Something Between #NielOng

ตอนที่ 61 : Get You To Love Me : พี่แดนของจิ๊บ 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 520 ครั้ง
    24 พ.ย. 61

Get You To Love Me

พี่แดนของจิ๊บ







CHAPTER  2







หมายเหตุ ชื่อตัวละคร

 

แดน คังแดเนียล  ,  จิ๊บ องซองอู  ,  แจน คิมแจฮวาน  ,  วี อีแดฮวี  ,  บิ๊ก คังดงโฮ  ,  เจต คิมจงฮยอน , กัส : คิมซังกยุน







 

          สุภาษิตไทยโบราณกล่าวไว้ว่า น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน

 


          จิ๊บว่าบางทีคนที่แต่งสุภาษิตนี้ขึ้นมาอาจจะเข้าใจผิด

 


          เพราะทั้งหยด ทั้งหยอด ทั้งตามวอแวมาตั้งแต่สิบขวบ จนอีกไม่กี่เดือนจะสิบห้าแล้ว พี่แดนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกร่อนลงซักนิด แถมยังกล้ามแน่นขึ้นทุกวันจนจิ๊บชักจะทนไม่ไหว

 


          อยากพุ่งเข้าไปกอดจัง

 


          พี่แดนกล้ามแน่นปึ๋งปั๋ง ส่วนจิ๊บก็น้ำหนักลดลงทุกวัน เพราะวิ่งไล่ตามพี่แดนนั่นแหละ แต่วิ่งตามเท่าไหร่พี่แดนก็ยังไม่ใจอ่อนกับจิ๊บซะที

 


          น้ำหยดลงหินทุกวัน ทำไมหินถึงเฉย จิ๊บไม่เข้าใจเลย

 


          “อิจิ๊บๆ มอสี่เรียกเราขึ้นแสตนด์แล้ว”

 


          ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กของบรรดานักเรียน ไอ้วีก็เดินมาสะกิดเขาแล้วชี้มือไปยังแสตนด์สีชมพูที่อยู่ด้านหน้า วันนี้เป็นงานกีฬาสีของโรงเรียน เด็กมอต้นอย่างจิ๊บและผองเพื่อนก็ถูกเกณฑ์ไปนั่งแหกปากปรบมือเปาะแปะอยู่บนแสตนด์ในการประกวดกองเชียร์ จิ๊บชอบงานกีฬาสี ไม่ใช่เพราะอยากดูแข่งกีฬา แต่ว่าเพราะมันไม่มีเรียนไปตั้งสามวัน

 


          การไม่มีเรียนถือเป็นเรื่องราวดีๆสำหรับจิ๊บผู้ไม่ได้ตั้งใจเรียน และไม่มีความฝันอะไรในอนาคตนอกจากอยากเป็นเมียพี่แดน

 


          “อีกสิบห้านาทีจะแข่งแสตนด์แล้ว ร้องเพลงให้มันเสียงดังๆกัน เข้าใจมั้ย!

 


          เสียงพี่มอสี่ที่คุมแสตนด์สีชมพูตะโกนใส่โทรโข่งดังลั่น จิ๊บยู่ปากน้อยๆขณะเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเองบนแสตนด์ มือเล็กหยิบพู่เชือกฟางขึ้นมาถืออย่างเบื่อหน่าย ดวงตากลอกไปมองแสตนด์สีแดงที่อยู่ข้างๆแทบจะทุกๆสองวินาที

 


          ไม่เห็นมาเลย...

 


          “ตาจะหลุดแล้วมึง ไอ้พี่แดนมันไม่มาสแตนด์หรอก” ไอ้แจนที่นั่งข้างๆพูดขึ้นลอยๆ จิ๊บเม้มปากแน่นทันที

 


          “อาจจะกำลังมาก็ได้ พี่แดนต้องมาดูกูแข่งแน่ๆ เมื่อวานกูบอกพี่แดนไปแล้วว่ากูแข่งแสตนด์ด้วย!

 


          “แล้วมึงเป็นอะไรกับเขา เขาถึงต้องมาดูมึง หา?” มันเอาพู่เชือกฟางสะบัดใส่หน้าเขา จิ๊บเลยเอาเพลทแปรอักษรที่วางอยู่ข้างตัวตีหัวมันไปทีนึง

 


          เป็นเพื่อนที่ดีแต่ทำให้เสียกำลังใจจริงๆ ไม่น่ารักเลย!

 


          “มึงๆ กูว่าที่พี่แดนของมึงกับพี่บิ๊กของกูไม่มาเพราะเขาคงไปเตรียมตัวแข่งกันแน่ๆเลย” ไอ้วีที่นั่งอยู่ด้านบนก้มตัวลงมาสะกิดเขา ร่างเล็กจึงพยักหน้าหงึกหงัก

 


          วันนี้พี่แดนเป็นตัวแทนสีแดงลงแข่งฟุตบอลชายมอปลาย แถมนี่ก็รอบชิงแล้ว มันก็คงต้องมีเก็บตัวนักกีฬาอะไรพรรค์นั้น บางทีพี่แดนอาจจะยุ่งๆอยู่เลยไม่มีเวลามาดูจิ๊บแข่งแสตนด์

 


          ไม่เป็นไร จิ๊บเข้าใจ

 


          “เราจะไปทันก่อนเค้าแข่งใช่มั้ยๆ?” เขาถามอย่างกังวล สีชมพูได้แข่งเป็นทีมสุดท้าย จิ๊บเลยกลัวว่าจะไปไม่ทันให้กำลังใจพี่แดนก่อนแข่ง

 


          “น่าจะทัน บอลแข่งบ่ายสอง เดี๋ยวพอแข่งแสตนด์เสร็จเราก็รีบวิ่งไปข้างสนามเลย เคมะ?”

 


          “โอเค” จิ๊บยิ้มกว้าง นึกไปถึงหน้าคนตัวสูงที่ป่านนี้คงใส่ชุดนักบอลสีแดงแล้วสองข้างแก้มก็อดจะร้อนผ่าวไม่ได้

 


          ปกติแค่ใส่เสื้อกีฬาสียังดูหล่อจะตายอยู่แล้ว นี่ใส่ชุดนักบอลสีแดงกับกางเกงบอลไปอีก สีแดงตัดกับผิวขาวๆของพี่แดน ต้องยิ่งฮอตกว่าเดิมมากแน่ๆ

 


          พูดแล้วอยากเห็นไวๆ

 


          เสียงโฆษกประกาศให้สีเหลืองเริ่มแข่งประกวดกองเชียร์เป็นสีแรก แต่จิ๊บไม่ได้สนใจดูเท่าไหร่ เพราะในใจคิดวนเวียนอยู่เรื่องเดียว

 


          ทำไงดี


      

