักของเมียอยู่แถวๆนี้ไหมอ่ะเก็ทป่ะ?



            ถ้าเป็นปกติซองอูคงจะเดินไปกระชากคอเสื้อไอ้หน้าหมาแล้วท้าต่อยกันให้จบๆเรื่อง แต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่เขาโดนมัน... เอ่อ... ลวนลาม... ซองอูก็พยายามเลี่ยงที่จะเสวนากับมันเรื่อยมา



          “เคยโดนโฮสต์จีบมั้ยครับ?”



          ประโยคเวรนั่นก็ดันก้องอยู่ในหัวเขาซ้ำไปมาเหมือนรีเพลย์เทป ถึงเขาจะคิดว่ามันก็คงกวนตีนเขาเหมือนเคยก็เถอะ แต่อะไรบางอย่างในดวงตาคู่นั้นทำให้เขารู้สึกว่ามันไม่ได้กวนตีนเขาแบบปกติ  ไหนสมองที่เสือกดีเกินเหตุผิดเวลาของเขา ที่ดันจำสัมผัสของมือมัน จมูกมัน ริมฝีปากมันที่มาคลอเคลียร่างกายตัวเองได้อีก...



            ทั้งตอนบนเตียง ทั้งบนโซฟาในห้องพัก ทั้งตอนที่มันบังคับให้เขาถอดคอนแทคเลนส์...





            เหี้ยเอ๊ย! เผลอคิดอีกแล้วเหรอวะ!!!!





            แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง จำได้แล้วไงล่ะ มันก็คงกวนตีนเขาไปเรื่อยเหมือนปกตินั่นแหละ องซองอูคนฮอตๆคูลๆเป็นคนใจกว้างอยู่แล้วจึงไม่คิดจะถือสาเด็กมันและตัดสินใจว่าจะเขาจะ...



 ช่างแม่งซะ! 






            กลับมาที่ปัญหาใหญ่ในตอนนี้ จะทำยังไงให้มีลูกค้าผู้หญิงเรียกเยอะๆแบบพวกมันบ้างวะ? พี่อ๋งต้องการอ้อมกอดอบอุ่นจากสาวน้อยสาวใหญ่อ่ะเข้าใจมั้ย วันนี้พี่อ๋งอยากกอดสาวบ้างอ่ะ!!!!



            “อ้าวพี่มึง ยังไม่แต่งตัวอีกเรอะ?” ไอ้ซอนโฮที่เดินผ่านห้องพักชะโงกหัวเข้ามามองเขาที่ยืนส่องกระจกอยู่ ซองอูรีบเดินไปลากไอ้ลูกเจี๊ยบที่ทำหน้าเหลอหรามายืนข้างๆเขาแล้วถาม



            “มึงว่ากูหล่อป่ะเจี๊ยบ?”


            “อือ ก็หล่อ ไม่มีแว่นเหี้ยนั่นก็หล่อหมดแหละ”



            อีกครั้งนะ ไอ้คนร้านนี้มันจงเกลียดจงชังอะไรแว่นสุดที่รักของกูนักหนาวะ!



            “แล้วทำไมไม่มีผู้หญิงเรียกกูบ้างเลยวะ?”



            คราวนี้ไอ้ซอนโฮมองเขาหัวรดเท้า แล้วก็เท้าจรดหัวอีกรอบ แล้วกระพริบตาปริบๆ



            “พี่มึงน่ารักมั้ง สาวๆเค้าคงไม่ชอบ”


            “มึงบ้าเหรอ ผู้หญิงเขาชอบของน่ารักๆกันทั้งนั้น ถ้ามึงบอกว่ากูน่ารักแล้วเขาจะไม่ชอบกูกันได้ไง?” เขาขมวดคิ้ว คราวนี้ไอ้ซอนโฮยกมือขึ้นเกาหัวแล้วทำหน้าลำบากใจ


            “ก็ใช่พี่ แต่เขาไม่ชอบอะไรที่น่ารักกว่าตัวเองหรอกมั้ง”



            แล้วมันก็เดินส่ายหัวออกจากห้องไป ทิ้งให้ซองอูยืนงงกับคำตอบของมันอยู่อย่างนั้น



            ไอ้ห่านี่สงสัยแดกเยอะจนสมองฝ่อ พูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจเลย









“โหวววววว ทำไมวันนี้พี่มึงหล่อจังวะ?”



            ไอ้อูจินตบไหล่เขาดังป้าบจนเขาสะดุ้งเลยโบกหัวมันกลับไปที แต่มันก็ยังยืนยิ้มเผล่แล้วมองสำรวจตัวเขาที่กำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่ที่บาร์ มินฮยอนที่ยืนเตรียมของอยู่ข้างๆหัวเราะออกมาเบาๆแล้วตอบไอ้อูจินแทนเขา



            “ใช่ไหมล่ะ พี่ก็ว่างั้น ซองอูดูแปลกตาไปเลย”


            “ผีเข้าเหรอพี่มึง?” ไอ้อูจินถาม เขาเลยเอาเท้ายันมันออกไปด้วยความหมั่นไส้


            “ผีเข้าห่าไร กูแค่อยากเปลี่ยนสไตล์มั่งไม่ได้เหรอ!

 


            รู้มั้ยกว่ากูจะแต่งตัวออกมาแบบนี้ได้มันลำบากขนาดไหน! อุตส่าห์เดินไปขอคำปรึกษาคนที่น่าเชื่อถือที่สุดในร้านอย่างพี่จงฮยอนกับมินฮยอน แอบเข้าห้องอิเจ๊ไปเอานิตยสารแฟชั่นที่คราวนี้มั่นใจมากๆๆๆว่าหยิบไม่ผิดเล่มเหมือนรอบที่แล้ว หน้าก็แต่งเอง ผมก็เซ็ตเอง คอนแทคก็ใส่สีใส มาลุคนี้ยังไงๆผู้หญิงก็ต้องเรียกกูชัวร์ป้าบ!



       



            หล่อขนาดไปส่องกระจกปุ๊บก็นึกอยากเอาพานธูปเทียนแพไปกราบพ่อแม่เลยทีเดียว ขอบคุณที่สร้างสรรค์ผมให้ออกมาหน้าตาดีขนาดนี้นะครับ



“เปลี่ยนก็ดี ไม่งั้นก็มีแต่แขกผู้ชาย”



            เสียงทุ้มๆห้วนๆดังขึ้นข้างตัวพร้อมๆกับแขนยาวๆของไอ้แดเนียลที่เอื้อมมือไปหยิบกระป๋องเบียร์ด้านหลังเขาที่นั่งหันน้าออกจากบาร์ วันนี้มันไม่เซตผม แถมยังแต่งตัวแปลกไปจากปกติที่มันจะชอบใส่เสื้อเชิ้ตผ่าอก แต่วันนี้เปลี่ยนมาใส่ฮู้ดแขนยาวแทนเหมือนพวกเด็กวัยรุ่นฝรั่ง



 

            “พี่แดนวันนี้มาธีมเมกันบอยเหรอพี่?” ไอ้อูจินถาม แต่คนถูกถามมันคงไม่ได้สนใจเพราะ มันโน้มตัวเข้าหาเขา ทำจมุกฟุดฟิดแล้วขมวดคิ้ว



            “ทำไมฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้”



            มันมาอีกแล้วครับท่านผู้ชม ช่วงตอบคำถามประจำวันกับคังแดเนียลลลลลล



ตั้งแต่เขามาเป็นโฮสต์ไอ้เด็กเวรนี่ก็มีคำถามให้เขาตอบได้ทุกวี่ทุกวัน ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ทำไมใส่เสื้อบางขนาดนี้ ทำไมต้องใส่กางเกงสกินนี่ ทำไมใส่คอนแทคสีนี้ ทำไมต้องใส่โชคเกอร์ ทำไมต้องยิ้มแบบนั้น ทำไมยอมให้ลูกค้าจับมือ บลาๆๆๆๆๆ



            อยากจะซื้อคำว่า”ทำไม”ของไอ้แดเนียลไปเผาทิ้งพอๆกับ”ซองอูครับ”ของพี่จงฮยอนมากๆ



            “กูจะฉีดกลิ่นไหนก็เรื่องของกู จะทำไม” เขาเชิดหน้า มองไอ้แดเนียลที่ยกเบียร์ขึ้นดื่มอั้กๆ ก่อนจะหรี่ตามองเขาแล้วยิ้มชั่วใส่



            “ก็ไม่ทำไม แค่จะบอกว่ากลิ่นน่ากินดีนะพี่”



            เขาได้ยินเสียงมินฮยอนหลุดขำเบาๆ กับไอ้อูจินที่ผิวปากหวือ ซองอูมองไอ้แดเนียลที่ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขาแล้วเม้มปากแน่น



            ไอ้ห่านี่เอาอีกแล้ว พูดแต่อะไรสองแง่สามง่าม ถ้าเป็นน้องกูจริงๆ กูจะตบให้ปากบิดเลย!



