Something Between #NielOng

ตอนที่ 63 : Get You To Love Me : พี่แดนของจิ๊บ 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 539 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

Get You To Love Me

พี่แดนของจิ๊บ







CHAPTER  3








Theme Song : Seung Hee (Oh My Girl) - Taking The First Step (Welcome to Waikiki OST Part 5)




หมายเหตุ ชื่อตัวละคร

 

แดน คังแดเนียล  ,  จิ๊บ องซองอู  ,  แจน คิมแจฮวาน  ,  วี อีแดฮวี  ,  บิ๊ก คังดงโฮ  ,  เจต คิมจงฮยอน







한발 다가가 볼까

ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าวดีไหมนะ?

 

뛰어가 볼까

หรือจะวิ่งไปหาเลยดีไหมนะ?

 

너를 향한 설레는 걸음

นี่คือย่างก้าวแสนประหม่าที่ก้าวไปหาเธอ




          จิ๊บคิดว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างโชคดีที่มีเพื่อนแสนดีที่สามารถปรึกษาได้ทุกเรื่องอย่างไอ้วีและไอ้แจน ไม่ว่าจะมีปัญหาเรื่องเล็กใหญ่ขนาดไหน พวกมันสองคนก็พร้อมจะใส่ใจและช่วยเหลือเขาเสมอ ซึ่งสำหรับจิ๊บแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดีๆในชีวิตรองลงมาจากการที่เกิดมาแล้วได้เจอพี่แดนเลย

 


          อย่างเช่นตอนนี้...


 

          “ไอ้เหี้ยจิ๊บ มึงเป็นบ้าเหรอ!?”


 

          “อิจิ๊บ อิเด็กใจแตกกกก!!!


 

          เสียงตะโกนประสานกันลั่นห้องเรียนในช่วงรอเรียนคาบถัดไปทำเอาเพื่อนที่อยู่ในห้องหันมามองเป็นตาเดียว จิ๊บหันซ้ายหันขวาพลางโบกมือให้เพื่อนคนอื่นเป็นเชิงว่าไม่มีอะไร พอทุกคนเลิกสนใจร่างบางจึงหันกลับไปมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองคนที่กำลังทำตาโตเท่าไข่ห่านใส่ตัวเองอยู่

 


          เห็นมั้ย เล่ายังไม่ทันจบพวกมันก็รีแอคชั่นรุนแรงกันขนาดนี้ จิ๊บเลือกคบเพื่อนไม่ผิดเหมือนที่เลือกพี่แดนมาเป็นว่าที่สามีไม่ผิดเลยจริงๆ

 


          “กูแค่ถามว่าทำยังไงถึงจะแซ่บๆบ้างเท่านั้นเอง ทำไมพวกมึงต้องด่ากูด้วยอ่ะ?”

 


          ร่างเล็กขมวดคิ้วยู่ปากถามด้วยความไม่เข้าใจ ไอ้สองคนนี้มันไม่รู้หรือยังไงว่าเขาจริงจังกับเรื่องนี้ขนาดไหน นี่มันสำคัญกับอนาคตของเขามากๆเลยนะ

 


          เครียดยิ่งกว่านั่งคิดถึงเรื่องเกรดร่อแร่ๆที่ได้มาเมื่อเทอมที่แล้วอีก พูดเลย

 


          “มึงไปเอาความคิดนี้มากจากไหน?

 


          หลังจากกระดกน้ำเปล่าหมดไปครึ่งขวด สูดลมหายใจลึกๆอีกหลายที ไอ้แจนที่นั่งข้างๆก็หันมากัดฟันพูดใส่เขาพลางกระแทกขวดน้ำในมือลงบนโต๊ะเรียนไปด้วย

 


          “ก็คิดเอาเอง สมัยนี้มันต้อง...อะไรนะที่เขาเรียกกัน? เป็นคนรว้ายๆแซ่บๆ แบบนี้ป่ะ?” จิ๊บเอียงคอ มองไอ้แจนที่ควักยาดมจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาสูดที มองไอ้วีที่กำลังเอามือกำขอบโต๊ะเขาไว้แน่นแล้วทำหน้าช็อคใส่ทีด้วยความไม่เข้าใจ

 


          “อิแจนมึงไปหาไม้เรียวมาซิ กูจะฟาดมัน” ไอ้วีพูดเหมือนคนหมดแรง จิ๊บกระพริบตาปริบๆแล้วถามกลับ

 


          “ทำไมอ่ะ รว้ายๆแซ่บๆมันไม่ดีเหรอ?”

 


          “เออ!” ไอ้แจนหยิบดินสอบนโต๊ะมาเคาะหัวเขา จิ๊บยกมือขึ้นลูบหัวป้อยๆ

 


          “แล้วทำไมคนอื่นเค้าแซ่บๆได้อ่ะ? แซ่บๆแล้วเค้ามีแฟนกันอ่ะ”

 


          “ก็มัน... โว้ย! ถามหน่อยเหอะ มึงเพิ่งอายุสิบห้าจะร้ายจะแซ่บไปเพื่อใครวะ?”

 


          “เพื่อพี่แดน!” เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเล ไอ้แจนชะงักไปนิดนึงแล้วถอนหายใจเฮือก

 


          “โทษ กูผิดเอง ไม่น่าถามเลยไอ้สัด”

 


          “กูงง ก็กูจะทำเพื่อพี่---

 


          “นี่อิจิ๊บ” จิ๊บหันไปหาไอ้วีที่คงหายหน้ามืดแล้วเพราะไอ้แจนยัดยาดมใส่จมูกให้ เพื่อนตัวบางจึงยื่นใบหน้าจิ้มลิ้มของมันเข้ามาในวงสนทนาอีกครั้งได้

 


          “อะไร?”

 


          “คือ...ที่มึงอยากแซ่บๆเพราะอยากให้พี่แดนสนใจเหรอ?”

 


          “ใช่”

 


          “ทำไมคิดงั้นอ่ะ?”

 


          “ก็พี่แดนชอบบอกว่ากูเป็นแด็กไง กูเลยคิดว่าถ้ากูแซ่บๆพี่แดนจะได้เห็นว่ากูไม่ใช่เด็กแล้ว ทีนี้พี่แดนก็จะชอบกู เราสองคนก็จะเป็นแฟนกัน” จิ๊บอธิบายยาวเหยียดแล้วยิ้มแฉ่ง สุดแสนจะภาคภูมิใจกับไอเดียของตน

 


          เห็นมั้ยว่าจิ๊บคิด วิเคราะห์ แยกแยะได้ จิ๊บโตแล้วนะ!

 


          “อิหนูลูกกกกกก” ไอ้วีลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหา จิ๊บเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ก้มลงมาหาพลางเอามือสองข้างมาจับไหล่เขาไว้แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ

 


          “ทำไม? กูพูดอะไรผิดเหรอ?”