          อยากเป็นเมียพี่แดนจัง










          หลังสีชมพูแข่งสแตนด์เสร็จ จิ๊บกับไอ้วีก็ทิ้งไอ้แจนคนไม่เคยอินกับความรักไว้บนแสตนด์แล้วรีบวิ่งกระหืดกระหอบยิ่งกว่าตอนหนีแถวสาย ตรงมายังข้างสนามที่พวกรุ่นพี่มอปลายกำลังเตรียมตัวอยู่

 


          จริงๆจะนั่งดูจากบนแสตนด์ก็ได้แต่อยู่ข้างสนามมันเห็นชัดกว่า หมายถึงว่าพี่แดนจะได้เห็นจิ๊บชัดกว่านั่งอยู่ด้านบนกับคนอีกนับร้อย และโชคร้ายไปหน่อยที่ปีนี้จิ๊บกับพี่แดนอยู่คนละสีกัน จิ๊บเลยไม่ได้เห็นหน้าพี่แดนบ่อยๆเหมือนทุกปี

 


          แต่ก็ตื่นเต้นดี เหมือนรักต้องห้ามเลย

 


          “น้องจิ๊บคนน่ารักนี่เองงง มาให้กำลังใจใครเหรอจ๊ะ!?

 


          พี่กัส พี่มอห้ากัปตันทีมบอลสีชมพูตะโกนทักพลางส่งยิ้มที่ดูกะล่อนๆมาให้ตอนที่เขากับไอ้วีเดินผ่านฝั่งเก็บตัวของนักกีฬาสีชมพูที่ข้างสนาม พี่กัสก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบแซวคนอื่นไปทั่ว จิ๊บเคยได้ยินพวกรุ่นพี่ผู้หญิงเรียกพี่กัสว่าไอ้ขี้หลี แต่จริงๆจิ๊บว่าพี่กัสก็แค่นี้แหละ

 


          ไร้สาระไปวันๆ แต่ไม่มีพิษภัย(มั้ง)

 


          “ว่าไง มาเชียร์ใครคะหนู?” พี่กัสยังถามไม่เลิก ร่างเล็กจึงหันไปยิ้มกว้างให้รุ่นพี่ของตนแล้วตะโกนกลับไปอย่างไม่ลังเล

 


          พี่กัสถามอะไรแปลกๆ สีชมพูกำลังจะแข่งกับสีแดง มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่า...

 


          “จิ๊บมาเชียร์พี่แดน!

 


          “............................”

 


          ถึงจะเดดแอร์กันไปหลายวิ ถึงพี่กัสจะยิ้มแห้งจนหน้าเหี่ยว ถึงพี่ๆนักบอลคนอื่นในทีมสีชมพูจะทำหน้าอิหยังวะ แต่จิ๊บก็ไม่แคร์

 


          จะเชียร์สีชมพูทำไม? เหรียญทองได้มาแล้วยังไง? ถ้าสีชมพูชนะแต่จิ๊บไม่ได้เป็นแฟนพี่แดน จิ๊บก็ไม่เชียร์หรอก

 


          พี่แดนของจิ๊บสำคัญกว่าเหรียญทองงานชิงขนมปี๊บนี่เยอะ!

 


          “มึงๆๆ อิเหี้ย พี่บิ๊กใส่ชุดบอลสีแดงแล้วผัวมากกกกก”

 


          ไอ้วีดึงแขนเสื้อเขาไว้แล้วชี้ไม้ชี้มือไปยังฝั่งสีแดง มือยกขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่น ดูท่าทางมันคงอยากกรี๊ดเต็มแก่ แต่คงเพราะแถวนั้นคนเยอะมันเลยต้องเก็บอาการมากกว่าปกติ จิ๊บพยักหน้าเออออไปกับไอ้วี ดวงตากลมมองหาร่างสูงที่เป็นเป้าหมาย แล้วก็ฉีกยิ้มเมื่อเห็นคนที่เขามองหานั่งหันหลังให้

 


          แผ่นหลังของพี่แดนช่างกว้างใหญ่ เหมาะให้จิ๊บซบมากๆ

 


          ถึงจิ๊บจะกล้าหาญชาญชัย แต่ในสภาพที่ทั้งเขาและไอ้วีใส่เสื้อสีชมพูหราขนาดนี้ ถ้าเดินเข้าไปในดงนักกีฬาสีแดงคงไม่แคล้วโดนสายตาเชือดเฉือนกลับมา

 


          จิ๊บจึงตัดสินใจว่าจะนั่งอยู่ตรงฝั่งที่พักนักกีฬาสีชมพูดีกว่า เนียนๆว่ามาเชียร์สีตัวเองแม้ความจริงจะไม่ใช่

 


          ร่างเล็กดึงแขนเพื่อนสนิทที่ยังพึมพำกับตัวเอง ละเมอเพ้อพกถึงพี่บิ๊กของมันให้มานั่งข้างสนาม ดวงตากลมไม่ละไปจากร่างสูงของคนที่กำลังลุกขึ้นยืน หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว

 


          ชุดเสื้อบอลสีแดง กางเกงสีดำ ถุงเท้ายาวๆ ใส่ปลอกแขนกัปตันทีมด้วย แถมยังทำหน้าจริงจังอีก

 


          พี่แดนวันนี้เท่มากๆกว่าทุกวันที่เคยเห็นเลย

 


          เหมือนพี่แดนจะรู้ว่ากำลังถูกจ้อง เพราะอีกฝ่ายหันมาทางที่พวกเขานั่ง จิ๊บส่งยิ้มกว้างให้ แต่พี่แดนกลับขมวดคิ้วก่อนจะเดินลงไปในสนาม จิ๊บมองร่างสูงไม่วางตา พอพี่แดนหันมาอีกครั้งร่างเล็กก็โบกมือหยอยๆให้แล้วยิ้มกว้าง

 


          “พี่แดนสู้ๆ!” จิ๊บตะโกนออกไป แต่พี่แดนขมวดคิ้วใส่แล้วหันหน้าหนี

 


          สงสัยฝั่งที่จิ๊บนั่งคงแดดแยงตาพี่แดนแน่ๆเลย

 


          กรรมการเป่านกหวีด ทั้งสองทีมเริ่มการแข่งขัน จิ๊บเม้มปากแน่นด้วยความตื่นเต้น เอาใจช่วยสุดฤทธิ์

 


          จิ๊บอยากให้สีแดงชนะ เพราะถ้าชนะพี่แดนก็จะยิ้ม

 


          พี่แดนตัวสูงใหญ่ ชอบทำหน้านิ่งๆโหดๆ ชอบหรี่ตามองแถมขมวดคิ้วใส่ ซึ่งจิ๊บก็ชอบ แต่ชอบที่สุดคือเวลาที่พี่แดนยิ้ม เพราะมันทำให้จิ๊บรู้สึกว่าโลกทั้งใบสว่างสดใส

 


          แค่ห้านาทีผ่านไป สีแดงก็ทำประตูขึ้นนำได้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่าเอ็นดูของร่างเล็กเพราะตอนนี้ใครอีกคนในสนามกำลังส่งยิ้มกว้างพลางตบบ่าเพื่อนร่วมทีมที่เป็นคนยิงประตู

 


          สิ่งที่จิ๊บอยากเห็นมากที่สุดก็คือรอยยิ้มของพี่แดน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ขอแค่ให้พี่แดนยิ้ม...

