Something Between #NielOng

ตอนที่ 41 : :: 101 Bar Host 16 - อยากรู้ก็ต้องลอง [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 395 ครั้ง
    16 พ.ค. 62

101 Bar Host






CHAPTER  16

อยากรู้ก็ต้องลอง


Theme Song : BrotherSu  – DOT () (feat. Lovey)










          วันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ เวลา 16.00 น.

 


          องซองอูหนุ่มวิศวะเคมีคนฮอตๆคูลๆ ยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงในหอพักนักศึกษา ทั้งๆที่เป็นเวลาที่เขาควรจะลุกไปแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวเข้าร้าน แต่เขากลับไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นจากเตียงนอนเลยด้วยซ้ำ


 

          “อ๋ง มึงลุกซะทีได้มั้ย! เดี๋ยวกูไปสายก็โดนเจ๊ด่าหรอก!



          ไอ้แจฮวานที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเดินมาเขกหัวเขาที่ยังนอนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียงดังโป๊ก แต่ซองอูไม่มีอารมณ์จะมาโวยวายใส่มัน แขนเรียวเอื้อมไปหยิบหมอนที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาปิดหน้าแล้วส่งเสียงครางฮืออยู่ในใจ



          “ยังไม่ลุกอีก วันนี้วาเลนไทน์นะไอ้สัส งานมึงก็ไม่ต้องทำ แค่ไปรอไอ้แดนมารับเอง ทำไมยังทำท่าเหมือนจะไปตายอีกวะ?”



          “กูอาจจะตายจริงๆก็ได้” เขาพึมพำอู้อี้กับหมอน พลางพลิกตัวไปมาเอาหัวโขกกับหมอนซ้ำๆจนไอ้แจฮวานบ่นว่าเขาบ้าไปแล้ว ซึ่งไม่ใช่ก็ใกล้เคียง 



          เพราะตอนนี้องซองอูกำลังจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!



          “มีอะไรให้น่าตาย ยกเว้นแต่มึงจะโดนไอ้แดนมัน---



          ปึก!



          หมอนใบที่ใช้ปิดหน้าเมื่อครู่ลอยละลิ่วจากเตียงไปปะทะใบหน้าของคิมแจฮวานเข้าอย่างจัง



          “เอ๊า! กูพูดความจริงนะ! วันวาเลนไทน์กับค่ำคืนแห่งการเสียตัวไงมึง 5555555” ซองอูเด้งตัวพรวดขึ้นมาแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับใบหูที่ขึ้นสีจัด ไอ้แจฮวานหัวเราะคิกคักมองตามเขาที่ปิดประตูห้องน้ำดังปัง



          “อาบให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลยนะอ๋ง เพราะท่าทางคืนนี้ของมึงคงโคตรยาวนาน 5555555555



          “ไอ้สัส!!! คิมแจฮวาน!!! มึงไปตายเลยไป!!!!

 





          วันนี้เป็นวันที่ 14 กุมภา วันวาเลนไทน์ และเส้นตายของเขา



          องซองอูคนฮอตๆคูลๆที่ตอนนี้มีคู่เป็นไอ้หน้าหมาที่เขาเหม็นขี้หน้ามันมาตั้งแต่มาทำงานวันแรก แต่ไปๆมาๆดันเคลิ้มตามยอมตกลงเป็นแฟนกับมันได้ไงก็ไม่รู้ กำลังปวดประสาทกับไอ้วันห่าเหวที่ไม่ควรปรากฏบนปฏิทินโลกนี่ อย่างที่รู้กันว่าเขากับมันเป็นแฟนกันมาได้เกือบสองเดือนแล้ว และแน่นอนว่าในเมื่อวันนี้เป็นวันพิเศษ คังแดเนียลจึงจัดการลาพักร้อนให้ทั้งเขาและตัวเองสองวันติด ด้วยเหตุผลว่าขอพาเขาไปฉลองเนื่องในวันแห่งความรัก (มึงได้ฉลองอยู่คนเดียวสิไม่ว่า!) ถึงเจ๊จะบ่นนิดหน่อยเพราะโฮสต์สองตัวท๊อปของร้านดันหายหัวไปในวันสำคัญพร้อมกัน แต่ก็ต้องยอมให้พวกเขาหยุด เพราะตั้งแต่ทำงานมาซองอูก็ยังไม่เคยลาพักร้อนเลย



          แต่รอบนี้กูก็ไม่ได้อยากลาอ่ะเจ๊ พี่อ๋งถูกบังคับง่ะ ฮืออออออออออ



          สำหรับไอ้แป๊ะที่วันๆเอาแต่ทำหน้าหื่น มือไม้เลื้อยไปทั่วอย่างคังแดเนียล ต่อให้มองจากกาแล็กซีแอนโดรเมด้ายังเห็นเจตนามันได้เลยว่ามันคิดจะทำอะไรกับเขาในวันนี้ เพราะตั้งแต่คบกันมาไอ้แดนก็จ้องจะแดกเขาวันละสามเวลาหลังอาหาร ส่วนเขาก็พยายามเลี่ยงสุดฤทธิ์ อ้างตั้งแต่ติดเรียน ติดทำการบ้าน ติดฝึกงาน ไม่สบาย หมาตาย แม่ป่วย ถ้าไม่คิดว่าน่าอายเกินไปกูจะอ้างว่าเป็นริดสีดวงแล้วด้วย มันก็เหมือนจะรู้ทันเขา เพราะเวลาเขาบ่ายเบี่ยงมันด้วยการอ้อน (ใช่ อ่านไม่ผิดหรอก ต้องอ้อนมัน! หมดกันความคูลของกู) มันก็เหมือนจะขำๆแต่ก็ยอมปล่อยไป



          ก็รู้นะว่าเซ็กส์กับคู่รักมันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ว่ากูไม่ได้เป็นคนเสียบไง ไอ้เหี้ย! คนเจ็บตัวคือกูไง!!!



          เกิดมายี่สิบเอ็ดปี ทำงานอยู่สถานบันเทิงเช่นนี้ แน่นอนว่าซองอูไม่ใช่คนใสๆ เขารู้ดีว่าไม่วันใดวันหนึ่งกูต้องโดนมัน...แน่ๆ แต่ที่เขาพยายามยื้อเวลามานานขนาดนี้เป็นเพราะตัวเองยังคงทำใจไม่ได้ คิดดูสิ เกิดมามีของให้เสียบคนอื่น แต่กลายเป็นว่ากูจะเป็นคนโดนเสียบเนี่ย มันทำใจกันได้ง่ายๆด้วยเรอะ!



          ดังนั้นช่วงเกือบสองเดือนที่ผ่านมาจึงเป็นระยะเวลาทำใจ(?)ของเขา ระหว่างนั้นเขาก็ เอ่อ...ศึกษา เรื่อง...นั่นแหละโว้ย! จากในเน็ต ทั้งดูกระทู้ ทั้งดูเป็นแบบภาพเคลื่อนไหว...