 


          “ฟังกูนะอิน้องจิ๊บ” ไอ้วีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังซึ่งน้อยครั้งที่จะได้ยิน

 


          “ถ้าพี่แดน...ไม่สิ ถ้าใครจะชอบมึง เขาก็ควรจะชอบที่มึงเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่จะให้มึงไปเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาขนาดนั้น”

 


          “แต่มึงก็ไม่แซ่บ พี่บิ๊กก็ไม่ชอบมึงนี่”


 

          “อิสัด อย่าย้ำได้ป่ะ! ขยี้เป็นเครื่องซักผ้าเลยนะมึง!” ไอ้วีตีแขนเขาดังเพียะพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 


          “เป็นมึงแบบนี้นี่แหละ พี่แดนไม่ชอบก็ช่างหัวมัน เข้าใจมั้ย?” ไอ้แจนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆสวนขึ้นมา จิ๊บหันไปมอง เห็นไอ้เพื่อนแก้มกลมมองหน้าเขาแล้วส่ายหัว

 


          “ไม่ ถ้าพี่แดนไม่ชอบกูจะเสียใจมากๆ” จิ๊บทำหน้าม่อย แค่คิดถึงตอนพี่แดนปฏิเสธน้ำตาก็พาลจะคลอเบ้าอีกครั้ง

 


          ไอ้แจนมันไม่เข้าใจ ก็มันไม่เคยชอบใครมากๆแบบที่เขาชอบพี่แดนนี่นา

 


          “คนอื่นก็ชอบมึงเยอะแยะ แค่มึงไม่สนใจ”

 


          “ใครชอบกูอ่ะ?”

 

 

          “ก็ไอ้พวกที่ยิ้มให้มึง เอาขนมมาให้มึงนั่นไง โง่!” ไอ้แจนทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เขาที่ยังคงทำปากยื่นเพราะยังไม่เก๊ท

 


          ก็แค่มีพี่ๆเอาขนมมาแบ่งให้กินกับมีคนยิ้มให้บ่อยๆแค่นั้นเอง ไม่เห็นเคยมีใครมาบอกว่าชอบเขาสักหน่อย

 


          ไอ้แจนขี้มั่วมากๆ

 


          “ดูทำหน้าเข้า มึงแม่ง...เฮ้อ...” ไอ้แจนทำท่าเหมือนจะว่าเขา แต่แล้วก็ถอนหายใจแล้วหันไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มอั้กๆ ส่วนไอ้วีก็กลอกตาจนแทบจะเป็นรูปเลขแปดอารบิกแล้วเดินกลับไปนั่งที่

 


          บางทีก็รู้สึกเหมือนไอ้สองคนนี้มันรู้อะไรบางอย่าง แล้วทำไมจิ๊บถึงไม่รู้เหมือนพวกมันบ้างอ่ะ?

 


          “เออใช่ อิจิ๊บ แล้วเป็นไง? สารภาพรักเมื่อวานอ่ะ สำเร็จไหม?” อยู่ๆไอ้วีก็ถามขึ้น จิ๊บกำลังจะอ้าปากตอบแต่ไอ้คนที่นั่งข้างๆก็ชิงพูดขึ้นก่อน

 


          “มึงก็พูดไม่คิด ถ้าสำเร็จมันจะมานั่งร้ายๆแซ่บๆอะไรของมันนี่เหรอวะ?”

 


          “เออจริง แล้วสรุปรอบนี้พี่แดนว่าไง?”

 


          “พี่แดนบอกว่ากูเด็ก ให้กลับไปกินนมอีกแล้ว!” จิ๊บเม้มปากแน่น จากอารมณ์ดีๆกลายเป็นเซ็งไปในพริบตา

 


          คำก็เด็ก สองคำก็ไอ้เตี้ย จิ๊บกินนมจนวัวทั้งประเทศเกลียดขี้หน้าจิ๊บแล้วนะพี่แดน!

 


          “อีกละ” ไอ้วีเบ้ปากพลางยื่นมือมาตบไหล่ด้วยสีหน้าเห็นใจ ยิ่งทำให้จิ๊บหน้ามุ่ยหนักกว่าเดิม

 


          “เห็นมั้ย กูถึงบอกว่ากูต้องแซ่บๆไง”

 


          “พอเลยมึง พอ” ไอ้แจนตัดบท จิ๊บเลยพ่นลมหายใจฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิด

 


          “แล้วกูจะทำยังไงให้พี่แดนชอบกูอ่ะ!?” ร่างเล็กเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

 


          จิ๊บก็ว่าตัวเองโตขึ้นเยอะแล้ว ทำไมพี่แดนยังไม่ชอบจิ๊บอีก จิ๊บเริ่มร้อนใจแล้วนะ!

 


          “มึงอยากรู้เหรอว่าต้องทำยังไง” ไอ้แจนถามเขายิ้มๆ จิ๊บรีบลุกพรวดขึ้นมานั่ง ดวงตากลมๆจ้องหน้าเพื่อนตัวเองด้วยสายตามีความหวังเต็มที่

 


          “ทำยังไงๆๆ?”

 


          “ทำ...”

 


          “ทำ?

 


          “ใจ”

 


          “ไอ้เวร!

 


          จิ๊บผลักหัวไอ้แจนที่หัวเราะเสียงแหลมด้วยความหงุดหงิด กำลังจะอ้าปากด่ามันต่อ ก็พอดีกับที่ทั้งห้องเงียบกริบเพราะอาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียน ร่างเล็กจึงได้แต่ทำปากมุบมิบๆด่ามันอยู่ในใจพลางหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาจากกระเป๋า

 


          มือบางเปิดหน้าหนังสือตามที่อาจารย์สั่ง ดวงตากลมแป๋วจ้องกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยตัวเลขอย่างเหม่อลอย จิ๊บไม่รู้ว่าอาจารย์กำลังสอนอะไร เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในใจไม่ใช่วิชาเรียนแต่เป็นหน้าหล่อๆของพี่แดน

 


          ปรึกษาไอ้วีกับไอ้แจนรอบนี้เหมือนจะไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ยังไงจิ๊บก็ยังรู้สึกว่าพี่แดนชอบแบบแซ่บๆมากกว่า ท่าทางเขาคงต้องกลับไปนั่งคิดหาวิธีให้พี่แดนหันมาสนใจเอาเองโดยไม่ต้องพึ่งคนอื่นแล้ว

 


          มือเล็กกำเข้าหากันแน่นพลาง จิ๊บสูดลมหายใจลึกๆด้วยความมุ่งมั่น

 


          ไม่รู้แหละ

 


          ยังไงสักวันจิ๊บจะเอาพี่แดนมาเป็นแฟนให้ได้!