 


          แค่นั้นจิ๊บก็มีความสุขแล้ว









          “พี่แดนนนนนนนนน”

 


          หลังนักกีฬารับเหรียญรางวัลเสร็จเรียบร้อย จิ๊บก็รีบวิ่งไปหาพี่แดนที่กำลังจะเดินออกจากสนาม ส่วนไอ้วีวิ่งถลาไปหาพี่บิ๊กที่ยังยืนคุยอยู่กับพวกพี่คนอื่นในทีม แน่นอนว่าเพราะมีพี่แดนสีแดงเลยชนะสีชมพูไปด้วยสกอร์ 4 ต่อ 2 เหรียญทองวิบวับที่ห้อยอยู่บนอกหนาจนมองเห็นมาแต่ไกล ทำให้ร่างเล็กที่วิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าร่างสูงยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ

 


          พี่แดนของจิ๊บเก่งที่สุด!

 


          “อะไรมึง?” เสียงหล่อๆบาดใจของพี่แดนเอ่ยทัก เด็กน้อยจึงละสายตาจากเหรียญทองเงยขึ้นไปมองหน้าคนที่ยืนทำหน้านิ่งใส่ พลางยื่นถุงเป๊บซี่ใสน้ำแข็งที่อุตส่าห์แอบอาจารย์ฝ่ายปกครองไปมุดรั้วซื้อมาจากป้าร้านขายน้ำข้างๆโรงเรียนมาให้

 


          “จิ๊บซื้อเป๊บซี่มาให้”

 


          “เป็นเด็กเป็นเล็ก ประหยัดเงินซะมั่ง รวยนักหรือไง?” แทนที่จะรับถุงเป๊บซี่ไป พี่แดนกลับขมวดคิ้วมองเขาเหมือนไม่ชอบใจ แถมยังบ่นยาวยืดอีก

 


          บ่นขนาดนี้มาเป็นแด๊ดดี๊ของจิ๊บเลยไหม?

 


          แด๊ดดี๊ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อด้วยนะ อิๆ

 


          “ไม่รวยแต่อยากให้ พี่แดนกินเร็ว” จิ๊บคะยั้นคะยอ แต่พี่แดนผลักมือเขากลับ

 


          “มึงก็กินไปสิ”

 


          “แต่จิ๊บซื้อมาให้นะ”

 


          “ถ้ากูอยากกินกูซื้อเอง มึงจะไปไหนก็ไป” พูดจบพี่แดนก็เดินหนีไป ทิ้งให้จิ๊บยืนเคว้งคว้างอยู่กับถุงเป๊บซี่อยู่ข้างสนาม คนตัวเล็กยกถุงใสน้ำอัดลมสีเข้มขึ้นมาดูดพลางมองตามแผ่นหลังของร่างสูงไปด้วยแววตาฉงน

 


          จิ๊บจะจำไว้ว่าพี่แดนไม่ชอบกินเป๊บซี่ก็แล้วกัน








          ไอ้จิ๊บ อีกสิบนาทีเขาเรียกขึ้นแสตนด์ มึงกลับมาสีเร็วๆ

 


          ข้อความที่ไอ้แจนส่งมาหาทำให้คนที่นั่งดูดเป๊บซี่อยู่คนเดียวยืดตัวแล้วลุกขึ้นจากม้านั่งหินข้างห้องสมุด จิ๊บปัดฝุ่นออกจากการเกงวอร์มแล้วโยนถุงเป๊บซี่ลงถังขยะใกล้ๆ ตั้งใจว่าจะเดินกลับไปหาไอ้แจนที่แสตนด์ แต่ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านห้องสมุดก็ดันเห็นร่างของคนที่คุ้นเคยยืนอยู่กับใครบางคน จิ๊บจึงรีบแอบหลบมุมข้างๆซอกตึกแล้วชะโงกหน้าออกมามอง

 


          จิ๊บไม่ได้ขี้เสือก แค่ใส่ใจทุกเรื่องของพี่แดนก็เท่านั้น

 


          จิ๊บหรี่ตามอง เพราะว่าอยู่ค่อนข้างไกลเลยไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรกัน แต่หัวใจของเด็กน้อยก็วูบโหวงไปหมด เพราะจำได้ว่าผู้หญิงที่ยืนคุยกับพี่แดนนั้นอยู่มอหก เป็นดรัมเมเยอร์สีฟ้าที่จิ๊บจำชื่อไม่ได้

 


          แต่สวยมากๆ

 


          จิ๊บเม้มปากแน่น พยายามซ่อนตัวอยู่หลังผนังแล้วแอบให้แนบเนียนที่สุด ขณะมองพี่สาวคนสวยยื่นกล่องคุ้กกี้ให้พี่แดนที่ยืนทำหน้านิ่งๆไม่ต่างจากตอนจิ๊บยื่นเป๊บซี่ให้

 


          แต่สิ่งที่แตกต่างคือ พี่แดนรับกล่องคุ้กกี้มาจากมือพี่สาวคนนั้น

 


          ร่างเล็กกระพริบตาถี่ เมื่อพี่แดนเดินจากไปพร้อมกล่องคุ้กกี้ จิ๊บจึงหันหลังพิงผนังตึกแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ประกายในดวงตากลมใสที่เคยปรากฏอยู่เสมอดูจะจางลงไป

 


          พี่แดนคงชอบกินคุ้กกี้ ไม่ได้ชอบกินเป๊บซี่

 


          ไม่เป็นไร

 


          วันหลังจิ๊บจะไปเหมาคุ้กกี้มาให้พี่แดนให้หมดเซเว่นเลย










          ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็น เสร็จสิ้นพิธีปิดการแข่งกีฬาสีที่ปีไหนๆก็ไม่เคยสร้างความสามัคคีให้นักเรียนไปแล้วเรียบร้อย จิ๊บและเพื่อนๆกำลังเดินกลับไปเอากระเป๋าที่ห้องเรียนด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากการแหกปากร้องเพลงเชียร์กันมาทั้งวัน



          “มึงๆ วันนี้พี่บิ๊กคุยกับกูเกินห้าประโยคด้วย กูดีใจอ่ะมึงงงง”  


 

          “กูฟังจนหูชาแล้วไอ้สัด!” เสียงไอ้วีที่ยังเพ้อไม่หยุดทำให้ไอ้แจนผลักหัวมันเป็นครั้งที่สิบในรอบหนึ่งชั่วโมง


 

          “ทำแมะ! ก็กูดีใจอ่ะ!” ไอ้วีผลักหัวมันกลับก่อนจะทำหน้าเพ้ออีกครั้ง


 

          “พี่บิ๊กในชุดนักบอลนี่โคตรกร๊าว พูดจาก็สุภาพบุรุษชิบหาย อิเหี้ย กูอยากด้ายยย!