            “ไปไกลๆตีนกูเลยมึงอ่ะ!” เขาหมุนเก้าอี้หันหลังให้มัน ไอ้แดเนียลหัวเราะเบาๆแล้วเขยิบเข้ามาใกล้เขา วางกระป๋องเบียร์เปล่าลงบนบาร์ด้านหน้าเขาแล้วก้มมากระซิบเบาๆ



            “ฝากทิ้งด้วยนะพี่”



            มึงก็วางเฉยๆได้มั้ยล่ะ! มืออีกข้างนี่จะลูบเอวกูเพื่อ!!!!!!!!!!!!



            “ซองอูอย่ากินมากเลย หน้าแดงแล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่ต้องทำงานพอดี” มินฮยอนทักเขาขึ้นมาพลางหยิบกระป่องเบียร์ที่เพิ่งกินไปได้ไม่ถึงครึ่งออกจากมือเขา ก่อนที่เจ้าตัวขมวดคิ้วมองกระป๋องในมือ



            “ก็กินไปนิดเดียวเองนี่ ทำไมซองอูหน้าแดงจัง?”


            “ไม่รู้เหมือนกันโว้ย!









            “ดื่มอีกหน่อยนะครับคนสวย”


            “งื้ออออ แดนก็ปากหวานอีกแล้วนะคะ...”


            “ผมพูดความจริงนะ วันนี้คุณสวยมากๆ สวยจนผมไม่อยากละสายตาไปไหนเลย”

 




            โว้ย!!!!! ขอกระโถนหน่อย กูอยากจะอ้วก!!!!!

 


 

            องซองอูลอบเบะปากก่อนจะหยิบแก้วค็อกเทลของตัวเองขึ้นมาดื่ม แล้วส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าสาวสวยในอ้อมแขน บอกแล้วไงว่าวันนี้อุตส่าห์เท่ขนาดนี้ สาวที่ไหนไม่มองก็ตาบอดแล้ว!




            สาวมองไม่ว่า แต่แม่งเสือกมีหนุ่มมามองทั้งๆแต่งแบบนี้แล้วก็ยังรู้สึกประหลาดอยู่ดี...

 


            แถมไอ้หนุ่มที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็ไอ้ห่าตัวเมื่อกี้ที่เพิ่งเต๊าะสาวด้วยประโยคเลี่ยนๆนั่นแหละ ตอนที่พูดประโยคนั้นสายตามันดันจ้องมาที่เขาอย่างจงใจ ทำให้องซองอูผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับอะไรง่ายๆนอกจากเวลาโดนแม่ไล่ฟาดก็ต้องรู้สึกเสียวหลังคอวาบๆกับสายตาของไอ้หน้าหมานั่นอีกแล้ว

 


            ซวยชิบหายที่ลูกค้าดันมาคู่กัน แล้วก็เรียกเขากับมันมานั่งโต๊ะเดียวกันอีก ชีวิตกูนี่จะหลุดพ้นจากไอ้แดเนียลไม่ได้เลยใช่มั้ยวะ!!!!



                       

            “ดื่มอีกหน่อยมั้ยครับ?”


            “เอาสิบดื่มเลยค่ะ”

 



            แต่ถ้าจะกระเป๋าหนักขนาดนี้ พี่ยอมทนอยู่กับไอ้เวรนี่ทั้งคืนก็ได้จ้า~




            “พี่ซองอูคะ พี่ซองอู...”


            “คะ...ครับ?”



            ขานรับแทบไม่ทันเลยจ้า พี่อ๋งผิดเองที่มัวแต่หมั่นไส้ไอ้หน้าหมาขาหื่นที่มัวแต่นั่งลูบผมลุกค้าอยู่นั่น นี่กูนั่งดูมึงเต๊าะสาวมาจะชั่วโมงแล้วนะ! ไหนมึงบอกไม่ให้กูใกล้ชิดลูกค้ามากไปไง!!! แล้วนี่อะไร ทั้งโอบ ทั้งซบ ทั้งลูบหัว มึงทำได้ไง!!! มึงตอแหลกูเหรอ! จะเอางี้กะกูใช่ไหมคังแดเนียล! ด๊ายยยยยยยยยยยยย!!!!



            “จะหมดเวลาแล้วอ่ะค่ะ อีกห้านาทีเอง”



            “ไม่ไปได้ไหมครับ?” เน่! งัดสเต็ปแบบเดียวกับเวลาอ้อนแม่มาใช้แม่งเลย เขาช้อนตามองลูกค้าแล้วเบะปากน้อยๆ ทำตาเศร้า ลูกค้าหัวเราะคิกคัก


            “พี่ซองอูมีคนจองตัวต่อแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”


            “ครับ แต่ไม่อยากไปอ่ะ อยากอยู่กับหนูมากกว่า” เขาส่ายหัวไปมาแล้วทำหน้าเศร้า คุณลูกค้าคนสวยหัวเราะออกมาอีก


            “พี่ซองอูนี่น่ารักจริงๆนะคะ”



            อีกแล้ว!!! น่ารักอีกแล้ว!!!! จะลูกค้าผู้ชายผู้หญิงก็มีแต่ชมว่าน่ารักๆๆๆๆ ชมพี่ว่าหล่อว่าเท่ว่าคูลมันจะขาดใจตายหรือไงจ๊ะ!!!!!



            “พี่ว่าพี่หล่อมากกว่านะ”  เขาพูดเบาๆแล้วทำจมูกย่น เสียงหัวเราะพรืดดังมาจากด้านข้าง ซองอูหันขวับไปส่งสายตาอาฆาตใส่ไอ้แดเนียลที่กลั้นยิ้มจนหน้าเบี้ยว พอมันเห็นเขามองมันก็ยักคิ้วให้



            “พี่ซองอูน่ารักจริงๆค่ะ ตลกมากด้วย”



            พี่เป็นโฮสต์อ่ะจ่ะ พี่ไม่ใช่ตลกคาเฟ่ พี่ตลกตรงไหนเหรอถามจริง? พี่ออกจะหล่อเท่มาดแมนคูลกายบาดใจสาวนะ!



            ยังไม่ทันจะได้ตอบเฮียซองอุนก็เดินมาโค้งที่โต๊ะ ซองอูถอนหายใจเฮือก หนึ่งชั่วโมงกับสาวสวยช่างผ่านไปไวยิ่งกว่ากระพริบตาซะอีก



            “พี่ซองอูคะ”



            แรงสะกิดเบาๆที่ไหล่ของเขาที่กำลังจะลุกขึ้นยืนทำให้ซองอูหันไปมอง ลูกค้าของเขากำลังยิ้มหวานแล้วชี้ที่แก้มตัวเอง



            หืมมมมมมมมมมมมมมมมม????????????????



            “กู๊ดไนท์คิสหน่อยนะคะ”



            อูยยยยยยยยยยยยยยยยย ได้เลยจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



            องซองอูงัดยิ้มหวานที่สุดในชีวิตออกมาใช้ทันที นี่แหละสิ่งที่กูรอคอย!!! หลังจากที่ต้องทนให้ผู้ชายนั่งจับมือบ้างกอดไหล่บ้างมาทั้งเดือน วันนี้พี่อ๋งจะได้หอมแก้มสาวแล้วโว้ย!!!!!!!!!!!!



            “ได้เลยค....”



            “ขออภัยครับคุณลูกค้า พอดีว่าเลยเวลามาสองนาทีแล้ว โฮสต์องซองอูต้องไปแล้วครับ”



            เดี๋ยว! ไอ้เหี้ย!!! ม่ายยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!



            องซองอูกรีดร้องโหยหวนในใจอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสเมื่อโอกาสทองที่ลอยมาถูกไอ้เด็กห่านี่ถีบกระเด็นไปต่อหน้าต่อตา ไอ้แดเนียลโค้งหัวให้ลูกค้าแล้วดันหลังเขาที่ยังยืนช็อคอยู่ให้ออกเดินไปจากบริเวณนั้น ซองอูรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ไปพร้อมๆกับกระชากหัวไอ้แดเนียลมากระทืบๆๆๆให้สาแก่ใจ! เลทสองนาทีมันจะตายห่ารึไง! พ่อมึงเป็นนาฬิกาเหรอไอ้สัส! หอมแก้มใช้เวลาแค่สองวิมึงจะให้กูมีความสุขหน่อยไม่ได้เลยใช่มั้ย!!!!! 



