หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 30 : Route:Three การทดสอบสมรรถภาพ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

ณ โซนทดสอบความคล่องตัว

 

"สำหรับการทดสอบนี้จะวัดคะเเนนการหลบหลีกเพื่อวัดความคล่องตัวของเเต่ละบุคคลโดยอุปสรรคที่ทางเราเตรียมไว้ให้"

ผม เเละคนอื่นๆ ตามชารอตมายังโวนต่อไปที่เป็นสนามทดสอบเช่นเคย สิ่งที่น่าสนใจในครั้งนี้ก็คือ สนามนี้ไม่กว้างขว้างนัก เเต่เป็นสนามรูปวงกลมที่มีพื้นที่เพียงเล็กน้อย เส้นผ่าศูนย์กลางน่าจะประมาณ  10 เมตร คล้ายคอกเลี้ยงวัว เเต่ติดตรงที่ว่าดันมีปืนใหญ่มากมายล้อมสนามเป็นคนเฝ้าดูเเทน

 

"ตัวอุปสรรคก็คือ ลูกบอลสีฟ้าพวกนี้"

เธอรับลูกบอลสีฟ้ามาจากผู้ช่วยคนเดิม เเล้วชูบอลสีฟ้าด้วยมือขึ้นเหนือหัวให้พวกเรามอง มันเป็นลูกบอลที่ไม่ได้ดูมีมวลมากเท่ากับลูกบอลเหล็กในการทดสอบเเรก

 

"ภายในสนามจะมีปืนใหญ่ที่ยิงลูกบอลพวกนี้ออกมา ในลูกบอลเเต่ละลูกจะมีตัวส่งสัญญาณบอกเมื่อนระเเทกกับเป้าหมายที่ติดเครื่องระบุไว้ด้วยเวทย์มนต์รับรู้ ซึ่งก็คืออุปกรณ์จับเป้าหมายหรือก็คือเข็มขัดชิ้นนี้ที่ลงเวทย์เวทย์มนต์ตอบสนองไว้"

เธอรับเข็มขัดสีทองจากผู้ช่วย(คนเดิม) เเละติดบนที่เสื้อนอกบริเวณเเถวหน้าอกของเธอ จากนั้นจึงนำลูกบอลสีฟ้าเเตะที่ตัวเธอ

 

ปึ้ด

"เห็นไหม ทันทีที่ลูกบอลเเตะตัวเราเสียงก็จะดังขึ้น จากนั้นบนหน้าจอก็จะเเสดงผลขึ้น"

เมื่อผมหันไปมองตรงหน้าจอก็เห็นข้อความปรากฏบนหน้าจอขนาดใหญ่ที่ตั้งสูงอยู่เหนือพื้นดิน

 

ร็อคเบิร์ก ชารอต  จำนวนลูกที่ใช้ยิง 1 ลูก หลบได้ 0 ลูก จบการทดสอบ ระดับทั่ได้ F คะเเนนที่ได้ 0 คะเเนน

 

"ประมาณนี้ เเต่อาจจะยังไม่เห็นภาพชัดเท่าไหร่ เรโน ไปเป็นตัวอย่างให้ที"

"เข้าใจเเล้วครับหัวหน้า"

ผมพึ่งได้รรู้ชื่อชายที่เป็นผู้ช่วยเธอจากปากของเธอ เขาชื่อเรโนสินะ เป็นชื่อที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษเลย

 

"พร้อมเเล้วครับ หัวหน้า"

"ตกลง ฝ่ายเทคนิคเริ่มยิงปืนใหญ่ได้"

"รับทราบ!"

เมื่อเรโนผู้ช่วยของเธอเกินเข้าประตูอีกฟากเข้าไปอยู่ตรงกลางสนาม ฝ่ายเทคนิคก็เริ่มลงมือสั่งใช้งานอุปกรณ์โดยให้เเต่ละคนไปประจำหลังปืนใหญ่เเต่ละจุด เเละใส่เวทย์มนต์ลงไปจนลูกเเก้วกลางปืนใหญ่ส่องเเสงขึ้นพร้อมใช้งาน

 

"ยิงได้!"