          โรงอาหารตอนเที่ยงวันถือได้ว่าเป็นทั้งสวรรค์และนรกของบรรดานักเรียน หิวก็หิว คิวรอซื้ออาหารก็ยาวเป็นกิโล แถมยังต้องมาแย่งที่นั่งกันอีก นั่นคือสิ่งที่ไอ้แจนคนขี้หงุดหงิดประจำกลุ่มบอกกับเขาและไอ้วีอยู่เสมอๆ แต่สำหรับจิ๊บแล้ว จิ๊บชอบเวลาที่ลงมาโรงอาหารตอนกลางวันมากๆ เพราะนักเรียนทั้งโรงเรียนจะมากินข้าวพร้อมกัน และนั่นก็หมายความว่า...

 


          “มึงๆ พวกพี่บิ๊กลงมาแล้วๆๆๆ” เสียงกระซิบข้างหูและแรงเขย่าที่แขนพร้อมกับการชี้ไม้ชี้มือของไอ้วีทำให้จิ๊บหันขวับไปมองตามทิศทางที่มันชี้ทันที

 


          ร่างสูงของรุ่นพี่มอหกที่คุ้นหน้าทั้งสามคนกำลังถือจานอาหารเดินเข้ามาในโรงอาหารที่ตอนนี้แน่นขนัดไปด้วยบรรดานักเรียนจนแทบจะไม่มีที่นั่ง จิ๊บรีบคว้ากระเป๋านักเรียนที่วางจองที่ไว้ให้ออก ไอ้แจนพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ดูจากสีหน้ามันแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่ามันกำลังคิดว่าเขากับไอ้วีปัญญาอ่อน ข้างกายเขาไอ้วีรีบลุกขึ้นยืนแล้วโบกไม้โบกมือ จิ๊บเห็นพี่แดนหันมามอง ร่างเล็กจึงรีบยืนขึ้น แต่แล้วพี่แดนก็หันไปอีกทางทำเอาคนตัวเล็กหน้ามุ่ย

 


          สงสัยพี่แดนคงตาไม่ดี ไม่ก็จิ๊บตัวเล็กเกินไปพี่แดนเลยมองไม่เห็นแน่ๆเลย

 


          “อั้งเอ่อะ เอี๋ยเออา” ไอ้แจนพูดทั้งๆที่ข้าวยังอยู่เต็มปาก

 


          “อะไรนะ?” จิ๊บขมวดคิ้ว ไอ้แจนเลยกลืนข้าวลงคอแล้วตอบกลับ

 


          “กูบอกว่านั่งเหอะ เสียเวลา พวกพี่มันไม่มานั่งนี่หรอก”

 


          “ใครว่า” ไอ้วีหันมาพูดด้วยน้ำเสียงผู้ชนะ จิ๊บรีบหันไปมอง เห็นว่าพี่เจตหันมามองแล้วพยักหน้าให้พร้อมกับลากพี่แดนกับพี่บิ๊กเดินมาทางพวกเขา ร่างเล็กจึงยิ้มกว้างออกมาทันที

 


          พี่เจตน่ารักที่สุด!

 


           “ขอพวกพี่นั่งด้วยนะเด็กๆ”

 


          พี่เจตเดินมาถึงแล้ววางจานอาหารลงพลางทรุดตัวนั่งข้างๆเขา จิ๊บเงยหน้าขึ้นมองพี่บิ๊กกำลังส่งยิ้มแห้งๆให้ไอ้วีที่ทำตาเยิ้มพลางลากพี่บิ๊กไปนั่งใกล้ๆมัน แล้วเบนสายตาไปยังคนใจร้ายที่ยังยืนนิ่งทั้งๆที่เพิ่งปฏิเสธคำสารภาพรักของเขาไปเมื่อวาน

 


          พอเห็นหน้านิ่งๆหล่อๆของพี่แดนในชุดนักเรียนแบบนี้ ใจที่ยังนึกเคืองก็อ่อนยวบเป็นขี้ผึ้ง

 


          พี่แดนของจิ๊บหล่อจัง

 


          “มานั่งอะไรตรงนี้วะ” เขาได้ยินเสียงพี่แดนบ่น คนตัวสูงจ้องหน้าพี่เจตที่ยังยิ้มอย่างอารมณ์ดีด้วยสายตาดุดันผิดปกติ จนคนสังเกตเห็นแอบนึกน้อยใจ

 


          ไม่อยากนั่งใกล้จิ๊บหรือยังไง จิ๊บไม่ใช่เชื้อโรคนะ

 


          “ก็มันเหลือที่ว่างแค่ตรงนี้ไง มึงไปนั่งนู่นไปแดน”

 


          พี่เจตชี้มือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่ไอ้แจนนั่งอยู่คนเดียว จิ๊บแอบลุ้นเพราะกลัวพี่แดนจะเดินหนี แต่สุดท้ายพี่แดนก็เดินไปนั่งด้วยสีหน้าไม่ชอบใจนัก ร่างเล็กจึงลอบยิ้มด้วยความดีใจ

 


          จริงๆแล้วจิ๊บอยากให้พี่แดนนั่งข้างๆมากกว่า แต่นั่งฝั่งตรงข้ามกันแบบนี้ก็โอเค

 


          มือน้อยๆกำช้อนในมือตัวเองแน่น พยายามเต็มที่ที่จะไม่ให้มือสั่นตอนตักข้าว

 


          เขินจัง ไม่กล้าเงยหน้าเลย

 


          “รีบๆกินรีบๆไป กูจะไปโรงยิม” พี่แดนพูดแล้วตักข้าวใส่ปากคำโต จิ๊บแอบมองร่างสูงที่กินไม่พูดไม่จา ได้ยินเสียงไอ้วีชวนพี่บิ๊กคุยแว่วๆ แต่ก็ยากที่จะตั้งสมาธิฟังเพราะตอนนี้หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นตึกตักอย่างแรง

 


          นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๊บได้นั่งกินข้าวด้วยกันกับพี่แดน

 


          ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันก็คงจะดีมากๆเลย

 


          “จิ๊บ ช่วงนี้เรียนหนักไหม?” พี่เจตหันมาถามจิ๊บที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ

 


          “อั่กอ้ากเอย” ร่างเล็กรีบพยักหน้าตอบเสียงอู้อี้ แล้วก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทันเพราะเศษข้าวจะกระเด็นออกจากปาก

 


          “ใจเย็น ฮ่าๆๆๆ” พี่เจตหัวเราะเบาๆพลางเอื้อมมือมาลูบหัวเขา รอยยิ้มใจดีของพี่เจตทำให้จิ๊บอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มกว้างกลับไป

 


          เคร้ง!