          ไอ้ชิบหาย ยิ่งพูดยิ่งไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน ไม่เหลือแล้วภาพลักษณ์คูลๆของกู เหลือแต่องซองอูที่ต้องมาเอาน้ำจากฝักบัวราดหัว เพื่อกลบความร้อนบนใบหน้าที่ยังคงอยู่เพราะคำพูดของไอ้แจฮวาน



          พูดถึงเพื่อนรักที่นั่งเกากีตาร์แหกปากร้องเพลงรออยู่ข้างนอกแล้วซองอูก็คันตีนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทั้งไอ้แจฮวานและยองมินท่าทางจะห่วงใยเขามากมาย เพราะเล่นถามทุกวันว่ามึงได้กับมันยังตั้งแต่เริ่มคบกันจนถึงทุกวันนี้ จนเขาเริ่มจะสงสัยว่าตกลงใครเป็นแฟนไอ้แดเนียลกันแน่ แล้วทำไมพวกมึงดูสาระแนเรื่องการเสียซิงของกูจัง พอเขาบอกว่าเสือก พวกมันก็จะหันไปหัวเราะคิกๆแล้วตามมาด้วยคำล้อเลียนต่างๆนาๆ



          “คบมาจะสองเดือนยังไม่ได้ ถ้ากูเป็นผัวมึงนี่กูโดดน้ำตายแล้วอ๋ง หรือมึงตูดลายเลยอายไม่อยากให้มันเห็นวะ?” by ไอ้ยองมิน



          “ระวังเหอะ เล่นตัวมากๆมันไปเอาคนอื่นกูไม่รู้ด้วยนะ” by ไอ้แจฮวาน



          แต่ละอย่างที่พ่นออกมาโคตรจะสร้างสรรค์ และนั่นทำให้ซองอูยิ่งวิตกจริตมากกว่าเดิม หรือกูเล่นตัวเยอะไปจริงๆ? บ้าน่า แค่สองเดือนเอง แค่ยอมให้มันจูบ ยอมให้มันลูบ แต่ไม่ยอมให้เอา ใส่เกียร์หมาสี่คูณร้อยจนมันต้องไปโลกสวยด้วยมือเราอยู่เรื่อยๆนี่มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ?



          ดังนั้นวันนี้มันจึงเป็นเส้นตายของเขา ที่ตัดสินใจว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด! คนเราเกิดมามันต้องมีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ! ใช่! พี่อ๋งจะต้องเชิดหน้า ยอมรับชะตากรรมเข้าไว้!!!



          “เหี้ยเอ๊ย! เหี้ยๆๆๆๆ ฮือออออออออออออ”



          แล้วเขาก็ทำให้ไอ้แจฮวานตะโกนด่าขึ้นมาอีกรอบเพราะเอาแต่ส่งเสียงโหยหวนอยู่ในห้องน้ำ ไม่ยอมออกมานานอยู่เกือบชั่วโมงเลยทีเดียว









          ขณะนี้เป็นเวลา 18.00 น.


 

          องซองอูกำลังนั่งอยู่ในร้าน 101โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์เพื่อรอเวลาที่แดเนียลจะมารับ ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีของเขาหรือเปล่า ที่แดเนียลต้องแวะไปทำงานที่มหาลัยก่อนเลยมาช้า ยังพอมีเวลาให้เขารวบรวมกำลังใจได้อีกนิดหน่อย



          ซองอูในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าลายทางตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์สีซีดนั่งอยู่ที่โซฟามองพนักงานคนอื่นเดินไปเดินมาทยอยเตรียมของในร้าน ตัวก็นั่งเฉยๆ แต่เท้าข้างหนึ่งกลับขยับเคาะกับพื้นเป็นจังหวะราวกับเจ้าตัวไม่สามารถอยู่นิ่งๆได้ มือบางหยิบแก้วคอสโมโพลิแทนที่มินฮยอนชงให้ขึ้นมาจิบ ขณะที่ในสมองกำลังตีกันวุ่นวาย



          อ่านมาก็เยอะ ดูมาก็หลายคลิป จนแทบจะเก็บเสียงครางไปฝันอยู่แล้ว แต่ซองอูก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของการโดนเสียบอยู่ดี แน่นอนว่าตามหลักการทางวิทยาศาสตร์ หากสงสัยต้องหาข้อมูลและตั้งสมมติฐานก่อน จึงจะนำไปสู่ขั้นตอนการทดลองได้ ดังนั้นด้วยความที่เขาเป็นเด็กสายวิทย์เต็มตัว องซองอูจึงตัดสินใจว่า



          กูต้องหาคนถาม!



          ถึงจะเป็นการตัดสินใจที่อายที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิตนี้ แต่ซองอูก็ยังเชื่อมั่นว่าหลักฐานใดๆย่อมไม่ชัดแจ้งเท่าฟังจากผู้มีประสบกาม แค่กๆ ประสบการณ์  อย่างน้อยถ้ามีคนให้ถามได้เขาจะได้รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง



          แต่จะไปถามใครได้บ้างวะ...



          ดวงตากลมเริ่มกวาดมองหาเป้าหมายไปทั่วบริเวณร้านที่พนักงานเริ่มทยอยมากันครบเร็วกว่าทุกวัน ค่อยๆไล่พิจารณาไปทีละคนอย่างใจเย็น



          ไอ้พวกเด็กๆอย่างไอ้ซอนโฮ ไอ้อูจินที่ยืนเช็ดโต๊ะอยู่นั่น...



          “มองไรพี่มึง? หน้าผมเหมือนพี่แดนอ่อ?”



          ไอ้อูจินตะโกนข้ามฟากมาเมื่อเห็นเขาจ้องอยู่ พอซองอูทำหน้าเหม็นเบื่อใส่มันก็หัวเราะคิกๆแล้วหันไปเช็ดโต๊ะต่อ



          ไอ้อูจินตัดทิ้ง น่าจะคนละโพกับกู(?) ไอ้ซอนโฮก็เด็กไป นอกจากไก่ทอดและพิซซ่าคาดว่าชีวิตนี้มันไม่น่าสนใจอย่างอื่นแล้ว ถามไปก็เสียเวลา เผลอๆมันจะเอาไปป่าวกระกาศให้เขาขายขี้หน้ารอบสองอีกต่างหาก



          ถัดไปอีกหน่อย พวกโฮสต์อายุน้อยอย่างแพจินยองและไลควานลิน ซึ่งไอ้แพกำลังกางหนังสือสอนภาษาเกาหลีให้ไอ้ต่างดาว ที่ดูจะสนใจคนสอนมากกว่าหนังสือไปไกลโข



          เพราะเขายังหวังดีกับอนาคตของชาติ จึงไม่อยากเอาเรื่องประหลาดๆไปใส่หัวมันเท่าไหร่ ไอ้สองตัวนั้นใช้ไม่ได้!



          เหลือบมองไปอีกฟากของร้าน พี่จงฮยอน...เอ่อ ตัดทิ้งไปเถอะ กำลังนั่งคุยอยู่กับไอ้ตี๋และมินฮยอน เดาว่าความจริงแล้วพี่จงฮยอนน่าจะคุยกับมินฮยอนเรื่องสูตรอาหาร แล้วไอ้ตี๋เขาไปเสือกด้วยแน่นอน สองคนนั้นอายุพอๆกับเขา น่าจะพอให้คำปรึกษาได้ ถ้าไม่ติดว่าไอ้ตี๋มันเป็นเพื่อนไอ้แดน และมินฮยอนที่ดูบริสุทธิ์เกินไปจนเขาละอายที่จะต้องเอาเรื่อง 18+ ไปถามมัน ฉะนั้นสองคนนี้ก็ต้องตัดทิ้งอีกแล้ว



          หันไปทางไหนก็มืดแปดด้าน แม่งไม่เหลือใครให้กูถามแล้ว จะเหลือก็แต่…



          “อิอ๋ง นั่งชูคออะไรยะ รอน้องชั้นมารับใช่มั้ย?”



          เสียงแหลมปริ๊ดเสียดแทงโสดประสาทกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่มีคนใส่อยู่แค่คนเดียวในร้าน ทำให้คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีจัด ขนตาหนาเป็นกันสาด กับริมฝีปากที่ปาดลิปสติกเหมือนขนสีแดงทั้งโลกมาไว้บนปากนั่น



          “อะไร มองหน้าชั้นทำไม? ไม่เคยเห็นคนสวยเหรอยะ!



          เจ๊จีซองเดินกรีดกรายมาหาเขาพลางโบกพัดขนนกยูง นกพิราบ นกอะไรก็ช่างแม่งไปด้วย ซองอูกลืนน้ำลายเอื๊อก ในสมองต่อสู้กันวุ่นวายไปหมด



          ถ้าถามเรื่องนี้เจ๊มันน่าจะรู้ดีที่สุดแล้ว ติดอยู่ตรงที่ว่า เขาไม่รู้ว่าชาตินี้เจ๊มันมีคนเอามั้ย ไม่ใช่ว่าเจ๊มันดูไม่ดีนะ แต่แบบ...แต่งตัวแบบนี้เป็นกูกูวิ่งหนีแน่ๆอ่ะ



          แต่อายุเจ๊มันก็ดูไม่น้อยแล้ว มันก็น่าจะเคยๆป่ะวะ...