            “ไอ้เหี้ย! กูจะฆ่ามึง!



เขากระซิบลอดไรฟันแบบจงใจให้ไอ้หมีควายที่เดินอยู่ข้างๆได้ยิน ไอ้แดเนียลหัวเราะหึๆแล้วตอบเขาพร้อมรอยยิ้มชั่วๆของมัน



            “ถ้าเสียใจที่ไม่ได้หอมแก้มสาว ก็มาหอมแก้มผมแทนก็ได้นะพี่”


            “ไปตายไป!!!



            สงสัยชาตินี้เขาคงไม่มีวันญาติดีกับมันได้แน่ๆ ไอ้เด็กเวร!!!!












              หนึ่งอาทิตย์ต่อมา



            ขณะนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น องซองอูที่วันนี้แต่งตัวเตรียมทำงานเรียบร้อยรู้สึกเหมือนว่ามันเกิดเหตุการณ์เดจาวูกับเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ที่เขาต้องมานั่งดูตัวเองในกระจกห้องพักแล้วถามคำถามเดิมๆซ้ำเป็นรอบที่ร้อยว่า





            ทำไมลูกค้าที่เรียกกูถึงยังมีแต่ผู้ชาย!!!!!!!!!!!





            มันเป็นปัญหาระดับจักรวาลของพี่อ๋งที่ใฝ่ฝันอยากจะมีสาวๆมารุมล้อมรอบกาย แต่ดันฝันสลายกลายเป็นผู้ชายมารุมจ้องกูตาเป็นมันกันซะอย่างนั้น เปลี่ยนลุคก็แล้ว พยายามไม่มองหน้าผู้ชายก็แล้ว แต่คนที่ชายตาแลเขาส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นผู้ชาย โดยเฉพาะพวกลูกค้าผู้ชายรุ่นๆพ่อ ลุงพวกนั้นชมว่าเขาแต่งตัวแบบนี้แล้วเซ็กซี่ด้วย...






            ได้ยินแล้วอยากจะไปขโมยยาดมจากแทกุกในห้องอิเจ๊มาดมให้หมดแผง ทำไมชีวิตมันถึงวุ่นวายขนาดนี้วะ!



            ซองอูยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองอยากหงุดหงิด มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ ไอ้รูปโปรไฟล์นั่นแหละอย่างแรกเลย! ห่าเอ๊ย! กูน่าจะรู้อยู่แล้วว่าไว้ใจไอ้แดเนียลไม่ได้ ดูแม่งถ่ายมาเหมือนป้ายมาแปะกลางหน้าผากว่ากูไม่รับลูกค้าผู้หญิงอ่ะสัส!!!!



            แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เพราะเจ๊จีซองไม่อยู่ไปญี่ปุ่นอาทิตย์นึง (คงไปหาแรงบันดาลใจไม่ก็หาผั--- แค่กๆๆๆ) เอาเป็นว่าเดี๋ยวพอเจ๊กลับมาค่อยหาทางตะล่อมเจ๊ให้ถ่ายโปรไฟล์ให้ใหม่ ตอนนี้ต้องแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้ากันไปก่อน



            ขนาดเปลี่ยนลุคเองแล้วก็ยังไม่โอเค สุดท้ายองซองอูก็เลยต้องยอมแพ้กับความคิดที่ว่าจะหาทางแก้ไขปัญหานรกแตกนี่ด้วยตัวเอง แล้วตัดสินใจว่าควรจะไปถามผู้เชี่ยวชาญน่าจะดีกว่า



เขากำลังจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินออกไปที่บาร์ด้านนอก แดเนียลก็เดินสวนเข้ามาในห้องพอดี มันเหลือบตามองเขานิดนึงก่อนจะวางกระเป๋าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขา เอนหัวพิงพนักแล้วหลับตาเหมือนคนหมดแรง



            “จะตายแล้วเหรอมึงอ่ะ?”



            แน่นอนว่าไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยอะไรไอ้หน้าหมานี่หรอกนะ (ตายไวๆก็ดี กูจะได้เป็นอันดับหนึ่งในร้าน หุๆๆๆๆ) แค่ถามไปตามมารยาทของเพื่อนร่วมงานที่ดีเท่านั้นแหละ



            “ผมไม่ตายง่ายๆหรอก” มันตอบเสียงเนือยทั้งที่ยังหลับตา ซองอูขมวดคิ้ว ปกติไอ้แดเนียลที่เขารู้จักมันจะยิ้มหน้าระรื่นมากวนตีนเขาตลอดเลยนี่หว่า ไม่เจอกันแค่สองสามวันไหงทำท่าเหมือนใกล้ตายซะได้



            “มึงไม่สบายเหรอ?” ซองอูชะโงกหน้าไปมอง พยายามไม่ขยับตัวให้เข้าไปใกล้รัศมีที่มือมันจะเอื้อมมาถึงตัวเขา กูยังหลอนอยู่เลยนะ ต่อให้มึงใกล้ตายจริงกูก็ไม่ยอมให้มึงแตะตัวหรอก!



            “เปล่า แค่ง่วง นั่งทำรายงานไง นอนตีห้ามาสามวันติดแล้ว” มันตอบพลางเอียงหัวหันมามองเขาแล้วยิ้มบางๆ



            “ที่ถามนี่ห่วงผมเหรอ?”



            “ใช่ กลัวมึงไม่ตายจริงไง” ซองอูส่งยิ้มกวนตีนมันกลับไปบ้าง ไอ้แดเนียลหัวเราะหึๆแล้วส่ายหน้าพลางหลับตาลงอีกครั้ง ซองอูเม้มปากอย่างช่างใจ



            จะถามไอ้แดเนียลดีไหมวะ? มันก็ดูช่ำชองอะไรแบบนี้อยู่ แต่ถามไปก็คงตอบแบบกวนตีนไร้สาระมาเหมือนเคยอีกแน่ๆ



            “แดนๆ มึงว่าทำไมมีแต่ผู้ชายเรียกกูวะ?”



            แค่ถามออกไปไอ้แดเนียลก็คอตั้งหน้าตึงลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที ไม่มีท่าทีของคนหมดแรงเหลือให้เห็นแม้แต่นิดเดียว



            “อยากรู้ไปทำไม?”



            “เรื่องของกูมั้ยล่ะ มึงมีหน้าที่ตอบก็ตอบสิวะไอ้ห่านี่!” ซองอูชักสีหน้าอย่างเริ่มโมโหนิดๆ สายตามึงที่มองกูนั่นอะไร! ทำไมต้องทำตาขวางใส่ด้วย! มึงอิจฉากูอีกแล้วใช่มั้ย! มึงเห็นกูมีลูกค้าเยอะหน่อยก็เลยไม่พอใจใช่มั้ย!



            “ถ้าให้ตอบตรงๆคือพี่แม่งโครตสเป็คผู้ชายไง ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?” ไอ้แดเนียลตอบเสียงตึงแล้วหันหน้าหนีเขากลับไปเอนนอนพิงโซฟาอีกรอบ ซองอูอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนโดนหินทุ่มใส่หัว



            สเป็คผู้ชาย? กูเนี่ยนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



            “มึงมันกวนตีน! สัส!!!! นี่กูคิดยังไงถึงถามมึงวะ เหี้ย! ไม่ได้เรื่อง!!!!” ซองอูเขวี้ยงหมอนอิงใส่หน้าไอ้เด็กเวร มันลืมตาขึ้นมามองเขานิ่งๆ มือบางที่กำลังจะหยิบหมอนอีกใบเขวี้ยงใส่ก็ค้างกลางอากาศทันที



            “ที่ถามนี่คืออะไร อยากได้ลูกค้าผู้หญิงบ้างเหรอพี่?”


            “เออ!!!



            ไอ้แดเนียลฉีกยิ้มชั่วทันที มันมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วส่ายหน้า



            “ผมจะบอกอะไรให้นะ พี่อ่ะเรียกลูกค้าผู้หญิงไม่ได้หรอก”


            “ทำไม!!!! ทำไมกูจะเรียกไม่ได้! กูออกจะหล่อเท่ขนาดนี้ หล่อกว่ามึงด้วย! ทำไมกูจะเรียกลูกค้าผู้หญิงไม่ได้!!