 


          เสียงช้อนส้อมกระทบจานข้าวอย่างแรงทำให้บทสนทนาชะงักไป ทุกคนในโต๊ะหันมามองพี่แดนนั่งทำหน้าโหด มองหน้าพี่เจตราวกับกำลังโกรธอะไรสักอย่างเป็นตาเดียว

 


          “มึงรีบๆกินได้ป่ะ?” เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างชัดเจนจนจิ๊บถึงกับงง

 


          “มาบังคับอะไรกูล่ะ” พี่เจตพูดยิ้มๆ ดวงตาเรียวคมคู่นั้นจึงตวัดมามองคนตัวเล็กที่นั่งหน้าเหวออยู่แทน

 


          “มองอะไร? กินข้าวไปมึงอ่ะ” น้ำเสียงและท่าทางไม่อ่อนโยนนั้นทำให้จิ๊บยู่ปากใส่ฝ่ายตรงข้ามแล้วหยิบแก้วชานมของตนขึ้นมาดูดอย่างเคืองๆ

 


          โกรธพี่เจตแล้วมาหงุดหงิดอะไรใส่จิ๊บล่ะเนี่ย!

 


          “จิ๊บมึงอิ่มแล้วเหรอ?” ไอ้แจนถามผ่าวงสนทนาขึ้นมา จิ๊บก้มลงมองอาหารในจานตัวเองที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งแล้วพยักหน้า

 


          “อิ่มแล้ว เดี๋ยวก่อนขึ้นห้องกูไปซื้อนมกิน”

 


          “เออ งั้นกูไปก่อน เจอกันบนห้อง วีมึงก็ลุกได้แล้วสัด คณิตมึงยังไม่เสร็จเลยนะ”

 


          ท้ายประโยคมันหันไปฉุดแขนไอ้วีที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ให้ลุกจากที่นั่ง สุดท้ายมันก็ต้องยอมลุกขึ้นเดินไปกับไอ้แจนเพื่อเอาจานไปเก็บ แต่ก็ยังไม่วายหันมามองพี่บิ๊กตาละห้อย จิ๊บเหลือบมองพี่แดนพลางคิดในใจ

 


          ดีนะที่จิ๊บลอกการบ้านเสร็จแล้ว ไม่งั้นถ้าต้องขึ้นไปทำการบ้านแล้วอดอยู่กับพี่แดนจิ๊บคงเสียดายตายเลย

 


          “จิ๊บจะกินนมเหรอ?” พี่เจตถาม เขาจึงหันไปพยักหน้าหงึกหงัก

 


          “จิ๊บกินนมเช้ากลางวันเย็นหลังอาหารเลยพี่เจต” ร่างเล็กเชิดหน้าขึ้นแล้วเหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่ยังนั่งกินข้าวแบบไม่สนใจสิ่งรอบตัวด้วยสีหน้าอวดๆ

 


          พูดให้รู้กันไปเลย พี่แดนจะได้รู้ว่าจิ๊บพยายามจะสูงขนาดไหน

 


          “งั้นพี่เลี้ยงนมอีกกล่องแล้วกัน” พี่เจตพูดพลางควักแบงค์ยี่สิบขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งให้ แต่ตาพี่เจตไม่ได้มองเขา รุ่นพี่หนุ่มกลับมองไปยังคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ดวงตาที่มักจะฉายแววสงบนิ่งดูเป็นประกายขึ้นมา

 


          เหมือนเมื่อวานไง”

 


          ไม่รู้จิ๊บคิดไปเองหรือเปล่า แต่พี่เจตดูจะเน้นคำว่าเมื่อวานซะเหลือเกิน

 


          คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เมื่อวานก็ไม่เห็นจะมีอะไรซักหน่อย

 


          “ไม่เอาจิ๊บเกรงใจ” จิ๊บตัดสินใจปัดความสงสัยทิ้งไปส่ายหัวไม่ยอมรับเงิน พี่เจตยิ้มขำแล้วยัดเงินกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ

 


          “แดกแค่นี้ไงตัวแคระเกร็นขนาดนี้” อยู่ๆคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็พูดขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้คนถูกแขวะขมวดคิ้วทันที

 


          “ก็จิ๊บอิ่มแล้วอ้ะ!” ร่างเล็กกระแทกเสียงอย่างงอนๆ

 


          ก็จิ๊บตัวแค่นี้จะให้กินอะไรเยอะแยะ ใครจะเหมือนพี่แดน กินข้าวตั้งเยอะแถมยังกินเร็วอีก

 


          เท่จัง

 


          ดวงตากลมๆกลอกไปมา มองอาหารในจานของบรรดาผู้มาใหม่ที่หมดกันไปเกือบครึ่งในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่จานอาหารของคนที่นั่งข้างๆ

 


          จิ๊บมองข้าวขาหมูสุดแสนน่ากินที่พี่เจตกำลังตักใส่ปากอย่างไม่วางตา แล้วเหลือบมองผัดซีอิ๊วที่เหลือเกินครึ่งของตนอย่างนึกเสียดาย

 


          วันนี้ป้าผัดไม่อร่อยเลย รู้งี้ซื้อข้าวขาหมูก็คงดี

 


          “อยากกินเหรอ?” เสียงพี่เจตทักขึ้นทำให้จิ๊บสะดุ้งนิดๆ ร่างเล็กทำตาละห้อย มองขาหมูในจานพี่เจตอย่างไม่ปิดบัง

 


          “อื้ม ไว้พรุ่งนี้จิ๊บซื้อข้าวขาหมูกินดีกว่า”

 


          “จะกินพรุ่งนี้ทำไม ก็กินวันนี้เลยสิ” พี่เจตพูดขึ้นพลางตักข้าวกับขาหมูขึ้นมาคำใหญ่แล้วยื่นมาตรงหน้าร่างเล็กที่ผงะไปนิดๆอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วอ้าปากรับข้าวขาหมูที่อีกฝ่ายป้อนให้อย่างยินดี

 


          “อาอ่อยจัง” จิ๊บเคี้ยวแก้มตุ่ยพูดอู้อี้ด้วยความดีใจ

 


          ข้าวขาหมูอร่อยมากๆ แล้วพี่เจตก็ใจดีมากๆ

 


          ปึง!

 


          แรงสั่นสะเทือนทำให้ทั้งโต๊ะสะดุ้งเฮือก ก่อนจะพบว่ามันคือเสียงขวดน้ำที่กระทบกับโต๊ะอย่างแรง จิ๊บกลืนข้าวลงคออย่างฝืดๆ มองหน้าพี่แดนที่ตอนนี้ดูจะอารมณ์เสียยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า

 


          “กูไปละ”

 


          ร่างสูงพูดจบก็ถือจานข้าวที่กินหมดเกลี้ยงลุกขึ้นแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ร่างเล็กมองตามหลังไปด้วยความไม่เข้าใจ

 


          ไม่เข้าใจเลยว่าพี่แดนหงุดหงิดอะไรนักหนา หรือว่าพี่แดนสอบตกกันนะ?

