Something Between #NielOng

ตอนที่ 7 : :: 101 Bar Host 2 - จะเล่นกับพี่ รออีกสิบปีนะน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    23 ต.ค. 60

101 Bar Host






CHAPTER  2

จะเล่นกับพี่ รออีกสิบปีนะน้อง



Theme Song : BrotherSu  – DOT () (feat. Lovey)











          ขณะนี้เป็นเวลา 18.00 น.



          องซองอูหนุ่มวิศวะเคมีคนฮอตๆคูลๆกำลังนั่งอยู่ภายในร้าน 101 โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์ ใบหน้าหล่อเหลาที่พ่อแม่ประทานมาให้ดูสงบนิ่ง มีเพียงสายตาแน่วแน่ที่มองทะลุผ่านแว่นตาทรงสี่เหลี่ยมอันใหญ่ จับจ้องวัตถุในมือด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า มือทั้งสองข้างของเขากำลังทำหน้าที่ของมันอย่างสุดความสามารถ 


ซองอูปาดเหงื่อที่ไหลลงมาถึงบริเวณสันกรามคมกริบของเขา ก่อนจะยกวัตถุในมือขึ้นสูงพลางพิจารณามัน เขายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าวัตถุในมือใสกิ๊งจนแทบจะส่องแสงได้

 


           สะอาดแล้ว

 


เอาล่ะ

 


ใบต่อไป...




เออ กูแค่ล้างจานอยู่ในครัวนี่แหละมีไรมั้ย! ก็จะบรรยายให้มันเว่อร์ๆ ให้สมกับที่เป็นคนฮอตๆคูลๆแบบนี้แหละใครจะทำไม!



สงสัยกันล่ะสิว่าร้านเปิดสองทุ่มแล้วมาล้างจานอะไรตอนหกโมงเย็น จริงๆคือไม่ได้ล้างแค่จาน แต่หม้อชามรามไหถาดใส่ต๊อกโปกีก็ต้องล้างด้วย


คืออิเจ๊จีซองเนี่ย เป็นพวกรวยแล้วไม่รู้จักพอไง ลำพังธุรกิจบาร์ของเจ๊แกก็ทำเงินได้ไม่รู้เท่าไหร่ (ที่พูดแบบนี้เพราะเขาไม่รู้จริงๆว่ามันได้เท่าไหร่ แต่ก็คงเยอะน่าดู นับแค่เปอร์เซนต์ที่หักเข้าร้านต่อหนึ่งดื่มของโฮสต์ก็หลายพันวอนแล้ว) แต่เจ๊แกไม่อยากให้เวลากลางวันที่ไม่ได้เปิดร้านเสียไปโดยที่ไม่ได้ทำเงิน


ดังนั้นช่วงเวลากลางวันตั้งแต่บ่ายโมงถึงห้าโมงเย็นจึงเป็นช่วงเวลาของร้าน 101ต๊อกโปกีฟู้ดทรัค ซึ่งก็จอดแม่งหน้าร้านนั่นแหละ บริหารจัดการโดยคุณพี่คิมจงฮยอน ที่ผันตัวมาเป็นอาจอชี่ผัดต๊อกโปกีงกๆตอนกลางวัน แล้วกลับไปเป็นเชฟเจ้าระเบียบเว่อร์วังตอนกลางคืน



ส่วนเขา



องซองอูคนฮอตๆคูลๆ เข้าใจว่าตัวเองคงเป็นที่โปรดปรานของเจ๊จีซองมากมายยิ่งกว่าเด็กเสิร์ฟคนไหนในร้าน เจ๊ถึงได้เรียกตัวเขามาช่วยงานที่ร้านต๊อกโปกีในวันที่เขาไม่มีเรียนช่วงบ่ายๆเย็นๆ แน่นอนว่าองซองอูผู้มีเรื่องต้องใช้เงินมากมายนั้นไม่เคยปฏิเสธงานง่ายๆ(?)แบบนี้อยู่แล้ว


ดังนั้นองซองอูจึงมีรายได้พิเศษเพิ่มอีกทางคือ นอกจากจะต้องเป็นเด็กเสิร์ฟบวกเด็กล้างจานด้วยแล้ว กูยังต้องมาเป็นคนขายต๊อก ม้วนคิมบับ ห่อเกี๊ยว ลวกโอเด้งและอีกสารพัดเป็นลูกมือพี่จงฮยอน ที่ใช้กูซะคุ้มเหมือนในซีรีส์เชฟที่ชอบแหกปากใส่ลูกมือแบบนั้นเลย ต่างกันที่พี่จงฮยอนไม่แหกปาก แต่จะยิ้มใจดี๊ใจดีแล้วพูดว่า



“ซองอูครับ อุณหภูมิน้ำมันเกินไปหนึ่งองศาแล้วนะครับ”


“ซองอูครับ ห่อไส้เกี๊ยวเกินไป 0.05 กรัมเลยนะครับ”


“ซองอูครับ หั่นแครอทหนาเกินไป 0.1 มิลลิเมตร แบบนี้ใช้ไม่ได้เลยนะครับ”


“ซองอูครับ...”


“ซองอูครับ...”


“ซองอูครับ...”


“ซองอูครับ...”


“ซองอูครับ...”




และอีกสารพัดซองอูครับ ซึ่งทำให้องซองอู ที่ปกติโคตรจะภูมิใจในชื่อสุดกิ๊บเก๋ยูเรนัส เนปจูน พลูโต ของตัวเอง นึกเกลียดคำว่าซองอูชิบหายวายวอดจนอยากจะเปลี่ยนชื่อแม่งให้รู้แล้วรู้รอด สัส! พูดประโยคอื่นไม่เป็นเหรอ! กูไม่ใช่พ่อครัวนะ แค่ห่อเกี๊ยวแบบไส้ไม่ทะลักได้ก็บุญชิบหายแล้ว  ไม่เข้าใจเลยว่าลูกมือพี่แกทนกับรอยยิ้มแบบนั้นได้ยังไง เขานี่เห็นพี่จงฮยอนยิ้มทีไรก็ขนลุกตั้งแต่ผมหงอกยันเล็บขบตีนแล้ว ไอ้แจฮวานเคยบอกเขาตอนมาเป็นลูกมือพี่แกใหม่ๆ ว่าเขานอนละเมอว่าซองอูครับๆด้วย

 


หลอนขนาดไหนก็คิดดูแล้วกัน




          “ซองอูครับ...”

 



           สงสัยกูยังหลอนอยู่ เหมือนได้ยินเสียงพี่จงฮยอนมาเรียกข้างๆหูอีกแล้ว

 



“ซองอูครับ...”



           “เหี้ยๆๆๆ! ตกใจหมดพี่แม่ง!



           เขาสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้ที่ใช้รองนั่งตอนล้างจานเลยทีเดียว รอบนี้ไม่ได้หลอนไปเองเพราะพี่จงฮยอนมายืนยิ้มอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไอ้ห่า กูกลัวจริงๆแล้วนะเนี่ย พี่จะเป็นพระหรือเป็นผีเลือกสักอย่างได้มั้ยวะ! ฮืออออออออออออออ

 


            “ตกใจอะไรครับ? พี่แค่จะบอกว่าฝากล้างแก้วใบนึงนะครับ”


            “อ่า ครับๆๆ”



              พี่จงฮยอนส่งแก้วให้แล้วก็เดินออกไป สวนกับไอ้ซอนโฮที่กระหืดกระหอบเข้ามาทั้งชุดนักเรียน กระเป๋าสะพายใบโตที่เขารู้ว่าข้างในมีแต่ขนมยังอยู่บนหลัง มันทำหน้าตาตื่นเหมือนเจอไฟไหม้

           

“ต๊อกยังเหลือป่าววะ? หิวชิบหาย หวัดดีพี่มึง”



            อืมมมมม ถามหาของกินก่อนแล้วค่อยทักกู นั่นแหละยูซอนโฮที่เขารู้จัก

 


            เป็นน้องที่น่ารักน่ากระทืบดีแท้




              “หวัดดีคับพรี่อ๋ง อยากกินโต๊กจรังคับ”


            ด่าน้องมันในใจไปไม่ทันไร พี่มันก็ตามมาติดๆ



 ไลควานลินอยู่ในชุดนักเรียนหลุดๆลุ่ยๆ เน็คไทนี่แทบจะหลุดมากองที่เอวเดินเข้ามาพลางชะโงกหน้ามองหาของกิน แต่ก็ไม่ทันน้องมันที่พุ่งตรงไปที่ถาดบนเตาแล้วทำจมูกบานน้ำลายแทบหยดลงถาด


            “ต๊อกก็พอไอ้ต่างด้าว อยู่บนเตานู่น ตักดีๆอย่าให้หกเหมือนรอบที่แล้วล่ะ ไม่งั้นกูจะให้พวกมึงถอดเสื้อนักเรียนมาเช็ดเข้าใจไหม!?


            “ไม่เข้าใจคับ”


            “เออดี ไอ้เด็กเวร!!!


            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”



            ไอ้ซอนโฮหยิบชามที่เขาเพิ่งล้างเสร็จเมื่อกี๊ หยิบทัพพีที่เขาเพิ่งล้างเสร็จเมื่อกี๊เช่นกัน ตักต๊อกที่ยังเหลืออยู่ก้นหม้อมาใส่จนแทบล้นชาม แล้วหยิบช้อนส้อมที่กู! เพิ่ง! ล้าง! เสร็จ! เมื่อ! กี๊! โว้ยยยยยยยยย!!!! ขึ้นมา ยัดต๊อกใส่ปากคำโตจนซอสเปื้อนข้างแก้ม ก่อนจะถือชามพุ่งไปยังห้องพักพนักงานทันที โดยมีไอ้ควานลินเดินตามน้องไปติดๆ

 


            แล้วก็ทิ้งทัพพีกับถาดต๊อกที่หมดเกลี้ยงแล้วไว้ให้เขาล้างอีกรอบ..




            ถึงจะฮอตๆคูลๆแต่กูก็เพลียเป็นนะ

 



            คนอื่นๆเริ่มทยอยกันเข้ามาในร้าน ส่วนใหญ่พนักงานเสิร์ฟกับลูกมือทำครัวจะมาถึงก่อน ส่วนพวกโฮสต์กว่าจะมาก็ทุ่มกว่าเกือบสองทุ่ม ในกรณีไอ้ยองมินคือมา 10 นาทีก่อนร้านเปิดเพราะมันต้องนั่งทำรายงานที่จะส่งอาจารย์ให้เสร็จก่อนไม่งั้นมันบอกว่ามันไม่สบายใจ ถามว่าองซองอูและคิมแจฮวานที่เรียนคณะเดียวกับมัน ภาควิชาเดียวกัน คลาสเดียวกัน ไม่ทำการบ้านบ้างรึยังไง?



            เฮอะ! ก็ไอ้ยองมินมันเป็นพวกไม่รู้จักวันไนท์มิราเคิลไง อ่อนสัส อย่างองซองอูเนี่ย วันอาวส์มิราเคิลก็เคยมาแล้วเว้ย! แถมได้ตั้ง 10 คะแนนเต็ม




              10 คะแนนเต็ม 100 เลยสัสพูดแล้วน้ำตารื้นเลยกู




            “หวัดดีพี่อ๋ง เห็นพี่มินฮยอนป่ะ?” 


            ร่างสูงที่สูงชิบหายไม่รู้จะสูงไปไหนของควอนฮยอนบินชะโงกเข้ามาในครัวแล้วเอ่ยถามถึงคุณบาร์เทนเดอร์เจ้าชายของร้าน ถ้าพวกมึงจะโผล่เข้าโผล่ออกกันบ่อยขนาดนี้ ชาตินี้กูจะล้างจานเสร็จมั้ยวะ!?

 

            “ห้องพักมั้ง”


            “ขอบใจพี่” มันยิ้มแล้วก็เดินออกไป



            แล้วนี่ไม่มีใครคิดจะมาอยู่เป็นเพื่อนกูสักคนเหรอ เหงานะเว้ยเฮ้ย!





            เห็นไอ้ฮยอนบินแล้วนึกขึ้นได้ จะว่าไปโฮสต์ใน 101  โฮสต์บาร์แอนด์เรสเทอรองค์ก็มีตั้งมากมายนับสิบๆคน แต่ล่ะคนก็หน้าตาพรีเมี่ยมใช้ได้ ถ้านับเป็นเกรดก็คงจะประมาณ  A B 


               แต่องซองอูนั้นไม่จัดตัวเองอยู่ในระดับเดียวกับพวกมันเพราะหน้าตาพี่พรีเมี่ยมกว่านั้น! เกรด A ยังน้อยไป ระดับพี่อ๋งมันต้อง A บวกๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็บวกแบบอินฟินิตี้เท่านั้น ถึงจะควรค่าแก่การคิดมาตรวัดหน้าตาขององซองอู


            แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไม๊ทำไมคนที่ถูกยกให้เป็นโฮสต์เบอร์ 1 ของร้าน ถึงได้เป็นไอ้แป๊ะฟันยื่น ตาเท่าเม็ดถั่วเขียว หน้ายับอย่างกับหมาปั๊ก ดูรวมๆแล้วหน้าโคตรเหมือนหมา หุ่นก็อย่างกับหมีควาย อย่างไอ้คังแดเนียล ผู้ซึ่งใส่เสื้อลายสก๊อตสีแดงดำที่ย้วยแล้วย้วยอีก สะพายเป้หนังสีดำ ดูเหมือนจะอวดรวยแต่ดูรวมๆแล้วบ้านนอกโคตร และกำลังเดินเข้ามาในห้องครัว พลางจ้องมองเขาที่กำลังล้างหม้อไหกระทะกระทิง ก่อนจะเอ่ยทักทายว่า




“ว่าไงอิอ๋ง”

 


            เพล้ง!!!!

 


            ถาดใส่ต๊อกโปกีบินผ่านหัวโฮสต์อันดับ 1 ที่ค่าตัวแพงที่สุดในร้านไปอย่างเฉียดฉิว กระทบกับผนังแล้วตกลงพื้นเสียงดังสนั่นห้องครัว แต่คนที่เกือบจะโดนถาดร่อนลงกลางกบาลยังคงยืนส่งยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน


            องซองอูถอดถุงมือล้างจานสีชมพูบานเย็นสุดแต๋วออกแล้วเขวี้ยงใส่ไอ้เด็กแหกนรกมาเกิดตรงหน้า ต้องเหี้ยขนาดไหนถึงบังอาจมาเรียกคนที่อายุมากกว่ามันตั้งปีแต่สมองดีกว่ามันล้านเท่าอย่างเขาว่า “อิอ๋ง” วะ! ไอ้เด็กเหี้ย!!!!!


ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ว่านอกจากเจ๊จีซองซึ่งเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้กูแล้วนั้น ใครมาเรียกกูว่าอิอ๋ง กูจะตามไปหยิกไข่ให้หลุดมาทั้งยวงแม่ง!!!!



          “มึงอยากตายด้วยวิธีไหน ระหว่างโดนกูกระทืบหรือโดนกูกระทืบ เลือก!!!!


          “เอ๊า! โมโหไรวะ? ก็วันนั้นผมบอกจะเรียกอิอ๋งพี่ก็ไม่เห็นจะว่าอะไรเลย”


          “ถ้ามึงไม่เลือกกูจะเลือกเองแล้วนะ!


            “โหหหหหห ไรวะ นี่ให้เลือกแล้วเหรอ? เปลี่ยนจากโดนกระทืบเป็นโดนกระแทกแทนได้ป่ะ? แบบพี่กระแทกผมจากข้างบนไรงี้”



             มันยิ้มชั่วส่งสายตาวิบวับ มองเขาแล้วเลียปากช้าๆ เหมือนหมาที่น้ำลายยืดๆเยิ้มๆเวลารอแดกอาหารเม็ด


             “เอาไหม? ผมจะนั่งเฉยๆให้พี่กระแทกตามสบายเลย”


           “จัญไรมากไอ้สัส! เด็กเหี้ย!!! มึงชักจะลามปามใหญ่แล้ว นี่กูพี่มึงนะ! ทำไม อยากโดนกูเสียบจนตัวสั่นเลยรึไง!?



           เขามองเหยียดไอ้เด็กหมีควายตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่อให้มองจากหอคอยโซลทาวเวอร์ก็ไม่เห็นว่ามันจะดูดีกว่าเขาตรงไหน อิเจ๊ต้องใช้เส้นดันมันที่เป็นญาติตัวเองขึ้นไปให้ค่าตัวแพงเว่อร์เกินความเป็นจริงแน่นอน องซองอูขอฟันธง!!!

 

            “เออ ผมอยากโดนเสียบ ถุ้ย! ถามจริงเหอะ พี่เอาความมั่นหน้ามาจากไหนว่าจะเสียบคนอื่นอ่ะ?”


            “ทำไม!? ทำไมกูจะเสียบไม่ได้! ของกูก็มี ดีกว่าของมึงแน่ๆด้วย! โห่วววววววววววววว”


            “พี่แม่งตลกว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”


            “ตลกไรสัส! นี่มึงอยากโดนดีใช่ไหม จะเอาใช่ป่ะ! มึงจะหาเรื่องกูใช่ป่ะ!?



            ลุกขึ้นยืดอกพกความมั่นใจปาใส่หน้าไอ้เด็กเวรนี่แม่ง! ปากดีนัก สงสัยอยากโดนของใหญ่ แต่เสียใจ เพราะมาตรฐานพี่สูงมากกกกกกกก สูงกว่าตึก 63 สูงกว่าตึกเวิล์ดเทรดที่ถล่มไป เบิร์จคาลิฟะห์ที่ว่าแน่ยังแพ้มาตรฐานของท่านองซองอู


              ฉะนั้นไอ้หมีควายหน้าหมาปากหมายิ่งกว่าอย่างไอ้คังแดเนียล เขาจะไม่มีวันไปหน้ามืดใส่มันแน่! สาบานให้ฟ้าผ่าลงหัวไอ้ยองมินกับไอ้แจฮวานเลยเอ้า!



               ไอ้แดเนียลหัวเราะหึๆในลำคอแล้วเดินเข้ามาใกล้เขา ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้ต่อให้ซองอูถอดแว่น เขาก็มองเห็นใบหน้าขาวๆที่ยามนี้ไร้เครื่องสำอางได้อย่างชัดเจน


            ยิ่งดูใกล้ๆยิ่งมีแต่ราคี  ไร้ราศีเข้าไปใหญ่ หน้าตาแบบนี้แม่งเป็นโฮสต์ได้ไงวะ? แปะขายเต้าฮวยที่จงกั๋วยังหน้าตาดีกว่ามึงอีก ไอ้ห่า นั่นตาหรือขีดอะไร ไหนแหกตาให้พี่อ๋งดูหน่อยซิ

 

            “เฮ้ยพี่! แหกตาผมทำไมวะ!?


            “ก็มึงหลับตาคุยกับกูทำไมล่ะ ไร้มารยาท!


            “เหอะ! แล้วทีพี่เขวี้ยงถาดใส่หัวผมนี่มีมารยาทตายแหละ”


            “แล้วมันโดนยัง! บ่นเป็นตุ๊ดหมดเมนส์เลยนะมึง แล้วจะเข้ามาใกล้กูทำห่าไรวะ!? กูมีแต่ความเกลียดขี้หน้าให้มึงเท่านั้นแหละ ไม่ต้องมาโหยหาความรักความเมตตาที่กู ไปชิ่วๆๆๆๆ”


            “ก็ขยับเข้ามาให้พี่ลงโทษไง ผมลามปามพี่อ่ะ เอาเลยดิ กระแทกมาเลย แรงๆด้วยนะ ถ้าไม่แรงผมจะเป็นคนทำเอง”



               มันขยับเข้ามาใกล้จนเขารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เจือกลิ่นมินต์จางๆของอีกฝ่าย ไอ้นี่แม่งนอกจากจะปากหมาแล้วยังปากเหม็นจนต้องใช้สเปรย์ดับกลิ่นปากเลยเหรอ สมน้ำหน้า!

 


            เฮือก!

 


            จู่ๆไอ้แดเนียลก็ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาลูบแถวๆเอวเขาไปมา ทำเอาซองอูขนลุกซู่

 


            “พี่น่ะเหรอจะเป็นโฮสต์"



              มันกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจร้อนๆเป่ารดแก้ม

 


            "แค่ผมจับเอว...แบบนี้”

 


            ไม่ได้ลูบธรรมดา แต่มันบีบเอวเขาเบาๆไปด้วย...

 


            “แค่นี้พี่ยังสั่นเลยว่ะ”

 



            สั่นมากๆ...

 


            ทัพพีทองเหลืองในมือกูเนี่ยสั่นไปหมดเลยครับ



            ไอ้เหี้ยคังแดเนียล มึ๊งงงงงงงงงงงง!!!!!!!

 



            โป๊ก!!!


           “มึงลวนลามกูเหรอไอ้เหี้ย!!! มึงตายยยยยยย!!!!


           “เอะอะโวยวายอะไรกั----- กริ๊ดดดดดดดดด!!!!!! อิอ๋ง!!!!!!!! แกจะฆ่าน้องชั้นเหรอยะ!!!!!!!

 

 

            แล้วเหตุการณ์ก็จบลงตรงที่คังแดเนียลผู้โดนทัพพีเคาะหัวจนปูดเดินไปหลบหลังอิเจ๊จีซอง ทำสำออยจะเป็นจะตาย เจ็บชิบหายจะตายห่าซะให้ได้ ทำเอาองซองอูนึกเสียใจ

 

กูน่าจะเคาะแรงๆกว่านี้! เอาให้แตกกันไปข้าง จะได้เอาเลือดชั่วๆออกจากสมองมึงบ้าง! ไอ้เด็กเลว!!!