            “อยากรู้เหรอ?” มันยันตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง แล้วกระดิกนิ้วเรียกเขาให้เข้าไปหา


            “มาใกล้ๆสิ เดี๋ยวบอกให้”



            แหมมมมมม มึงนึกว่ากูโง่เหรอครับคังแดเนียลลลลลล ถ้ากูเข้าไปก็ไม่ต้องเรียกกูว่าองซองอูแล้ว เรียกควายน่าจะดีกว่า กูรู้นะว่ามึงจะเล่นพิเรนทร์ๆกับกูอีกแล้วใช่มั้ย!



            “ทำไมยืนตัวแข็งเลยพี่ มานี่ดิ เดี๋ยวบอกให้ไง”


            “มีไรก็พูดๆมาสัส! กูไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับมึงนะ! กูเครียดอยู่เนี่ยเห็นมั้ย!!!!



            เขายกขาขึ้นกระทืบเท้ารัวๆอย่างโมโห เครียดจะตายห่าแล้วนะ! ถ้าไม่เครียดจริงกูคงไม่ถามมึงหรอก ฮึ่ยยยยยยย!!!



            พอเห็นเขาโมโหมันก็หัวเราะพรืด มองเขายืนกระทืบเท้าแล้วยิ้มจนตาปิด ห่าเอ๊ย! มึงมันบ้า! เห็นคนโมโหแล้วมีความสุขรึไง!



            “โอเคพี่ จะบอกให้ก็ได้ เห็นแก่ที่พี่ทำตัวน่ารักใส่ผมนะ”



            ซองอูหยุดกระทืบเท้าแล้วยืนนิ่งทันที



กูไปทำน่ารักใส่มันตอนไหนวะ?



            “พี่เรียกลูกค้าผู้หญิงไม่ค่อยได้ เพราะพี่อ่อยผู้หญิงไม่เป็นไง”



            “.............................”



            “พี่อยากมีสาวๆรุมแบบผมพี่ก็ทำไม่ได้หรอก”



            “.................................”



“อย่างพี่น่ะ อ่อยผู้หญิงไม่ได้” มันยักคิ้วให้เขา มือสองข้างของเขากำแน่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติทันที



            คังแดเนียล! มึงดูถูกกูวววววววววววว!!!!!!!



นี่มันกำลังบอกว่าพี่อ๋งหนุ่มวิศวะเคมีคนฮอตๆคูลๆสุดแสนจะหล่อเท่คนนี้ดึงดูดสาวไม่ได้เพราะอ่อยผู้หญิงไม่เป็นงั้นเหรอ!!!! ใครว่ากูอ่อยไม่เป็นวะ! แค่กูไม่เคยมีแฟน (ไม่ได้ไม่มีใครเอานะ! แค่เรียนเยอะเลยไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่นเฉยๆ เข้าใจไว้ด้วย!) ไม่ได้แปลว่ากูอ่อยใครไม่ได้นะโว้ย!!!!!



            “มึง...ไอ้แดน มึง...คอยดูนะ! มึงอยู่นี่ห้ามไปไหนเลยนะ! เดี๋ยวกูมา!!!!!



            ซองอูยกมือที่สั่นเทาด้วยความโมโหขึ้นมาชี้หน้าไอ้แดเนียลที่นั่งทำหน้ายิ้มๆกวนตีนอยู่ที่โซฟาก่อนจะผลุนผลันออกจากห้องพักไปแล้วปิดประตูตามหลังดังโครม แดเนียลหัวเราะหึๆ ในลำคอ นึกถึงคุณโฮสต์คนล่าสุดของร้านที่ดูจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับคำพูดของเขา พลางเอนตัวลงนอนบนโซฟาแล้วพึมพำเบาๆก่อนจะหลับตาลง



            “พี่น่ะอ่อยได้แต่ผู้ชายเท่านั้นแหละองซองอู”











“ตี๋!!!! มึงมานี่!!!!!



องซองอูเดินปึงปังกระทืบเท้าตรงเข้ามาคว้าแขนโฮสต์หนุ่มร่างสูงที่กำลังนั่งคุยอยู่กับคุณบาร์เทนเดอร์เจ้าชายอยู่ที่บาร์ ซองอูไม่สนใจมินฮยอนที่ทำหน้างุนงงแล้วกึ่งดึงกึ่งลากไอ้ฮยอนบินที่เดินตามมาแบบงงๆเช่นกัน



“เฮ้ยๆๆๆ ใจเย็นพี่ มีเรื่องไรวะเนี่ย?”


“เพื่อนมึงด่ากู!!!! มันหาว่ากูไม่มีลูกค้าผู้หญิงเพราะกูอ่อยผู้หญิงไม่ได้!!!



ซองอูหันกลับขวับไปโวยวายใส่รุ่นน้องทันที จากที่คิดว่าจะพยายามเลี่ยงไม่คุยกับไอ้แดเนียล แต่เล่นมาดูถูกกันแบบนี้สัญชาตญาณนักสู้ในตัวกูก็ตื่นสิครับ! กูจะไม่ปล่อยให้มึงมาดูถูกกูแบบนี้เด็ดขาด! พี่อ๋งจะพิสูจน์ให้มันเห็นว่าพี่อ๋งก็อ่อยได้!



“...แล้วมันเกี่ยวไรกับผมเนี่ย? พี่ก็ไปด่ามันดิ”



“เพื่อนมึงทำ! มึงต้องรับผิดชอบ!” เขากดตัวไอ้ตี๋ลงนั่งที่โซฟาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงตาม ไอ้ตี๋กลอกตาตี่ๆของมันไปมาแล้วถาม



“อ่ะ มีไรก็ว่ามาเร็วๆพี่ พี่รู้มั้ยว่าพี่ขัดจังหวะการคุยของผมกับพี่มินฮยอนเนี่ย! ผมกำลังจะชวนพี่มินฮยอนไป...”



“สอนกูอ่อยสาวหน่อยดิวะ”



“.........................................”



ไอ้ตี๋ถึงกับหยุดพูดแล้วมองเขาแบบอึ้งๆ ซองอูเอื้อมมือไปจับไหล่มันแล้วเขย่าๆอย่างร้อนใจ



“กูซีเรียสนะเนี่ย ทำไมกูถึงมีแต่ลูกค้าผู้ชายวะตี๋? กูมีอะไรไม่เข้าตาผู้หญิงจริงๆแบบที่ไอ้แดนมันว่าจริงๆเหรอวะ?”



“อ่า...ก็พี่ดึงดูดผู้ชายมั้ง” ไอ้ตี๋จับมือเขาที่เขย่าไหล่มันออกแล้วส่งยิ้มแห้งๆให้ ซองอูพ่นลมหายใจหนักๆออกมา 



ขนาดไอ้ตี๋ยังพูดแบบนี้เลย โว้ยยยยยยยยยยย หงุดหงิด!!!!



“กูอยากได้ลูกค้าผู้หญิงเยอะๆแบบมึงบ้างอ่ะ ทำไงวะ? สอนหน่อยดิ”



คราวนี้ไอ้ตี๋มองหน้าเขา ก่อนจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนไอ้เจี๊ยบวันนั้นเป๊ะ เป็นเหี้ยไรกัน พวกมึงต้องสแกนกูกันขนาดนั้นเลยเหรอวะ?



“อืมมมม...อ่ะ วันนี้พี่ใส่สูทเนอะ งั้นไหนลองทำแบบผมดู พี่ไปยืนดูก่อนไป”



ซองอูลุกขึ้นจากโซฟามองไอ้ตี๋เอนตัวลงกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงพนักโซฟา เอาขายาวๆพาดไขว่ห้างแล้วปลดกระดุมที่คอเสื้อออกเล็กน้อย มันยิ้มมุมปากเหมือนกำลังเชิญชวน



ก็ไม่เห็นจะยากตรงไหน ใครๆก็ทำได้ป่ะวะ



“อ่ะไหนพี่ลองทำดูดิ๊”



“แบบนี้เหรอ?” ซองอูเอนตัวลงกับโซฟาลอกท่าไอ้ตี๋เมื่อกี้มาแบบเป๊ะๆ ฟังก์ชั่นก๊อปปี้เพสท์ยังไม่เหมือนเท่าอ่ะพูดเลย





“.................................”



ไอ้ตี๋ยืนมองเขาแล้วยกมือขึ้นเกาหัว มันคงตกใจน่าดูที่เขาเลียนแบบมันได้เหมือนขนาดนั้น บอกแล้วไงว่าพี่อ๋งสกิลเป็นเลิศ ถึงจะเรียนวิศวะไม่ใช่การแสดงแต่กูก็ตอแหล เอ๊ย เล่นละครเก่งไม่แพ้ใครนะโว้ย!



