Something Between #NielOng

ตอนที่ 4 : เพื่อนจ๋า มาคบกันเถอะ 4 - เมื่อเพื่อนยิ้ม (คนปริ่มกว่าดันเป็นเรา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    15 ก.ย. 60

เพื่อนจ๋า มาคบกันเถอะ


CHAPTER  4

เมื่อเพื่อนยิ้ม (คนปริ่มกว่าดันเป็นเรา)


Theme Song :  BTOB  (EUNKWANG, HYUNSIK, SUNGJAE) - AMBIGUOUS (알듯말듯해OST.FIGHT FOR MY WAY









               สองสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเกิดเรื่องที่ผับ คังดาเนียลยังคงใช้ชีวิตในมหาลัยตามประสาคนฮอต ไปไหนๆก็มีแต่คนห่วงใย ไม่ได้จะเล่นมุกว่ามีใครมาบอกให้ระวังตัวไว้เถอะมึงหรืออะไรทำนองนั้นนะ เพราะคังดาเนียลคนดีศรีมหาลัยน่ะเป็นที่รักของทุกคนจริงๆ (โดยเฉพาะสาวๆ หุๆๆๆๆๆ) เดินๆอยู่ก็มักจะมีคนทักทายเขาเสมอ

               แม้ไอ้เรื่องที่ทักจะต่างออกไปจากเดิมค่อนข้างมากก็ตาม



               “แหมๆๆ อิจฉาคนมีความรักจังโว้ย”

          “ปกติก็หล่ออยู่แล้วพอมีความรักยิ่งดูหล่อขึ้นไปอีกจริงๆนะจ๊ะน้องแดน ><

               “ถ้าคนๆนั้นเป็นซองอูอปป้าหนูก็จะไม่ขัดขวางค่ะ T^T



               ก่อนหน้านี้เขากับซองอูก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆอยู่แล้ว ถึงจะอยู่คนละคณะก็เถอะ คนก็เห็นกันจนชินตา แต่พอ(คนอื่นคิดว่า)สถานะเปลี่ยนไป มันก็เลยตามมาด้วยคำแซ็วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
            
               แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรหรอก



               “ไงไอ้แดน วันนี้ไม่ไปเล่นหนังสดกับแฟนมึงเหรอ?” แค่เดินมาถึงลานคณะก็ต้องประสาทแดกแต่เช้าเลยครับสังคม

            “เหี้ย!” 

               คนที่ทักทายเพื่อนยามเช้าด้วยความจัญไรขั้นสุดขนาดนี้ก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้ผู้ใหญ่บ้านแจฮวาน เขาตบหัวมันไปทีก่อนนั่งลงตรงข้ามมัน ข้างๆมีไอ้ควานลินที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะท่าทางหลับสนิท กูสงสัยจริงๆนะว่าตอนกลางคืนมึงไม่ได้นอนเหรอ ทำไมใต้ตาถึงดำขนาดนั้น แล้วทำไมมึงถึงหลับในคลาสได้เกือบทุกวัน หรือตอนกลางคืนมึงแอบไปรับจ๊อบอะไร?

               “เอ้า! ก็กูเห็นมึงจูบกันท่ามกลางประชาชีวันนั้น เลยนึกว่าพวกมึงจะชอบเอ้าท์ดอร์กัน”

            “กูไม่เหมือนมึงนะแจฮวาน ที่อยากเอ้าท์ดอร์แต่ไม่มีใครเอา”

            “เผ็ชไปอีกครับเพื่อนกู สิบแต้มให้คังดาเนียลลลล” ไอ้จีฮุนเอื้อมมือข้ามหัวควานลินมาแท็กมือกับเขา

            “เลวมาก กูจะแช่งให้ไอ้องหาผัวใหม่มึงคอยดู!” ไอ้แจฮวานชี้หน้าเขาที่หัวเราะใส่มัน แล้วจู่ๆมันก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

            “เออ ได้ข่าวว่าเมียมึงไปทะเลาะกับน้องพิ้งกี้เหรอวะ?”

            “.....จมูกไวเหมือนเคยนะมึงเนี่ย”

            “แน่น๊อน กูมีสายอยู่ทั่วทั้งมอนั่นแหละ คนเขาลือกันให้แซ่ดว่าไอ้องไปเชือดยัยนั่นหน้าหอสมุด” ไอ้แจฮวานรายงานข่าว

            “แล้วน้องเขายังทักมาหามึงอยู่หรือเปล่าวะ?” ไอ้ดงโฮถาม เขาส่ายหน้า

            “บล็อกไปแล้ว ไอ้องเอาไปจัดการ”

               “อะโหหหห หึงโหดไปอีกเมียเพื่อนกู” เขาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ปกติเขาพยายามจะคุยแบบประนีประนอมที่สุดเพื่อที่อย่างน้อยจะได้จากกันด้วยดี แต่ซองอูมันบ่นว่าทำแบบนี้ก็เหมือนยังให้ความหวังคนอื่นอยู่เรื่อยๆ มันเลยจัดการคว้าโทรศัพท์เขาไปแล้วบล็อกให้เสร็จสรรพ ไม่ถงไม่ถามความเห็นกูซักคำ

            “น่าจะส่งรูปที่มึงจูบกันที่ผับไปให้เนอะ ไม่รู้มีใครถ่ายไว้บ้างหรือเปล่า” ไอ้แจฮวานพูด ตาเปล่งประกายชั่วๆอย่างเห็นได้ชัด

            “พูดถึงเรื่องที่ผับวันนั้นแล้วกูยังเสียดายอยู่เลยว่ะ แม่งมัวแต่อึ้งลืมถ่ายคลิปเก็บไว้เฉยเลย” ไอ้จีฮุนบ่น เขาเอื้อมมือเอาสมุดไปจะฟาดหัวมัน แต่มันดันหลบได้ สมุดเลยไปตกลงหัวควานลิน ไอ้จีฮุนอ้าปากค้างแล้วหันมาชี้หน้าเขาด้วยท่าทางอาฆาตสุดๆ อะไรวะ? มึงไม่ใช่คนโดนไหมเดือดร้อนอะไรเบอร์นั้น ไอ้คนโดนมันยังไม่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ถามจริงนี่มึงหลับหรือตายวะควานลิน?