 

ส่วนองซองอูคนฮอตๆคูลๆผู้ยังไม่ยอมวางทัพพีในมือ ก็โดนหักเงินเดือนไปตามระเบียบโทษฐานก่อเรื่องทะเลาะวิวาทในที่ทำงาน...








“วันนี้มึงทำงานด้วยเหรอวะแดน? เจ๊สั่งให้มึงพักไม่ใช่เหรอ?”


เสียงไอ้ยองมินที่ยืนอยู่ข้างๆดังขึ้นในขณะที่มันกำลังช่วยเขากับมินฮยอนและไอ้ฮยอนบินที่มาทำตาเยิ้มๆอยู่แถวบาร์โดยไม่ได้รับเชิญเรียงแก้วหน้าบาร์ให้เป็นระเบียบ 


ว่าแต่ขอพูดหน่อยเถอะ จริงๆนี่มันควรเป็นหน้าที่ไอ้ซอนโฮ แต่เพราะแม่งบอกยังแดกไม่อิ่มเลยไปตื๊อให้พี่จงฮยอนทำอะไรสักหลายๆอย่างให้กินอยู่ในครัว ไอ้ยองมินจึงทำตัวเป็นคนดีของพี่อ๋งด้วยการมาช่วยเขาแทน อิเจ๊ก็โคตรจะลำเอียง บอกว่าเด็กมันกำลังโต มันยังเป็นเด็กเอ๊าะๆเลยหยวนๆให้ คงลืมคิดไปว่ามันกินล้างกินผลาญเกินค่าจ้างขนาดไหน ลองเป็นเขาทำแบบไอ้ซอนโฮสิ คงโดนด่าจนเก็บไปหลอนพอๆกับเสียงซองอูครับของพี่จงฮยอนได้เลย


ซองอูหันหลังไปก็เห็นไอ้แดเนียลเดินทำหน้าหมาเข้ามา แล้วก็โดดขึ้นไปนั่งบนเคาท์เตอร์บาร์ พลางหยิบแก้วไวน์ใบหนึ่งขึ้นพลิกไปมา


ไอ้เด็กเหี้ยนี่วันไหนต้องได้โดนตีนกูจริงๆซักวันอ่ะ กูเพิ่งเช็ดเคาท์เตอร์ไปเองนะสัส! มึงจะขึ้นไปนั่งทำไม!!!!!


          “แค่หัวโนนิดเดียวเอง ผมก็ต้องกินต้องใช้ป่ะวะ พี่มินฮยอน ขอไซด์คาร์แก้วนึงดิ”


            “ได้ๆ รอแป๊บนะ” มินฮยอนหันไปเหล้าออกมาจากชั้นแล้วเริ่มลงมือผสมเครื่องดื่ม


“โหหหหหหหห ที่คุณมึงมีอยู่นี่ยังใช้ไม่พออีกเหรอวะครับ?” ไอ้ยองมินเบะปาก



พูดก็พูดเถอะ แต่ไอ้แดเนียลแม่งรวยชิบหาย รวยแบบโคตรรวย รวยแบบชาตินี้ไม่จำเป็นต้องทำงาน แค่นอนง่อยๆโปรยเงินเล่นทั้งชีวิตก็ยังได้ เขาเคยได้ยินมินฮยอนเล่าว่าบ้านไอ้แดเนียลทำธุรกิจส่งออกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รายใหญ่ของเกาหลี ตอนนี้พ่อแม่มันอยู่แคนาดา ตัวมันเองก็เคยอยู่แคนาดา แต่พ่อแม่คงทนความรำคาญไม่ไหวเลยถีบหัวส่งมันกลับมาเรียนที่เกาหลี


ดูจากข้าวของเครื่องใช้แต่ละอย่างแล้วองซองอูก็ไม่เข้าใจว่ามันจะทำงานไปทำไม? กระเป๋าแอร์เมส เข็มขัดหลุยส์ น้ำหอมดิออร์งี้ กูว่าบางทีมึงอาจจะรวยกว่าคนที่มาจ้างมึงซะอีกอ่ะ แล้วดูรถที่มันขับ แลมโบกินี่ราคาเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่คงซื้อจักรยานกูได้ซักแสนคันมั้ง ขับรถสปอร์ตคิดว่าเท่นักเหรอมึง 



สู้เขาก็ไม่ได้ ปั่นจักรยานไปเรียนไปทำงานตลอดเวลา


วิถีคนคูลๆมันต้องแบบนี้เว้ยไอ้น้อง! นอกจากจะดูคูลแล้วยังฮอตมากๆด้วย



หมายถึงอากาศตอนนี้แม่งฮอตโคตรๆ ฮอตอย่างกับไฟเย่อร์ เกาหลีตอนนี้เบิร์นอิทอัพกันทั้งประเทศแล้วมั้ง ถึงองซองอูจะเป็นคนฮอตแต่เขาก็ชอบอากาศคูลๆมากกว่าเข้าใจป่ะ ทุกวันนี้สงสัยมากว่านี่กูอยู่เกาหลีหรือแทกุกวะ? แค่ออกจากหอปั่นไปห้านาทีเหงื่อนี่ไหลท่วมเหมือนไปวิ่งมาราธอนมาสามสิบโล ร้อนสัส! ใครบอกหน้าร้อนเกาหลีไม่ร้อนกูจะตบปากให้บิดเลย!



นอกเรื่องไปเยอะแล้ว แต่ไอ้แดเนียลก็ยังนั่งไม่รู้ไม่ชี้ แดกเหล้าพลางทำตัวเป็นเจ้าที่ไม่ยอมลงจากเคาท์เตอร์ แม้เขาจะพยายามก่นด่ามันด้วยสายตาแค่ไหนก็ตาม


ยอมรับว่าตอนนี้ไม่กล้าด่ามันด้วยคำพูดอีกแล้ว เดี๋ยวอิเจ๊ได้ยินแล้วเม้งแตก เขาจะพาลไม่ได้เงินเดือนไปด้วย


“มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินเท่าไหร่หรอก แต่ไหนๆก็ออกมาแล้วจะให้กลับไปนอนเหงาๆที่คอนโดมันก็ไม่ใช่เรื่อง”


“ถุ้ย! มาหงงมาเหงา มึงxก็พูดมาตรงๆเหอะ!” ไอ้ฮยอนบินแทรกขึ้นแล้วที่เหลือก็พากันขำ


“เออ xดิ ก็ใครบางคนแม่งทำให้อยากแล้วจากไป”




ทุกคนพร้อมใจกับหุบปากโดยฉับพลัน เสียงหัวเราะหายวับไป เหลือแต่ความเงียบเข้าครอบงำอยู่ราวๆห้าวินาที

 

ก่อนที่กระแสความอยากเสือกในสายเลือดของทุกคนจะพุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมๆกัน



“เฮ้ยๆๆ ใครวะ?” ไอ้ยองมินตาแทบถลนออกจากเบ้า หน้าตาพร้อมเสือกเต็มที่ ซองอูหันขวับไปมองหน้าไอ้แดเนียลทันที มันยักคิ้วให้เขา


“พวกพี่คุยไรกัน? ผมอยากใส่ใจด้วยว่ะ”


พัคอูจินเด็กเสิร์ฟอีกคนของร้านถลาเข้ามาที่เคาท์เตอร์ วางถาดในมือลงแล้วยืนหน้าเข้ามารวมกลุ่มกับพวกเขา


“ไอ้แดนบอกว่ามีคนมาทำให้มันอยากแล้วจากไปว่ะ”


“อยากไรวะพี่แดน?”