“มันไม่...พี่ทำหน้าให้มันขึงขังหน่อยดิ”



“แบบนี้เหรอ” ซองอูขมวดคิ้วหรี่ตาแล้วเบะปากน้อยๆ กูต้องดูเซ็กซี่มากแน่ๆเพราะไอ้ตี๋มันมองแล้วถึงกับยืนเม้มปาก นี่กูจะได้ทำบาปแย่งลูกค้าจากไอ้ตี๋อีกคนแล้วเหรอ มึงห้ามโกรธกูนะ มึงสอนกูเองไง มึงต้องภูมิใจสิใช่มั้ย



“ใช้ได้ยังวะ?”



“เอ่อ ก็ใช้ได้แหละมั้ง” มันพยักหน้าแกนๆให้ ซองอูยิ้มกระหยิ่มทันที คิดถูกจริงๆที่มาหาไอ้ตี๋ อย่างน้อยมันก็มีสาระเวลาที่ใครๆต้องการคำปรึกษา เดี๋ยวเถอะไอ้แดเนียล เดี๋ยวมึงเจอกู กูจะเอาท่านี้ไปตอกหน้าแม่ง!!!!



“แล้วยังไงอีกๆ สอนอีกดิ๊ๆ”



“เอ่อ...ไหนลองแบบนี้ดูก็ได้พี่”



ไอ้ตี๋ทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขาอีกครั้งแล้วชี้ที่ปากตัวเอง ซองอูจึงจ้องเป๋งไปที่ปาก มันกำลังงับฟันหน้าลงบนปากตัวเองแล้วเม้มปากไปด้วย ตาก็หรี่มองมาที่เขา ก่อนจะตบท้ายด้วยการยิ้มบางๆที่มุมปาก



อันนี้ก็โคตรง่าย ทำไมกูนึกไม่ได้วะเนี่ยยยย



“แบบนี้ใช่มั้ยๆ”





“..............................”



“เป็นไงบ้างวะ? ไม่ดีเหรอ?” ซองอูเลิกคิ้วมองไอ้ตี๋ที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนอย่างไม่เข้าใจ ไอ้นี่ก็แปลกอีกคนละ จะว่ามันแกล้งเขาก็ไม่ใช่เพราะเขาก็เคยเห็นมันทำแบบนี้ตอนทำงานจริงๆ แล้วมึงจะทำหน้าแปลกๆทำไม กูสงสัยนะ!



“คือมันก็ดีอ่ะพี่...แต่แบบ...อย่าทำเลยน่าจะดีกว่า จะพูดไงดีวะ...”



ซองอูมองไอ้ตี๋ที่ทำหน้าลำบากใจอย่างไม่เข้าใจ ก็ในเมื่อมันดีแล้วจะห้ามไม่ให้กูทำทำไมวะ?



“เอาดีๆไอ้ห่านี่ สรุปมันดีหรือไม่ดี?”



“สำหรับผมนะ ดี แต่...”


“เออ ก็แค่นั้นแหละ! ขอบใจมาก กูไปละ” ซองอูลุกพรวดแล้วเดินกลับไปทางห้องพัก โดยมีไอ้ตี๋เดินตามมาเซ้าซี้



“ไปไหนพี่?



“ไปหาเพื่อนมึงไง! กูจะไปตอกหน้าเพื่อนมึง! ฝากบอกมันด้วยว่าอย่ามาเล่นกับพี่อ๋ง!!!” เขาพูดห้วนๆอย่างหงุดหงิด ยิ่งนึกถึงหน้ากวนตีนๆของมันตอนบอกว่าเขาอ่อยผู้หญิงไม่เป็นก็ยิ่งโมโหชิบหายเลยโว้ย!



“เดี๋ยวๆๆ นี่พี่คงไม่เอาท่านี้ไปทำต่อหน้าไอ้แดนใช่ป่ะ?” ไอ้ตี๋คว้าแขนเขาไว้ ซองอูมองหน้ามันที่พูดไปหัวเราะไปอย่างหงุดหงิด กูรู้แล้วว่าทำไมพวกมึงเป็นเพื่อนกันได้ ไอ้ท่าพูดไปหัวเราะไปนี่กวนตีนชิบหายเหมือนกันเป๊ะ



“เออ! มันดูถูกกู! กูจะไปพิสูจน์ให้มันเห็นไง!” ซองอูสะบัดแขนออกอย่างฉุนๆ ไอ้ห่านี่มันหัวเราะอะไรวะ! โมโหอยู่นะ เดี๋ยวพ่อตบคว่ำเลยนี่!



“โอเคๆ งั้นผมจะแนะนำอะไรให้ รับรองว่าไอ้แดนอึ้งไปไม่เป็นชัวร์ สนใจป่ะพี่?”



ซองอูมองไอ้ตี๋ที่ยืนฉีกยิ้มให้อย่างไม่ไว้ใจ แต่สิ่งที่ได้ยินมันก็ทำให้เขาลังเลไม่น้อย มำให้ไอ้หน้าหมานั่นพูดไม่ออกได้นี่มันเป็นยิ่งกว่าชัยชนะเลยนะเว้ย! เหมือนได้กระทืบหน้ามันเลยนะ!



“อ่ะไหน มึงว่ามาซิ”









“เฮ้ยตี๋ ไอ้อ๋งมันรีบไปตามควายที่ไหนวะ?”



อิมยองมินที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านเดินไปสะกิดโฮสต์หนุ่มร่างสูงที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะมองตามแผ่นหลังบางๆของรุ่นพี่ที่หายไปด้านหลังร้านแล้วหันมาตอบคำถาม



“น่าจะตามหาหมามากกว่ามั้งพี่ พี่อ๋งไปหาไอ้แดนอ่ะ เมื่อกี๊พี่อ๋งมาให้ผมสอนเก๊กหน้าอ่อยสาวด้วย”


“ฮ่าๆๆๆๆ ถึงขั้นต้องสอนกันเลยเหรอ แล้วเป็นไงวะ?”


“พี่ก็รู้นี่ จะถามผมทำไม” ฮยอนบินหัวเราะเบาๆ ขณะที่อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกๆ


“กูก็ว่างั้นแหละ ไอ้อ๋งมันทำไม่ได้หรอก ทำได้อย่างมากก็หน้าเรียกผู้ชายอ่ะ มึงรู้ป่ะ ตั้งแต่มันเปลี่ยนแว่นกูกับไอ้แจฮวานต้องมาคอยกันมันออกจากพวกผู้ชายที่มาตอมแม่งตลอดเลย ห่าเอ๊ย ไปโรงอาหารแต่ละทีก็มีแต่ผู้ชายมาจ้อง กูไม่เคยได้กินข้าวอย่างสงบสุขเลย” ยองมินบ่นไปดูดน้ำอัดลมจากแก้วไปด้วย


“พอพี่อ๋งเป็นโฮสต์แล้วยิ่งแบบ...ดึงดูดเนอะ ขนาดผมยังรู้สึกได้เลย ผู้ชายที่ไหนจะไม่มองวะ”


“ใช่ป่ะ มีแต่แม่งนั่นแหละที่ยังไม่รู้ตัว”


“ไม่รู้ตัวเรื่องอะไรพี่?” ฮยอนบินถาม แล้วก็ต้องหัวเราะลั่นกับคำตอบที่ได้รับ


“ก็เรื่องที่ชาตินี้มันน่าจะมีผัวมากกว่ามีเมียไง 555555555555555555













คังแดเนียลลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เขาลุกขึ้นนั่งขยี้ตามองไปบริเวณรอบๆห้องพักที่ยังไม่มีใครเข้ามา นาฬิกาบนผนังบอกเวลาหกโมงครึ่ง เหลือบมองไปยังโต๊ะก็เห็นกระเป๋าเป้ของพี่ซองอูวางอยู่ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ทำให้เขาอดจะนึกขำขึ้นมาไม่ได้



          “มึง...ไอ้แดน มึง...คอยดูนะ! มึงอยู่นี่ห้ามไปไหนเลยนะ! เดี๋ยวกูมา!!!!!