          “เจ๊ คือ...” เขากัดปากเขาๆ คิ้วย่นเข้าหากันอย่างลังเลใจ



          “อะไร? อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ”



          “คือผม...”



          โว้ยยยยย!!! จะให้ถามยังไงวะ! ถามว่าเจ๊เคยโดนเสียบมั้ย?  โดนแล้วรู้สีกไงงี้เหรอ? เหี้ย! แค่คิดยังรู้สึกทุเรศชิบหาย ถามไปกูจะโดนพัดนั่นโบกใส่รึเปล่าก็ไม่รู้



          ทำไมชีวิตมันยากขนาดนี้!!!



          “อะไรยะ!” เจ๊ถามเขาเสียงดัง ซองอูรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ อยากถามแต่ถามไม่ได้นี่มันแย่มากๆ



          “คือ...อีกนานมั้ยกว่าน้องเจ๊จะมาอ่ะ? ผมรอจนเมื่อยแล้ว”



          เขาตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องไป เออ ช่างแม่งก็ได้ เดี๋ยวโดนก็คงรู้เอง ไม่ถงไม่ถามมันแล้ว!



          “อีกสิบนาทีมั้ง เมื่อกี๊ชั้นเพิ่งโทรหา แดนบอกจะถึงแล้ว” เจ๊ตอบ ซองอูพยักหน้ารับ



          “แล้ววันนี้จะไปไหนกันล่ะ?” เจ๊ถามต่อ ซองอูส่ายหัวเบาๆ



          “กินข้าวมั้ง ไม่รู้อ่ะ แล้วแต่มันจะพาไป” เขายกแก้วค็อกเทลขึ้นจิบอีกครั้ง เหลือเวลาอีกนิดหน่อย ขอดื่มย้อมใจ...



          “เหรอ คืนนี้ก็สู้ๆนะแก อย่าเพิ่งเข้าโรงพยาบาลล่ะ”



          พรูดดดดดดดด!!!!



          “อี๋ กินให้มันดีๆสิยะ!


    


          ซองอูสำลักเครื่องดื่มออกมาทั้งทางปากทางจมูกจนแสบไปหมด ดวงตาคู่โตที่วันนี้ไม่ถูกบดบังด้วยแว่นสายตามีน้ำตาคลอเบ้า ซองอูเบิกตากว้างอย่างตกใจ มองหน้าเจ๊ที่เอื้อมมือมาลูบๆหลังเขาอยางตื่นตระหนก



          “แค่ก...มันถึงขั้น แค่กๆ เข้าโรงบาลเลยเหรอเจ๊!!!



          “อะไร?”



          “ก็เจ๊พูดเรื่องไร! เข้าโรงพยาบาลอะไร!?”



          “อ๋อออออ” เจ๊จีซองลากเสียงยาวแล้วอมยิ้ม ดวงตาเรียวรีที่ฉายแววสนุกสนานเต็มที่นั้นชวนให้นึกถึงไอ้หน้าหมา ตัวการของความปวดหัวของเขา



          “ก็วันนี้วันวาเลนไทน์ไม่ใช่เหรอยะ ปกติแฟนกันเขาทำอะไรกันล่ะ?”



          “มะ...มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอเจ๊?” ซองอูหัวใจเต้นตึกตัก ริมฝีปากเบะออกโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเห็นเจ๊จีซองทำหน้าเหมือนกึ่งขำกึ่งสงสารเขาก็ยิ่งสติแตก



          “นี่แกยังไม่เคยเหรออ๋ง? ตายละ น้องชั้นไร้น้ำยาเหรอเนี่ย”



          “เจ๊แม่งงงง!” ซองอูโวยวายเตะขาไปมาอย่างขุ่นเคือง ทั้งๆที่เขากลุ้มจนจะบ้าแต่เจ๊แม่งดันดูสนุกชิบหาย ไอ้ร้านนี้แม่งไม่ปกติจริงๆด้วย โรคจิตตั้งแต่พนักงานยันเจ้าของร้านเลย!



          “เอาน่าอิอ๋ง เดี๋ยวแกก็รู้เองแหละ” เจ๊หัวเราะคิกคักแล้วเอามือมาลูบหัวเขาเบาๆ ก่อนจะเดินกรีดกรายไปที่อื่น ซองอูเอนตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง มือบางยกขึ้นมาปิดหน้าโดยอัตโนมัติ



          ไม่เอาแล้ว กูอยากกลับบ้านนนนน!



          “เฮ้ยอ๋ง!



          พอเอามืออกจากหน้าก็เห็นไอ้ยองมินกับไอ้แจฮวานเดินมาทางเขาแล้วนั่งลงบนโซฟา ซองอูเบะปาก มองพวกมันด้วยแววตาสิ้นหวัง



          “ไร?”



          “พวกกูมีของขวัญจะให้ว่ะ”



          ไอ้ยองมินพูดแล้วหันไปมองหน้าไอ้แจฮวาน ก่อนจะพากันยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วยื่นถุงพลาสติกที่บรรจุอะไรบางอย่างมาให้ ซองอูขมวดคิ้วรับถุงมาแล้วดึงของที่อยูข้างในออกมาดู



          “วาสลีนปิโตรเลี่ยมเจล...ไอ้พวกเหี้ย!!!!!!



          ซองอูโวยวายลั่นหน้าขึ้นสีจัด มือบางกำของที่อยู่ในมือแน่น ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเขวี้ยงยังไงให้โดนหัวพวกมันทั้งสองตัวในคราวเดียวดี ท่าทางดังกล่าวยิ่งทำให้ไอ้สองตัวนั้นหัวเราะชักดิ้นชักงอกันเข้าไปใหญ่



          “พวกมึงมันเหี้ย! ไอ้เพื่อนเลว! ไอ้%#^$&%*^(*_)()(^&*%^” เขาเข้าไปเขย่าๆคอพวกมันด้วยความอับอายสุดขีด



          “ฮ่าๆๆๆๆ มึงรู้เหรอว่าเอาไว้ใช้ทำอะไร?” ไอ้แจฮวานหัวเราะลั่น



          “xวย!!!” เขาด่าพวกมันแล้วหันหน้าหนี ไอ้แจฮวานเบิกตากว้าง



          “โหยยยย มึงฉลาดกว่าที่กูคิดนะเนี่ย” มันแกล้งปรบมือแล้วขำก๊าก ส่วนไอ้ยองมินนั่งกุมท้องน้ำตาไหล เพราะหัวเราะจนหายใจไม่ทัน



          “พวกมึงแม่ง  แม่ง!!!!” ซองอูนั่งหันหลังให้พวกมันอย่างเคืองๆ ขายขี้หน้าจนไม่อยากจะมองหน้า (แต่มือก็ยังกำกระปุกเจลไว้อยู่)



          “งอนไรพวกกูวะ? ไอ้แจฮวานอุตส่าห์วิ่งออกไปซื้อที่เซเว่นมาให้เลยนะ กลัวเพื่อนเจ็บ ก๊ากกกกก” ไอ้ยองมินยังไม่เลิกแซวเขา ซองอูเลยหันไปชกแขนมันอย่างโมโห



          “จำไว้เลยนะพวกมึง! ล้อกูนักใช่มั้ย เดี๋ยวกูจะ...”



          “พี่ซองอู”



          เสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากเบื้องหน้าทำให้ซองอูตัวแข็งทื่อ เขาหันไปมองที่มาของเสียงซึ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วยกยิ้มมุมปากแบบที่มันชอบทำเป็นประจำ



          “รอนานมั้ยครับน้องเหมียว?”