               “เออ ตอนแรกกูก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อยนะ แต่พอเห็นพวกมึงจูบกันกูเชื่อล้านเปอร์เซ็นต์เลย ไอ้เหี้ยติดตามาก อีกนิดนึงกูจะควักเงินให้พวกมึงไปเปิดห้องกันให้จบๆไปละ” ไอ้ดงโฮลูบแขนไปมาทำท่าขนลุก

            “นึกเกลียดตัวเองที่แดกเหล้าก็วันนั้นอ่ะ ไม่งั้นกูคงได้ถ่ายรูปถ่ายคลิปพวกมึงไปลงคอลัมม์กอสซิปแล้ว”

            “มึงหยุดเลยไอ้แจฮวาน ไหนมึงบอกจะไม่เขียนข่าวพวกกูไง!

            “กูล้อเล่น แต่ถึงกูไม่เขียนเขาก็พูดกันปากต่อปากไปหมดแล้ว เรื่องพวกมึงจูบกันที่ผับอ่ะ แค่น่าเสียดายที่ไม่มีภาพหลักฐานชัดๆ โฮะๆๆๆ” ไอ้แจฮวานหัวเราะอย่างชั่วร้าย พร้อมๆกับเพื่อนคนอื่นที่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้

            ปกติคังดาเนียลจะหงุดหงิดเวลาโดนไอ้พวกเวรนี่มันรุม แต่รอบนี้ริมฝีปากของเขากลับเม้มแน่น


          พยายามจะกลั้นยิ้ม


            ว่าแต่...ยิ้มเรื่องอะไรวะ? ยิ้มที่คนอื่นรู้ข่าวบ้าๆน่าขนลุกนั่นอ่ะนะ? สงสัยแดกยาแก้แพ้เยอะจนเอ๋อแดกไปแล้วแน่ๆกู


               “แล้วเมียมึงเป็นไงบ้างวะ ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าค่าตาเลย” ไอ้ดงโฮถาม

            “ก็ไปซ้อมหลีดให้เด็กมึงอ่ะครับคุณคังดงโฮ”

            “เด็กกู? ใครวะ?

            “ก็น้องแดฮวีสัตวแพทย์ปี 1 ไง ไม่ใช่เด็กมึงเหรอ กูเห็นน้องเขาเครซี่มึงจะตาย”

            “ใช่ก็เหี้ยละ กูไม่ชอบเด็กโว้ย!” ไอ้ดงโฮโวยวาย แต่ขอโทษทีหูมึงแดงกว่าไฟแดงที่ถนนหน้าหอกูอีกครับเพื่อน

            “อ่าๆๆๆ ปากแข็งไปเถอะ แล้วอย่ามาขอให้พวกกูช่วยละกัน”

            “ไม่มีทาง!” มันฟุบหน้าลงกับโต๊ะตามไอ้หลินไปอีกคน ตัวใหญ่หน้าโฉดซะเปล่าแต่เขินได้สาวมากอ่ะมึง เสียดายหน้าตาเลยทีเดียว


               “แล้วปีนี้ไอ้องไม่เป็นหลีดแล้วเหรอวะ ปีที่แล้วมีแต่คนรุมกริ๊ดมัน สัตว์แพทย์ก็ชนะผู้นำเชียร์ด้วยไม่ใช่เหรอ?

            “มันว่าปีนี้เรียนหนักมันเลยไม่อยากทำแล้ว ขอเป็นเบื้องหลังอย่างเดียวพอ”

            “กูก็ไม่อยากเป็นแล้ว แม่งไม่น่าหลวมตัวไปรับปากพวกปีสามเลย” ไอ้จีฮุนโวยวาย มันเองก็เป็นหลีดคณะปีที่แล้วและปีนี้ก็ต้องเป็นต่อเพราะรุ่นพี่มาขอให้ช่วย ก็ช่วยไม่ได้อยากไปรับปากเขาเองทำไม
 
               แล้วก็...”

 
            “กูหวง ไม่ให้เป็นหรอก”

 
            “โว้ยยยยย!!! เหม็นความรัก!” ไอ้แจฮวานผลักหัวเขาทำหน้าเหม็นเบื่อสุดขีด เขาหัวเราะเมื่อนึกถึงซองอูขึ้นมา ถ้ามันมาได้ยินประโยคเมื่อกี้เขาคงโดนไล่เตะอีกแน่ๆ

            ก็บอกแล้วว่าถ้าจะเล่นก็ต้องเล่นให้สมบทบาทนะ จะได้ไม่เสียชื่อเด็กนิเทศยังไงล่ะ








               “กูโคตรเบื่อเลย แม่งทำไมเป็นเบื้องหลังมันเหนื่อยกว่าตอนปีหนึ่งอีกวะ!

               
               แฟน(ปลอมๆ)ของเขานั่งบ่นไม่หยุดมาได้เกือบยี่สิบนาทีแล้ว ตอนนี้พวกเขามานั่งกินอุด้งด้วยกันหลังจากที่เขาไปนั่งรอซองอูที่ไปช่วยดูแลการซ้อมหลีดของคณะสัตวแพทย์ ตอนแรกแดเนียลตั้งใจจะซื้อข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อไปกินที่ห้องด้วยซ้ำเพราะเห็นว่ามันเริ่มดึกแล้ว แต่ไอ้ว่าที่คุณหมอ(หมา)บ่นจนเขาหูชาหาว่ากินแต่อาหารขยะ อาหารเวฟมันไม่ดีต่อสุขภาพบลาๆๆ

               แล้วที่มึงแดกเหล้าอย่างกับแดกน้ำเปล่านี่ดีต่อสุขภาพจังเนอะ

               สุดท้ายก็เลยมาจบลงที่ร้านอุด้งแถวๆหอพัก ปากก็บ่นนู่นนี่แต่มือก็คีบเส้นอุด้งเข้าปากไม่หยุด แดเนียลเห็นแล้วก็ขำกับท่าทางของเพื่อนสนิท ซองอูเป็นประเภทคนที่บ่นนู่นนี่ขอให้กูได้บ่นเถอะอะไรแบบนั้น แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ทำทุกที แล้วก็ทำออกมาได้ดีมากด้วย

               “กินเข้าไปเยอะๆ มึงผอมลงอีกแล้วรู้ตัวไหม”

               “อ้ออูเอื่อย แอ่งเอื่อยอิ๊บอ๋าย”

               ช่วยกลืนอาหารก่อนพูดได้ไหมวะ เห็นแล้วทุเรศลูกตาจริงๆ 

               “มันก็น่าเหนื่อยหรอก ก็มึงเคี่ยวน้องเกินไปอ่ะ กูเห็นน้องๆหน้าซีดแล้วซีดอีกตอนมึงดุ กูดูแล้วยังสงสัยว่านี่ซ้อมหลีดหรือเข้าห้องว๊าก”