 


          “อย่าไปถือสาไอ้แดนมันเลยนะ” พี่บิ๊กพูดขึ้นแล้วยิ้มมุมปาก เช่นเดียวกับพี่เจตที่มองตามเพื่อนตัวเองไปด้วยสายตาขบขัน

 


          “พี่แดนโกรธอะไรจิ๊บรึเปล่า?” คนตัวเล็กถามอย่างไม่สบายใจ พี่บิ๊กหัวเราะออกมาแล้วส่ายหน้า พลางลุกขึ้นพร้อมกับพี่เจตที่ใบหน้ายังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

 


          “พี่ว่าไอ้แดนมันโกรธไอ้เจตมากกว่ามั้ง”

 


          “พี่แดนกับพี่เจตจะทะเลาะกันเหรอ? มันไม่ดีนะ” จิ๊บทำตาโตด้วยความตกใจ สีหน้ากังวลนั้นทำให้คนอายุมากกว่าทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 


          “แต่พี่อยากทะเลาะกับมันใจแทบขาดเลย” พี่เจตพูดยิ้มๆ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำเอาจิ๊บยิ่งงงหนักกว่าเดิม

 


          “ทำไมอ่ะ?”

 


          “สนุกดีไง”

 


          พี่เจตกับพี่บิ๊กเดินจากไปแล้ว แต่จิ๊บก็ยังครุ่นคิดถึงคำพูดเมื่อครู่ด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด

 


          ทะเลาะกับเพื่อนนี่มันสนุกตรงไหนกัน? เวลาจิ๊บทะเลาะกับไอ้วีไอ้แจนทีไรก็ประสาทจะกินทุกที ไม่เห็นจะดีเลย

 


          ทำไมพวกคนโตๆนี่เข้าใจยากจัง











          “ไงแดน กับข้าวไม่อร่อยเหรอวะ?”

 


          เสียงนุ่มทุ้มที่วันนี้ฟังดูกวนประสาทกว่าทุกวันทำให้เจ้าของชื่อซึ่งกำลังเดาะลูกบาสอยู่ในโรงยิมของโรงเรียนตวัดสายตาใส่เพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินเข้ามาในยิม มือใหญ่คว้าลูกบาสขึ้นมาถือ ก่อนจะเขวี้ยงออกไปด้านหน้าอย่างแรงเป็นการต้อนรับ

 


          “มึงเขวี้ยงลงหัวกูเลยก็ได้นะ” ไอ้แจตหัวเราะหึๆโดยไม่มีท่าทีจะเกรงกลัวแม้ลูกบาสจะเพิ่งเฉียดหัวมันไปไม่กี่เซ็นติเมตร

 


          “โทษที” เดชดนัยตอบส่งๆ แล้วเดินหนีไปนั่งข้างสนาม

 


          ขี้เกียจมองหน้ามัน รำคาญ

 


          “มึงหงุดหงิด?” มันเดินมาหยุดอยู่ถามในขณะที่เขาดื่มน้ำ ร่างสูงหันไปมองใบหน้าใจดีของเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมต้นด้วยสายตาดุดัน ใครๆก็คิดว่าไอ้เจตเป็นคนใจดีใจเย็น ปกติเขาเองก็คิดเช่นนั้น แต่วันนี้...

 


          ดันรู้สึกว่าไอ้ห่านี่โคตรจะกวนส้นตีน

 


          “มึงหงุดหงิดใส่กูทำไมวะ?” มันถามด้วยสีหน้าที่มองจากดาวอังคารยังรู้ว่ากำลังสนุกเต็มที่ที่ได้กวนตีนเขา

 


          “เพราะกูเลี้ยงนมจิ๊บเหรอ? หรือเพราะกูป้อน----

 


          “อย่าพูดมาก กูรำคาญ”เขาตัดบทเสียงห้วน ความหงุดหงิดดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าเมื่อได้ยินชื่อของไอ้เด็กน่ารำคาญนั่น

 


          พอมาตอนนี้ อะไรที่เกี่ยวไอ้จิ๊บมันยิ่งดูขัดหูขัดตาไปหมด

 


          “แล้วไป กูก็นึกว่ามึงโกรธที่กูอยู่กับจิ๊บ”

 


          “กูจะโกรธมึงเพราะเรื่องมันเพื่อ?”

 


          “กูไม่รู้ไง ถึงได้ถาม” มันเงยหน้าขึ้นมองเพดานยิมแล้วอมยิ้ม ท่าทางนั้นทำให้ร่างสูงหันไปมองแล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 


          “ทำไม มึงชอบมันรึไง?”

 


          “แล้วมึงล่ะแดน” ไอ้เจตถามกลับ ดวงตาของมันหรี่ลงเหมือนกำลังพิจารณา

 


          “ชอบจิ๊บป่ะวะ?”

 


          “กูถามมึงไม่ได้ให้มึงมาถามกู” เขาสวนทันควัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมน้ำเสียงตัวเองฟังดูเย็นชาขนาดนี้

 


          “หึๆ ตอนนี้กูชอบแบบเอ็นดูเป็นน้อง” ไอ้เจตหัวเราะในลำคอแล้วพยักหน้ารับช้าๆ แต่คำพูดต่อมาก็ทำเอาคนถามชะงักไปเสี้ยววินาที

 


          “แต่อนาคตไม่รู้ว่ะ”

 


          “...................................”

 


          “ถ้ากูจะชอบมากกว่านั้น มึงก็ไม่ว่าใช่ป่ะ?” มันยิ้มจนตาปิดแล้วมองหน้าเขาราวกับกำลังรอคอยคำตอบ ท่าทางแบบนั้นทำให้คนถูกถามชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ

 


          ไอ้ห่านี่มันยุ่งอะไรกับกูนักหนาวะ

 


          “เรื่องของมึง” เขาตอบห้วนๆแล้วเดินออกไปกลางสนามอีกครั้ง คว้าลูกบาสบนพื้นขึ้นมาชู้ตลงห่วง ไม่สนใจเพื่อนที่ยังนั่งอยู่ข้างสนามพร้อมรอยยิ้มที่ชวนให้เอาตีนประทับบนใบหน้าของมัน

 


          “แดน! กูขึ้นห้องก่อนนะ มึงอย่าสายแล้วกัน ระวังโดนนิธิตัดคะแนน” มันตะโกนบอกเขา เดชดนัยมองตามร่างของคนที่กำลังเดินออกจากโรงยิมไม่วางตา

 


          แม่ง

 


          อยู่ๆก็อยากเขวี้ยงลูกบาสอัดหน้ามันชิบหายเลยว่ะ

 









เดชดนัยเป็นคนรักสันโดษ ขี้รำคาญ เกลียดความวุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก เกลียดที่สุดคือการมีคนมาตามวอแวกับชีวิตเขาอย่างเช่นทุกวันที่กำลังเผชิญอยู่

 