          ร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ดวงตาคมคู่นั้นเป็นประกายวาววับ ซองอูเม้มปากแน่น ยิ่งเห็นหน้ามันแล้วเขาก็ยิ่งอยากมุดดินหนี อยากหายตัว อยากไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่ต้องมีคนหากูเจอ เพราะสีหน้าชั่วๆแบบนั้น สายตาหื่นกามแบบนั้น มันชวนให้คิดได้อย่างเดียวว่า



          คืนนี้กูไม่รอดแน่ๆจ้า กูต้องโดนมันแดกแน่ๆจ้า



          “มึงมาช้าว่ะแดน เมียมึงเกือบฆ่าพวกกูแล้วรู้มั้ย?” ไอ้แจฮวานลุกขึ้นยืนแล้วปัดเส้อผ้าที่ยับเยินจากมือเท้าเขาพลางฉุดไอ้ยองมินให้ลุกขึ้นด้วย



          “รถติดนิดหน่อยว่ะพี่”



          มันตอบไอ้แจฮวานแล้วหันมายิ้มให้เขา ซองอูหลบดวงตาเรียวที่จ้องมา หัวใจเต้นตึกตัก ไม่อยากยอมรับเลยว่าแดเนียลวันนี้โคตรดูดี ผมสีบลอนด์ที่เพิ่งไปทำมาใหม่ถูกเสยเปิดหน้าผากยิ่งทำให้ไอ้เด็กตรงหน้าดูเป็นผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นจนเขาถึงกับใจสั่น



          แต่ใครจะชมมัน ไม่มีทางซะหรอก ต่อให้มันหล่อขนาดไหนยังไงเขาก็หล่อกว่า! เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคังแดเนียลยังมีองซองอูโว้ย!



          “รีบๆเอาเมียมึงไปซะที ก่อนที่มันจะสติแตกมาไล่ตีพวกกูอีก” ไอ้แจฮวานโบกมือไล่ พอซองอูหันไปทำตาเขียวใส่มันก็ยักไหล่



          “ไปเถอะพี่” ไอ้แดเนียลคว้ามือเขา ซองอูหันไปหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองขึ้นมาสะพาย



          “เฮ้ยแดน” ไอ้ยองมินเอ่ยขึ้น ซองอูหันขวับทันที ไอ้ยองมินยิ้มชั่วแล้วเดินมาตบบ่าไอ้แดเนียลเบาๆ



          “ยังไงคืนนี้มึงก็ยั้งๆหน่อยนะ วันจันทร์ไอ้อ๋งต้องไปฝึกงานนะเว้ย”



          “อิมยองมิน ไอ้เหี้ย!!!” ซองอูทำท่าจะถลาเข้าไปถีบมัน แต่แดเนียลก็จัดการคว้าเอวเขาไว้



          “ไม่รับปากนะพี่ เพื่อนพี่ฤทธิ์เยอะขนาดนี้ ท่าทางจะใช้เวลาปราบนาน” มันตอบ ซองอูอ้าปากค้าง พยายามดิ้นออกมาจากมือหนาที่หนีบข้อมือเขาไว้แต่ก็ไม่เป็นผล



          “ไปกันครับ ผมหิวมาก อยากกินจนแทบทนไม่ไหวแล้ว” มันเน้นเสียงได้อย่างน่าโดนตีนเป็นที่สุด ซองอูเบะปากคอตกเดินตามมันออกไปอย่างหมดแรง โดยมีไอ้แจฮวานตะโกนไล่หลังมา



          “โชคดีมีผัวเว้ย 5555555555555555



          พวกเหี้ยเอ๊ย! คอยดูนะ กูจะกลับมากระทืบพวกมึงให้หมดเลย!








      ขณะนี้เป็นเวลา 22.30 น.

 

 

          องซองอูนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงนอนที่คอนโดของไอ้แดเนียล โดยที่เจ้าของห้องนั่งเอาแขนข้างหนึ่งพาดพนักเตียงอยู่ด้านหลังเขาพร้อมกับจ้องมองมาเป็นระยะ อันที่จริงมันจ้องเขาตั้งแต่ออกจากร้าน ตอนขับรถพาไปกินข้าวในร้านอาหารสุดหรูชนิดที่ว่ากูจะไม่มีวันเข้าไปเองแน่ เพราะมันแพงแบบโคตรๆก็นั่งจ้องอยู่นั่น จนเขาแทบจะยัดช้อนเข้าจมูกแทนปากด้วยความประหม่า ขับรถพากลับมาที่คอนโดก็ยังเหลือบมอง แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขารบเร้าอยากดูทีวี (จริงๆก็แค่ข้ออ้างเพื่อไม่ให้รู้สึกอึดอัด) มันก็เอาแต่จ้องหน้าเขาไม่เลิก

 

 

          นี่มันสงครามประสาทชัดๆ

 

 

          ซองอูลอบกลืนน้ำลายแล้วเม้มปากแน่น โดยที่ดวงตาไม่ได้ละไปจากหน้าจอทีวีแม้แต่น้อย เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะทำตัวสบายๆเพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกต แต่การที่มันเอาแต่จ้องเขาโดยไม่ยอมทำอะไรซักที มันก็ทำให้คนจุดเดือดต่ำอย่างเขาอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้า

 

 

          “มึงจะเลิกจ้องกูเมื่อไหร่วะแดน?” เขาถามแดเนียลที่หัวเราะเบาๆเป็นการตอบรับ

 

 

          “ทนไม่ไหวแล้วเหรอพี่?” มันถามยิ้มๆ ซองอูย่นจมูกใส่

 

 

          “มึงจ้องเหมือนจะแดกกูตั้งแต่เจอหน้าขนาดนั้นใครจะไม่ประสาทวะ โรคจิต!” เขาสวนกลับ ก่อนจะหุบปากทันทีเมื่อคนตัวโตกว่าขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วแตะไหล่เขา เล่นเอาคนปากดีตัวเกร็งไปหมด

 

 

          “อย่าทำเหมือนผมจะฆ่าพี่ดิมันหัวเราะ

 

 

          “ก็หน้ามึงมันชั่ว...ไง

 

 

          แดเนียลยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นจนซองอูสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย เขากลั้นหายใจแล้วหลับตา ก่อนที่วินาทีถัดมาริมฝีปากจะถูกปิดกั้นด้วยสัมผัสหนักหน่วงจากคนตัวโต แดเนียลดึงตัวเขาเข้าหาตัวก่อนจะยกเขาขึ้นมานั่งบนตัก ซองอูโอบรอบคออีกฝ่ายอย่างเคอะเขิน ขณะที่ตอบสนองความดุดันที่รุกล้ำอยู่ในโพรงปาก

 

 

          “พี่ซองอูแดเนียลพึมพำกับริมฝีปากเขาในตอนที่หยุดพักให้เขาหายใจ

 

 

          “ขอกอดแรงๆหน่อยได้ไหมพี่?”




CUT







เช้าวันต่อมา

 

 

องซองอูนอนหลับตาอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซส์ ร่างบางที่ปกติจะปราดเปรียวว่องไวกลับนอนนิ่ง แทบไม่มีแรงขยับตัว เปลือกตาหนักอึ้งรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมา

 

 

เมื่อคืนไอ้เด็กเวรนั่นมันเล่นเขาจนไข้ขึ้น! ไอ้เวรเอ๊ย!!

