ตามรักข้ามภพ

ตอนที่ 8 : ของขวัญ​ปลอบขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

ในขณะที่​ตามตลาดชาวบ้านกำลังวิพากษ์วิจารณ์​เรื่องของคุณชายตระกูล​จิ้นด้วยความสนุกสนาน

จวนตระกูลเหลียงก็มีผู้มาเยือน​

อี้เฉียนหมิง ได้ให้พ่อบ้านนำของขวัญ​เยี่ยมไข้มามอบแด่คุณ​หนู​สามสกุลเหลียง
"ข้า เป็น​พ่อบ้านจวนเจ้ากรมการคลัง วานเจ้าช่วยแจ้ง​ท่านเหลียงให้ทีว่าข้าเป็น​ตัวแทนท่านเจ้ากรม ให้นำของขวัญมามอบ​แก่​คุณ​หนู​สาม"
พ่อ​บ้าน​จวนเจ้ากรมการคลังเอ่ยเเจ้งต่อยามเฝ้าประตู​จวน
"รวบกวน รอสักครู่​ ขอรับ" ยามเฝ้าประตู​รับคำก่อนเดินเข้าไปในข้างในจวน
หนึ่งเค่อ ผ่าน​ไป​ตงจื่อก็เดินออกมาเชิญอีกฝ่ายเข้าจวน

เมื่อเข้ามาถึงเรือนใหญ่ หวังเหอก็เห็นท่านเหลียงและคุณ​ชายใหญ่สกุลเหลียงนั่งจิบชา รออยู่แล้วจึงรีบก้มคาราวะทั้งคู่​

" ข้าน้อยหวังเหอ พ่อบ้านจวนเจ้ากรมการคลัง คาระวะ ท่านเหลียง คุณ​ชายเหลียงขอรับ" 

"ตามสบาย เถอะท่านพ่อบ้าน" เสียงเข้มของท่านเหลียงดังขึ้น

"ขอบคุณ​ขอรับ ท่านเจ้ากรม ให้ผู้น้อยเป็นตัว​แทนนำของขวัญ​เยี่ยมไข้มามอบให้คุณหนู​สามขอรับ" 

หวังเหอพูดจบก็ส่งกล่องไม้แกะสลักหลายดอกเหมยให้พ่อบ้านตระกูลเหลียงทันที" 

เมื่อตงจื่อรับกล่องจากอีกฝ่ายและส่งต่อให้นายท่านของตัวเอง

เหลียงป๋อจือรับกล่องไม้​มาจาก​ตงจื่อก็เปิดออกดูในนั้นมีจดหมายหนึ่งฉบับและโสมพันปีนอนแน่นิ่งอยู่

จึงหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านเมื่ออ่านจบใบหน้าที่เฉยชาก็มีรอยยิ้มขึ้นก่อนจะเลื่อนหายไปทันทีและเอ่ยกับหวังเหอ

"ฝากไปขอบคุณ​ท่านเจ้ากรม​สำหรับของขวัญ​เยี่ยม​ไข้ที่ส่งมาให้บุตรตรีข้าด้วย อ้อแล้วฝากเรียน​ท่านเจ้ากรมว่าเหมยฮวาบุตรตรีข้ายินดีร่วมบริจาคเงินเข้าคลังหลวงเพื่อ​เป็นการทำบุญ​ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้หมดไป ร่วมสบทบกับตระกูลเหลียงอีกเก้าส่วนเพื่อให้เต็มจำนวนที่ตระกูลเหลียงเคยบริจาคทุกปี"

" ขอรับ ผู้น้อยจะรีบกลับไปรายงานนายท่าน ผู้น้อยลาขอรับ" หวังเหอเมื่อได้ยินท่านเหลียงกล่าวจบก็รีบรับคำทันที ใบหน้าอดที่จะยิ้มแป้นไม่ได้ ข่าวดีขนาดนี้นายท่านต้องตกรางวัลให้ข้าแน่ คิดพลางรีบขอตัวลาอีกฝ่ายก็ไม่ได้รั้งใว้สั่งให้พ่อบบ้านของตนนำทางออกไป

คล้อยหลังผู้มาเยือน สองพ่อลูกได้แต่หัวเราะอย่างสะใจ ผลประโยชน์​นี่ช่วยให้อะไรง่ายขึ้นจริงๆ

"ท่านพ่อขอรับเจ้ากรม​การคลัง​ส่งจดหมาย​มาว่าอย่างไรขอรับ"  ป๋อซานเอ่ยถามบิดา

"หึหึ จะเขียนว่าอย่างไรได้นอกจาก บอกว่าได้จัดการขวัญ​ชิ้นสำคัญที่เราต้องการให้เรียบรอยแล้วพร้อมทั้งส่งโสมพันปีมาให้น้องสาวเจ้า และขอให้นางหายไวๆเพื่อร่วมงานประจำปีในเดือนห​น้าอย่างไรล่ะ" 

ผู้เป็นบิดาเอ่ยตอบพร้อมทั้งส่งจดหมายให้ลูกชายดู

ป๋อซานเมื่อได้จดหมายจากบิดาก็ก้มลงอ่านพออ่านจบสองพ่อลูกก็มองตากันและหัวเราะประสานเสียงโดยมิได้นัดหมาย