 

          “ไหน พี่มันพูดอะไรมึงถึงได้เพ้อเป็นคนเมากาวขนาดนี้?”

 


          “แจน! ในที่สุดมึงก็สนใจเรื่องของกู!” ไอ้วีแกล้งทำตาโต แต่พอไอ้แจนจ้องด้วยสายตาพิฆาตมันก็รีบกระแอมกระไอแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าอวดๆ

 


          “ก็วันนี้อ่ะ ตอนกูแยกกับอิจิ๊บแล้ววิ่งไปหาพี่บิ๊กช้ะ พี่บิ๊กบอกกูว่า...”

 


          “ว่า?”

 


          “น้องวีช่วยกลับสีไปเถอะครับ”

 


          “....................................”

 


          “เนี่ย! เห็นมั้ย! พี่บิ๊กเป็นห่วงกลัวกูโดนดุแน่ๆเลยมึง!

 


          “โห ไอ้ควายเอ๊ย”

 


          “อิแจน! มึงด่ากูเหรอ!?

 


          “ก็มึงมันควายมั้ย?”

 


          “ไม่ใช่ค่ะอิเลว!

 


          ไอ้วีกับไอ้แจนยังคงเถียงกันไปเรื่อยๆ ถ้าในภาวะปกติจิ๊บก็คงจะเข้าไปห้ามพวกมัน แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น เพราะภาพพี่แดนรับกล่องคุ้กกี้มามันยังติดตาไม่หาย

 


          รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก นี่จิ๊บกำลังจะไม่สบายหรือเปล่านะ?

 


          “จิ๊บ ไปกินบิงซูกันมั้ยมึง? กูเลี้ยงเอง!” วีสะกิดเขาเบาๆ จิ๊บนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะส่ายหัว

 


          “ไม่เอา กูอยากกลับบ้าน”

 


          “อะไรนะ?” ไอ้วีทำตาโต “กูเลี้ยงนะ กูเลี้ยงมึงนะ!

 


          “อือ มึงไปกันเหอะ กูอยากนอนอ่ะ เจอกันวันจันทร์” จิ๊บคว้ากระเป๋าเป้ของตนขึ้นสะพายแล้วโบกมือลาไอ้วีกันไอ้แจนที่ทำหน้าเป็นหมางงแล้วเดินลงจากตึกด้วยท่าทางห่อเหี่ยว

 


          ทั้งๆที่จิ๊บก็แค่นั่งร้องเพลงอยู่บนแสตนด์ ไม่ได้ไปแข่งกีฬาอะไร แต่กลับรู้สึกเหมือนพลังงานในชีวิตถูกสูบออกไปจนหมด

 


           จิ๊บเป็นอะไรไป?

 


          ปึ้ก!

 


          เพราะมัวแต่เหม่อจนลืมมองทาง รู้ตัวอีกทีจิ๊บก็เดินชนใครสักคนอย่างเข้าอย่างจัง ร่างเล็กเซจนเกือบจะล้ม แต่แล้วมือของคนที่โดนชนก็เอื้อมมาคว้าต้นแขนของเขาไว้ได้ทัน

 


          “มองทางบ้างไอ้เตี้ย”

 


          เสียงที่คุ้นเคยทำให้จิ๊บรีบเงยหน้าขึ้นมอง พี่แดนยืนอยู่ตรงหน้าในชุดกางเกงวอร์มกับเสื้อสีแดง ดวงตาคมฉายแววรำคาญเช่นทุกครั้ง

 


          “ขอโทษ”

 


          จิ๊บเม้มปากแล้วก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย หัวใจที่เคยเต้นตึกตักเวลาเห็นพี่แดนเวลานี้กลับสงบนิ่งกว่าทุกครั้ง จิ๊บเหลือบตาไปมองมืออีกข้างของพี่แดน แล้วก็ต้องกัดปากเมื่อเห็นว่ามีกล่องคุ้กกี้อยู่ในมือข้างนั้น

 


          สงสัยพี่แดนจะชอบกินคุ้กกี้มากๆแน่ๆ

 


          “มึงจะไปไหน?” พี่แดนถาม จิ๊บเลยพยายามฉีกยิ้มแล้วตอบเสียงใส

 


          “กลับบ้าน พี่แดนจะไปไหน?”

 


          “กูจะกลับบ้าน” พี่แดนตอบ จิ๊บพยักหน้าพลางลอบกลืนน้ำลายเพราะพี่แดนจ้องหน้าเขานิ่งด้วยสายตาแปลกๆ

 


          มีอะไรติดหน้าจิ๊บรึเปล่านะ?

 


          “วันหลังเวลากูแข่งกีฬามึงไม่ต้องเสนอหน้าไปที่สนาม เข้าใจไหม?”

 


          “ห้ะ?” จิ๊บอ้าปากหวอด้วยความงุนงง

 


          “ทำไมอ่ะ? ก็จิ๊บอยากเชียร์พี่แด---

 


          “กูรำคาญ”


 

          “................................” 



          จิ๊บนิ่งไป ดวงตากลมสวยดูเศร้าลงไปถนัดตา ขนาดตอนจิ๊บสอบได้ 3 คะแนนเต็ม 10 ก็ยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย แล้วนี่มันอะไรกัน

 


          แค่คำพูดไม่กี่คำของพี่แดนทำไมถึงทำให้จิ๊บเศร้าได้ขนาดนี้นะ



          “เข้าใจแล้ว งั้นจิ๊บไปก่อนนะ” ร่างเล็กพยักหน้าหงอยๆคอตก กำลังจะเดินผ่านพี่แดนไป แต่มือหนากลับคว้าแขนเขาไว้อีกครั้ง

 


          “มึงจะไปไหน?”

 


          “กลับบ้านไง”

 


          “กลับกับกู”

 


          “ห้ะ?” คราวนี้จิ๊บตาโตขึ้นมาทันที ใบหน้าน่าเอ็นดูจ้องมองคนอายุมากกว่าอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

 


          “พี่แดนว่าอะไรนะ?”

 


          “กูบอกให้มึงกลับกับกู” พี่แดนทำเสียงเหมือนรำคาญแล้วเดินนำลงจากตึก จิ๊บกลืนน้ำลายให้กับคนที่จู่ๆก็ดูหัวเสียก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กๆตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยความไม่เข้าใจ

 


          “แล้วกลับยังไงอ่ะ?” จิ๊บถามขึ้น พี่แดนไม่ได้ตอบ แต่แล้วจิ๊บก็ถึงบางอ้อเมื่อพี่แดนเดินมาที่ลานจอดรถแล้วตรงดิ่งไปยังมอเตอร์ไซค์ของตน

 


           เดี๋ยวนะ...