และทุกอย่างที่ว่ามานั่นมันอยู่ในตัวของไอ้เด็กแถวบ้านเตี้ยม่อต้อผอมกระหร่องเป็นลูกแมวขาดสารอาหารอย่างไอ้จิ๊บ


 

ไอ้เด็กนั่นชอบวิ่งมาหาเขาทุกเช้าเย็น ตื๊อนู่นตื๊อนี่ พอเขาไม่ทำตามก็งอนแล้ววิ่งหนี แล้ววันต่อมามันก็จะโผล่หัวมาใหม่พร้อมรอยยิ้มที่มองแล้วทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด


 

จะยิ้มไร้เดียงสาอะไรขนาดนั้นวะ โคตรจะเด็กเลย


 

บางทีเดชดนัยก็เคยคิดว่าถ้าหากเขาไม่เข้าไปยุ่งตอนมันร้องไห้เพราะกลับบ้านไม่ถูกตอนนั้น เขาก็คงไม่ต้องมาปวดประสาทแบบทุกวันนี้ แต่อย่างไรเขาก็ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ เลยจำต้องทนรำคาญเวลามันวิ่งมาหาต่อไป


 

เขาไม่ชอบเด็ก ไม่คิดจะพิศวาสสักนิดเดียว ดังนั้นถึงมันจะสารภาพรักสักกี่ครั้ง งอนเขาโกรธเขาสักกี่หน มันก็ไม่มีอะไรมาทำให้เขาเปลี่ยนแปลงความคิดไปได้ ที่ไม่พูดไล่แบบแรงๆใส่ก็เพราะยังเห็นว่ามันเป็นน้องแถวบ้าน ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนเขาไล่ตะเพิดไปนานแล้ว


 

ยังไงๆเขาก็ยังยืนยันว่าเขาไม่ชอบไอ้จิ๊บ


 

ร่างสูงนั่งเคาะปากกาเป็นจังหวะขณะที่หูก็ฟังอาจารย์ที่กำลังเขียนกระดานอยู่หน้าห้อง ดวงตาคมเหลือบไปมองนอกหน้าต่างห้องเรียน ที่สนามด้านล่างดูเหมือนว่าเด็กมอสามจะกำลังเรียนพละอยู่ เขานั่งมองไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะเห็นร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังวิ่งไปมาอยู่กลางสนาม ภาพไอ้จิ๊บที่วิ่งแบบเก้งๆก้างๆทำให้เดชดนัยพ่นลมหายใจพรืด


 

มีแรงบ้างไหมนั่น ขนาดท่าวิ่งยังดูน่ารำคาญเลยไอ้เด็กนี่


 

เขาเหลือบไปมองไอ้เจตที่นั่งจดงานยิกๆอยู่ข้างๆ แล้วมองไอ้บิ๊กที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างนึกสงสัย ไม่รู้ไอ้เด็กนั่นมันมีอะไรที่ทำให้เพื่อนเขาสองคนเอ็นดูมันนักหนา ยิ่งไอ้สองคนนี้มันคอยให้ท้ายไอ้จิ๊บอยู่เรื่อยมันก็ยิ่งทำให้เขานึกรำคาญมากกว่าเดิม พวกมันบอกเขาเสมอว่าถ้าวันหนึ่งไอ้จิ๊บหายไปเขาจะต้องเสียดาย แต่เดชดนัยรู้ดีว่ามันจะไม่มีวันนั้น

 


          หายไปก็ดี จะได้ไม่ต้องทนรำคาญลูกตาอีก


 

          กูไม่สนใจมึงหรอก



          “พวกมึงจะกลับเลยหรือเปล่า?” เขาถามขึ้นหลังออดหมดเวลาคาบสุดท้ายดัง ไอ้เจตพยักหน้าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

 


          “กูกลับเลย ต้องไปเรียนพิเศษต่อ มึงอ่ะบิ๊ก?”

 


          “กูว่าจะแวะไปชมรมฟุตบอล มึงจะไปด้วยมั้ยล่ะ?” ไอ้บิ๊กหันมาถามเขา

 


          “ไม่ว่ะ ขี้เกียจ วันนี้กูกลับบ้านเลยดีกว่า”

 


          “เค งั้นเจอกันคืนนี้ อย่าเทป้อมกูนะสัด” ไอ้บิ๊กชี้หน้าเขา เดชดนัยปัดมือมันทิ้ง ไม่ใส่ใจเสียงตะโกนด่าพ่อที่ไล่หลังมาแล้วเดินแยกออกมามุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ

 


          ในขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านหน้าตึกเรียนแผนกมอต้นก็ดันไปเห็นร่างเตี้ยๆของไอ้จิ๊บที่ยืนหันซ้ายหันขวาอยู่หน้าบูธขายขนมเข้า ร่างสูงมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจจะเดินผ่านไป แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามันกำลังส่งยิ้มกว้าง

 


          เดชดนัยมองตามสายตาของร่างเล็กไปก็พบว่ามันกำลังยิ้มให้กลุ่มเด็กผู้ชายมอห้าที่ยืนอยู่แถวๆนั้น ภาพนั้นทำให้คิ้วเขากระตุกขึ้นมา

 


          แม่งเป็นบ้าอะไรวะ อยู่ๆไปยิ้มให้ชาวบ้านทำไม

 


          “พี่แดน!” ไอ้จิ๊บหันมาเห็นเขา มันรีบวิ่งดุ๊กๆมาหาราบกับลูกหมาเห็นเจ้าของ แต่นั้นไม่ทำให้เขารู้สึกยินดีเลยสักนิดเดียว

 


          “อะไร!?”

 


          แม่งวิ่งมาหาอีกแล้ว ไอ้เด็กนี่มันจะเคยสำนึกบ้างไหม

 


          ว่าเห็นหน้าทีไรมึงก็ทำให้กูหงุดหงิดชิบหายเลย

 


          “.............................”

 


          ร่างเล็กถึงกับเหวอไปชั่วอึดใจเมื่อได้ยินเสียงห้วนๆของคนตรงหน้า พี่แดนพูดกับเขา แต่สายตากลับมองผ่านเขาไปทางด้านหลัง จิ๊บมองตามสายตาพี่แดนที่มองเลยไหล่เขาไป เห็นว่าพวกรุ่นพี่มอห้าก็มองกลับมาเช่นกัน

 


          ทำไมพี่แดนต้องทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนด้วย หรือว่าพี่แดนไม่ถูกกับพวกพี่พวกนั้น

 


          “พี่แดนจะกลับบ้านแล้วเหรอ?” จิ๊บตัดสินใจเขย่งตัวขึ้นเรียกร้องความสนใจซึ่งดูเหมือนจะสำเร็จ เพราะคนตัวโตเลิกทำหน้าอยากฆ่าคนแล้วเหลือบมามองเขาก่อนจะถามเสียงกระชาก

          

 

          “มึงไปยิ้มให้มันทำไม ชอบมันรึไง?”