               “ก็มันยังไม่เพอร์เฟกต์/ไม่เพอร์เฟกต์” เขาพูดขึ้นมาพร้อมๆกับซองอู อีกฝ่ายย่นจมูกเมื่อเขารู้ทัน

               “มึงก็เป็นซะอย่างนี้อ่ะ โรคเพอร์เฟกต์ชั่นนิสของมึงเนี่ยเพลาๆลงมั่งเหอะ ปล่อยวางแล้วชีวิตจะเป็นสุขนะ แม่กูสอนไว้”

               “แต่เรื่องนี้กูไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอกนะ ตอนกูอยู่ปีหนึ่งเวลาซ้อมก็โดนด่าชิบหายเหมือนกัน นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ อาทิตย์หน้าจะแข่งอยู่แล้วยังเต้นไม่พร้อมกันแบบนี้ขายขี้หน้าคนทั้งมหาลัยตายเลย” มันเอาตะเกียบทิ่มๆเส้นอุด้งในถ้วย แม้น้ำเสียงจะหงุดหงิดแต่สีหน้าดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด

               เขาเอาตะเกียบเคาะหัวมันโทษฐานที่เล่นอาหาร มันหันมาแยกเขี้ยวใส่

               “ตั้งแต่รู้จักกันมาก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่มึงทำไม่ได้นะ ขนาดติวคณิตให้กูที่ได้ด๊อกมาทั้งชีวิตตอนสอบเข้ามหาลัยมึงยังทำได้เลย” เขาพูด ซองอูเลิกคิ้วก่อนจะเก๊กหน้ากวนตีนแบบที่ชอบทำ

               “แหงล่ะ นี่ท่านองซองอูคนคูลยิ่งกว่าภูเขาน้ำแข็งในไททานิกนะเว้ย! ก็มึงมันโง่แล้วยังเสือกเรียนสายวิทย์ตามกูอีก แล้วสุดท้ายใครลำบาก ก็กูทุกที แค่ให้เล่นเป็นแฟนกันแค่นี้มึงเล่นตัวแทบตายห่า ทีตอนกูติวคณิตให้มึงกูไม่เคยบ่นซักคำเลยนะไอ้หมา”

               “เพราะมึงบ่นประมาณล้านคำได้”

               “อ่ะถูกต้องงงงง แต่การติวคณิตให้มึงสอบเข้ามหาลัยได้นี่ก็ที่สุดแห่งความสำเร็จในชีวิตกูละ กูนี่โคตรเจ๋ง เปลี่ยนควายให้กลายเป็นคนได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ”

               “มั่นโหนกได้อีกนะ กูไม่น่าชมมึงเล๊ย!

               “โหนกอะไรกูมีแต่สันกรามคมบาดใจสาว ไอ้พวกหน้าเท่าคอเหนียงออกอย่างมึงคงไม่มีวันได้สัมผัสฟีลลิ่งลูบสันกรามแบบนี้หรอกเว้ย” มันเอาตะเกียบไล้กรามตัวเอง แล้วเชิดหน้าส่งสายตากวนตีนมาให้

               เดี๋ยวพ่อเอาชามอุด้งทุบสันกรามให้หักเลยดีไหม!

               xวย!

               “อ๊ะๆ ทำไมพูดกับผู้มีพระคุณอย่างนั้นล่ะครับน้องคังดาเนียลลลล ใช่ซี๊ พอกูหมดประโยชน์ก็จะถีบหัวกูใช่มะ? อย่าลืมว่ามึงต้องมาพึ่งกูให้ติวสแตทที่มึงดรอปไว้ให้เทอมหน้านะครับ”

               “งั้นขอโทษครับพี่ซองอูคนคูลยิ่งกกว่าภูเขาน้ำแข็งในไททานิก” รีบยกมือไหว้แทบไม่ทัน ถ้าไม่มีมันมาติวสแตทให้รับรองชาตินี้เขาคงเน่าตายคามหาลัย ไม่ได้ใส่ชุดบัณฑิตให้พ่อแม่ภูมิใจแน่ๆ

               “ดีมากไอ้น้อง” ซองอูหัวเราะเอิ๊กอ๊ากแล้วหันไปสั่งไอศกรีมกับเจ้าของร้านอย่างอารมณ์ดี


               มันยิ้มแล้ว

               องซองอูยิ้มได้ซักที



               แดเนียลมองรอยยิ้มของเพื่อนสนิทแล้วรู้สึกโล่งใจ เขาไม่ได้เห็นองซองอูยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้มานานเหลือเกิน รู้สึกขอบใจจริงๆที่มีเรื่องอื่นมาหันเหความสนใจมันได้ ถึงจะทำให้มันเหนื่อยมากๆจนผอมลงก็เถอะ
 

 ไว้จบงานค่อยชวนไปกินบุฟเฟต์บ่อยๆ น้ำหนักก็น่าจะขึ้นมาได้บ้างล่ะมั้ง


              “คืนนี้ไอ้ยองมินกลับห้องรึเปล่า?” แดเนียลถามระหว่างที่พวกเขากำลังเดินกลับหอ

               “ไม่อ่ะ มันไปนอนห้องไอ้จง”

               “งั้นกูไปนอนห้องมึงนะ”

               “กูไม่ต้อนรับ”

               “โหยไรวะ เพื่อนไม่มีจะแดกแล้วเนี่ย กูจะประหยัดไฟห้องกูซะหน่อย” เขาโอดครวญ ส่วนเพื่อนที่น่ารักของเขาก็ส่งนิ้วกลางดุ๊กดิ๊กๆมาให้

               “แล้วทำไมไอ้ยองมินไม่กลับห้องอีกแล้ววะ? ไปตามจีบน้องเซอุน?” พึ่งพาไม่ได้เลยไอ้อัลปาก้าเอ๊ย! เพื่อนเศร้าอยู่มึงไม่เคยจะอยู่ดูแลอ่ะ มัวแต่เอาเวลาไปตามจีบเด็ก ทั้งๆที่เด็กมันเกลียดขี้หน้าตัวเองอย่างกับอะไรดี

               “เปล่า เห็นว่าฝ่ายสแตนด์มีปัญหาเรื่อง...” มันเว้นวรรค แล้วก็หรี่ตาทำหน้าเหมือนจับผิด

               “เรื่องไรวะ?

               “กูไม่บอกมึงหรอก! นี่มึงจะมาล้วงความลับคณะกูใช่มั้ยไอ้หมาชั่ว!? แล้วที่มารอทุกวันนี่คือมึงมาเก็บข้อมูลท่าเต้นพวกกูไปบอกไอ้จีฮุนใช่ไหมๆๆๆ! มันส่งมึงมาสอดแนมใช่มั้ย!