 

 

พี่

 

 

เสียงทุ้มๆของไอ้ตัวต้นเหตุทำให้ซองอูต้องฝืนลืมตาขึ้นมามองอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่าเบลอเพราะไม่ได้สวมทั้งแว่นและคอนแทคเลนส์ แต่เขาก็ยังเห็นไอ้แดเนียลที่กำลังถือแก้วน้ำกับถุงยา จ้องเขาที่นอนซมนิ่งเหมือนรู้สึกผิด

 

 

มึงแม่ง เด็กเลว ทำกูไม่สบายเลยเขาด่ามันเสียงอ่อยขณะที่มือใหญ่เอื้อมมาแตะหน้าผากเขา

 

 

ทำไมโทษผมฝ่ายเดียววะ? ทีเมื่อคืนตอนพี่ขย่ม---

 

 

หุบปาก

 

 

ซองอูพูดแทรกเสียงเนือยๆเพราะหมดแรง แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเขาก็รู้สึกเขินจนหน้าจะระเบิด กว่าจะได้นอนก็ตีสอง หรือตีสาม? เขาก็ไม่แน่ใจ ที่รู้ๆคือเขาหลับคาอกมันไปเลยหลังจากรอบที่...เอ่อ ไม่ได้นับ สรุปว่าเพลินไปหน่อย เช้ามารู้เรื่อง ไข้จับกันเลยทีเดียว

 

 

กินยาก่อนนะ

 

 

แดเนียลขยับเข้ามาประคองเขา ซองอูกัดฟันขยับตัว พอเด้งตัวขึ้นมาก็สะดุ้งเพราะเจ็บเสียดช่วงล่างไปหมด เนื้อตัวก็ปวดเหมือนไปซิทอัพมาซักหมื่นรอบ เขาเหลือบมองไอ้แดเนียลที่ยังมีสภาพปกติเหมือนเดิมทุกประการอย่างสงสัย

 

 

มึง...

 

 

หืม?”

 

 

มึงไม่ปวดเอวบ้างเหรอ?

 

 

แดเนียลมองหน้าเขาแล้วขำพรืดจนซองอูหน้าขึ้นสี อะไรวะ ก็เห็นมึงกระแทกกูซะขนาดนั้นก็คิดว่าจะปวดเหมือนกันไงคนอุตส่าห์ถามเพราะเป็นห่วงยังมีหน้ามาหัวเราะอีก!

 

 

มึงหัวเราะทำไม!?” เขาโวย ไอ้หน้าหมาหยุดขำแล้วดึงแก้มเขาเบาๆ

 

 

พี่น่ารักว่ะ โคตรน่ารักเลย ผมหลงพี่จนจะบ้าอยู่แล้ว

 

 

ซองอูเม้มปากแน่น หลบสายตาที่มันจ้องมาอย่างเขินๆ คนคูลๆอย่างเขาเกิดมาก็มีแต่คนชมว่าหล่ออย่างงู้นอย่างงี้ มีแต่ไอ้หน้าหมานี่แหละที่ชมว่าเขาน่ารัก มันก็เลยจะเขินๆหน่อย

 

 

นี่ขนาดยังไม่บ้า ถ้ามึงบ้ากูตายคาเตียงแหง

 

 

เขาคิดในใจขณะรับยาแก้ไข้กับยาแก้อักเสบมากินแล้วส่งแก้วเปล่าคืนให้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

 

 

นอนแล้วอีกสักพักตื่นมากินข้าวนะ ถ้าไม่ดีขึ้นผมจะพาพี่ไปหาหมอมันพูดขณะปีนขึ้นเตียงมาแล้วล้มตัวลงนอนก่อนจะดึงเขาเข้าไปกอดแนบอก

 

 

ไม่ไป สัส อาย!เขาโวยวาย แค่คิดว่าเจอหน้าหมอแล้วโดนถามว่าไปทำอะไรมาเขาก็อยากตายแล้ว

 

 

ฮ่าๆๆๆไอ้แดเนียลหัวเราะ มือหนารั้งเอวเขาเข้าหาตัวมากขึ้น ซองอูขยับหัวเล็กน้อยเพื่อหามุมสบายแล้วหลับตาลง

 

 

แล้วตกลงเมื่อคืนดีมั้ย?” เสียงทุ้มถามเขา ซองอูลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่กอดเขาอยู่ ร่างบางกลอกตาไปมาพยายามคิดหาคำตอบ

 

 

ก็ดี

 

 

อะไรดี?”

 

 

กูนี่แหละดี เก่งชิบหาย เพิ่งรู้ว่าตัวเองเอวอ่อนขนาดนี้ บางทีกูควรไปเป็นนักเต้นมากกว่าโฮสต์เขาตอบอย่างมั่นใจ ถึงจะไม่เคยมีประสบการณ์แต่เขาก็รู้ว่าเอวเขาต้องดีแน่ๆ เพราะเขาคือองซองอูคนฮอตๆคูลๆที่มั่นใจในตัวเองไง!

 

 

ฮ่าๆๆๆๆ เอวพี่ดีจริงๆแหละมันหัวเราะออกมาแล้วจูบขมับเขาหนัก ซองอูยิ้มเผล่ แขนเรียวขยับไปพาดลงบนเอวสอบอย่างอารมณ์ดี

 

 

แล้วผมอ่ะ?” มันถามต่อ

 

 

ก็งั้นๆซองอูย่นจมูกใส่ ยังไงเขาไม่มีทางชมไอ้เด็กเวรที่ทำให้เขาไม่สบายหรอก!

 

 

งั้นๆแต่พี่ร้องไม่หยุดเลยนะ ฮื่ออออ แดน เร็วอีก อ๊ะๆๆมันแกล้งครางเสียงกระเส่า ซองอูยกขาขึ้นพยายามจะถีบแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะแดเนียลเอาขาหนักๆของตัวเองมาพาดทับขาเขาไว้ก่อนเหมือนรู้ทัน

 

 

งั้นๆก็คืองั้นๆ!” เขาพ่นลมหายใจพรืด ไอ้แดเนียลหัวเราะหึๆก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมเขา

 

 

ดูถูกขนาดนี้อีกซักรอบดีกว่ามั้ง

 

 

มันก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอเขา ลมหายใจร้อนๆที่เป่ากระทบผิวกายทำให้ซองอูหัวใจเต้นรัว มือบางที่ตอนนี้อ่อนแรงกว่าปกติพยายามดันหน้าอีกคนออกอย่างทุลักทุเล

 

 

มึง ไม่เอา กูเจ็บเขาเบะปาก พยายามทำหน้าน่าสงสารสุดฤทธิ์

 

 

เจ็บมากเลยเหรอ?”

 

 

ฮื่ออออออซองอูส่งเสียงอ้อน แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเพราะแดเนียลเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาแล้วยิ้มชั่ว

 

 

เขาว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่งนะพี่

 

 

"หนามพ่อมึงสิอันเท่านั้นอ่ะ!!! ไม่เอานะแดน!"

 

 

แดเนียลยิ้มกว้างมองน้องเหมียวจอมดื้อของเขาที่งอแงเต็มที่ มือบางชกลงบนไหล่เขาซ้ำอย่างขุ่นเคืองจนแดเนียลต้องจับข้อมือไว้ให้อยู่นิ่งๆก่อนจะพลิกตัวลงไปนอนข้างๆคนไม่สบายอีกครั้ง

 

 

ล้อเล่นน่า ผมไม่ทำหรอก ขอโทษนะที่ทำให้พี่เจ็บ

 

 

 

พอเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของแฟนหนุ่มซองอูก็ส่ายหัว ร่างเล็กขยับเข้าหาอีกคนแล้วกอดเอวไว้แน่น

 

 

ตื่นมาก็หายแล้วแหละ มึงอย่าคิดมากเขาตอบ

 

 

ถ้าเป็นงั้นก็ดีแดเนียลกระชับอ้อมกอดให้คนตัวเล็กนอนหลับสบาย ซองอูหลับตาลง คิดว่าคราวนี้คงได้นอนจริงจังเสียที

 

 

งั้นคืนนี้ขออีกรอบได้ป่--- โอ๊ยๆๆๆๆ พี่ไม่ทำแล้วๆๆๆ"

 

 

เด็กเวรแล้วกูจะได้นอนมั้ยห้ะไอ้หื่นเอ๊ยยยย!!!