“ก็อยาก...” ไอ้หน้าหมาแลบลิ้นเลียปากพลางกัดปากน้อยๆ 



อือหืออออออ โคตรโรคจิตเลย โทรศัพท์อยู่ไหนวะ!? กูว่ากูควรโทรเรียกตำรวจมาจับมันตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย!



ตอนนี้สายตาสี่คู่จับจ้องไปที่ไอ้แดเนียล ซึ่งกำลังหัวเราะหึๆ จิบเหล้าไปพลางจ้องเขาไม่วางตา


สัส! มึงหันไปมองทางอื่นสิวะ! เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหมดหรอกโว้ย!!!

 


ไอ้แดเนียลโดดลงจากเคาท์เตอร์ กระดกเหล้าที่เหลือในแก้วจนหมดแล้วยัดแก้วใส่มือเขา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องพัก


“ฝากล้างด้วยนะพี่”


มึงเป็นพาร์กินสันเหรอ จะขยิบตาให้กูทำไมไอ้เหี้ยยยยย!!!


ซองอูรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ หันไปมองหน้ามินฮยอน ไอ้ยองมิน ไอ้ฮยอนบิน แล้วก็ไอ้อูจินที่ส่งสายตาสงสัยมาให้เขาอย่างเต็มที่


“ซองอู...หรือว่ามึง...”




“พี่มึงรู้ใช่ป่ะว่าใคร!? บอกผมบ้างดิๆๆๆๆๆ”


“ไม่รู้โว้ย!!!


“เฮ้ยยย พี่ต้องรู้แน่ๆ บอกหน่อยๆๆๆ บอกดิวะ!


“โอ้ยยยย!!!! มันอยากเอามึงอ่ะสัส!!!


“...................................”



ไอ้ยองมินกับฮยอนบินหน้าเหวอ มินฮยอนหัวเราะคิกคัก ส่วนไอ้อูจินคนที่เขาตะโกนใส่มันนั้น ตอนนี้หน้าดำๆของมันกลายเป็นสีเทาไปในพริบตา


“จะ..จริงเหรอ...เหี้ยพี่แดน!!! มึงจะทำแบบนี้กับกูไม่ได้!!!! เราโพสิชั่นเดียวกันนะเว้ย!


ไอ้ห่านี่ก็ซื่อเกิ๊น


“โพรับอ่ะเหรอ?”


“ใช่สิ รอคนมาเสียบอยู่เนี่ย ถุย!!! รับที่หน้าพี่มึงสิ! นี่ถ้าไม่ใช่พี่มึงผมด่าไปแล้วนะ”


“นี่มึงก็ด่ากูอยู่ป่ะไอ้เขี้ยว เดี๋ยวเถอะๆ เดี๋ยวพ่อเตะให้เขี้ยวหักซะเลยดีไหม”


“ก็พี่แกล้งผมก่อนอ้ะ! แม่ง ไม่คุยด้วยแล้ว!” ไอ้อูจินเดินสะบัดตูดหายกลับเข้าครัวไป ทิ้งให้เขายืนมองตามอย่างงงๆ


มึงจะมางอนกูแบบนี้ก็ได้เหรอวะ?







ช่วงเวลาสองทุ่มถึงตีสองของวันพุธถึงวันเสาร์เป็นช่วงเวลาทำงานขององซองอูและผองเพื่อน อย่างอิมยองมินและคิมแจฮวาน เพราะว่าช่วงกลางวันพวกเขาเรียนค่อนข้างหนัก เจ๊จีซองเลยให้ทำงานกันแค่ 4 วัน เคยนึกสงสัยเหมือนกันว่าเจ๊มันจะไม่คิดว่าตัวเองขาดทุนที่จ้างพวกเขา (ไม่นับซอนโฮกับควานลินที่ทำงานแค่ศุกร์เสาร์อาทิตย์ เพราะมันยังต้องเรียนหนังสือทั้งวันอยู่) ซึ่งมีเวลาทำงานจำกัดกว่าคนอื่นๆที่ทำกันห้าวันบ้างเหรอ แต่เขาก็ไม่หาคำตอบหรอก เพราะอิเจ๊รวยจะตาย เรื่องแค่นี้คงไม่ได้มาใส่ใจ อีกอย่าง เกิดเขาอยากหาคำตอบแล้วอิเจ๊มันนึกขึ้นได้ให้เขาทำงานเพิ่มขึ้นมาล่ะ


องซองอูจึงตัดสินจะจะอยู่เฉยๆแบบคูลๆแล้วเชิดหน้าทำงานต่อไปน่าจะดีกว่า



 วันนี้ก็วุ่นวายเช่นทุกวัน นี่ลูกค้ามันจะเยอะอะไรขนาดนี้วะ ค่ำมืดดึกดื่นไม่คิดจะอยู่บ้านกันเลยรึยังไง? แต่ก็บ่นไปงั้นแหละ ลูกค้าไม่เข้าแล้วเขาจะได้ทิปจากไหนกันล่ะ

 

พอผ่านไปถึงช่วงห้าทุ่ม ลูกค้าโซนร้านอาหารเริ่มน้อยลง แต่ลูกค้าโซนบาร์กลับเพิ่มมากขึ้นๆ ก็แหงล่ะ ใครจะมานั่งแดกอะไรตอนเกือบเที่ยงคืนวะ ช่วงนี้มันเป็นเวลาของสุราเมรัยโว้ย!


ซองอูเดินผ่านเคาท์เตอร์บาร์ เห็นมินฮยอนหยิบขวดนู้นผสมขวดนี้มือเป็นระวิง เพราะบาร์เทนเดอร์อีกคนขอลางาน วันนี้คุณเจ้าชายจึงต้องทำงานราวกับเป็นยาจกไปอย่างช่วยไม่ได้


“ซองอู เอาแก้วนี้ไปเสิร์ฟให้โต๊ะยองมินหน่อยนะ” มินฮยอนเรียกเขา ซองอูหยิบมาร์ตินี่แก้วเล็กไปเสิรฟ์ให้ที่โต๊ะซึ่งอิมยองมินกำลังยิ้มหวานให้กับสาวสวยในอ้อมแขนของตัวเอง พลางยกแก้วไปจากเขาโดยไม่หันมาขอบคุณเลยด้วยซ้ำ


ไอ้เพื่อนเลวววววว!!!! กูต้องทวงส่วนแบ่งค่าตัวมึงจากดื่มนี้ เพราะกูเป็นคนไปหยิบมาให้มึงเลยนะไอ้ขี้เกียจ!!!

 


พูดถึงไอ้ขี้เกียจ...

 



ไอ้ยองมินที่ว่าสันหลังยาวแล้วยังแพ้ไอ้คังแดเนียลที่นอกจากจะไม่มีสมองแล้ว ยังท่าทางจะไม่มีกระดูกสันหลังด้วย




เพราะเดินผ่านโต๊ะมันทีไรก็...