 


          “หื้ออออ?” จิ๊บขมวดคิ้ว ก่อนจะร้องอ๋อเมื่อเห็นพี่แดนเหลือบไปมองพวกพี่มอห้าด้านหลังอีกครั้ง



          “ก็พี่เขายิ้มให้จิ๊บก็เลยยิ้มตอบไง ตอนแรกจิ๊บก็คิดว่าเขายิ้มให้คนอื่น แต่แถวนั้นไม่มีใครเลย จิ๊บเลยคิดว่าเขาคงยิ้มให้จิ๊บมั้ง”



          “มึงจะไปยิ้มให้คนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงวะ เกิดมันคิดไม่ดีกับมึงขึ้นมาล่ะ โง่นักรึไง?” พี่แดนพูดด้วยท่าทางขุ่นเคืองแล้วเดินหนี ทำให้จิ๊บต้องรีบวิ่งตามไปติดๆ



          “ก็เขาดูท่าทางใจดีอ่ะ” จิ๊บอธิบายพลางทำปากยื่น ไม่เข้าใจเลยว่าพี่แดนเป็นอะไรไป ปกติมีคนยิ้มให้ก็ต้องยิ้มตอบไม่ใช่เหรอ จะให้จิ๊บไปแยกเขี้ยวใส่เขาแบบพี่แดนได้ยังไง



          “พอใครดูใจดีมึงก็ยิ้มให้เขาหมดเลยงั้นสิ เหมือนไอ้เจตงี้เหรอวะ? เหอะ” พี่แดนเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ตัวเองพลางเสียบกุญแจ จิ๊บรีบวิ่งตามไปหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ



          เผื่อพี่แดนจะใจดีให้กลับบ้านด้วย



          “ใช่ๆ พี่เจตใจดีกับจิ๊บม้ากมาก จิ๊บชอบพี่เจต” ร่างเล็กตอบอย่างไร้เดียงสา แต่กลับทำให้คนฟังยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม



          “ชอบมันก็ไปตามมันดิ มาตามไรกู” สีหน้าพี่แดนตอนนี้ดูน่ากลัวจนจิ๊บหัวใจเต้นตึกตัก



          ทำไมทำหน้าโหดเหมือนจะฆ่าคนก็ยังหล่ออีกแล้ว เขินจัง



          “ก็จิ๊บชอบพี่เจตแบบพี่ชาย แต่จิ๊บชอบพี่แดนแบบผู้ชาย อยากได้เป็นสามี” คนอายุน้อยกว่าพูดไปตามที่คิด แล้วก็ได้รับมะเหงกที่กลางหัวแทบจะทันที



          “โอ๊ย! พี่แดน! จิ๊บเจ็บนะ!” คนตัวเล็กยกมือกุมหัวน้ำตาเล็ด พี่แดนมองเขาเหมือนจะรำคาญ แต่แล้วก็เอามือมาขยี้ๆหัวบริเวณที่โขกไปให้ ท่าทางราวกับกำลังปลอบ แต่มันทำให้จิ๊บรู้สึกเจ็บหัวกว่าเดิมเพราะพี่แดนแรงเยอะเกินไป

 


ถึงอย่างนั้นจิ๊บก็ชอบอยู่ดี ว่าที่ผู้นำครอบครัวทั้งหล่อทั้งแรงเยอะขนาดนี้ พี่แดนเท่มากๆเลย


 

“แก่แดดจริงนะมึง รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา?” พี่แดนขยี้หัวเขาไปบ่นไป จิ๊บรีบโยกหัวหลบแล้วเถียงกลับอย่างดื้อดึง


 

“รู้สิ ถึงได้พูดไง!” ร่างเล็กปรี่ไปกางแขนยืนดักหน้ามอเตอร์ไซค์ของพี่แดนที่สตาร์ทเครื่องเรียบร้อยด้วยสีหน้าจริงจัง


 

“พี่แดน เป็นแฟนจิ๊บนะๆ”


 

“กูถามจริงๆเหอะ มึงจะพูดเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ?” พี่แดนส่ายหัว จิ๊บเม้มปากแล้วพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่นสุดขีด

 


“จนกว่าพี่แดนจะเป็นแฟนจิ๊บไง”


 

“ตอนนี้มึงชอบกู?” พี่แดนพูดพลางหรี่ตามองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก


 

“อื้อ!


 

“แล้วถ้าอนาคตมึงเปลี่ยนใจล่ะ?”


 

“ไม่มีทาง!” จิ๊บสวนกลับเสียงดังฟังชัด แล้วประกาศก้องชนิดให้คนทั้งโรงเรียนได้ยินก็ยิ่งดี


 

“ต่อให้ไก่จะเลิกออกลูกเป็นไข่ แต่จิ๊บจะไม่มีวันเลิกชอบพี่แดน!!!


 

พวกเขามองหน้ากันอยู่นานโดยที่ร่างเล็กเองก็ไม่กล้าพูดอะไร ดวงตาคมของพี่แดนที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขาราวกับจะมองให้ทะลุไปข้างทำเอาจิ๊บแก้มร้อนผ่าว เผลอหลบตาพี่แดนด้วยความเขินไปแวบหนึ่ง ก่อนจะแข็งใจฝืนช้อนตาขึ้นไปมองอีกครั้ง


 

เดี๋ยวก่อนนะ...


 

“ขึ้นรถเร็วๆ”


 

อยู่ๆพี่แดนก็คว้าหมวกกันน๊อคขึ้นมาสวมแล้วโยนหมวกอีกใบมาให้จนคนตัวเล็กต้องรีบยื่นมือไปรับ เด็กน้อยมองหมวกกันน็อคในมือตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวใหญ่ที่สตาร์ทเครื่องมอเตอร์ไซค์อย่างตั้งรับไม่ทันกับการเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันของอีกคน


 

“มองเข้าไป จะกลับบ้านมั้ยสัด เดี๋ยวกูก็ทิ้งไว้ตรงนี้” พี่แดนทำท่าจะเร่งเครื่อง ร่างเล็กจึงได้สติรีบถลาปีนขึ้นไปนั่งบนเบาะทันที


 

“กลับๆๆๆ ให้จิ๊บกลับด้วยนะๆๆ”


 

“เกาะดีๆ” พี่แดนพูดแล้วออกรถ จิ๊บวางมือลงบนเอวพี่แดน ดวงตากลมๆกลอกไปมาอย่างครุ่นคิด


 

เหมือนเมื่อกี้พี่แดนจะยิ้มแวบๆ


 

ร่างเล็กเอียงคอ ในใจยังคงนึกสงสัยไม่หาย แต่ตัดสินใจว่าไม่พูดออกไปคงจะดีกว่า วันนี้พี่แดนอุตส่าห์ใจดีให้กลับบ้านด้วย ขืนพูดไปพี่แดนก็คงดุจิ๊บอีก


 

อยู่ๆพี่แดนจะยิ้มทำไม จิ๊บคงแค่คิดไปเองล่ะมั้ง



ลมเย็นๆโกรกตีหน้าเพราะความเร็วของมอเตอรไซค์ จิ๊บรีบซุกหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของพี่แดนพลางลอบอมยิ้ม



ตอนนี้จิ๊บอาจจะยังเด็ก แต่ไว้จิ๊บจะรีบโตแล้วก็รีบแซ่บๆไวๆ ทีนี้แหละ พี่แดนจะต้องรับรักจิ๊บแน่ๆ!