               “ประสาทละ ไอ้ท่าชูไม้ชูมือไปมาของพวกมึงนี่คิดว่ากูจะจำได้รึไง?” เขาผลักหัวมันเบาๆ ซองอูขมวดคิ้วจ้องหน้าเขา

               “จริงๆมึงไม่ต้องมารอกูทุกวันแบบนี้ก็ได้นะแดน”

               “ทำไมวะ?”

               “แหกตาดูซะว่านี่มันห้าทุ่มแล้ว พรุ่งนี้มึงเรียนแปดโมง วันพฤหัสมึงก็เรียนเก้าโมง มันเสียเวลาพักผ่อนไง โว๊ะ! เรื่องแค่นี้คิดไม่เป็นเหรอ” ท้ายประโยคมันงึมงำๆแต่เขาก็ยังได้ยิน

               “ก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรนะ กูก็เอางานไปทำรอมึงทุกที”

               “ก็ทำที่ห้องไปสิ มาทำอะไรที่คณะกูล่ะ”

               “ก็ไหนมึงบอกว่าเราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ ไปรอแฟนก็ถูกแล้วนี่ แล้วมึงเก่งนักรึไง? ตัวบางขนาดนี้เกิดรถขับมาตอนกลางคืนแล้วมองไม่เห็นมึงขึ้นมาล่ะ หรือถ้าเกิดมีโรคจิตหน้ามืดมาฉุดมึงขึ้นมาล่ะ” 

               ไอ้นี่แปลกคนมีคนกลับบ้านเป็นเพื่อนไม่ชอบ ชอบเดินเปลี่ยวๆรึไง

            “ประสาทแดกเหรอมึง? กูก็ผู้ชายไหม ไม่ต้องมารอกูแล้วนะ” ไม่พูดเปล่ามันตบหัวเขาแล้วชี้หน้าเป็นเชิงว่าถ้ามึงมาล่ะน่าดู

            “ไม่!

            “ทำไม!?”

            “คณะมึงวายฟายเร็วดี”

            “อย่ามาตอแหล เอาความจริง”

            “หลีดคณะมึงสวยมาก กูชอบ”

            “นั่นไงไอ้หื่นเอ๊ย ห้ามมายุ่งกับน้องๆกูนะ!

               “ไม่รู้แหละ กูจะไป”

               “พูดไม่รู้เรื่องเหรอ? อย่างน้อยๆอาทิตย์หน้าก็คงถึงตีหนึ่งตีสองแน่ๆ ถ้ามึงจะมาส่องสาวก็มาส่องตอนกลางวันสิไอ้โรคจิตเอ้ย! ไม่ต้องมารอแล้วนะ”

            “กูจะรอ”


 
            “มึงจะกลับเช้าอีกวันกูก็จะรอ เข้าใจไหม?”



               “เวลากูไม่อยู่มึงชอบเจ็บตัวอยู่เรื่อย ขนาดกูอยู่ด้วยมึงยังเดินสะดุดได้เลยอ่ะ ข้ามถนนมึงก็ไม่รู้จักมองให้มันดีๆ มึงกลัวหมาตัวใหญ่ๆด้วยไม่ใช่รึไง ตอนกลางคืนหมามันชอบมานอนหน้าหอเราแล้วมึงจะขึ้นห้องยังไง กูรอมึงก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ก็นั่งปั่นงานไปยังไงกูก็ต้องทำงานถึงตีหนึ่งตีสองอยู่แล้ว”

               “กูหวังดีนะ ไม่เห็นต้องทำท่ารำคาญแบบนั้นเลย”

               
               แดเนียลทำหน้าหงอยๆ เอาล่ะครับได้เวลางัดวิชาการแสดงขั้นพื้นฐานที่เรียนมาใช้แล้ว กูจะเบะปากตาเศร้าจ้องหน้ามึงอยู่อย่างนี้แหละ เอาหูกับหางมาหน่อยกูคงเหมือนไอ้ด่างหน้าหอเวลามันโดนป้าเจ้าของหอดุแล้วจริงๆ

               “มึงจะจ้องกูอีกนานไหม ขึ้นห้องซะทีสิวะ”

               “.....................”

               “กูอยู่คนเดียวได้จริงๆนะ กูไม่ได้เป็นอะไรแล้ว...”

               “.....................”

            “จะทำไรก็ทำ กูขี้เกียจเถียงละ”

            “เยส!!!”  คังดาเนียลระริกระรี้วิ่งนำหน้าเพื่อนสนิทเดินขึ้นหอพักทันที

               
               ส่วนเหตุผลที่เขาตื๊อขอไปนั่งรอมันทุกวันก็เพราะว่า...



               วายฟายที่คณะสัตว์แพทย์แรงมาก เร็วกว่าคณะเขา และอาจจะเร็วกว่าวายฟายง่อยๆที่หอเขาซะอีก


               
               ใต้ตึกสัตว์แพทย์ลมโกรกมาก ยุงก็ไม่มี วิวก็ดี๊ดีเหมาะแก่การนั่งทำงานเป็นที่สุด


               สาวๆหลีดคณะสัตวแพทย์สวยๆน่ารักทั้งนั้น อาหารตาอาหารใจชั้นดีระหว่างทำการบ้านนรกแตก (จนสมองกูจะแตกแล้วเนี่ย)


               แล้วก็...
 


 


ก็แค่นั้นแหละ! ไอ้ที่พูดไปน่ะก็แค่ข้ออ้างให้ดูดีเท่านั้นเอง หุๆๆๆๆ



            เพราะแดเนียลมัวแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าองซองอูมองตามหลังเขาไปแล้วพูดกับตัวเองเบาๆ

“มึงจะเล่นสมบทบาทเกินไปแล้วไอ้หมา”








คังดาเนียลทิ้งตัวลงกับโซฟาในคาราโอเกะเจ้าประจำของพวกเขา พร้อมๆกับเดอะแก๊งค์ ทั้งแก๊งค์ของเขาและซองอู (คือจริงๆมันก็แก๊งค์เดียวกันไหมวะ กูจะพูดมากเพื่อ?) คาราโอเกะนี้เจ้าของเป็นพ่อแม่ของไอ้แจฮวาน แน่นอนว่าบ้านไอ้แจฮวานก็อยู่ที่นี่นี่แหละ ชั้นหนึ่งชั้นสองเปิดเป็นร้านคาราโอเกะ ส่วนชั้นสามกับสี่เป็นที่อยู่ ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมสกิลการเสือกเรื่องชาวบ้านมันถึงเทพขนาดได้อยู่ชมรมหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ปี 1 ก็คาราโอเกะนี่แหละแหล่งเก็บข้อมูลชั้นดี และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงเสียงดังนัก ถ้าอยู่แต่ในสถานที่ที่มีคนแหกปากร้องเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ จะซึมซับไปด้วยก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก


          “จบซักที กูจะตายแล้ว” ซองอูว่าพลางฟุบหน้าลงกับโซฟา เขาเลยเอาขาเขี่ยๆให้มันหลบก่อนจะนั่งแหมะข้างๆ

          “ตายไปเลยมึงอ่ะ!” ไอ้จีฮุนหน้าหงิก

          “อิจฉาพี่องก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากไปตายแล้วเกิดใหม่นะครับน้องจีฮุน คริๆๆๆ”

          “คริๆพ่อง เกลียดมึงว่ะ!” เขาหัวเราะเมื่อเห็นไอ้จีฮุนหน้าบึ้งหนัก ที่มันหงุดหงิดเพราะวันนี้ผู้นำเชียร์คณะสัตวแพทย์ชนะคณะนิเทศศาสตร์ในงานกีฬาเฟรชชี่ติดกันสองปีติดเลยน่ะสิ แพ้มาสองปีให้คนเดิมๆใครจะไม่หงุดหงิดล่ะ

            ส่วนตัวเขาเองก็เซ็งที่คณะตัวเองไม่ได้ที่ 1 แต่พอเห็นซองอูยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกตอนที่ฟังประกาศผล เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าการเป็นที่ 2  มันเดือดร้อนอะไร เพราะเขารู้ว่ามันทุ่มเทกับงานนี้มาก

               “อย่าตีกันดิวะ วันนี้มาปาร์ตี้นะเว้ย แจฮวานมันอุตส่าห์จะเลี้ยง” ไอ้ยองมินไกล่เกลี่ย

           “กูบอกตอนไหนครับว่าจะเลี้ยง พวกมึงแม่งเล่นแห่มาบ้านกูไม่ปรึกษากันซักคำ”

           “เพื่อนมาบ้านก็ต้องต้อนรับเพื่อนสิวะ ไปเอาเหล้ามาไป๊!

          “เดี๋ยวกูก็คูณเซอร์วิสชาร์ตแม่ง 90% ซะเลยดีไหม” ไอ้แจฮวานบ่นหงุงหงิงแต่ก็เดินไปหยิบใบรายการอาหารมายัดใส่มือยองมิน

            “เก็บเกี่ยวความบันเทิงช่วงนี้ไว้ซะพวกมึง อีกสามอาทิตย์สอบมิดเทอมนะจ๊ะ” ไอ้จงฮยอนพูดพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ คังดาเนียลหน้าเหยเกทันทีเมื่อนึกถึงชีทมากมายและไฟล์อัดเสียงอาจารย์ที่ยังไม่ได้ถอดออกมาสรุปลงเลกเชอร์

            “มิดเทอมกูไม่เท่าไหร่ว่ะ แต่หลังมิดเทอมมีโปรเจคละครอีกละ กูจะบ้าตาย ส่งพลอตก่อนสอบด้วย” ไอ้ดงโฮทึ้งหัวตัวเอง

             “ของกูมีวิชากฎหมายสื่อสารอ่ะ ยากชิบหาย ยังไม่มีอะไรในหัวเลย” เขาโอดครวญบ้าง ขนาดหนีมาเรียนนิเทศแล้วนะ รอดตัวจากคณิตศาสตร์ก็ยังมีกฎหมายตามมาหลอกหลอนอีกจนได้

           “ไหนพวกมึงบอกมาปาร์ตี้กันแล้วจะพูดเรื่องเรียนทำไม?” ไอ้ควานลินพูดขึ้น

             “เหยดดดด มึงเอาปากมาด้วยเหรอวะวันนี้” ไอ้ยองมินทำตาโตได้อย่างน่าหมั่นไส้มากๆ

             “พวกมึงได้ยินเสียงนกร้องกันป่าววะ?

             “เหี้ยยยยย หุบปากไปเลยไอ้ตาโหลเอ๊ย!

          “เฮ้ย! พวกมึงอย่าตีกัน ไม่งั้นไม่ต้องแดก!” ไอ้แจฮวานที่เดินหายออกไปข้างนอกกลับมาพร้อมกับขวดเหล้า เสียงทะเลาะจึงเปลี่ยนเป็นเสียงเฮฮา พร้อมๆกับเสียงร้องคาราโอเกะเพลงแล้วเพลงเล่าที่ดังขึ้นไม่รู้จบ



            “องมึงโชว์ลูกคอแปดสิบชั้นของมึงดิ๊” ไอ้ดงโฮตะโกนแหวกเสียงโหยหวนของไอ้แจฮวานที่ยึดไมค์ไปแหกปากอยู่คนเดียวมาสี่เพลงรวดแล้ว มันร้องเพลงเพราะนะ แต่เสียงดังเกินไปแถมชอบใช้ไฮโน้ตพร่ำเพรื่อจนอยากจะไล่ให้ไปร้องกลางทุ่งเถอะถ้าจะแหกปากขนาดนี้


            ลืมไปว่าไล่ไม่ได้ นี่บ้านมัน...


            “พ่องมึงอ่อแปดสิบชั้นอ่ะ ท่านองซองอูคนคูลเหนือกว่านั้นเยอะว้อยยยย!” ซองอูที่ตอนนี้เมาได้ที่แหกปากตอบเสียงยานคาง

            “ทำไมรอบนี้เหลือแค่คนคูลวะ? แล้วไอ้ภูเขาน้ำแข็งอะไรของมึงหายไปไหน?”

            “มันยาวงายยย กูเมื่อยปาก”

            “มึงเพิ่งคิดได้เหรอว่ามันยาว -_-

            “ห่านี่ชัทอัพไปเลย! ไอ้แจฮวานเอาไมค์มา ได้เวลาของท่านองซองอูคนคูลแล้วโว้ยยยยย!

            “ไม่โว้ย! นี่บ้านกู ไมค์ก็ของกู กูจะร้องกี่เพลงก็เรื่องของกู โอเค โอเค๊?”