 



“คุณเด็กเสิร์ฟ หยิบทิชชู่ให้คุณผู้หญิงที”


            “โทษนะ ขอน้ำเปล่าให้คุณผู้หญิงหน่อย”


“นี่ๆ หยิบมิกเซอร์มาเพิ่มด้วย”


“เฮ้ยๆ ไปสั่งแมนฮัตตันกับอะไรสักอย่างให้ที่บาร์แล้วเอามาส่งหน่อย เร็วๆด้วยนะ”

 


โว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!วหายดางฟวเงกหเวหกทดหวาวาหดงวไฟดา กูไม่ใช่ทาสมึงนะไอ้เหี้ยยยย!!! มึงเป็นไรมากป่ะ เป็นง่อยหรา! ตีนมีก็เดินไปเอาเองสิวะ! ของก็อยู่ข้างโต๊ะมึงเนี่ยจะใช้กูทำเหี้ยไร! ถ้ากูเป็นลูกค้ากูคงรำคาญมึงมากอ่ะ แต่เพราะกูไม่ใช่ลูกค้าแต่เป็นคนที่โดนมึงใช้เอาๆ กูเลยไม่รำคาญมึง



แต่กูอยากจะถลกหนังหัวมึง!  ไอ้หน้าหมา!!!

 


แน่ะ! ยังจะมาเลิกคิ้วใส่อีก


“มองอะไรครับคุณเด็กเสิร์ฟ”



มองหน้าเพราะอยากพ่นไฟใส่หน้าหมาไงโว้ย!!! อยากอาละวาดชิบหาย แต่ก็ทำไม่ได้เพราะลูกค้านั่งมองเขาตาแป๋วแต่ซบอกมันอยู่ T^T หน้าตาก็สวยแต่ทำไมตาไม่ถึงเล๊ย ดันไปเลือกไอ้แป๊ะขายเต้าฮวยนี่มาซะได้ ไว้มาวันหลังก็ถีบหัวไอ้แป๊ะนั่นแล้วมาซบอกพี่อ๋งดีกว่านะจ๊ะคนดี ><


กลับมาที่ไอ้เวรคังแดเนียล ขอให้มึงเป็นง่อยไปจริงๆเลยนะ! แล้วเป็นเหี้ยอะไรทำไมต้องเรียกแต่กู ไอ้ซอนโฮไอ้อูจินเดินผ่านโต๊ะมึงเป็นสิบรอบทำไมไม่เรียกบ้างวะ! อ๋อออออออออ หรือนี่ตั้งใจจะแก้แค้นที่กูเคาะหัวมึงใช่มั้ยไอ้หน้าหมา! จะเล่นกับพี่อ๋งคนนี้ใช่ไหม ด๊ายยยยยยยย!


องซองอูเดินคูลๆถือถาดเปล่าไปวางลงบนเคาท์เตอร์บาร์ซึ่งยังคงรายล้อมไปด้วยลูกค้าสาวๆเช่นทุกวัน นอกจากสาวๆแล้วก็ยังมีหนุ่มๆวัยขบเผาะแต่สันดานเหมือนเล็บขบตีนสองคนนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่กับเขาด้วย




“ไอ้แบ มานั่งนี่ไม่มีลูกค้าเรียกเหรอ?” เขาทักทายแบจินยอง โฮสต์อีกคนของร้านที่กำลังยกนมสตรอเบอรี่ในมือขึ้นดูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย


“............................” ไม่ตอบแต่พยักหน้าทีนึง


“ทำไมพรี่อ๋งไม่ถามผมบร้างงง” ไอ้ควานลินส่งเสียงง้องแง้งน่ารำคาญมาทันทีที่เห็นเขาทักไอ้แบก่อน


            “มึงจำเป็นต้องรัวลิ้นขนาดนั้นด้วยเหรอวะ?”


            “ก็ผมใช้ริ้นเก่งไงคับ”


            “...........................”

 

            มันใช่เหรอวะ?????



            “พรี่อ๋งอย่าเงียบสิ พรี่แบรก็เงียบใส่ผมคนนึงแร้วนะ”


              “ไอ้แบมันก็เงียบใส่ทุกคนอยู่แล้วไหม”


เขามองแบจินยองที่ยังตั้งหน้าตั้งตาดูดนมต่อไปไม่สนใจรอบข้าง มองทีไรก็สงสัยทุกทีว่าไอ้นี่มันเป็นโฮสต์ได้ยังไง? มึงสื่อสารกับลูกค้าด้วยวิธีไหนวะ? โทรจิตเหรอ? รึเอานิ้วจิ้มนิ้วแบบในเรื่องอีทีงี้เหรอ?



            ทำไมร้านนี้แม่งมีแต่คนประหลาดๆ


            บอกแล้วไงว่าพี่อ๋งนี่แหละปกติสุดในร้านแล้ว ทีนี้เชื่อกันรึยัง!




            “มินฮยอน ขอแมนฮัตตันแก้วนะ ของลูกค้าไอ้แดน”


            “ได้ๆ รอเดี๋ยวนะ” มินฮยอนหันไปหยิบแก้วออกมาจากชั้นวาง เขาเองก็ขยับไปรื้อแก้วออกมาอีกใบ


            “ซองอูจะทำอะไรน่ะ?”


            “อ๋อ เดี๋ยวแก้วนี้กูทำเอง ของไอ้แดนมัน มึงจะได้ทำของลูกค้าคนอื่นต่อ”


            “ซองอูจะทำอะไรล่ะ เดี๋ยวเราทำเองก็ได้”


            “เฮ้ยไม่ๆ มึงเคยสอนกูแล้วไง บลัดดี้แมรี่อ่ะ”


            “อ๋อ งั้นก็โอเค ตกลงลูกค้าแดนเอาแมนฮัตตันนะ”


            “เออๆ”


            มินฮยอนหันกลับไปชงเหล้าของลูกค้าของแล้ว ซองอูยกยิ้มขึ้นอย่างชั่วร้ายทันที



            อย่างมึงต้องเจอฝีมือบาร์เทนเดอร์แห่งชาติ(หน้า)อย่างท่านอ๋ง ไอ้แดเนียล!!! กูจะคิดค้นเครื่องดื่มสูตรที่ต่อให้ไอ้มินฮยอนจะเป็นเชฟกระทะไวเบรเนี่ยมมันก็จะไม่มีวันคิดได้ให้มึงชิมเอง! จะเอาให้จารึกไว้ยันวันเวลาอ่านชีวประวัติหน้าโลงเลยล่ะมึ๊งงงง!

 

            ซองอูหยิบขวดว้อดก้ากับน้ำมะเขือเทศมาเทมั่วๆลงไปในขวดผสมค็อกเทล ปริมาณอะไรไม่วัดหรอก ช่างแม่งสิ! ไม่ได้จะทำให้อร่อยซะหน่อย


เขาหยิบซอสวูสเตอร์กับพริกไทยมาเทลงขวดผสมไปแบบไม่ยั้ง เปิดฝาขวดทาบาสโก้เทพรวดเพราะเหยาะแล้วมันไม่ทันใจ หยิบวาซาบิมาใส่อีกช้อนใหญ่ ตบท้ายด้วยมัสตาร์ดอีกเยอะๆๆๆ




           ยังไม่พอว่ะ

 



           ซองอูมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่ามินฮยอนไม่ได้สนใจอะไรเขาก็เดินเนียนๆไปหาบางอย่างที่เคาท์เตอร์เครื่องปรุงสำรองซึ่งอยู่ทางด้านซ้ายของบาร์


            เขาหาสิ่งที่ต้องการเจอได้อย่างไม่ยากเย็น



            อะไรๆก็ดูเหมือนจะเป็นใจ มินฮยอนกำลังวุ่นวายกับการชงเหล้า อิเจ๊กับเฮียซองอุนก็ไม่อยู่แถวนี้ ไอ้ควานลินก็มัวแต่งอแงที่จินยองเอาแต่นั่งดูดนมไม่สนใจมัน