 


          “ยัดใส่เป๋ามึงซิ” คนตัวสูงยัดกล่องคุ้กกี้ใส่มือร่างเล็กแล้วเดินไปหยิบหมวกกันน๊อกขึ้นมาใส่ จิ๊บยังยืนนิ่ง แก้มกลมๆทั้งสองข้างร้อนขึ้นมาทันที

 


          “พี่แดนจะให้จิ๊บซ้อนเหรอ?”

 


          “มึงจะเกาะล้อไปก็ได้ กูไม่ว่า” พี่แดนพูดพลางหยิบหมวกอีกใบขึ้นมาแล้วเดินตรงเข้ามาหา พลางกระแทกหมวกลงบนหัวจิ๊บดังโป๊ก ทำเอาคนตัวเล็กต้องย่นจมูกด้วยความเจ็บ

 


          พี่แดนไม่เคยอ่อนโยนเลย!

 


          “ทำไมวันนี้ให้กลับด้วยอ่ะ?” จิ๊บมองตามคนที่เดินกลับไปที่รถอย่างไม่เข้าใจ ปกติพี่แดนเคยสนใจจิ๊บที่ไหน แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ใจดีให้กลับด้วยขึ้นมา?

 


          “กูขี้เกียจฟังแม่ถามว่าทำไมไม่เอามึงติดรถกลับมาด้วย อย่าสงสัยเยอะ ขึ้นมาเร็วๆ”

 


          จิ๊บรีบยัดกล่องคุ้กกี้ใส่กระเป๋าแล้วปีนขึ้นไปนั่งซ้อนหลังร่างสูงด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่พี่แดนยอมให้เขาซ้อนมอเตอร์ไซค์ เด็กน้อยจึงฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แต่เมื่อนึกถึงกล่องคุ้กกี้ในกระเป๋ารอยยิ้มสดใสก็จางลงเล็กน้อย

 


          “พี่แดนอย่าลืมทวงคุ้กกี้นะ เดี๋ยวจิ๊บเอากลับบ้าน”

 


          “มึงจะเอากลับก็เอาไป กูไม่กิน” พี่แดนสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ จิ๊บเอียงคออย่างงุนงง

 


          “ไม่กินแล้วระ--- เอ่อ ซื้อมาทำไม?”

 


          “ถามมากจังวะ” น้ำเสียงเจ้าของรถฟังดูหงุดหงิด

 


          “กูไม่ชอบคุ้กกี้ รู้แค่นี้พอ”

 


          ก็แค่พี่แดนไม่ชอบกินคุ้กกี้

 


          แล้วทำไมจิ๊บต้องยิ้มกว้างขนาดนี้นะ?

 


          “แล้วพี่แดนชอบอะไร?” ร่างเล็กแกล้งลองถามต่อแต่พี่แดนแค่ร้องหึในลำคอเบาๆ

 


          แค่เสียงหึยังเท่เลย จิ๊บภูมิใจในตัวว่าที่สามีในอนาคตจัง

 


          “นั่งดีๆ” ร่างสูงบอกเขา จิ๊บขยับตัวเล็กน้อยแล้วตอบอย่างมั่นใจ

 


          “ดีแล้ว”

 


          “กูขี่รถเร็ว” พี่แดนพูดต่อ ทำเอาคนตัวเล็กยิ่งทำตาโตอย่างตื่นเต้น

 


          “จิ๊บชอบ!” เขาเอ่ยอย่ากระตือรือร้น ได้ยินเสียงพี่แดนถอนหายใจดังเฮือก

 


          “กูเตือนแล้ว ถ้ามึงหล่นกูไม่ตามลงไปดูศพมึงนะไอ้เตี้ย”

 


          “จิ๊บก็นั่งดีแล้วไง” ร่างเล็กเถียงพลางหันซ้ายหันขวาอย่างไม่เข้าใจ

 


          หมวกกันน๊อกก็ใส่แล้ว นั่งก็ตรงแล้ว พี่แดนจะเอาอะไรกับจิ๊บอีกเนี่ย?

 


          “ไอ้เด็กนี่”

 


          มือหนาเอื้อมมาคว้าแขนเล็กทั้งสองข้างของคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังให้เกาะเอวของตนไว้ จิ๊บตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงหน้าท้องแข็งๆของคนด้านหน้า ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 


          “แล้วก็อย่าพูดมาก กูรำคาญ”

 


          ร่างสูงเร่งเครื่องแล้วออกตัวมุ่งหน้ากลับบ้าน จิ๊บนึกดีใจที่ตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่ด้านหลังแถมยังใส่หมวกกันน๊อก เพราะจิ๊บไม่อยากให้พี่แดนรู้หรอกว่าจิ๊บยิ้มกว้างแบบหุบไม่ได้เลย

 


          ได้กินคุ้กกี้กล่องใหญ่ๆ ได้แอบลูบซิกแพคพี่แดนด้วย สุดแสนจะกำไร

 


          อยากให้บ้านเราอยู่สุไหงโกลกจัง จิ๊บจะได้นั่งซ้อนมอไซค์พี่แดนแบบนี้ไปนานๆเลย







          เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้พี่แดนขึ้นมอหกอายุสิบแปด ส่วนจิ๊บก็ขึ้นมอสาม ปีที่แล้วจิ๊บสูงขึ้นมาอีกหลายเซ็น จากเด็กที่สูงไม่ถึงร้อยหกสิบ ตอนนี้จิ๊บสูงร้อยหกสิบสามแล้ว ตัวพอๆกับพวกพี่ผู้หญิงที่ไปดูพี่แดนเล่นบอลตอนเย็นๆแล้วด้วย

 


          จิ๊บไม่ต้องกลัวเพราะว่าตัวเองเตี้ยกว่าชาวบ้านแล้ว! หึ!

 


          ถึงพี่แดนจะห้ามไม่ให้จิ๊บไปดูเวลาพี่แดนแข่งกีฬาหรือเล่นบอลตอนเย็นๆ แต่จิ๊บก็ยังไปอยู่ดี ขืนไม่ไปเกิดพี่แดนไปหลงมารยาใครที่ไหนเข้าจิ๊บก็แย่สิ ยอมฟังพี่แดนบ่นดีกว่าให้พี่แดนไปเป็นของคนอื่นตั้งเยอะ ไม่อยากจะบอกเลยว่าพี่แดนยิ่งโตก็ยิ่งหล่อ มีสาวๆเอาขนมมาให้ทุกวัน พี่แดนก็รับบ้างไม่รับบ้าง ซึ่งมันทำให้จิ๊บหงุดหงิดนิดหน่อยเพราะเวลาจิ๊บซื้ออะไรให้พี่แดนไม่เคยรับสักอย่าง มีแต่บ่นว่าไร้สาระ เก็บเงินไปซื้อนมแดกเถอะ

 


          คนอะไรไม่อ่อนโยนเลยจริงๆ!

