หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 17 : [Mini-Rewrite]Route:Two เจ้าชายเเละนางร้าย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

     ไม่ว่าในการ์ตูน เกมส์ มังงะ เเละอนิเมะ ล้วนมีตัวละครสำคัญที่เป็นเเกนกลางดำเนินเรื่อง ซึ่งเราจะเรียกตัวละครเหล่านั้นว่า ตัวละครหลัก หรือเรียกง่ายๆว่าตัวเอก ไม่ก็ MC (Main Character) 

     

     ในเกมส์จีบสาวก็มีเหมือนกัน ตัวละครเอกชายที่ใช้ความสามารถจากผู้เล่นในการพิชิตสาวเเต่ละรูท ตัวละครเอกในเกมส์จีบสาวนั้นเรียกได้ว่าเป็นตัวละครที่ไม่ว่ายังไงก็จะมีสาวที่จะให้จีบมากกว่า 1 คนเเน่นอน

 

     ซึ่งในกรณีของเกมส์จีบสาวนั้นก็ไม่ต่างกัน ตัวละครเอกหญิงสามารถจีบหนุ่มหล่อ น่ารัก ธรรมดา ได้หมด ซึ่งการันตีได้เลยว่าตัวละครที่มีให้เลือกนั้นจะต้องชอบตัวละครหญิงซึ่งเป็นตัวละครหลักของเกม

 

     จากที่กล่าวมา คุณอาจคิดว่า โห ดีจะตาย มีทางเลือกให้จีบตั้งเยอะ เเต่ความจริงเเล้วมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คุณคิด ถ้าเกิดคุณลองนึกสภาพของตัวละครประกอบอย่างผม ที่โดน MC บอกรัก โดยที่มีศัตรูเป็นตัวละครเอกชายในเเต่ละรูท คุณจะทำยังไง ซึ่งคอมเฟิร์มเลยว่า เกมส์ที่คุณติดมีตัวละครเอกไม่ต่ำกว่า 10 คน เเบบนั้นโคตรอภิมหาซวยเลย

 

"ได้โปรดให้ฉันคบกับคุณได้ไหมคะ"

คำสารภาพของเธอยังก้องไปมาอยู่ในหัวผม ผมยืนเงียบไม่ตอบอะไรเธอ เเล้วในที่สุดผมก็ตอบเธอกลับ

"ขอโทษด้วยนะ เเต่ฉันคบกับเธอไม่ได้หรอก"

"..."

ผมหลายตาเธอ เเละตอบความจริงอันโหดร้ายออกไป เด็กสาวเมื่อได้ยินคำพูดของคนที่เธอได้สารภาพรักไป จึงเงียบสงบไม่อาจพูดอะไรต่อไปได้

 

"ทำไมล่ะคะ..."

"มันมีเหตุผลอยู่น่ะ"

"ทำไมล่ะคะ!"

สักพักเธอก็ตะคอกกลับมาจนผมสะดุ้งตกใจ ที่เป็นครั้งเเรกเลยที่ผมโดนเธอตะคอกกลับ จากนั้นสายน้ำสายยาวที่ไหลออกจากดวงตาสีฟ้าที่เหมือนดั่งสีน้ำทะเลก็ทำให้ผมตกตะลึง

 

"ฉันยังสวยไม่พอเหรอค่ะ! ฉลาดไม่พอเหรอค่ะ! น่ารักไม่พอเหรอค่ะ!"

"เดี๋ยวก่อน มันไม่ใช่อย่างงั้--"

"เเล้วมันคืออะไรล่ะคะ! ฉัน! ฉัน..! มันไม่ได้เรื่องสินะคะ! คุณถึงได้ปฏิเสธ ไม่สิคงไม่เห็นอยู่ในสายตามาตั้งเเต่เเรกเเล้ว!"

เธอตะคอกใส่ผมอย่างไม่หยุุด ผมพยายามที่จะอธิบายบอกเธอเเต่เธอไม่ฟัง มันคืออะไรกัน ทำไมผมถึงรู้สึกจุกที่หน้าอกเหมือนถูกเข็มเเทน เพียงเเค่เห็นเธอตะคอกออกมาด้วยน้ำตา

 

"เเฮะๆ ขอโทษนะค่ะ ที่ฉันคิดไปเอง สรุปเเล้วตัวฉันก็เป็นได้เเค่ยัยบ๊องสินะค่ะ..."

"ไม่ใช่! เธอเข้าใจผิดเเล้ว ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้น!"

"คงน่าสมเพชใช่ไหมคะ ที่ยัยบ๊องรักเเรกอย่างฉัน ถึงได้ทำตัวโง่ๆ เเบบนี้"

"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!"

"ยังไงยัยบ๊องก็ยังไม่มีวันเปลี่ยนเเปลงสินะคะ..."

"ฟังกันบ้างสิวะ!"

เธอไม่ฟังผมพูดเเม้เเต่น้อย เธอมีเเต่คอยจะกดผมลงไปเรื่อยๆ ผมเมื่อทนไม่ไหวจึงปรึ้ดเเตกขึ้นมา ด้วยความหงุดหงิดผมจึงใช้มือขวาผ่ากลางหัวเธออย่างเเรง

 

"โอ้ย! เจ็บนะคะ!"

"ถ้าอย่างงั้นก็ฟังฉันบ้างสิ ยัยบ๊อง!"

"ค่ะ..."