            “หุบปากซะทีมึงอ่ะ” 

             ไอ้ดงโฮกระชากไมค์ทีเดียวไอ้แจฮวานก็ปล่อยมืออย่างง่ายดาย แล้วมันก็ส่งไมค์ให้ซองอูที่รับไปกระแอมๆใส่ด้วยเสียงที่ฟังแล้วเหมือนจะขากสเลดมากกว่า ไอ้แจฮวานก็ไม่กล้าโวยวาย 


             กูเข้าใจมึงนะแจฮวานเพื่อนรัก ถึงกูจะตัวใหญ่แต่ก็ยังแอบกลัวหน้าโฉดๆของมันเหมือนกัน 


             “ขอเสียงหน่อยยยย”

             “โห่ววววววววววววววววววววววววววว”

             ถึงจะเป็นเสียงโห่แต่ซองอูมันก็ไม่สนใจ มือเปิดสมุดเพลงก่อนจะจิ้มๆตัวเลข พอเพลงดังขึ้นพวกเขาก็ถึงกับใบ้แดกกันทั้งกลุ่ม


             “อิลทอฮากีอิลนึน ควีโย๊มี่!~~

             “อีทอฮากีอีนึน ควีโย๊มี่!~~

           “ซัมทอ----


             มันร้องเพลงโดยใช้เสียงสองที่แบ๊วนรกแตก แต่นั่นยังไม่น่าสยองเท่าท่าทางที่พยายามจะทำให้น่ารัก ที่หากต้นฉบับมาเห็นเข้าคงร้องไห้ด้วยความสยดสยองกับภาพที่เห็น

             “มึงเอาไมค์มานี่เลย!” แดเนียลคว้าไมค์มาจากเพื่อนสนิทอย่างทนไม่ไหว ไอ้ห่า เพลงมึงทำกูขนลุกตั้งแต่หัวยันตีนเลย แล้วไอ้ท่าจิ้มแก้มนั่นอะไร คิดว่าน่ารักขี้อ้อนนักหรอ


             ก็อ้อนอยู่นะ...



อ้อนตีนกูเนี่ย!!!



            “เอาคืนมา!!!” ไอ้ซองอูแย่งไมค์กลับ สายตาเยิ้มๆขวางๆใส่เหมือนโรคพิษสุนัขบ้ากำเริบจ้องเขาอย่างเคืองจัด

            “เปลี่ยนเพลงเถอะกูกราบล่ะ กูจะอ้วกกับท่ามึงจริงๆ” ไอ้ดงโฮทำท่าจะขย้อนออกมา

            “อ่าๆๆ เปลี่ยนก็เปลี่ยน” มันกดจิ้มๆตัวเลขอีกครั้ง เสียงเพลงใหม่ดังขึ้น


            “อปป้าย๊า!!!! แนกาชินจา โชวาฮานึน ซารัมมึน แซงคยอ~~~~



            “เพลงเหี้ยไรวะ สู้จัสไลค์ทีทีของกูไม่ได้เลย” ไอ้แจฮวานเบ้ปากแรง

            “แดนมึงเก็บเมียมึงไปเลย!” ไอ้จงฮยอนตะโกนพลางเอามืออุดหูเมื่อองซองอูตะเบ็งเสียงแหลมๆใส่ไมค์แถมคราวนี้มันวิ่งทั่วห้องไม่ยอมให้ใครมาพรากไมค์สุดที่รักไปจากมัน

“มึงเมาแล้วนะ ไปนั่งเฉยๆไป๊” เขาพยายามเรียก แน่นอนว่าองซองอูนั้นเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี...

           “ม่ายยยยย!!! กูจาร้องเพลง กูร้องเพราะจาตายยยย”

           แต่พวกกูจะหูแตกตายเพราะเสียงมึงแล้ว!

           “ม่ายเพราะเหรอ?” มันเบิกตานิดๆ ปากเบะออกเหมือนเด็กโดนขัดใจ ไมค์ยังจ่อปากแต่ตาจ้องมาที่เขานิ่ง


           “ไม่เพราะเหรอ อปป้าย๊า~~




              เชี่ยยยยยยย!!!



              ทำไมเขาใจสั่นแปลกๆ แล้วทำไมหน้าร้อนๆเหมือนตอนแดกเหล้าครั้งแรกและครั้งเดียวนั่นเลยวะ?

อย่าเพิ่งตื่นตูม ตั้งสติสิคังดาเนียล! วันนี้มึงกินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า กุ้ง หอย ปู ปลา กาแฟ แอลกอฮอล์ ก็ไม่ได้แตะเลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ๆใจสั่นวะ?



             หรือว่า...




            กูเป็นโรคหัวใจเหรอวะ...
 
            แม่จ๋า แดนว่าแดนมีโรคเพิ่มแหงๆ แดนขอโทษที่เป็นลูกชายที่อ่อนแอขี้โรค ฮรึกกกกกกกก



            “โอโหหหหห องมึง ถือว่ากูขอนะ อย่าให้คำน่ารักๆแบบนั้นต้องมาถูกมาย่ำยีเปื้อนราคีเพราะคนอย่างมึงเลย” ไอ้ดงโฮทำหน้ากระอักกระอ่วนสุดขีด อย่าว่าแต่มันเลย ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันทำหน้าพะอืดพะอมทันทีที่ได้ยินมันเรียกอปป้าๆซ้ำไปซ้ำมา

            “อปป้าๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

          “เอาไมค์มา!!!” ในที่สุดไอ้จีฮุนก็เป็นคนกระชากไมค์มาจากซองอูที่ยืนหัวเราะตาเยิ้ม คราวนี้มันไม่ได้โวยวายแต่โถมตัวเข้าใส่เขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า โชคดีที่เขาคว้าเอวมันไว้ทันไม่งั้นคงหน้าจูบพื้นไปแล้ว

            “กูร้องเพราะใช่ม้ายยยยยแดนนนนน ฮ่าๆๆๆๆๆ” มันเอาแขนมาคล้องคอเขา เอนหัวมาถูๆไถๆไหล่เขาราวกับเป็นหมอน มือก็กอดเอวเขาแน่น 



             เดี๋ยวนะ...
 
 
             นี่มึงเมาแล้วเลื้อยใส่ด้วยเหรอ!?
 

“เฮ้ยยองมิน ไอ้นี่มันเลื้อยไปทั่วเวลาเมาด้วยเหรอวะ?” เขาหันไปถาม มือก็พยายามแกะแขนซองอูออกจากคอ จะรัดอะไรขนาดนี้วะ หายใจไม่ออกแล้วโว้ย!