#ซัมติงเนียลอง






Talk : ตอนนี้มีคนขี้หงุดหงิดหนึ่งอัตรา และน้องจิ๊บของเรายังคงมุ่งมั่นที่จะแซ่บๆต่อไป แต่หนูจะแซ่บได้แค่ไหนกันลูกเอ๊ยยย 555555555


รอบนี้เอาธีมซองจริงๆมาให้ฟังแล้ว เพลงนี้คือที่สุดของความจิ๊บในความคิดของเราเลยค่ะ ลองฟังดูกันนะ 

 https://www.youtube.com/watch?v=iFT32OwCej4



อ่านจบแล้วช่วยคอมเม้นหรือติดแท็ก #ซัมติงเนียลอง เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ ตอนหน้าอาจจะมาช้าหน่อยเพราะเดือนนี้งานเราเยอะมาก แทบไม่มีวันหยุดเลย อย่าเพิ่งลืมน้องจิ๊บกันนะ T^T

 

พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 539 ครั้ง

4,785 ความคิดเห็น

  1. #4739 อาร์ดิน่า (@Rrisea) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:01
    แหมะทำเป็นหงุดหงิด
    #4739
    0
  2. #4685 Oill1478 (@Oill1478) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 18:47
    เเหน๊~พี่เเดนนน
    #4685
    0
  3. #4520 Chaokuy__ (@Chaokuy__) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:35

    น่านนนนนนนนนแอบยิ้มไม่พอยังหึงอีก ไม่เบาๆๆ

    #4520
    0
  4. #4376 munkrishear (@anchasa) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:02
    แน้ หึงเขาๆๆๆๆไ
    #4376
    0
  5. #4101 hunnget (@hunnget) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:39
    แหนนนนนนน๊พี่แดนนน แอบยิ้มหรออออ
    #4101
    0
  6. #4068 Psc_Rrrrr (@rushda-1997) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 19:04
    หึ! ซึนนักนะ
    #4068
    0
  7. #4037 prae_dankang (@prae_dankang) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:23
    พี่แดนก้อแต่ปากแข็งละว้า..น้อนน่ารักขนาดเน้
    #4037
    0
  8. #4022 mini0000 (@mini0000) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:37
    ชั้นชอบความไม่ว่าพี่เเดนจะทำหน้ายังไงนางก็ยืนยันจะให้เป็นเเฟนให้ได้อยู่ดี5555555555
    #4022
    0
  9. #3857 lettuce.platalayleuk (@pukgard-bongz) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 22:46
    ปากแข็งเกินนะพิแด๊นน
    #3857
    0
  10. #3675 J_Jaakamon (@J_Jaakamon) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:08
    พี่แดนแบบนี้เขาเรียก หึง
    #3675
    0
  11. #3349 lซฮุu :: ลู่xาu (@manitakitnunam) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:17
    ไม่ต้องแซ่บไปกว่านี้แล้วมั้ยรู้กกกก กลัวคนแถวนี้หึงตาย
    #3349
    0
  12. #3330 MADAN (@ploy_auu) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 10:09

    หวงกะบอกกกกกกก

    #3330
    0
  13. #3293 fernmii (@chofernkyu) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 14:55
    หวงเก่ง
    #3293
    0
  14. #3120 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 01:14
    ถ้าน้องจิ๊บแซ่บขึ้นมา เดี๋ยวต้องได้เห็นคนตามหึงแน่ๆเลย
    #3120
    0
  15. #3108 DDDoubleD (@fadear1121) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:59
    ปากแข็งนักนะนาย ระวังเถ้อะะะะะะ น้องน่ารักขนาดนั้น หึหึ
    #3108
    0
  16. #2928 doctorfire (@doctorfire) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 12:48
    จิ้บน่ารักมากเลย
    #2928
    0
  17. #2894 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 11:54
    หัวปุดขนาดไหน แค่น้องยิ้มให้คนอื่นก็ยิ่งเดือดไปกันใหญ่ แท็กทีมพี่เจตพี่บิ๊กด้วย รู้สึกสะใจจริงว่ะ555555555555 อยากทะเลาะด้วยจะแย่จริงๆ คิ้กค้าก
    #2894
    0
  18. #2887 firstchxnx (@firstchxnx) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:51
    หวุดหงิดเพราะไรถามใจตัวเองดู
    #2887
    0
  19. #2820 M_Ryeongu (@mook_pp) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:06
    ปากแข็งเกินไปแล้วว
    #2820
    0
  20. #2753 GalaxingYoonwooP (@GalaxingYoonwooP) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:13
    ชอบก็ชอบสิวะ ด่าน้องยุนั่น!!!!! เดะเหอะ จะไม่ให้มายุ่งกะลูกจิ๊บละนะ!!!!!!!!!
    #2753
    0
  21. #2730 paobaowhao (@taratnak_eip) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:03
    ก็คือเหมือนจะด่านะ แต่ก็กลับลำมาชมพี่เขาอยู่ดี หนูจิ๊บรู้กกกกกก
    #2730
    0
  22. #2716 nv08_ (@saimui) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 17:05
    ง่อววว ชอบก็บอกว่าชอบสิ ถถถ ทำเป็นไล่น้อง ปากหนักที่สุดเลยพี่แดน ระวังมีคนมาจีบน้องนะ ฮิๆ ว่าแต่ว่าพี่เจตคะ ขออีกสักทีค่ะ เอาให้ควันออกหูเลย 55555
    #2716
    0
  23. #2651 lukgoff (@lukgoff) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 07:26

    น้องจิ๊บน่ารัก ใครๆก็เอ็นดู วานพี่เจตช่วยปั่นต่ออีกสักนิดค่ะ พี่แดนจะได้หวงน้องเยอะๆ อิอิ

    #2651
    0
  24. #2650 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 07:09
    น้องจิ๊บ หนูไม่ต้องแซ่บหรอกลูก แค่ทันอะไรกับเขาบ้างก็พอ 5555555
    #2650
    0
  25. #2649 MoRO66 (@fearless-94) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:51
    น่ารักๆแบบนี้ก็โดนรักค่ะรู้กกก แม่รักหนู !!
    #2649
    0