 

 

แล้วคังแดเนียลก็ถูกคนไม่สบายถีบตกเตียงดังโครมก่อนจะคลุมโปงหนีหายเข้าไปในผ้าห่มอย่างเคืองๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สามสัปดาห์ต่อมา

 

 

กลิ่นพิซซ่าที่ลอยมาปะทะจมูก ทำให้องซองอูที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน101โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์เดินตรงดิ่งไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆยูซอนโฮ เด็กเสิร์ฟน้องเล็กที่กำลังจ้วงพิซซ่าเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย พอมันเห็นเขาเดินเข้ามามันก็รีบยกกล่องพิซซ่าไปกอดไว้บนตักทันที

 

 

มาถึงก็จะแย่งของน้องแดกเลยนะพี่มึงมันบ่นอุบอิบ ซองอูเลยผลักหัวมันไปทีก่อนจะใช้กำลังปล้นพิซซ่ามาจากมันได้ชิ้นนึงแล้วยัดเข้าปากอย่างหิวโหย

 

 

ใกล้ตายแล้วไงกูอ่ะ งานเยอะชิบหาย

 

 

เขาโอดครวญก่อนจะยัดพิซซ่าเข้าปากทีเดียวครึ่งชิ้น โดยมีไอ้ยองมินกับแจฮวานที่เดินตามมาสมทบร่วมปล้นเสบียงไอ้เจี๊ยบเป็นเพื่อนจนมันใช้สายตาก่นด่าพวกเขา

 

 

พวกกูแม่งงานเยอะชิบหาย แต่ไอ้อ๋งหนักกว่าหน่อย กลางวันทำงาน กลางคืนต้องกลับไปทำการบ้านกับผัว

 

 

แค่กๆๆๆ

 

 

ซองอูถึงกับสำลักพิซซ่าที่กำลังกินอยู่ เขาคว้าขวดโค้กลิตรมากรอกใส่ปากก่อนจะหันไปมองไอ้แจฮวานอย่างโมโห

 

 

พ่อมึงเถอะสัส!

 

 

หรือไม่จริง? ตั้งแต่วาเลนไทน์มึงก็ไม่กลับมานอนกับกู แรดไปนอนกับผัวเฉย แถมรอยที่คอมึงไม่จางเลยนะ มันจะเป็นไปได้ยังไงถ้าไม่ทำใหม่ทุกวันน่ะมันย้อน ซองอูหันหน้าหนี แก้มกลมๆเริ่มขึ้นสีเพราะความอาย

 

 

แต่ไม่ได้ทำกันทุกวันจริงๆโว้ยแค่กอดๆจูบๆเฉยๆเองแล้วที่เขาไม่ได้กลับไปนอนกับไอ้แจฮวานเพราะแดเนียลมันอาสาขับรถพาเขาไปทำงานทุกวันต่างหาก กูก็แค่อยากประหยัดค่ารถเอง!

 

 

สาระแนกับชีวิตกูจังเขาสวนกลับ

 

 

เออ แต่กูว่ามึงมีผัวแล้วดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ ไอ้แดนน้ำยาดีชิบหายไอ้ยองมินพูดขึ้นบ้าง

 

 

ท้องแล้วเหรอวะ? ไวสัสไอ้แจฮวานเสริม ซองอูเลยหยิบแก้วพลาสติกที่วางอยู่บนโต๊ะเขวี้ยงใส่มันอย่างโมโห

 

 

เดี๋ยวกูถีบเลยพวกห่านี่!

 

 

ชีวิตพี่มึงดูแฮปปี้เนอะไอ้ซอนโฮพูด ซองอูยักไหล่เป็นทำนองว่ามันก็แหงอยู่แล้วไอ้น้อง

 

 

จริงๆมึงตัดแฮปออกแล้วเหลือแต่คำหลังก็ได้ไอ้เจี๊ยบไอ้ยองมินหัวเราะคิกทำเอาอีกสองคนที่เหลือขำก๊ากออกมา

 

 

เออว่ะ ดูท่าไอ้สองคนนี้ชีวิตแม่งต้องมีแต่เรื่องพวกนี้แหง

 

 

ใช่มะ คนนึงก็หื่น อีกคนก็เป็นบ้า กูว่าท่าจะมันส์ 5555555555555

 

 

ไอ้พวกเลวววว กูไม่คุยกับมึงแล้ว!” เขาไล่เตะพวกมันทีละตัวก่อนจะเดินหนีเข้าห้องพักไปแต่งตัวอย่างอารมณ์เสีย

 

 

ตั้งแต่พวกมันรู้ว่าเขาคบกับไอ้แดเนียล ไม่มีวันไหนที่ซองอูจะไม่ถูกใครสักคนในร้านล้อเลียน โดยเฉพาะถ้าไอ้แดเนียลอยู่ด้วย เขาก็จะยิ่งโดนล้อคูณสอง เพราะไอ้หน้าหมามันก็จะไปร่วมวงแกล้งกูด้วยไงมันบอกว่าเวลาเขาโมโหน่ารักดี

 

 

กูว่าแฟนกูเป็นโรคจิตแล้วว่ะ

 

 

เวลาทุ่มห้าสิบนาที องซองอูในสภาพแต่งกายพร้อมทำงานก็เดินออกมาจากห้องน้ำในห้องพักโฮสต์ที่ตอนนี้ปราศจากผู้คนเพราะใกล้เวลาร้านเปิด มือบางหยิบสร้อยเงินขึ้นมาใส่พลางสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆก็ถูกกอดรัดจากด้านหลัง สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กไม่ได้โวยวายออกมา แต่หันกลับไปหาคนที่กำลังเอาคางมาถูไถไหล่เขาเหมือนหมาอ้อนเจ้าของ

 

 

อะไรอีกอ่ะ มึงไปแต่งตัวดิ มาช้าแล้วยังจะเล่นอีก

 

 

เขาเอื้อมมือไปฟาดไหล่คนตัวหนาเบาๆ ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่แดเนียลไม่จำเป็นต้องแต่งตัวใหม่เลยด้วยซ้ำ แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ก็มากพอที่จะทำให้ลูกค้าต่อคิวเรียกตัวมันได้แล้ว แต่เขาจะไม่มีวันพูดแบบนี้ให้มันได้ยินแน่ๆ เพราะเดี๋ยวมันจะหลงตัวเอง หาว่าเขาชมมัน

 

 

พี่อ๋งจะชมไอ้แดเนียลให้คนอื่นฟังเท่านั้นแหละไม่ชมให้เจ้าตัวได้ยินหรอก!

 

 

คิดถึงมันพูดแล้วกดจมูกหนักๆลงมาที่แก้มเขา ซองอูเม้มปากแน่นไม่ให้เผลอหลุดยิ้มออกมา แต่แล้วเขาพูดต่อมาก็ทำให้เขาเกือบยกขาถีบแทบไม่ทัน

 

 

อยากเอาชิบหาย

 

 

นี่ยังไม่เลิกกวนตีนกูอีกเนอะเขาหน้าหงิกเมื่อรู้ตัวว่าโดนแกล้ง ไอ้แดเนียลหัวเราะหึๆ

 

 

มันชินอ่ะพี่ แต่ตอนนี้ไม่แค่กวนตีนนะ กวนตัวพี่ทุกคืนเลยด้วยมันเอื้อมมือมาจับเอวเขาแล้วบีบเบาๆ ซองอูรีบขยับตัวหนีทันที

 

 

เชี่ย มึงอย่ามาหื่นแถวนี้ไอ้เวร เลิกกวนกูซะที!

 

 

พี่ลองพูดหวานๆกับผมก่อนดิ ผมอาจจะเลิกกวนก็ได้นะมันยักคิ้วให้ ซองอูเป่าปากอย่างนึกรำคาญ

 

 

หวานเชี่ยไร ดูหน้ากูด้วยเขาชี้หน้าตัวเองแล้วเชิดหน้าขึ้น นี่พี่อ๋งคนหล่อคนเท่คนคูล หนุ่มวิศวะเลยนะโว้ยเอาที่ไหนมาหวานไม่ทราบวะ?