            พระเจ้าดูท่าจะเกลียดคังแดเนียลเหมือนที่กูเกลียดแน่ๆ โฮะๆๆๆๆๆ

 


            ซองอูปิดฝาเขย่าขวดผสมอย่างใจเย็น เครื่องดื่มสีแดงสดปรากฏต่อสายตาเมื่อเขาเทมันลงในแก้วค็อกเทลใบใหญ่ และเพราะองซองอูเป็นคนคูลๆที่จิตใจดี๊ดี เขาจึงหยิบเลมอนฝานบางๆมาเสียบบนแก้วให้มันด้วย


            บาร์เทนเดอร์แห่งชาติองซองอู ภูมิใจนำเสนอ~~~~~ เครื่องดื่มสูตรพิเศษจากใจพี่อ๋ง ที่น้องแดนจะไม่มีวันลืมไปทั้งชาติ!!!! เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ซองอูยืนยิ้มมองผลงานชิ้นเอกอย่างพอใจ ก่อนจะวางแก้วลงบนถาดพร้อมๆกับแมนฮัตตันที่มินฮยอนเพิ่งทำเสร็จ


“ขอบใจมากมินฮยอน กูไปก่อนนะ”


“เดินดีๆ อย่าสะดุดขาทำแก้วแตกอีกนะซองอู”


“รู้แล้วโว้ย!





           เขาเดินอาดๆอย่างมั่นใจว่ามาดกูต้องเท่ที่สุดในร้านไปที่โต๊ะของไอ้แดเนียล มันกำลังโอบลูกค้าสาวพลางไล้นิ้ววนไปมาบนหลังมือเล็กๆของหญิงสาวที่ทำท่าเอียงอาย


            เขาวางแก้วแมนฮัตตันของลูกค้าลงก่อน มันหยิบไปแล้วส่งให้ลูกค้าด้วยสายตาเชื่อมยิ่งกว่าต๊อกราดน้ำผึ้ง ซองอูยิ้มแล้ววางอีกแก้วลงบนโต๊ะ


            “บลัดดี้แมรี่?” มันมองแล้วเลิกคิ้ว เขาขยับแว่นตานิดๆ แล้วส่งยิ้มที่ดูไร้พิษภัยที่สุดเท่าที่คนฮอตๆคูลๆคนหนึ่งจะทำได้ไปให้ไอ้หน้าหมาที่ทำหน้าเป็นหมางง


            “ผมว่าคืนนี้คุณควรดื่มอะไรให้สดชื่นเหมือนคุณลูกค้าสาวท่านนี้นะครับ”


            “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณครับ”




            จ้า~~ เอาเวลาไปขอบคุณพ่อแม่ที่ทำให้มึงเกิดมาเถอะจ้า~~ เพราะอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้ามึงจะได้กลับบ้านเกิดในนรกของมึงแล้วล่ะจ้า~~

 

            มันหยิบแก้วขึ้นมาแล้วถือค้างไว้เพราะลูกค้าในอ้อมแขนชวนคุยซะก่อน ซองอูจึงเดินถอยหลังออกไปยืนหลบมุมอยู่หลังเสาพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องเตรียมรอถ่าย


            เอาล่ะ เลดี้แอนด์เจนเทิลแมน!!! ตั้งกล้องเตรียมรอถ่ายกันไว้ให้ดีๆนะครับ เพราะทุกท่านกำลังจะได้รับชมหมาพ่นไฟได้ตัวแรกของโลก!!! ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


            เขาเห็นคังแดเนียลยิ้มหวานให้ลูกค้าที่ยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างปลื้มปริ่ม คงนั่งจินตนาการถึงค่าดื่มตัวเองอยู่ล่ะสิ เชิญมโนให้ถึงดาวพลูโตเลยนะมึง อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับนรกแล้ว ก็เสพสุขตอนนี้ซะให้เต็มทีไปเลย!


            แล้วในที่สุดก็ถึงเวลาที่องซองอูรอคอย



            คังแดเนียลยกบลัดดี้แม่รี่ขึ้นจิบโดยไม่ละสายตาหื่นๆของมันจากลูกค้าสาวที่ออดอ้อนเอาหัวซบไหล่


            พรูดดดดดดดดดดดดดด



            กร๊ากกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



            อิเหี้ย!!! โอ้ยยยยยยย เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ไม่เคยสะใจอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยโว้ยยยยยยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แม่งกล้องสั่นหมดละ อิเหี้ย ช่วยด้วย กูหยุดขำไม่ด้ายยยยยยยย 5555555555555555555555


            เห็นแม่งสำลักจนหน้าแดงพอๆกับสีเลือดคุณแมรี่ในแก้วแล้วยิ่งสะใจ หูเหอแดงแปร๊ดน้ำตาไหลพราก แถมไอโขลกๆเป็นปู่ที่ร้านขายผักแถวบ้านนี่ เห็นแล้วมันสะใจจริงจริ๊งงงงง




            เอาจริงๆเขาก็ว่ารสชาติมันน่าจะอร่อยอยู่นะ เพราะเขาก็ใส่วัตถุดิบตามที่ไอ้มินฮยอนสอนทุกอย่าง ไอ้มินฮยอนเคยบอกว่าให้ใส่ซอสวูสเตอร์ พริกไทยกับทาบาสโก้เป็นหลัก ถ้าไม่มีก็ใส่วาซาบิหรือมัสตาร์ดแทนก็ได้ แต่ร้านเรามีทุกอย่าง ก็ใส่แม่งทุกอย่างมันก็ต้องอร่อยอยู่แล้วถูกป่ะ? แล้วแค่เพิ่มส่วนผสมพิเศษอีกอย่างสองอย่าง ก็ไม่น่าทำให้รสชาติเพี้ยนได้หรอกจริงมะ? มันน่าจะอร่อยขึ้นสิ ก็ใส่เครื่องปรุงให้เยอะมากๆแล้วนี่หว่า

 


            เนี่ย อุตส่าห์คิดสูตรพิเศษ ใส่พริกป่นกับโคชูจังลงไปด้วย รสชาติมันต้องแซ่บถึงใจถึงตับไตไส้พุงสิวะ!

 


            เขาเห็นคังแดเนียลที่ยังสำลักโขลกๆไป ทำสีหน้าโหดเหี้ยม เขี้ยวงอกเป็นหมาติดโรคพิษสุนัขบ้าไป ยิ่งเห็นมันสอดส่ายสายตาไปทั่วด้วยใบหน้าแดงๆอย่างกับตูดลิงแล้วยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปใหญ่ มึงควรมารับผิดชอบที่ทำกูหัวเราะจนปวดท้องด้วยนะไอ้หน้าหมา สงสัยเจอหน้ากันหลังร้านคงต้องทวงค่ายาแก้ปวดท้องจากมันด้วยแล้ว คริๆๆๆๆๆๆๆ



            ส่วนคลิปนี่ก็เก็บไว้ดูเวลาเครียดๆ หรือบางทีวันไหนกูอาจจะมือลั่นโพสต์ลงเฟสบุ๊คของร้านก็เป็นไปได้ ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ้ยยย ขำจนน้ำตาไหล แว่นจะร่วงเลยเนี่ย เดี๋ยวกูขอเช็ดแว่นแป๊บนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

            ซองอูเช็ดแว่นที่เปื้อนคราบน้ำตาของตัวเอง เมื่อสวมแว่นอีกครั้งเขาก็ตาเบิกโพลง เจ๊จีซองกำลังเดินมาทางนี้แล้ว


            ตอนนี้คงต้องเก็บมือถือแล้วไปทำงานต่อก่อนที่อิเจ๊หรือไอ้เฮียจะมาเห็นว่าเขาแอบอู้งาน



 

            เขาหันไปมองไอ้แดเนียลที่ยังดูฮึดฮัด กับลูกค้าสาวที่ยังดูตกใจกับร่างมารของมันอย่างสะใจ

 


            เหอะๆๆ คิดจะมาเล่นกับพี่อ๋งคนฮอตๆคูลๆคนนี้ รอไปอีกสิบปีเถอะไอ้น้อง!!!