 


          แต่มีสิ่งที่จิ๊บไม่ค่อยเข้าใจ คือต่อให้พี่แดนรับขนมมาจากสาวๆพวกนั้นแต่ตัวเองก็ไม่กินอยู่ดี ถ้าไม่ให้พวกพี่บิ๊กหรือพี่เจตเอาไปกิน พี่แดนก็จะโยนมาให้เขากับไอ้วีไอ้แจนช่วยกินทุกที

 


          จิ๊บกินจนจะอ้วนแล้วนะรู้มั้ย!

 


          ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ในห้องเรียน มือเล็กๆขีดเขียนดินสอลงบนกระดาษทดเลขอย่างใจลอย วันนี้เป็นวันสอบกลางภาค แต่จิตใจของร่างบางไม่ได้จดจ่ออยู่กับการสอบสักเท่าไหร่ เพราะวันนี้ก็เป็นวันสำคัญอีกแล้ว

 


          เมื่อวานจิ๊บอายุครบสิบห้าปีแล้ว ได้เวลาที่จะต้องทำตามที่ลั่นวาจาไว้อีกครั้ง

 


          เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น จิ๊บนั่งยุกยิกอยู่บนเก้าอี้ รอเวลาให้อาจารย์เดินมาเก็บข้อสอบนักเรียนจนหมดห้อง พออาจารย์บอกว่าให้แยกย้ายกันกลับบ้านปุ๊บร่างเล็กก็ลุกพรวดทันที

 


          “วี แจน อวยพรกูหน่อยๆ”

 


          จิ๊บกัดปากอย่างตื่นเต้นพลางถลาไปหาเพื่อนสนิทสองคนที่เก็บข้าวของใส่กระเป๋าตัวเองอยู่ด้านหน้าห้อง มือก็กำสายสะพายของกระเป๋าเป้บนไหล่ตัวเองแน่น ไอ้แจนหันมากระพริบตาปริบๆใส่เขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะพยักหน้า

 


          “ขอให้พี่มันไม่ไล่มึงเป็นรอบที่...เท่าไหร่นะ?”

 


          “เลว!” ไอ้วีตีแขนไอ้แจนดังเพียะ ก่อนจะหันมาหาเขาแล้วจับไหล่เขาไว้ทั้งสองข้าง

 


          “วันนี้มึงต้องโชคดีแน่ๆอิจิ๊บ อายุสิบห้านี่แหละกำลังกรุบๆ ใครๆก็ก็อยากเคี้ยว จริงมั้ย?”

 


          “ตอนสิบสี่กูก็ได้ยินมึงพูดงี้นะ” ไอ้แจนพึมพำลอยๆ แต่ทั้งจิ๊บและไอ้วีไม่สนใจ

 


          “อย่าสนใจเสียงนกเสียงกา สิบห้านี่กรุบสุดมึง เชื่อกู ลุยโลด!

 


          “อื้อ! วันนี้แหละพี่แดนต้องเป็นของกู!” จิ๊บประกาศด้วยท่าทีมุ่งมั่น ไอ้แจนกลอกตาใส่เขากับไอวีแล้วหันกลับไปเก็บของต่อ จิ๊บโบกมือลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน ตั้งใจจะไปดักรอพี่แดนที่หน้าบ้าน ปีที่แล้วสารภาพที่โรงเรียนแล้วมันไม่เวิร์ค ปีนี้จิ๊บเลยกะว่าจะลองสารภาพรักหน้าบ้านพี่แดนซะเลย

 


          เคยเห็นในซีรีส์เกาหลีมีฉากจูบหน้าบ้านนางเอกตั้งเยอะ วันนี้อาจจะมีฉากจูบหน้าบ้านพระเอกก็ได้ใครจะรู้

 


          ขณะเดินออกจากโรงเรียนร่างเล็กก็เกิดหิวขึ้นมาเลยตัดสินใจแวะเข้าร้านสะดวกซื้อหน้าโรงเรียน จิ๊บเดินตรงไปยังตู้แช่แล้วหยิบนมจืดออกมากล่องหนึ่ง จริงๆจิ๊บไม่ชอบกินนมเท่าไหร่ แต่เพราะพี่แดนเรียกจิ๊บว่าไอ้เตี้ยๆๆวันละสามเวลาหลังอาหาร มันเลยทำให้จิ๊บเกิดฮึดขึ้นมา

 


          จิ๊บจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าจิ๊บไม่เตี้ย!

 


          “สอบเป็นไงบ้างจิ๊บ?”

 


          เสียงใครบางคนที่เอ่ยทักขึ้นทำให้จิ๊บหันหลังกลับไปมอง รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่าเอ็นดูทันที

 


          “พี่เจต วันนี้จิ๊บทำข้อสอบเสร็จก่อนหมดเวลาด้วย”

 


          “เหรอ?” พี่เจตหัวเราะ มือใหญ่วางลงบนหัวเขาอย่างนุ่มนวลแล้วขยี้เบาๆ

 


          ใครๆก็ชอบขยี้หัวจิ๊บ แต่เขาก็ทำเบาๆกันทั้งนั้น มีแต่พี่แดนนั่นแหละที่ขยี้หัวทีไรเหมือนกะให้หัวจิ๊บหลุดออกจากคอ

 


          แรงดี จิ๊บชอบ!

 


          “กินนมเป็นเด็กเลยเรา” พี่เจตทัก จิ๊บมองกล่องนมในมือแล้วเบะปากน้อยๆ

 


          “ก็พี่แดนชอบว่าจิ๊บเตี้ยอ่ะ”

 


          “ไอ้แดนมันก็พูดไปงั้นแหละ” พี่เจตพูดขณะที่พวกเขาเดินไปรอคิวจ่ายเงินหน้าเคาท์เตอร์ จิ๊บเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าใจดีของพี่เจตแล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 


          “พี่เจตว่าพี่แดนชอบจิ๊บบ้างมั้ย?” คำถามนั้นทำให้คนถูกถามเลิกคิ้ว

 


          “ทำไมถามแบบนั้นล่ะ?”

 


          “ก็...ถ้าชอบพี่แดนคงไม่ปฏิเสธตั้งสองรอบแน่ะ” คนตัวเล็กพูดหงอยๆ พี่เจตพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ

 


          “แล้วถ้าไอ้แดนมันไม่ชอบจิ๊บจะทำยังไงล่ะ?”