            แค่นึกถึงหน้าหงิกๆงอๆเหมือนแมวไม่ได้กินข้าวนั่นที่ยกมือขึ้นมาชี้หน้าเขา แดเนียลก็อดจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ พี่ซองอูคงไม่รู้ตัวจริงๆว่าตัวเองดูน่ารักขนาดไหน ถึงขนาดมาถามเขาว่าทำไมตัวเองถึงมีแต่ลูกค้าผู้ชาย



พอคิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของโฮสต์อันดับหนึ่งของร้านก็ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดบนใบหน้าหล่อเหลานั่นทันที



การที่พี่ซองอูไม่รู้ตัวว่าตัวเองดึงดูดผู้ชายขนาดไหนนั่นทำให้เขาไม่สบายใจสักนิดเดียว  เขารู้ว่าพี่ซองอูคงไม่สนใจเรื่องในเชิงชู้สาว แต่ในการทำงานแบบนี้คงจะหลีกเลี่ยงสายตาและอารมณ์พวกนั้นจากพวกลูกค้าที่คอยจ้องคุณโฮสต์ร่างบางไปไม่ได้ แค่เห็นสายตาที่ผู้ชายพวกนั้นจ้องพี่ซองอูเขาก็แทบอยากจะเป็นบ้าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนที่พี่ซองอูโดนจับมือหรือกอดไหล่ เขาแทบอยากจะเดินไปกระชากพี่ซองอูให้ลุกขึ้นแล้วจับขังไว้ในห้องพักจริงๆ แถมเจ้าตัวก็ชอบยั่วแบบไม่รู้ตัวอยู่เรื่อย โชคดีที่พี่ซองอูเองก็รู้จักหลบเลี่ยงพอสมควร แดเนียลจึงยังไม่ได้ทำอะไรให้เป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา



ไหนจะเรื่องที่พี่ยองมินกับพี่แจฮวานมาเล่าให้เขาฟังว่าอยู่มหาลัยพี่ซองอูก็โดนตามเต๊าะอยู่เรื่อยๆอีก ถึงเจ้าตัวจะไม่รู้เรื่องก็เถอะ เขาเลยต้องไหว้วานสองคนนั้นให้ช่วยดูแลพี่ซองอูให้ พอเขาพูดออกไปพี่แจฮวานก็หัวเราะคิกคัก



“แหมมมม เป็นห่วงเพื่อนกูจังนะ มึงเป็นอะไรกับไอ้อ๋งมิทราบครับ?”


“ตอนนี้เป็นเพื่อนร่วมงาน แต่เร็วๆนี้อาจจะเปลี่ยนสถานะอ่ะพี่”


“เออ งั้นก็ให้มันเร็วๆหน่อยละกัน พวกกูขี้เกียจตามคุมมัน ไอ้เวรนี่ยิ่งตัววุ่นวายอยู่”




แดเนียลรู้สึกได้ว่าพี่ซองอูพยายามหลบเลี่ยงเขาหลังจากวันที่เขาถามพี่ซองอูไปว่าเคยโดนโฮสต์จีบไหม แน่นอนว่าพี่ซองอูไม่ได้ตอบ แต่เคาะหัวเขาด้วยปากกาแถวๆนั้นแล้วเดินหนีออกจากห้องไปเลย แดเนียลเองก็ยังไม่มีเวลาทวงคำตอบเพราะคลาดกับวันที่พี่ซองอูเข้าร้านซะหลายรอบ แถมนับตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ขืนเขาพูดอะไรออกไปต่อหน้าคนอื่น พี่ซองอูคงโกรธเขาตายแน่



โฮสต์หนุ่มเอี้ยวตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น ตั้งใจจะออกไปหาพี่ซองอูด้านนอก ไม่รู้ป่านนี้ไปฟึดฟัดอยู่ที่ไหนแล้ว เขาคงจะต้องตามไปแกล้งอีกสักหน่อย



ก็บอกแล้วว่าแกล้งพี่ซองอูน่ะสนุกที่สุดเลย



“คังแดเนียล!!!



เสียงโวยวายกับร่างบางๆที่พุ่งเข้ามาในห้องพักทำให้แดเนียลยิ้มออกมาในทันที



 “อะไรครับ?”



องซองอูมองหน้าหมาๆของไอ้แดเนียลที่เลิกคิ้วถามเขาแบบจงใจกวนตีนอย่างนึกโมโห ไอ้เวรนี่แม่งทำไมหน้าตามันน่ากระทืบขนาดนี้วะ! ถ้าไม่ติดว่ากระทืบมันแล้วคนที่อาจจะไปนอนโรงพยาบาลน่าจะเป็นกูเองล่ะก็ รับรองว่ามันไม่ได้มายืนเสนอหน้าอยู่แบบนี้แน่ๆ!



“มึงว่ากูอ่อยสาวไม่เป็นใช่มั้ย! กูทำได้แล้ว! ไอ้ตี๋สอนกูมา มึงแหกตาดูซะ!



ซองอูสูดลมหายใจลึกมองหน้าไอ้แดเนียลที่ยังดูเหมือนกำลังประมวลผลคำพูดของเขา มึงว่ากูทำไม่ได้ใช่มั้ย! เดี๋ยวมึงเจอ! ไม่ฮอตไม่คูลอย่างมาเรียกกูว่าองซองอู จำไว้!!!



“เดี๋ยวพี่!” ไอ้แดเนียลร้องขึ้นมา ซองอูพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด


“อะไร!


“มานี่มา”



มันยิ้มนิดๆแล้วเดินมาลากเขาตรงไปยังห้องแต่งตัวภายในห้องพัก แล้วดันเขากับตัวเองเข้ามาด้านในก่อนจะกดล็อกประตู ห้องแต่งตัวที่ปกติก็ไม่ได้กว้างนักหนาเพราะมีแค่กระจกกับเค้าท์เตอร์วางของก็ดูคับแคบไปถนัดตาทันทีที่มีผู้ชายตัวโตสองคนเข้าไปเบียดกันอยู่ด้านใน ระยะห่างระหว่างพวกเขาที่หันหน้าเข้าหากันห่างไม่ถึงหนึ่งช่วงแขนด้วยซ้ำ



ซองอูเริ่มรู้สึกแปลกๆ จู่ๆในหัวก็นึกถึงวันที่แรกของการทำงานที่ไอ้แดนมันแกล้งเขา สถานการณ์ตอนนี้เกือบจะเหมือนกับตอนนั้นเป๊ะ ซองอูกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่



ชักไม่อยากทำแล้วว่ะ...



“ไหน? จะให้ผมดูอะไรล่ะพี่?”



แต่ดูสายตาจากตาตี่ๆจนแทบลืมไม่ขึ้นของมันนั่นสิ! สายตาแบบนั้นมันเยาะเย้ยเขาอยู่ชัดๆ! ไม่ทำไม่ได้หรอก เดี๋ยวมันหาว่าเขาป๊อด!



“ดูให้ดีนะมึง ห้ามกระพริบตาเลยนะ!



ซองอูชี้หน้าไอ้เด็กเวรอย่างคาดโทษก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติแล้วทำตามที่ไอ้ตี๋สอนมา เสียงทุ้มต่ำของรุ่นน้องก้องอยู่ในสมองเขา



“ไอ้แดนมันชอบแมวมากเลยพี่ พี่ลองทำตัวแมวๆดูดิ แบบเอานิ้วไปสะกิดๆเขี่ยๆหน้ามันอ่ะ พูดดีๆกับมันด้วยนะ รับรองมันพูดไม่ออกชัวร์”



ถึงจะรู้สึกตงิดๆว่ากูไม่ได้จะมาอ่อยมันซะหน่อยทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย แต่ซองอูก็รับฟังไว้แล้วตั้งใจจะเก็บไว้เป็นไม่ตายสุดท้าย



กูจะทำให้มึงอึ้งจนต้องลงไปกราบกูเลย!



เขาจ้องหน้าแดเนียลนิ่งแล้วเริ่มกัดปากเบาๆช้าๆ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ลิ้นเล็กๆตวัดไล้เลียรอบริมฝีปากตัวเองก่อนจะยกยิ้มขึ้นแล้วพูดเบาๆ



 “มึงว่ากูอ่อยไม่เป็นเหรอ? แล้วแบบนี้เรียกอะไรล่ะ?”



ซองอูยิ้มย่องในใจเมื่อเห้นไอ้แดเนียลยืนตัวแข็งจ้องหน้าเขาแบบช็อคๆ เป็นไงล่ะ ดูถูกกูดีนัก กูจะเอาให้ตายเลยคอยดู!



“ดูถูกกูเหรอคังแดเนียล หืม?”



เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับริมฝีปากล่างตัวเองแล้วสะกิดเล่นเบาๆ โดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของอีกฝ่าย อันนี้ไอ้ตี๋ไม่ได้สอนแต่เขาคิดเอาเองว่ามันน่าจะดูเซ็กซี่ดี



ผู้หญิงจะต้องชอบ!



ซองอูยังคงจ้องหน้าแดเนียลพลางกัดปากตัวเองเล่นต่อไป ในใจชักเริ่มอายขึ้นมาหน่อยๆ



ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้มันดูด้วยวะเนี่ย!? รู้สึกเหมือนอ่อยมันอยู่ยังไงชอบกล...รุกฆาตเลยแล้วกัน ก่อนที่กูจะยอมแพ้เพราะรับตัวเองไม่ได้เนี่ย!