To be continued



ตำแหน่งต่างๆในร้าน 101 Host Bar & Restaurant

เจ้าของร้าน ยุนจีซอง

ผู้จัดการร้าน ฮาซองอุน

บาร์เทนเดอร์ ฮวังมินฮยอน

นักร้องประจำร้าน คิมแจฮวาน

โฮสต์ คังแดเนียล อิมยองมิน ควอนฮยอนบิน ไลควานลิน แบจินยอง

เชฟ คิมจงฮยอน

พนักงานเสิร์ฟ ยูซอนโฮ องซองอู พัคอูจิน

เด็กล้างจาน องซองอู

บาร์เทนเดอร์แห่งชาติ(หน้า) : องซองอู

& Loading.....


#ซัมติงเนียลอง



Talk : มีใครอยากชิมฝีมือคุณบาร์เทนเดอร์แห่งชาติกันบ้างไหมคะ ฮ่าๆๆๆๆๆ อย่าให้อ๋งโกรธค่ะ เพราะจะโดนเอาคืนเช่นนี้แล ฮ่าาาาาาาา


ตอนนี้เฟบทะลุ 400 ไปแล้ว กราบรีดเดอร์งามๆ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ อ่านจบแล้วก็คอมเม้นมาคุยกันเนอะ ไรท์จะได้เอาไปปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้นนะคะ


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ


ป.ล. นี่คือหน้าตาบลัดดี้แมรี่ที่อ๋งชงให้แดนกินค่ะ ตามสูตรมันก็ใส่พวกพริกไทยหรือวาซาบิจริงๆด้วยนะ ใครอยากลองก็จัดไปเลยจ้า

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

4,783 ความคิดเห็น

  1. #4641 monxmonb7 (@monxmonb7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 20:32
    แสบจริงๆเลยพิอ๋ง
    #4641
    0
  2. #4373 moojoo💘 (@Chanbaek__) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 22:17
    เด็กล้างจานคนเดิม เพิ่มเติมอะโลนมากเว่อ55555555
    #4373
    0
  3. #3840 พูลิน พูลิน (@mercykilling13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:15
    ไว้อาลัยให้ล่วงหน้าเลยค่ะคุณบาเทนเดอร์แห่งชาติ
    #3840
    0
  4. #2875 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 16:54
    งานนี้ต้องมีเอาคืนขนานหนักแล้วล่ะ ต้องจัดชุดใหญ่แล้ว ลูกแมวรีบหนีก่อนที่หมาจะแปลงร่าง แสบได้ใจไปเรยค่า
    #2875
    0
  5. #2744 prae_dankang (@prae_dankang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 19:22
    แสบจังเลยยยยยยลูกแมว
    #2744
    0
  6. #2420 sebartain (@sebartain) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 12:16
    สงสารแดน555555
    #2420
    0
  7. #2410 THANApon21 (@THANApon21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:53
    โอ๊ยยย อิพรี่นี่ก็แสบใช่ย่อยเลยอ่ะ555555555555
    #2410
    0
  8. #2214 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 15:28
    โอ่ยยยย อิพรี่อ๋งโดนจัดหนักแน่
    #2214
    0
  9. #1929 piepiesQ7_ (@got7ismy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 01:07
    หัวเราะเป้นบ้าไปพร้อมๆกับองซองอู5555555555555555555555555 เหมือนถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง สะใจอ่ะครัช55555555555 แดเนียลเป็นไงบ้าง555555555
    #1929
    0
  10. #1504 Mint Sch (@siri-ch36) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:25
    55555555555 เผ็ดเว่อร์ที่อิพี่อ๋งชงเนี่ย
    ขำจนน้ำตาไหล
    #1504
    0
  11. #1125 korntaprit (@korntaprit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:44
    ทำไมอ๋งเป็นคนตลกขนาดนี้ 5555
    #1125
    0
  12. #967 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 15:48
    แรงมาก็แรงไป ร้ายมาก็ร้ายตอบ 5555 อ๋งเอ๊ยย ทำแดนขนาดนี้ เขาเอาคืนแน่!!!

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #967
    0
  13. #925 ilykdn (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 16:36
    โอ้ย5555555555 จะสำลักแทน
    #925
    0
  14. #843 Iammai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 11:03
    ตัวแสบบบบบ แกล้งเค้าแบบไม่กลัวตอนโดนเอาคืนมั่งเล้ยยยย หลอนเสียงซองอูครับของพี่จงด้วยคน นึกโทนเสียงออกเลย
    #843
    0
  15. #655 fanpaaat (@fanpaaat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:01
    แงงงงงงงงงง ฮือ หืดดดดดดด หาดดดดดดด คิดบทลงโทษของพี่แดนต่อไว้แล้วจย๊า
    #655
    0
  16. #593 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 08:01
    โอ๊ยยยยยยย แดนนนนนน เล่นกับใครไม่เล่นนะ 555555555 อ๋งตลกมากจ้าาาา ฮืออออออออ
    #593
    0
  17. #384 mmymm (@dodimi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:08
    อ๋งแสบมากกกกก โดนสั่งสอนแน่ๆ เจ้าแมวแสบ 5555555555
    #384
    0
  18. #301 Wai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:43
    หูยยยย แสบมากรอดูแดนเอาคืนนะคะ
    #301
    0
  19. #206 bambooboo (@bam_KSH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 16:10
    ถ้าจะแกล้งกันขนาดนี้5555555 ระวังโดนเอาคืนนะคุณอง//ยิ้มอ่อน
    #206
    0
  20. #162 Snowflake_Star (@Snowflake_Star) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 06:22
    โอ๊ยยยคุณอ๋งแสบมากกกกกกกกกคุณแดนก็เจ้าเหล่ห์มากกกกกกรี๊ดดดดด
    #162
    0
  21. #128 alice23 (@taotaokisiki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 16:36
    กรี้ด ใจรังมากอิอ๋ง รอค่าชอบๆ
    #128
    0
  22. #97 porjung37 (@paupeeza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:33
    ป่วนจริงๆคุณอ๋ง แสบมาก555555
    #97
    0
  23. #96 prapawabe (@meisbaitoey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 17:06
    ชอบอะ พี่อ๋งของมี๊ทำไมได้เป็นแค่เด็กเสิร์ฟอะลูก แก้แค้นได้เผ็ดมาก เผ็ดแบบเผ็ดจริงๆ 555555555555555
    #96
    0
  24. #94 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:16
    ท่าทางจะสะใจมากขำเหนื่อย55555
    #94
    0
  25. #93 khimmee56 (@khimmee56) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 23:17
    สะใจโว้ยยย อ๋งวินค่ะครั้งนี้ 555
    #93
    0