ผมจับเเก้มเธอไม่ให้เลือนไปไหน ผมต้องการให้เธอมองมาเเละตั้งใจฟังเท่านั้น ไม่งั้นอย่าฃเรื่องจะไปไกลกว่านี้

 

"จำไว้นะ ตัวฉันไม่ได้เกลียดหรือสมเพชเธอเท่านั้น ออกจะชอบซะด้วยซ้ำ"

"คุณคงชอบที่หน้าตาฉันละสิคะ ขอโทษด้วยนะคะที่มีดีเเค่หน้าตา"

"เออ บอกเเล้วไงว่าฉันชอบคนสวย เเต่สเปคฉันไม่ใช่สวยนอกมืดในจำไว้ด้วย ถ้าให้เลือกระหว่างสวยเเบบนั้นกับบ๊องเเบบเธอ ฉันยอมอยู่กับยัยบ๊องมากกว่า"

"เลือกฉัน?"

"เเล้วเเต่จะคิดเลย"

เธอสงบลงเมื่อรู้ว่าผมไม่เกลียด เเต่ว่านะทำไมเธอกลับหน้าแดงเเถมร้อนอีกต่างหาก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

"เอาเป็นว่าที่ฉันไม่เลือกเธอ เพราะฉันตั้งกฎเเอนตี้เกมส์จีบหนุ่มมา 3 ข้อ โดยข้อที่สามคือฉันห้ามหลงรักนางเอกเด็ดขาด"

"นางเอก อย่าบอกนะว่า ค..คือตัวฉัน"

เธอชี้นิ้วหาตัวเองอย่างอายๆ สมเเล้วที่เธอสอบได้คะเเนนเท่าผม ทำให้ผมอธิบายง่ายขึ้นเยอะเลย

 

"ใช่ เธอคือนางเอก เเละจะเป็นตัวละครที่ฉันจะไม่มีวันหลงรักเเน่นอน"

"ฉันคือนางเอก~"

"เพราะฉะนั้นขอโทษด้วยละกัน ฉันคงคบกับเธอไม่ได้หรอก"

"ฉันเป็นนางเอกของเขา~"

"เฮ้ ได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหม"

"ตั้งใจฟังค่ะ~"

เธอยิ้มอย่างร่าเริง เเละหน้าเเดงเหมือมะเขือเทศ เธอเอานิ้วชี้สองนิ้วกดกันไปมาอย่างมีความสุข ผมไม่ได้คิดอะไรกับท่าทีของเธอ เพียงเเต่เธอดูเหมือนว่าจะไม่ฟังอะไรเลย

 

"เห้อ เเล้วเข้าใจไหมล่ะ"

"ก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมดหรอกนะค่ะ เเต่ถ้าจะให้สรุปคือคุณไม่ได้เกียจฉันเเต่หลงรักไม่ได้เพราะเป็นนางเอกสินะคะ"

"หัวไวจริงๆ นะเธอ"

"ถ้าชมเเบบอื่น ฉันจะดีใจมากกว่านี้นะค่ะ"

"เรื่องมากจริงนะเธอ ก็บอกเเล้วไงว่าฉันจะไม่ตกหลุมรักเธ--!!"

ในขณะที่ผมพูดอยู่ เธอใช้โอกาสเมื่อผมเผลอนำมือสีขาวเรียวสวยงามจับลงบนเเก้มของผม 

 

"ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณจะไม่ตกหลุมรักฉัน เเต่ว่า..."

เธอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์จาดนั้นจึงดึงหน้าผมเข้าซุกหน้าของอกเธอ เเละกระซิบข้างหูขวาผมเบาๆ

 

(นุ่ม)

"กฎที่ตั้งไหว เจ้าของสามารถเปลี่ยนเเปลงได้ตลอดเวลานะคะ"

เมื่อผมได้สัมผัสถึงลมอุ่นๆ ที่คำพูดอันเเสนเจ้าเล่ห์ออกมา ผมจึงรีบเลิกจับหน้าเธอเเละผลักเธออกจากผมทันที

 

"ยัยบ้า ทำอะไรของเธอ!"

"เเค่กระซิบเท่านั้นเองนะคะ!"

ผมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เเละเอนตัวจับชายกระโปรง ขอโทษเหมือนดั่งขุนนางในอดีต เเต่มันไม่ได้ทำให้ผมหายโกรธเลยสักนิด เเถมยังทำผมโกรธจนหน้าร้อนเเล้วด้วย 

 

"คราวหน้าทำอีก ฉันจะจับเธอถ่วงน้ำเเน่ ฉันรู้นะว่าเธอจงใจเมื่อกี้"

"อะไรกันคะ คุณล็อคหน้าฉันอยูุุุ่ฉันก็ขยับตัวไปหาไม่ได้สิคะ มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ ค่ะ"

"ชิ ขอโทษได้เนียนจริงๆ นะ ยัยบ๊อง"

"ไม่ใช่คำชมที่ดีเลยนะคะ"

"ไม่ได้ชมโว้ย!"

สุดท้ายเเล้วเธอก็กลับมาเป็นคนเดิม ยัยบ๊องที่คอยปั่นประสาทผมอย่างสนุกสนาน ความจริงผมควรจะเกลียดผม เเละขจัดเธอให้พ้นจากทางผม ว่าแต่ทำไม ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันจำเป็นซะอย่างงั้น ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ตัวผม

-----

**กลับมาเขียนต่อเเล้ว เเต่จะลงสลับกลับก็อตจิเเทน เพราะเเอบอู้มานานเเล้ว**

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #140 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:39

    น่ารักกกกกกกก
    #140
    0
  2. #39 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 09:08
    อั้ย น่ารักที่สุด>\\\<
    #39
    0
  3. #23 Galileoe (@Galileoe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 13:41
    ทำไมรุกหนักจังวะเนี่ย
    ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #23
    0
  4. #22 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 10:35

    ขอบคุณครับ
    #22
    0
  5. #21 VioMayLin (@mayviolincatcat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 09:06

    รอค่ะ สนุกๆ
    #21
    0