              ปกติแดเนียลก็ไปดื่มกับซองอูและคนอื่นเป็นประจำ ถึงเขาจะต้องนั่งซดน้ำเปล่าวนไปก็เถอะ ไม่ใช่เพราะเป็นเด็กอนามัยรักสุขภาพอะไรนะ แต่คือกูแดกไม่ได้ไงครับ! แดกแล้วผื่นขึ้นไง ยังจำตอนที่เข้ามหาลัยใหม่ๆแล้วไปดื่มกันครั้งแรกได้ดี เขาซดโซจูไปแค่สองแก้วแต่หน้าเหน้องี้เห่อแดง ผื่นขึ้นเป็นปึ้นๆ เล่นเอาไอ้เพื่อนเวรพวกนี้สร่างเมาโดยอัตโนมัติ พากันลากเขาไปโรงพยาบาลตอนกลางดึก พอเช้ามาเห็นว่าเขาอาการดีขึ้นแล้วมันก็มารุมหัวเราะเยาะล้อเลียนเขา และไอ้คนที่หัวเราะหนักที่สุดก็คือไอ้คนที่เลื้อยใส่เขาอยู่ตอนนี้นี่แหละ

               แต่ทุกครั้งที่แดเนียลไปด้วยซองอูมันก็ไม่ค่อยดื่มหนักถึงขั้นไร้สติ จะกินแค่พอกรึ่มๆเท่านั้น แต่เวลามันไปดื่มกับเพื่อนคนอื่นในคณะเขาก็ไม่ได้ไปด้วย เลยไม่รู้ว่ามันเมาขนาดไหน เขาก็เพิ่งเคยเห็นมันเมาหนักครั้งแรกวันที่มันอกหัก ส่วนครั้งที่สองก็วันนี้แหละ

               แปลว่าวันนั้นที่มันจูบเขาก็คงเป็นนิสัยเวลาเมาด้วยงั้นสิ  โคตรจะไม่ระวังตัวเองเลย เดี๋ยวก็ได้โดนใครหิ้วไปจนได้...
 


               หิ้วไปทิ้งแถวๆกองขยะน่ะ
 

  ว่าแต่...เอามือออกไปจากหน้ากูซักทีสิวะ!


ก็มีบ้างนะ แต่กูก็คอยดูๆมันอยู่แหละ ต่อจากนี้ถ้ามันไปเลื้อยใส่ใครเดี๋ยวกูถีบให้เอง โอเค๊?”


“ถีบคนที่มันไปเลื้อยใส่?”


“ถีบไอ้องสิไอ้ห่า! โทษฐานมีผัวแล้วยังทำตัวแรด เดี๋ยวกูคุมเมียมึงให้เองแดน ไว้ใจได้” ไอ้ยองมินขยิบตาให้พลางตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ เขาเบ้ปากโดยอัตโนมัติ ถ้าเบ้เป็นรูปตีนได้กูก็จะทำแล้ว


“หมายังไว้ใจได้มากกว่ามึงอีกไอ้ปาก้า กูรู้สันดานมึงนะ อย่างมึงแค่เห็นสาวๆสวยๆก็วิ่งหางชี้ไปหาแล้ว”


“งั้นเดี๋ยวกูไปคุมให้เอามั้ย?” ไอ้จีฮุนเสนอหน้าเขามาในบทสนทนาของเขากับยองมิน


“กูก็ได้นะแดน” ขาดไอ้แจฮวานยังทิ้งไมค์ที่เพิ่งแย่งมาจากจีฮุนมาร่วมด้วย


“ทำไมพวกมึงดูห่วงมันจังวะ?”


“กูรักเพื่อนไง ใช่มั้ยไอ้ผู้ใหญ่”


“ใช่”


“เอาความจริง”


“อยากถีบมัน หมั่นไส้ว่ะ”


อ่า....องซองอูก็เป็นที่รักของเพื่อนๆแบบนี้แหละ


อาหารที่สั่งไปเพิ่มมาส่งขัดจังหวะบทสนทนาของพวกเขา คนอื่นๆก็เลยแห่กันไปสนใจของกินแทนไอ้ขี้เมาที่เกาะเขาเป็นลูกลิง แดเนียลมองหน้าซองอูที่ยืนตาปรอยแล้วพูดเบาๆ


“ระวังตัวบ้างนะมึงอ่ะ”


“งืมมมม” มันงึมงำตอบ เขาพยายามแกะมือซองอูออกจากเอวแล้วลากไปนั่งดีๆที่โซฟา มันหัวเราะหึๆ ปากก็ยิ้มตาก็เยิ้ม แล้วยังจะคว้าแก้วมาเทเหล้าใส่ปากเพิ่มอีก


บางทีลำยองอาจจะมีฝาแฝดอยู่เกาหลีที่ชื่อองซองอูก็ได้


นิสัยเมาแล้วแหกปากขององซองอูจะแปรผันไปตามความรู้สึกช่วงนั้นของเจ้าตัว ถ้าช่วงไหนเครียดมันก็จะพล่ามเสียงดัง ช่วงไหนเสียใจก็แหกปากร้องไห้ ส่วนตอนนี้...


“เฮ้ยยยยยยย! ไอ้หน้าบานแม่งเสียงยังกับควายยยยยออกลูก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”


เขาบอกว่าคนเมามักจะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกมา


งั้นตอนนี้ ที่มันเมาแล้วทั้งยิ้มทั้งหัวเราะขนาดนี้ แปลว่าซองอูมีความสุขอยู่ใช่ไหม?


เขามองตามซองอูที่แหกปากโวยวายเมื่อไอ้จีฮุนกระโดดไปทำท่าเฮดล็อกใส่ รู้ตัวอีกทีมุมปากสองข้างของคังดาเนียลก็ยกขึ้นสูงจนแทบจะฉีกถึงใบหู เขาหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นซองอูดิ้นหลุดออกมาเอามือบี้หน้าไอ้จีฮุนไปมาพลางด่าขิงด่าข่ากันไปตามประสาคนเมา


สำหรับคังดาเนียล เขาคิดว่าความสดใส รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะน่ะเหมาะกับองซองอู เพื่อนสนิทของเขาที่สุดแล้ว







Talk : คุณแดนใจสั่นบ่อยๆแบบนี้ก็ไปหาหมอบ้างเน้อ แต่อย่างคุณแดนคงต้องไปหาสัตวแพทย์ที่ชื่อองซองอูถึงจะหายนะคะ หุๆๆๆๆ

ตอนคุณองถามคุณแดนว่าตัวเองร้องไม่เพราะเหรอ ก็จะทำหน้าตาประมาณนี้


อย่างที่บอกไปว่าเรื่องนี้มันเป็นโทนละมุนๆหน่อย ฉะนั้นดราม่าอะไรมันก็คงไม่มีหรอก(มั้ง) แหะๆๆ