 

 

หน้าพี่เหรอหวานๆ สวยๆ ปากหวานมากด้วย เอวก็หวานมันพูดพลางเดินเข้าหาเขาจนซองอูต้องเดินถอยหลังไปชนขอบโต๊ะเครื่องแป้ง

 

 

มึงแม่งงงงง!!!เขาโวยวายเมื่อหาทางหนีไม่ได้ แดเนียลหัวเราะหึๆก่อนจะใช้มือสองข้างยันขอบโต๊ะ ใช้วงแขนกักตัวเขาไว้

 

 

อ้อนผมหน่อยดิพี่ วันนี้ผมเหนื่อยมากเลย

 

 

ซองอูจ้องเข้าไปในดวงตาคมที่ฉายแววอ่อนล้ากว่าทุกวัน ช่วงนี้แดเนียล เรียนหนักขึ้น เช่นเดียวกับเขาที่ต้องฝึกงานทุกวัน ต่างคนก็ต่างเหนื่อย เวลาเขาบ่นว่าเหนื่อยมันก็จะมากอดเขา พอวันนี้มันเหนื่อย

 

 

เขาก็ควรจะตามใจใช่ไหม?

 

 

แดนของพี่ซองอูเหนื่อยมากเลยเหรอ?” เขาถาม มันพยักหน้า ซองอูกระพริบตาถี่ๆอย่างลังเลก่อนจะขยับเข้าหาคนตัวโตแล้วสวมกอดแน่น

 

 

กอดกันแล้วหายเหนื่อยนะ

 

 

วงแขนหนาโอบรัดตัวเขาแนบแน่น ซองอูลูบหลังคนตัวโตเบาๆอย่างให้กำลังใจ

 

 

แดน

 

 

ครับซองอู

 

 

มันถอยออกมามองหน้าเขาแล้วตอบรับ ซองอูหน้าร้อนฉ่าทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเรียกเขาโดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้า ไอ้ห่า หน้าร้อนชิบหาย เสียงโคตรนุ่มนวล ตาตี่ๆนั่นก็เยิ้มเป็นบ้า องซองอูจะระเหิดเป็นไอแล้วครับพี่น้อง

 

 

มีอะไรครับ?”

 

 

ไม่มี ไม่พูดแล้วโว้ย!เขาส่ายหัวไปมาพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอด แต่ไอ้หมียักษ์นี่กลับรัดเขาแน่นกว่าเดิม

 

 

เขินผมเหรอ? ใจสั่นอ่ะดิมันยกมุมปากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเขา

 

 

เปล่า

 

 

โกหกมันไม่ดีนะครับน้องเหมียวแดเนียลพูดขึ้น ดวงตาคมเริ่มฉายแววแห่งอารมณ์จนซองอูหัวใจเต้นตึกตัก

 

 

ตัวก็สั่น

 

 

มือหนาเริ่มไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าของเขาที่อยู่ในอ้อมกอดราวกับราชสีห์กำลังสำรวจเหยื่อ ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากของเขา

 

 

ปากก็สั่น

 

 

แดเนียลยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เสียงกระซิบทุ้มต่ำยิ่งทำให้คนตัวบางใจเต้นระรัว ลมหายใจอุ่นๆเจือกลิ่นมินต์ที่คุ้นเคยทำให้ซองอูเริ่มประหม่ามากขึ้นทุกที

 

 

เดี๋ยวผมช่วยให้หายสั่นเองนะครับ ซองอู

 

 

มือหนาเลื่อนจากเอวเขาขึ้นมารองที่ท้ายทอย ซองอูหลับตาลงเตรียมรับสัมผัสจากคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

 

พี่อ๋ง ลูกค้าเรียกโว้ยยย!

 

 

พลั่ก!

 

 

เสียงไอ้อูจินที่ตะโกนลั่นทำให้ซองอูสะดุ้งแล้วผลักคนตัวหนาออกไปสุดแรง แล้ววินาทีถัดมาพัคอูจินก็โผล่หน้ามาที่ประตูแล้วตะโกนซ้ำ

 

 

อ้าว พี่แดนหวัดดีครับ ไมทำหน้างั้นอ่ะ?” มันหันไปทักไอ้แดเนียลที่ยืนทำหน้าเซ็งอยู่ข้างๆ

 

 

มึงนี่มัน...ไอ้แดเนียลพึมพำก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

ไปแต่งตัวไปมึงอ่ะเขาโบกมือไล่ แดเนียลหันมามองหน้าเขาก่อนจะยกมุมปากขึ้นให้ซองอูรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ

 

 

เดี๋ยวเลิกงานมาต่อกันนะครับ ซองอูมันยื่นหน้ามากระซิบแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ซองอูเผลอขบฟันลงบนริมฝีปากเบาๆ รู้สึกอายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้กับคำพูดนั้น

 

 

พี่อ๋งเร็วดิ ผมมีงานอื่นต้องทำนะเว้ย!

 

 

รู้แล้วน่าเขาตอบพลางจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่แล้วสูดลมหายใจลึกๆ

 

 

 

 

ขาเรียวยาวก้าวเดินตามหลังรุ่นน้องเพื่อเข้าสู่ด้านในร้านด้วยท่าทางมาดมั่น ภายใต้แสงสลัวโทนสีชมพูม่วงของบาร์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มขี้เล่นประดับอยู่ของโฮสต์หนุ่มดึงดูดให้ลูกค้าในร้านต่างหันมามองด้วยความสนใจ องซองอูยืดตัวตรง เปิดโหมดการทำงานเต็มที่

 

 

เอาล่ะ

 

 

ได้เวลากอบโกยเงินทองของพี่อ๋งอีกแล้วโว้ย!!!

 

 

 

--END--

 

วันเปิดเรื่อง 12 SEP 2017

วันปิดเรื่อง 31 MAR 2018

 

 

 

#ซัมติงเนียลอง

 

 

 Talk : ในที่สุดพี่อ๋งคนฮอตๆคูลๆกับคุณโฮสต์แดนเดินทางมาจนถึงตอนจบแล้วนะคะ ความจริงฟิคเรื่องนี้เกิดจากความหน้ามืด(?)ของเราที่ไปเห็นรูปคุณแดนตอนถ่ายแบบให้นิตยสาร InStyle เราเขียนตอนแรกวันนั้นแล้วก็ลงเว็บเลย ชั่ววูบสุดอะไรสุด พล็อตอะไรก็มาวางหลังลงตอนแรกไปแล้ว 55555555555 อยู่ด้วยกันมาตั้ง 6 เดือนกว่า วันนี้จบแล้วเราก็ใจหายมากๆเลยค่ะ นี่เป็นฟิคที่ใช้เวลาเขียนนานที่สุดแล้ว แล้วก็ไม่คิดว่าคนอ่านจะชอบกันขนาดนี้ด้วย ดีใจมากๆเลยค่ะ

 

ตอนนี้ก็คงได้เวลาต้องบอกลาสมาชิกทุกคนในร้าน 101 Host Bar & Restaurant แล้ว หวังว่าคนอ่านจะจดจำพนักงานบ๊องๆในร้านนี้ไว้ในใจนะคะ^^

 

แล้วพบกันใหม่ในเรื่องหน้า (ที่ไม่รู้ว่าจะแต่งเสร็จเมื่อไหร่) ยังไงช่วยอยู่เป็นกำลังใจให้เราแต่งฟิคต่อไปเรื่อยๆจนกว่ากัปตันเค้าจะแต่งงานกันเลยนะคะ!//สูดกาว 

 

ทุกคอมเม้นท์ไม่ว่าจะในทวิตหรือเด็กดีคือกำลังใจที่สำคัญที่สุดของเรา ถ้าไม่มีพวกคุณเป็นกำลังใจให้เราคงไม่สามารถเขียนออกมาจนจบได้แน่ๆ T^T ขอบคุณมากจริงๆค่ะ






ป.ล. 101 Bar Host จะรวมเล่มแล้วน้า ตามไปดูรายละเอียดการสั่งจองได้ที่ลิงค์นี้เลยค่ะ 

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1692065&chapter=43

ระยะเวลาเปิดพรีคือตั้งแต่ 31 มี.ค. - 20 พ.ค. มีตอนสเปในเล่มด้วยนะ ถ้าชอบเรื่องนี้กันก็ช่วยอุดหนุนไรท์ด้วยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 395 ครั้ง