 


          “ก็จะสารภาพจนกว่าจะชอบ” จิ๊บตอบไปตามที่ตัวเองคิดพลางหยิบหลอดขึ้นมาเจาะกล่องนมดูดจ๊วบๆด้วยความหิวจนพี่เจตหลุดขำออกมา มือใหญ่จะลูบศีรษะเขาอีกครั้ง

 


          ทำไมทุกคนชอบลูบหัวจิ๊บกันจังนะ

 


          พอคนข้างหน้าคิดเงินเรียบร้อยจิ๊บก็ขยับเข้าไปเอากล่องนมวางบนเคาท์เตอร์ กำลังจะหยิบเงินขึ้นมาจ่าย แต่ก็ช้ากว่าพี่เจตที่ยื่นแบงค์ร้อยให้พนักงาน

 


          “พี่เลี้ยงแล้วกัน” พี่เจตพูดยิ้มๆ

 


          “ขอบคุณครับ” จิ๊บยิ้มกว้างพลางมองหน้าพี่เจต แต่หนนี้พี่เจตกลับมองเลยไหล่เขาไปทางด้านหลัง จิ๊บหันหลังกลับไปแล้วก็ต้องอ้าปากหวอเมื่อเห็นร่างสูงของคนที่ตัวเองกำลังตามหายืนหน้านิ่งอยู่ที่หน้าประตูร้าน ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไป

 


          “พี่เจต จิ๊บไปก่อนนะ” จิ๊บรีบพูดอย่างรวดเร็ว พี่เจตพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้เขา

 


          “โชคดีนะจิ๊บ”

 


          ไม่รู้จิ๊บคิดไปเองหรือเปล่า แต่รอยยิ้มของพี่เจตมันดูแปลกๆชอบกล

 


          เหมือนกำลังสนุกยังไงก็ไม่รู้

 


          ถึงจะรู้สึกแปลกแต่ตอนนี้จิ๊บก็ไม่มีเวลามาสนใจ ร่างเล็กรีบวิ่งออกจากร้าน ตามหลังคนที่เดินลิ่วๆนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

 


          “พี่แดน!” จิ๊บรีบกระหืดกระหอบวิ่งไปดักหน้าคนตัวสูงทันบริเวณป้ายรถเมล์ใกล้โรงเรียน พี่แดนมองหน้าเขา ใบหน้าหล่อเหลาในวันนี้ดูหงุดหงิดกว่าทุกวันที่เคยเห็น

 


          สงสัยพี่แดนก็ทำข้อสอบไม่ค่อยได้เหมือนจิ๊บแน่ๆเลย

 


          “อะไร?” เสียงทุ้มถามห้วนๆ

 


          จิ๊บอ้ำอึ้ง หัวใจยังเต้นตึกตัก วิ่งมาเหนื่อยๆตอนนี้หน้าเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ แถมนี่มันก็ป้ายรถเมล์ไม่ใช่หน้าบ้านแบบที่วางแผนไว้อีก มันไม่ตรงกับที่จิ๊บตั้งใจไว้ซักอย่างเลย

 


          ร่างเล็กยกกล่องนมขึ้นดูดอย่างประหม่าแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เห็นพี่แดนมีสีหน้ารำคาญ ร่างสูงทำท่าจะเดินเลี่ยงเขาไปแต่จิ๊บรีบคว้ามือใหญ่ไว้ทันที

 


          “จิ๊บชอบพี่แดน!” เขาโพล่งออกมา แม้ในใจจะร้อนรนอย่างถึงที่สุด

 


          สารภาพรักหน้าป้ายรถเมล์กับแดดร้อนเปรี้ยงตอนสี่โมงเย็นพร้อมกล่องนมงี่เง่าในมือ นี่มันม่ใช่ฉากแบบในซีรีส์เกาหลีที่จิ๊บเคยดูไว้ซักหน่อย!

 


          แต่ช่างมัน ไหนๆแล้วก็ไปให้สุดเลยแล้วกัน!

 


          “จิ๊บไม่ใช่เด็กแล้วนะ สิบห้านี่แหละกำลังกรุบๆ พี่แดนรับรักจิ๊บได้แล้ว!” ร่างเล็กพูดจ้อต่อไปตามที่ไอ้วีบอก หัวใจเต้นตึกๆด้วยความคาดหวัง

 


          เป็นอีกครั้งที่พี่แดนขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อๆที่จิ๊บชอบมองกำลังเลื่อนเข้ามาหา จิ๊บเผลอเม้มปากแน่น เกร็งตัวด้วยความไม่คุ้นเคย

 


          หรือบางทีเขาอาจจะทำสำเร็จ พี่แดนกำลังจะเข้ามาจูบจิ๊บแบบในหนังใช่มั้ย? จิ๊บต้องทำปากจู๋รอใช่มั้ย?

 


          โป๊ก!

 


          “โอ๊ย!

 


          “สูงแค่ไหล่กูอย่าพูดมากน่าไอ้เตี้ย”

 


          จิ๊บยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่โดนพี่แดนดีดนิ้วใส่ เจ็บจนน้ำตาเล็ด รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปราสาททรายที่โดนน้ำทะเลซัด ความหวังของจิ๊บดับวูบทันที

 


          “ตัวแค่นี้แก่แดดนักนะมึง ยังไงก็เด็กอยู่ดีล่ะวะ”

 


          “ก็จิ๊บเกิดทีหลังจะให้แก่กว่าได้ไง!” จิ๊บเบะปากตะโกนใส่อย่างน้อยใจ เอะอะก็ว่าจิ๊บเป็นเด็ก แล้วตัวเองไม่เคยเป็นรึไง?

 


          เด็กก็มีหัวใจนะ!

 


          “อย่าพูดมาก กลับบ้านไป” พี่แดนโบกมือไล่ แต่จิ๊บยังยืนนิ่งมองหน้าคนตัวสูงอย่างขุ่นเคือง

 


          เผด็จการที่สุด!

 


          “พึมพำอะไร มึงด่ากูเหรอ?”

 


          “จิ๊บไม่เหมือนพี่แดนนะที่จะได้ด่าทุกวันอ่ะ” คนอายุน้อยกว่าเชิดหน้าใส่พลางยกมือขึ้นกอดอก พี่แดนจ้องหน้าเขานิ่งด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก สายตานั้นทำให้จิ๊บรู้สึกแปลกๆ เหมือนพี่แดนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็ส่ายหัว

 


          “อย่ามาไร้สาระแถวนี้ กลับบ้านไปอ่านหนังสือรอสอบซ่อมเหอะมึง”

 


          “พี่แดน!” จิ๊บตะโกนตามหลังคนที่เดินห่างออกไปทันที ร่างเล็กเบะปากมองตามหลังด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมๆรื้นน้ำตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 


          ปากก็ร้าย ใจก็ร้าย นี่ถ้าไม่หล่อจิ๊บเลิกสนใจแล้วบอกไว้เลย! ไอ้คนใจร้ายๆๆๆ!

 


          จิ๊บเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่ป้ายรถเมล์ มือเล็กๆกำสายกระเป๋าแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่แดนจะต้องมองจิ๊บเป็นเด็กนักหนา แค่เกิดทีหลังนี่มันผิดมากรึไง จิ๊บเข้าใจว่าใครๆก็ชอบมีแฟนเด็ก แต่ดูเหมือนพี่แดนจะไม่คิดแบบนั้น

 


          จะว่าไปหรือเดี๋ยวนี้คนไม่ชอบมีแฟนเด็ก? เพราะพี่บิ๊กก็ไม่เห็นจะสนใจไอ้วี เหมือนที่พี่แดนเองก็ไม่สนใจเขา?