“อย่าดูถูกกันสิ ทำไมเป็นเด็กไม่ดีแบบนี้ล่ะแดน” เขาเอื้อมมือออกไปเอานิ้วชี้เขี่ยแก้มมัน เท่านั้นเองซองอูก็รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเองทำเรื่องใหญ่ลงไปซะแล้ว



ชิบหายแล้วกู สายตาแบบนั้นมันกลับมาอีกแล้ว!



ถึงมันจะยืนนิ่งๆปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ แต่แววตาคู่นั้นไม่ได้นิ่งเลยแม้แต่น้อย แค่มันมองมาเขาก็ขนลุกเกรียวไปหมด



องซองอูรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่าเขาคิดผิดสุดๆที่นึกอยากจะเอาชนะมันขึ้นมา



แต่ก่อนที่เขาจะดึงมือกลับมา มือหนาๆก็จับหมับเข้าที่ข้อมือแน่นเขาตามด้วยคำสบถสองสามคำ ร่างหนาเดินเข้าใกล้พยายามต้อนเขาให้จนมุมจนซองอูผงะ



“แม่ง...อย่าทำแบบนี้กับใครเด็ดขาดเลยนะพี่”



“เฮ้ย...อื้อออออออออ!



ซองอูร้องด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่จะได้โวยวายไปมากกว่านั้น ริมฝีปากหนาๆก็ยื่นเข้ามาประชิดแล้วปิดปากเขาทันที ซองอูเบิกตากว้างแทบถลน ทุบไหล่ของคนที่กำลังเบียดตัวเขาไปชิดเคาท์เตอร์วางของโดยที่ริมฝีปากไม่ละไปจากริมฝีปากเขา



ไอ้เหี้ย นี่เขากำลังโดนมัน...




“แดเนียล มึง...” 



ซองอูพึมพำเสียงสั่นทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ เขากำลังยืนจ้องหน้าแดเนียลในระยะประชิดชนิดที่ว่าเกิดมาไม่เคยจ้องหน้าใครใกล้ขนาดนี้มาก่อน ดวงตาเรียวคู่นั้นที่จ้องมองมาที่เขาเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ มันยกนิ้วชี้ข้างหนึ่งมาแตะริมฝีปากเขาลากไล่ไปมา



“หวานจริงๆด้วยว่ะ”



“ไอ้แดน มึง...มึง...”



“พี่ยั่วผมเองนะ ขออีกทีแล้วกัน”



ไอ้เหี้ย เวรเอ๊ย!!!!



นั่นคือสิ่งที่อยู่ในใจขององซองอูที่ตอนนี้ไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะริมฝีปากของเขากำลังถูกริมฝีปากหนาครอบครองอีกครั้ง



แดเนียลบดเบียดริมฝีปากเข้าหาเขาอย่างหนักหน่วงจนซองอูหายใจไม่ทัน ได้แต่ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ มือที่ทุบไหล่ไปนั่นดูเหมือนจะไม่ทำให้คนตัวโตกว่าสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย แถมมันยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วจับเอวยกตัวเขาขึ้นไปนั่งบนเคาท์เตอร์ ก่อนจะแทรกร่างเข้ามาระหว่างขา พลางใช้แขนข้างหนึ่งกอดรัดรวบแขนเขาไว้ข้างหลัง



“อื้ออออออ!



ซองอูรู้สึกเจ็บจิ๊ดเมื่อแดเนียลกัดปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆในปากตัวเอง ตามมาด้วยสัมผัสร้อนๆจากลิ้นของอีกฝ่ายที่โลมเลียอยู่ในโพรงปาก กวาดต้อนดูดซับน้ำใสๆภายในรวมไปถึงลิ้นของเขาด้วย มืออีกข้างที่วางอยู่บนเอวเขาก็ลากไล่วนต่ำลงไปสะโพกแล้วขยำเบาๆในขณะที่ปากก็ยังไม่หยุดดูดดึงริมฝีปากเขาจนเกิดเสียงน่าอายดังไปทั่วบริเวณแคบๆ



สมองของซองอูขาวโพลนไปหมด มีแค่สัมผัสของแดเนียลที่เขารับรู้ได้ เขานึกเกลียดตัวเองที่ได้แต่นั่งอ่อนระทวยในอ้อมแขนที่โอบรัดแน่นหนา ปล่อยให้ไอ้เด็กเวรมันยืนดูดลิ้นดูดปากอยู่นั่น ส่วนตัวเองไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว



ตอนนี้องซองอูแทบจะลืมวิธีหายใจไปแล้ว



แดเนียลถอนริมฝีปากออกแล้วมองหน้าพี่ซองอูคนปากเก่ง ที่ตอนนี้หน้าแดงปากแดงหอบหายใจอย่างหนักด้วยความช็อค ดวงตาคู่โตมีน้ำใสๆเอ่อคลอเบ้าทำให้เขานึกอยากจะขย้ำลูกแมวน้อยๆนี่อีกสักรอบ ริมฝีปากปากบางของอีกฝ่ายมีรอยแดงแถมยังเห็นเลือดซิบๆทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ 




“พี่ใจเย็น ตกใจเหรอ?”



ถ้าความตกใจมีมาตรวัด ท่าทางมาตรวัดที่สูงที่สุดก็อาจจะยังเทียบกับความตกใจขององซองอูในตอนนี้ไม่ได้เลย



“คังแดเนียล...”



“น้องเหมียวของผม ไม่เคยจูบใครล่ะสิใช่ไหม?”



จากที่เคยคิดไว้ว่าจะไม่รุกพี่ซองอูหนักมากๆ เพราะกลัวคนขี้โวยวายตรงหน้าจะตกใจจนสติแตกไปซะก่อน ความตั้งใจก็พังไม่เป็นท่าเมื่อเจ้าตัวเล่นมายั่วเขาถึงที่ซะขนาดนี้



จัดการแค่นี้ก็ถือว่าข่มใจมากแล้วนะ


 

“.มึง.......”



“ไม่เป็นไร ต่อไปนี้ผมจะสอนพี่เอง” เขาเอื้อมมืออกไปเกลี่ยพวงแก้มแดงเรื่อของพี่ซองอูเบาๆ เจ้าตัวสะดุ้งเฮือกทันที



“แม่ง...มึง...”



“แล้วจำไว้ ห้ามทำแบบนั้นใส่คนอื่นเด็ดขาดนะ”



แดเนียลยื่นหน้าเข้าไปกดจมูกหนักๆลงบนดาวสามดวงของคนตัวบางที่ยังนั่งอึ้งอยู่อีกครั้ง พี่ซองอูที่นั่งแก้มแดงๆ พูดไม่ออกแบบนี้ยิ่งดูน่าแกล้งกว่าปกติเป็นร้อยเท่าเลย



“ถ้าทำแบบนั้นอีก ผมไม่รับประกันแล้วนะว่าจะหยุดอยู่แค่นี้ได้หรือเปล่า”



พี่ซองอูเหมือนจะได้สติกลับมาแล้วเพราะร่างบางรีบโดดลงจากเคาท์เตอร์แล้วผลักเขาเต็มแรง ก่อนเปิดประตูเดินออกไปคว้ากระเป๋า และตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นห้อง



“ไม่ทำแล้วโว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



แดเนียลเดินตามพี่ซองอูที่ก้มหน้างุดๆเดินจ้ำออกไปด้านนอก เขาหยุดยืนพิงเสาที่อยู่ตรงทางเลี้ยว ได้ยินเสียงตะโกนถามของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเทื่อได้ยินเสียงแง๊วๆของน้องเหมียวที่หมดฤทธิ์ในอ้อมแขนเขาเมื่อครู่นี้โวยวายลั่นร้าน



“ซองอูหน้าแดงมากเลย ไม่สบายรึเปล่า?”



“เฮ้ยๆ พี่อ๋งเป็นไรวะ?”



“กูจะกลับบ้าน!!!!!!!!!!!!!

 



แล้ววันนั้น ว่าที่ผู้สมัครลงชิงตำแหน่งโฮสต์เบอร์ 1 ของร้าน 101 โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์ก็ขอลาป่วยกลับบ้านกะทันหันโดยไม่ได้ทำงานแต่อย่างใด



To be continued



ตำแหน่งต่างๆในร้าน 101 Host Bar & Restaurant

เจ้าของร้าน ยุนจีซอง

ผู้จัดการร้าน ฮาซองอุน

บาร์เทนเดอร์ ฮวังมินฮยอน

นักร้องประจำร้าน คิมแจฮวาน

โฮสต์ คังแดเนียล อิมยองมิน ควอนฮยอนบิน ไลควานลิน แบจินยอง องซองอู

เชฟ คิมจงฮยอน

ผู้ช่วยเชฟ : ชเวมินกิ 

พนักงานเสิร์ฟ ยูซอนโฮ พัคอูจิน

& Loading...