4,784 ความคิดเห็น

  1. #4081 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:07
    จบเเล้วววสนุกมากๆค่ะ
    #4081
    0
  2. #2891 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 22:19
    ยังคงความน่ารักน่าเอ็นดูได้อย่างต่อเนื่องจริงๆเลยนะน้องเหมียว น่ารักมากเลย~
    #2891
    0
  3. #2232 tawwannn (@tawwannn) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 09:52
    ชอบมากอะ ชอบความเก้วกาดของพี่องแต่สุดท้ายก็โดนน้องแดนสยบทุกที ว้อยยยย น่ารักอ่านไปเขินไปบ้าจริง🌚🌝 /ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องน่ารักๆแบบนี้มาให้อ่าน ♥️♥️
    #2232
    0
  4. #2228 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 08:34
    แงง ชอบบบบบบ ทำไมพึ่งมาเห็นเรื่องนี้อ่าาาา ฮืออออ ปลื้มมมมม คืออยากมีแบบนี้บ้างงง เห้~ คือดีย์~ มากๆ~ แงงงง ฟินนน ชอบบ รักกก โอ่ยยย คือแบบดีต่อใจ สิบสิบสิบไปเลย!
    #2228
    0
  5. #2128 mummymini (@mumymini) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 19:38
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ ฮือออออออ น่าร้ากกกกกกกก ว่าจะซื้อรวมเล่มแต่ก็ซื้อไม่ทันทั้งสองรอบเลย ฮือออออ ชอบบบบบ ชอบเรื่องที่ไรเตอร์แต่งทุกเรื่องเลยอะ ชอบๆๆๆๆ
    #2128
    0
  6. #2047 Plub Kakei (@kakeikakei) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 01:23
    ชื่นชมผู้แต่งมากๆเลยค่ะ ภาษาน่าอ่าน ลื่นไหล จังหวะมุกทุกอย่างดีมาก น่ารักมาก พัฒนาการของความสัมพันธ์ตัวละครก็ดีมาก เป็นเรื่องที่อ่านแล้วหยุดยิ้มไม่ได้เลยค่ะ
    ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่านกันนะคะ
    เป็นกำลังใจให้ค่า
    #2047
    0
  7. #2044 AnnSK (@AnnSK) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 08:22
    น่ารักโคตรๆ หมากับแมวลงเอยกัน
    #2044
    0
  8. #2012 piepiesQ7_ (@got7ismy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 01:28
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หมาขี้อ้อนอ่ะ! อยากอ้อนพี่แมวบ้าง!!! จุ้บๆๆๆๆๆแก้มตุ้ยนุ้ย ฮึ่ยๆๆๆๆ หมั่นเขี้ยวๆๆๆๆๆๆ
    #2012
    0
  9. #1977 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    ไม่รู้จะบอกยังไง แต่โครตชอบเรื่องนี้มากๆเลย ตัวละครมันอบอุ่นไปหมด ชอบความปากแข็งของซองอู ชอบความหื่นของแดน ไรท์แต่งดีมากดีทุกตอนเลยจริงๆ และที่สำคัญ NC หืดหาดมากค่ะ ยกเป็นฟิคในดวงใจอีกเรื่องเลย ทำไงดีอยากอ่านต่อ ชอบแนวฟิคแบบนี่อยู่ด้วย ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งนิยายดีดีให้เราอ่านกัน ❤️
    #1977
    0
  10. #1919 iraf (@iraf) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 23:54
    ชอบมากๆคับบ
    #1919
    0
  11. #1857 ???????????? (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 17:36
    <p>ไม่อยากให้จบเลย ฮื่ออออ ชอบมักมักมักมักกกกกกกก</p>
    #1857
    0
  12. #1792 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 11:48
    จบแล้ววว ขอบคุณที่แต่งฟิคเรื่องนี้ให้อ่าน จนจบก็ยังคงคอนเซ็ปท์เดิม555555 ชอบบบบบบบบ
    #1792
    0
  13. #1789 ติ่งNior คนน่ารัก (@smm-2000) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 13:22
    จบแล้ว เรื่องนี้ก็ยังคงคอนเซปใสมสตั้งแค่ต้นจนจบ555 ไม่รู้น้องเหมียวกะแดนใครใสกว่ากัน เอ๊ะะะะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้นะคะ สนุกมากๆเลย รักไรท์นะเจ้าคะ <3
    #1789
    0
  14. #1780 GalaxingYoonwooP (@GalaxingYoonwooP) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 11:48
    ฮือออออจบแล้ว อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ ขอบคุณมากๆที่แต่งฟิคดีๆให้อ่าน กราบขอบคุณค่ะ /กราบ
    #1780
    0
  15. #1774 myQ_min (@tong-4744) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 00:03
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ เขินทุกตอนเลยพี่อ๋งโคตรน่ารักคุณแดนก็ชอบหยอด วิญญาณของเราได้สลายไปแล้วเหลือไว้แค่กายหยาบฮืออออ อยากกรี๊ดอัดหมอนแต่กลัวแม่ด่า
    #1774
    0
  16. #1771 p2909 (@p2909) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 22:40
    อ่านเอ็นซีเเล้วเขินมากก ขนาดเป็นแฟนกันเเล้วยังเขินกันอยุ่เลยย
    #1771
    0
  17. #1765 P..Pan (@-kamonrat-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:37
    ฮื่ออออออเขินๆๆขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #1765
    0
  18. #1764 Andjune (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 10:30
    สงารพี่อ๋งทั้งร้าน ไม่ว่าจะเพื่อนแฟนน้องเจ้านายไม่มีใครเข้าข้างสักคน ปล่อยให้โดนล้อ คุณคนคูลๆฮอตๆก็ดูเตรียมพร้อมเสียตัวดีนะคะ55 ศึกษามาอย่างดีอุปกรณ์ไม่ให้ขาด แต่ขนาดฉากคัทยังไม่อ้อนพูดหวานเลยๆ แดนคงต้องฝึกน้องเหมียวอีกนาน
    #1764
    0
  19. #1762 IngHO~ (@number-ing) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 00:36
    หลังรักเรื่องนี้ ชอบทุกคนในบาร์โดยเฉพาะคนคูลกับเชฟจงฮยอน55
    #1762
    0
  20. #1761 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:14
    เขินมากกกกกกกกก เขินว้อยยยยยยย ฮือออ ใจหายอ่ะจบแล้ว ฮือ
    #1761
    0
  21. #1760 K.I.W (@oomo101) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:27
    ขอบคุณมากเลยนะคะ รักเลย
    #1760
    0
  22. #1759 shinepetal (@shinepetal) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:10
    โอ้ยยยยยยยยยยเขินหนักมาก ชอบพี่ซองอูเรื่องดี ดื้อเก่งเวอร์น่ารัก จบแล้วหรอใจหายจังT T รอติดตามเรื่องต่อไปของไรท์นะคะ<3
    #1759
    0
  23. #1758 SEONGWUYAH (@ja123007) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:26
    &#128525;&#128525;&#128525;สนุกกกกก อ่านของคุณทุกเรื่องเลยยย
    #1758
    0
  24. #1757 Markindahouse (@mamon77) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 16:19
    ฮือ จบแล้วง่ะ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ รักตัวละครทุกตัวเลยยย ฮือ เหมือนค่อยๆเติบโตไปด้วยกัน รู้สึกว่ากว่าจะเป็นแฟนกันนานเหมือนกันนะ 5555 แง ใจหายเลย อยากพูดอีกรอบว่าชอบมากๆๆๆๆ ให้คุณรู้ว่าเราชอบมากจริงๆนะคะ ;-; ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆให้อ่านน้า
    #1757
    0
  25. #1756 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 14:30
    คืออีนี่อยู่ในวัดมางานบวช..... นรกจะกินหัวชั้นมั้ย!! กรี้ดดดดด
    #1756
    0