 


          หรือแบบใสๆมันใช้ไม่ได้กับยุคนี้แล้ว?

 


          คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างครุ่นคิด หรือบางทีที่พี่แดนบอกว่าจิ๊บยังเด็ก อาจจะเพราะพี่แดนชอบแบบแซ่บๆหรือเปล่านะ?

 


          ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วจิ๊บจะทำยังไง ก็จิ๊บแซ่บไม่เป็น...

 


          ร่างเล็กกลอกตาไปมา นั่งไหล่ตกด้วยความลำบากใจ

 


          บางทีเขาควรจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาไอ้วีกับไอ้แจน เผื่อมันจะมีไอเดียอะไรดีๆ ถ้าพี่แดนบอกว่าจิ๊บยังเด็กไป งั้นจิ๊บจะรอปีหน้าก็ได้

 


          ปีหน้าอายุ 16 คงเรียกว่าโตแล้วมั้ง ถึงตอนนั้นพี่แดนต้องรับรักจิ๊บแน่ๆ!

 

 

 #ซัมติงเนียลอง

 

 


 


Talk : ตอนที่สองตามมาอย่างรวดเร็ว(แล้วเหรอ?) น้องจิ๊บเขาเป็นคนมองโลกในแง่ดีค่ะ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น้องจิ๊บกันด้วยนะคะ น้องค่อนข้างเติบโตแบบก้าวกระโดดนิดนึงเพราะไทม์ไลน์หลักจริงๆจะเริ่มตั้งแต่อายุ 16 เป็นต้นไปนี่แหละ

 

อ่านจบแล้วคอมเม้นหรือติดแท็ก #ซัมติงเนียลอง ให้เรานิดนึงนะ รอคอมเม้นทุกคนอยู่ทุกวันไม่ต่างจากที่จิ๊บรอพี่แดนเลยค่ะ 5555555555555

 

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า ชุ้บ!

 

ป.ล. มีเพลงมาแนะนำค่ะ ก็ไม่เชิงว่าเป็นเพลงธีม แต่เป็นเพลงที่เราฟังทุกครั้งเวลาแต่งเรื่องนี้ ฟังแล้วนึกถึงน้องจิ๊บเพราะเพลงน่ารักมาก ลองฟังกันดูนะคะ

 WJSN (우주소녀) - HURRY UP

https://www.youtube.com/watch?v=M7htrtPRXKw






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 520 ครั้ง

4,783 ความคิดเห็น

  1. #4719 BTJT (@baitoey-99) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:53
    พี่เจตแกล้งพี่แดนรึเปล่าน้าาา
    #4719
    0
  2. #4683 Oill1478 (@Oill1478) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 18:10
    พี่เเดนก็ชอบน้องดูออก!
    #4683
    0
  3. #4608 yuiiji (@majoomajoo) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:22
    น้องผลัดไปเป็นปีๆเลย 555555555 น้องพยายามมาก สู้ๆนะคับ !!!!
    #4608
    0
  4. #4519 Chaokuy__ (@Chaokuy__) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:21

    โอ้ยนว้องงงงงงงง แงงงงง พี่ต้องแอบเอ็นดูน้อง!!สักนิด!!!

    #4519
    0
  5. #4504 P-pin (@pinpin43) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 16:00
    พี่แดนไม่รู้สึกอะไรกับน้องจริงหรอออ
    #4504
    0
  6. #4375 munkrishear (@anchasa) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 10:49
    โหยพี่แดนนนนนน ด่าเก่งงงง
    #4375
    0
  7. #4365 Mee_MB (@MEEMAH0211) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 03:21
    ชอบภาษาเขียนดี
    #4365
    0
  8. #4350 TikKallaya (@TikKallaya) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:11

    สู้ๆๆๆนะน้องจิ๊บ ความพยายามอยู่ที่ไหน พี่แดนอยู่ที่นั่น

    #4350
    0
  9. #4242 JKee26 (@JKee26) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:24
    ใครไม่ชอบพี่ชอบเอง น้องจิ๊บของพี่
    #4242
    0
  10. #4072 prppraew (@prppraew) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:09
    น้องจิ๊บของมะมี๊น่ารักทิสุดในโลก! สู้ๆนะคับ
    #4072
    0
  11. #4071 prppraew (@prppraew) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:09
    น้องจิ๊บของมะมี๊น่ารักทิสุดในโลก! สู้ๆนะคับ
    #4071
    0
  12. #4066 Psc_Rrrrr (@rushda-1997) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 18:54
    พี่รักหนู พี่ไม่เย็นชา มารักพี่แทนได้ไหมมมม
    #4066
    0
  13. #4032 prae_dankang (@prae_dankang) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:38
    น้องต้องได้พี่แดน!!!..สู้ๆค่ะรูกกกก
    #4032
    0
  14. #4021 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:17
    สู้ๆค่ะรู้กกก หนูทำได้เชื่อพี่
    #4021
    0
  15. #3856 lettuce.platalayleuk (@pukgard-bongz) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:33
    น้องจิ๊บลูกกกกกก
    #3856
    0
  16. #3674 J_Jaakamon (@J_Jaakamon) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:52
    น้องจิ๊บลูกกกกก อยากหอมหัว พี่แดนนี่ก็ใจร้ายจัง พูดดีๆกับน้องหน่อยซี่
    #3674
    0
  17. #3655 Araceze (@Araceze) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:46
    อ่านไปด็ร้องเอ็นดูน้องจิ๊บ หนูจิ๊ยบบบบบ โอ้ยบยยยน่าบีบไๆๆๆ
    #3655
    0
  18. #3578 pavee15 (@paveenuch15) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:40
    น้องจิ้บรูกอย่าแซ่บเลย เเม่เห็นลางไม่ดี555555555
    #3578
    0
  19. #3514 .ara (@quintina) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:35
    ไม่อยากให้มาหวงนิองอ่ะสิ
    #3514
    0
  20. #3348 lซฮุu :: ลู่xาu (@manitakitnunam) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 14:55
    โอ๊ยคุณ 15 ยังละอ่อนค่ะซัก 17 เนี่ย กรุบบบ
    #3348
    0
  21. #3329 MADAN (@ploy_auu) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:58

    น้องจิ๊บรู้กกกกก;—;

    #3329
    0
  22. #3292 fernmii (@chofernkyu) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:37
    จะเเซ่บไหมคับเนี่ยยยน้งง
    #3292
    0
  23. #3267 teeluck (@kawalin99) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:19
    น้องจิ๊บบบบบ น่ารักกกกกจนนนนนนนน
    #3267
    0
  24. #3171 da1011 (@da1011) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:46
    หอมหัวเลยจิ๊บบ สู้ๆนะ
    #3171
    0
  25. #3119 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:30
    ถ้าน้องแซ่บขึ้นมาอย่ามาหวงแล้วกัน😐
    #3119
    0