#ซัมติงเนียลอง





Talk : เป็นตอนที่แต่งแล้วไม่รู้จะทอล์คอะไรดี ให้คนอ่านตัดสินแล้วกัน 555555555 รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน อ่านจบแล้วคอมเม้นท์หรือติดแท็ก #ซัมติงเนียลอง เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ


ตอนนี้อาจจะเป็นตอนสุดท้ายที่ไรท์จะลงในปี 2017 แล้ว Merry Christmas & Happy New Year ล่วงหน้านะคะ ขอให้รีดเดอร์ทุกคนมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงกันถ้วนหน้า ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด 5 เดือนที่เปิดบทความนี้มา และหวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ^^


พบกันใหม่ในปี 2018 ค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

4,783 ความคิดเห็น

  1. #4704 D-Tucky (@D-Tucky) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:34
    ชอบๆๆๆๆๆ5555555 กูไม่ทำแล้วโว้ยยยยยยยย จะกลับบ้านนนนนนน 555555พิอ๋งแม่งน่ารัก
    #4704
    0
  2. #4545 VrongVrin (@VrongVrin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 10:31
    เขินน อ่านไปยิ้มไป
    #4545
    0
  3. #4062 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 18:03
    โอ้ยยยชั้นขรรมความยั่วไม่รู้ตัวของอ๋งเป็นไงล่ะเจอเเดเนียลเข้าไป55555555
    #4062
    0
  4. #4026 crazy_girl (@june2000) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 09:56
    คนที่ยัวแค่ไม่รู้ว่าตัวเองยั่วมันน่าจับตีมากเลยฮืออ คุณองง ทำแบบใครจะทนไหวคะ เจ้าแดนยิ่งร้ายๆอยู่
    #4026
    0
  5. #3868 zzeitt (@quizy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 03:39

    เขินนนนนนนนนนนน น้องแมวน้อย

    #3868
    0
  6. #3337 km102 (@km102) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 09:34
    เขินอ่ะเจินเขิ้นนนนนนน
    #3337
    0
  7. #2882 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:32
    ตี๋!!! แกร้ายมากที่ส่งแมวไปโดนคนที่คลั่งแมวฟัดถึงที่น่ะ!!!! แต่ก็เออ หวังว่าจะรู้ตัวได้แล้วนะพี่
    #2882
    0
  8. #2756 prae_dankang (@prae_dankang) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 11:10
    😂😂😂😂ก้อน้องเหมียวเค้าอยากจะเท่ๆคูลๆให้เค้าหน่อยได้มั้ยอ่ะไรท์????????????????
    #2756
    0
  9. #2231 z_amimy (@aimmy2543) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:54
    เขินอ่า อ่านละยิ้มลำพัง
    #2231
    0
  10. #2221 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 19:47
    โอ่ยยยยย อิผีเขาจูบกันแล้วอ่าาาา แงงงงงงงง เขินนนนน ฟินนนนน
    #2221
    0
  11. #2124 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 18:12
    แม่...เขาจูบกันแล้ว(./////.) โอโหหหห แผ่นดินไหวแต่น้องไม่ไหว เขินนนนนร
    #2124
    0
  12. #1937 piepiesQ7_ (@got7ismy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 04:38
    ขะ...เขาจูบ กะ...กันแล้ว...อ่ะ... //กัดผ้าห่มกรี๊ดร้องพร้อมน้ำตาแห่งความปิติ พี่โอเค...พี่ว่าพี่ไหว...ฮืออออออTT
    #1937
    0
  13. #1853 ????????????????????? (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 07:42
    <p>ชอบบบบ อหหห ไม่ไหวเเล้ววว</p>
    #1853
    0
  14. #1793 kanokpan2776 (@kanokpan2776) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 00:56
    เขินจนตัวแตกแล้วว้อยยย
    #1793
    0
  15. #1511 Mint Sch (@siri-ch36) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:59
    ตี๋สอนอาร๊ายยยยย
    #1511
    0
  16. #1228 Chanyeol24 (@niparatnunto) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:20
    อหๆๆๆๆๆๆๆเเดนรุกแล้ววเว้ยย
    #1228
    0
  17. #1144 PeaR_OnlY_PeaR (@pear17seventeen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 15:56
    ใครล้างจานแทนพี่อ๋งคะ????
    #1144
    1
  18. #1135 korntaprit (@korntaprit) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 22:19
    พี่อ๋งจะแมวไปแล้วววว เนี่ยวรุกแรงไปไม่เป็นเลยย
    #1135
    0
  19. #1123 niranahm (@niranahm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:17
    น้องเหมียวของผม ไม่เคยจูบใครล่ะสิใช่ไหม
    ฮือออออออออออน้องเหมียวของผมๆๆๆๆๆ
    ตายไปแล้ว ตายไปเลย ตายสนิทศิษย์แดเนียล
    ฮืออออออออออออออออแม่จ๋าช่วยหนูด้วย
    น้องเหมียวก็น่ารักเกินห้ามใจจริงๆ
    #1123
    0
  20. #1120 DME_RunRun (@DREAM1144) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:53
    หว่ายยยย คือเอาจริงๆพี่ซองอูหล่อมากเลยนะ หล่อแบบเรียกสาวได้แน่นอน แต่ทำไมตอนดูรูปในฟิค แล้วมีนแบบ...พี่หล่อ แต่หล่อแบบน่าฌดนย่ำยีมากเลย บาปอีกแล้ววววววววว
    #1120
    0
  21. #1099 NumPhung2000 (@NumPhung2000) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 18:21
    เขินแทนน ฮือออออ รุนแรงกันหัวใจมักๆ
    #1099
    1
    • #1099-1 wrkiiy (@wrkiiy) (จากตอนที่ 30)
      9 มกราคม 2561 / 21:32
      นี่เขินมาก โอ้ยคือแบบ ฮืออ ยั่วขนาดนี้เลยหรอ แดนยังทนได้ขนาดนี้ถือว่าสุดยอด
      #1099-1
  22. #1096 dreaminjann (@missbeardream) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 10:32
    เขินโว้ยยยยยยยยย น่ารักมาก ดาเนียลรุกแล้วว
    #1096
    0
  23. #1092 ขนมปังไส้ถั่ว (@eart_21) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 02:20
    กรื้ดดดดดดดดดด คือในที่สุดก็มีวันที่แดนทนๆม่ไหวอ่ะ ตลกพี่ซองอูมาก คนอะไรหาเรื่องใส่ตัวได้ดีจริงๆ พี่ซื่อบื้อมากอ่ะ แล้วดันไปปรึกษาถูกคนอีก โว้ยยยยยย ตอนซ้อมท่ากับฮยอนบินขำมากอ่ะ คืออ่านแล้วขำก๊ากออกมากเลย ไหนใครจะไปอ่อยเขาทำไมโดนเขารุกจนแก้มแดงหูแดงแบบนี่ละ โอ้ยยยยยยย แดนทำดีมากๆ โดนจูบขนาดนี้ รู้ตัวสักทีนะคะว่าเขาจีบไม่ได้แกล้ง
    ปช.สวัสดีปีใหม่ ล่วงหน้านะคะคนเขียน
    #1092
    0
  24. #1091 pkyply (@pkyply) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 17:51
    ต่อออออออ
    #1091
    0
  25. #1087 fernmii (@chofernkyu) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:41
    ชอบตรงมีรูปประกอบอ่ะขำ555
    #1087
    0
  26. #1083 Psc_Rrrrr (@rushda-1997) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 21:16
    เรื่องนี้มีความไม่จริงอย่างนึง คือพี่องไม่ใช่แค่สเปคผู้ชายอย่างเดียว ผู้หญิงก็ชอบ (ใครไม่ชอบเราชอบ!!!!!!!!) คือความจริง พี่องคือสเปคทุกเพศ ใครๆก็ชอบ ตกหลุมมารักพี่องคนคูลกันให้หมดซะดีๆ
    //ไบแอสจ้า นี่เมนกูเอง ใครๆก็ต้องหลง ต้องรัก 555555
    #1083
    1
    • #1083-1 ZANE ZFAH (@SAIFAH_SORA) (จากตอนที่ 30)
      2 มกราคม 2561 / 12:23
      เขินเลย องซองอูน่ารักมาก ตลกด้วย
      #1083-1