" นี่แหละ​นะพวกมิเห็น​โลงศพมิหลั่งน้ำตา" ผู้เป็นบิดาเอ่ย


เรือนเหมยฮวา

ข้ามาอยู่ที่นี้ได้เกือบอาทิตย์​แล้ว เริ่มจะคุ้นชินกับสภาพแวดล้อม​และภาษากับคำพูด ตอนนี้อาการก็ดีขึ้นจนแทบวิ่งได้แต่ตงฟานบ่าวคนใหม่คอยแต่ร้องห้ามข้าเลยได้แต่ต้องเดินเอื่อยๆแทน เสี่ยวชุ่ยยังไม่ได้กลับมาแต่เหลืออีกไม่กี่วันล่ะ อยู่​ที่นี้ก็น่าเบื่ออยู่บ้างนอกจากกินกะนอนข้าก็แทบไม่ได้ทำอะไรเลยเพราะว่าร่างกายนี้อ่อนแอมากท่านพ่อท่านแม่เลยไม่ได้ให้เรียนอะไรมากมีเเค่เย็บปักถักร้อย​ พิณ และอ่านเขียน ส่วนพวกร่ายรำนั้นเนื่องจากต้องใช้แรงกายเยอะข้าเลยไม่ต้อง​เรียน

ตอนนี้​ข้ากำลังนั่งส่องกระจกดูใบหน้าของเหมยฮวา อย่าง​พิจารณา​ตั้งแต่​เข้ามาอยู่ในร่างนี้เพิ่งจะได้ดูใบหน้านี้อย่างจริงจัง ใบหน้ารูปไข่ คิ้วได้รูปกำลังสวยเหมือนกับสักคิ้วสไลด์​ในโลกเก่าของข้าเลย ตาชั้นเดียวเหมือนสระอิ จะหมวยไปไหนเนี่ย อ้อลืมไปนางเป็นคนจีนแท้ๆจีนโบราณ​ด้วย​ จมูกโด่งกำลังดี ปาก​บางเป็นกระจับ แก้มแดงระเรื่อ​เหมือนปัดบลัชออนบางๆ โดยรวมนางสวยแบบใสๆ แต่ด้วยวัยแค่สิบสี่ยังสวยได้อีกเยอะ ข้ารู้สึกพอใจใบหน้านี้พอสมควร

"คุณ​หนู​เจ้าคะ ท่านพ่อบ้าน มาเจ้าคะ" ตงฟานเข้ามาแจ้งข้า

"เชิญ พ่อบ้านเข้ามาได้" ข้ากล่าวกลับไป

"นายท่านให้นำของขวัญเยี่ยม​ไข้จากเจ้ากรมการคลังมามอบให้คุณหนู​ ขอรับ" ตงจื่อกล่าวพร้อม​ทั้งส่งกล่องไม้ให้ตงฟานส่งต่อให้คุณหนู​สาม

ข้าเลิกคิ้วขึ้นเพราะสงสัย ทำไมท่านเจ้ากรมการคลังนั่นถึงได้ส่งของขวัญ​มาเยี่ยมไข้ข้าล่ะ สงสัยคงสนินกับท่านพ่อข้ามั้ง ข้าเลยพยักหน้าให้ตงฟานรับกล่องไม้จากท่านพ่อบ้าน 

" ขอบใจ ท่านพ่อบ้าน เจ้าคะ"

"มิได้ ขอรับคุณ​หนู​ ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ" พ่อบ้านเอ่ยพร้อมก้มหัวและเดินออกไป

"ตงฟานไหนส่งมาให้ข้าดูสิว่า ข้างในเป็นอะไร" 

"นี่เจ้าคะคุณหนู" ตงฟานประคองส่งกล่องไม้ให้ข้า

พอข้ารับมาก็เปิดดู ข้างในเป็นโสมชนิดหนึ่ง ขนาดต้นกำลังพอดี ตงฟานเขยิบเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็นข้าจึงยื่นไปให้นางดู 

" คุณ​หนู​ นี่โสมพันปี นี่เจ้าคะ ดีเหลือเกินเจ้าคะ     จะได้นำมาบำรุงร่างกายให้คุณหนูเจ้าค่ะ"

ตงฟานรีบเอ่ยด้วยความดีใจ

"หืม มันดีขนาดนั้นเชียว" ข้าอดที่จะกล่าวไม่ได้ครอบครัวข้ารวยจะตายแค่โสมพันปีต้นเดียวไม่เห็นจะตื่นเต้นเล้ย ตงฟานนี้จริงๆเลย ค้าคิดพลางกล่าวกับนางว่า

" เจ้าเอาไปเก็บ​ใว้ก่อนเถอะข้ายังไม่อยากกินตอนนี้ เเล้วก็ไปหาขนมมาให้ข้ากินที ข้าหิวแล้ว" 

"เจ้าคะ คุณ​หนู​" ตงฟานรับคำและรีบออกไป

" สรุป​ข้าต้องอยู่ที่นี้ใช่ไหม แล้วจะทำอะไรดีนะ ให้อยู่แบบนี้ข้าอกแตกตายแน่ๆ จริงสิท่านพ่อค้าขายหลายอย่าง ข้าต้องขออะไรมาทำสักอย่างแล้วแต่ก่อนอื่นคงต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรงสักก่อน เฮ้อออ เจ้าแม่วงการขายออนไลน์​ต้องมากลายเป็นคุณหนู​ในห้องหอทำใจลำบากจริงๆ" 

ข้าได้แต่พึมพำกับตัวเอง







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

17 ความคิดเห็น