เปลี่ยนชื่อบทความแล้วขออนุญาตเปลี่ยนแท็กที่ใช้ด้วย อยากหวีดหรือติชมใดๆสามารถติดแท็ก #ซัมติงเนียลอง ได้เลยนะคะ ไรท์คนนี้ยังคงโหยหาความรักความเมตตาและคอมเม้นท์ของรีดเดอร์เสมอ บทความนี้จะใช้ลงฟิคเรื่องต่อๆไปที่จะแต่งในอนาคตกันไปยาวๆเลย ซึ่งก็ไม่รู้จะลงเมื่อไหร่อ่ะนะ พล้อตมีแต่ไม่มีเวลาเขียนนี่มันเศร้า ฮือออออออออ


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

4,785 ความคิดเห็น

  1. #3854 crazy_girl (@june2000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 17:14
    โง้ยยย คุณองอย่าเบะน้า ร้องเพราะอยู่5555555
    #3854
    0
  2. #2858 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 11:10
    แพ้ย่อยยับไปแล้วค่ะนาทีนี้ ไม่ได้รู้เล๊ยยยยยว่าตัวเองนอกจากแพ้แอลแพ้อาหารทะเลแพ้กาแฟแล้วยังแพ้องซองอูด้วยน่ะ คิกค้าก
    #2858
    0
  3. #2400 THANApon21 (@THANApon21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 14:54
    ควี่โย๊มี่55555555
    #2400
    0
  4. #2072 เจ๊กไรเดอร์ (@Parkzer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:36
    น่ารักมากๆอ่ะ แง้
    #2072
    0
  5. #1890 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:02
    แพ้คนแบบเน้~
    #1890
    0
  6. #1843 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 16:44
    แพ้เลย เจอแบบนี้แดนแพ้เลยยย555
    #1843
    0
  7. #1814 mr-j (@mr-j) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 19:52
    รูปปลากรอบคือแมวม่กกก อยากรู้ว่าฝั่งองจะหวั่นไหวบ้างมั้ยน้า
    #1814
    0
  8. #1628 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 01:27
    บรรยากาศแบบนี้ คงไม่ใช่แฟนหลอกๆแล้วมั้งงงงง
    #1628
    0
  9. #1547 Byun Baekmin (@0959195763) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:42
    ซองอูน่ารักก อ้ายยย
    #1547
    0
  10. #918 ilykdn (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 13:42
    น่ะคุณแดน คิดเกินเพื่อนแน่ๆๆๆๆ
    #918
    0
  11. #745 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 04:42
    ตอนนี้คุณแดนเริ่มคิดเกินเพื่อนแล้วน้าาา มาหลุดยงหลุดยิ้ม55555
    #745
    0
  12. #590 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:35
    แดนมีใจสั่นนะคะ เกินเพื่อนแล้วนะ! งื้อออออออ ซองอูก็น่ารักกก :)
    #590
    0
  13. #561 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:04
    ไม่ได้รู้สึกแค่เพื่อนแล้วมั้งแดน มันมากกว่านั้น~
    #561
    0
  14. #388 mondayaday (@mondayaday) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:01
    คุณองน่ารักอะแง
    #388
    0
  15. #340 phatchaaBam2 (@BBsW_97) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 01:16
    แหน่ะ หวั่นไหวรุนแรง เป็นห่วงเค้าก็พูดไปสิคุณแดน
    #340
    0
  16. #326 Mint Sch (@siri-ch36) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:17
    เขินนนนนนน ฮื่อออ
    #326
    0
  17. #274 Kyatto.k (@Kyatto161245) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:10
    เง้อออ น่ารักกกกก คุณแดนน่ารักกกก เขินนนนน คุณแดนเริ่มหวั่นไหวกับเพื่อนแล้วละสิ้
    #274
    0
  18. #257 Niniehun (@Niniehun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 06:32
    แดนน่ารักกกก เป็นห่วงซองอูมากเว่อออ ตอนขอไปรอรับเวลาซองอูเลิกดึกแบบเป็นห่วงกันไปมาคนนึงก็ไม่อยากให้รอกลัวอีกคนลำบากพักผ่อนน้อย อีกคนก็ดื้อจะรอเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้กลับคนเดียว ตอนบอกว่าซองอูผอมเกินไปแล้วนะกินเยอะๆหน่อยสินั่นอีก เขินอ่ะ คังดาเนียลแกจะรู้มั้ยว่าซองอูในมุมมองของแกที่เล่ามามันแบบสำคัญขนาดไหน น่ารักน่าหวงขนาดไหนอ่ะ เผลอใจเต้นให้เค้าไปกี่ครั้งแล้วยังไม่รู้ตัวอีก
    #257
    0
  19. #188 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 15:42
    อ่านตอนนี้แล้วมีความสุขไปกับแดนมากๆอ่ะ แดนต้องรักองมากๆแน่อ่ะ ยิ้มแล้วนะ ดีใจด้วย เห็นเพื่อนยิ้มแล้วมีความสุขขนาดนี้ เป็นความรักที่สวยงามจริงๆ แงงงง รักกันจริงๆสิ รักกันเลย อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิตแล้ว อยู่ด้วยกันตลอดไปเลย แงงงง

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #188
    0
  20. #157 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:20
    งื้ออออออออคุณแดนน่ารักกกกกกกก
    #157
    0
  21. #66 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 11:13
    น่ารักมากๆในสายตาคุงแดนนน
    #66
    0
  22. #57 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 18:02
    โห่ น่ารักขนาดนี้ ใจสั่นทู เขิลแทนเลยอะ อปป้า ฮืออ
    #57
    0
  23. #56 Only Exception (@OnlyException) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 23:58
    เขินจังเลย ขำด้วย ถ้าเป็นคุณแดนนี่ละลายไปแล้ววววว
    #56
    0
  24. #55 lLadadee (@lLadadee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 23:16
    ทั้งเขินทั้งขำอะแง้555555 น่ารักมากกกๆๆ อ่านละแฮปปี้
    #55
    0
  25. #54 prapawabe (@meisbaitoey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 21:15
    อ้อนน้อยๆ แบบใจจะพังง ฮื่ออ ไม่เพราะเหรอ แล้วมองปิ๊งๆมา ตายไปเลยยย ยอมแล้วววว แดนนี่ยอมรับความรู้สึกตัวเองยากแน่ๆ มันจะม่าตรงนี้รึเปล่า ซองอูลูกมี้ก็น่ารักละเกินนนน
    #54
    0