"ยิง!"

เมื่อสิ้นสุดคำพูด ลูกบอลก็พุ่งออกมาจากปืนใหญ่อย่างไม่มีทิศเเน่ชัด ลูกบอลเเต่ละลูกพุ่งเร็วมาก ยากที่จะหลบได้ง่ายๆ

 

"เร็วชะมัด"

เรโนพยายามโยกตัวหลบไปมา จากทางขวา หน้า ซ้าย หลัง ลูกบอลพุ่งมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนว่าจะมาเเบบไหน คงเป็นเพราะพวกคนที่ใส่พลังเวทย์ลงไปเป็นคนยิงใส่ จึงไม่รู้ว่าพวกเขาจะยิงเเบบไหนใส่เรา

 

"อั๊ก!"

ผ่านเป็นเพียงเเค่ 1 นาที เรโนก็โดนลูกบอลจากฝั่งขวายิงอัดใส่เต็มเเก้มขวาของเขา จากนั้นเขาจึงล้มลงไปทั้งอย่างนั้น สักพักคะเเนนก็เเสดงภาพหน้าจอขนาดใหญ่ให้พวกเราได้เห็น

 

โรมากี้ เรโน จำนวนลูกที่ใช้ยิง 29 ลูก หลบได้ 28 ลูก จบการทดสอบ ระดับที่ได้ Fคะเเนนที่ได้ 0 คะเเนน

 

จากนั้นเรโนก็ลุกขึ้นมาได้ เเละเดินกลับมาหาพวกเราอีกครั้ง

 

"ปีหน้าเปลี่ยนคนบ้างก็ดีนะครับ หัวหน้า หน้าผมหมดหล่อทุกปีเลย"

"จะคิดดูละกัน"

"หวังว่าจะได้คนใหม่นะครับ"

เรโนทำหน้าเศร้าเล็กน้อย เเสดงว่าเขาต้องมีประสบการณ์โดนยิงอัดหลายปีเเน่ น่าสงสารเขาจริงๆ หวังว่าปีหน้าเขาจะหาคนรับเคราะห์คนใหม่ได้นะ

 

"อะเเห่ม ก็ประมาณนี้ ส่วนเกณฑ์คะเเนนก็อยู่บนกระดานเมื่อทุกครั้ง"

 

ตัวชี้วัดคะเเนน

 

หลบได้ไม่ต่ำกว่า 70 ลูก               A        10 คะเเนน

หลบได้ไม่ต่ำกว่า 60  ลูก              B        8 คะเเนน

หลบได้ไม่ต่ำกว่า 50 ลูก               C        6 คะเเนน

หลบได้ไม่ต่ำกว่า 40 ลูก               D        4 คะเเนน

หลบได้ไม่ต่ำกว่า 30 ลูก               E        2 คะเเนน

หลบได้น้อยกว่า 20 ลูก                F        0 คะเเนน

ส่วนคะเเนนก็โหดเหมือนเดิมเช่นเคย 80 ลูกเลยเหรอ ถ้าคิดจากความเร็วของลูกบอลเมื่อกี้เเล้ว จัดว่าหินไม่เเพ้สองการทดสอบที่ผ่านมาเลย เเต่ว่านะสำหรับผมก็เฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมาก มองดูเผินเผินออกจะคล้ายเกมส์ดอดจ์บอลด้วยซ้ำ

 

(น่าสนุกเเฮะ)

อันนี้น่าจะเป็นการทดสอบที่น่าสนุกที่สุดเท่าที่ผมดู มันคล้ายเกมส์มาก ซึ่งผมก็ชอบเล่นเกมส์เช่นกัน เอาเป็นว่าผมขอเสนอตัวคนเเรกเลยดีกว่า

 

"ฉันขอคนเเรก คงไม่มีปัญหาสินะ คุณชารอต"

ผมยกมือออกไป เเละเดินผ่านฝูงคนในเเถว ออกมาไปยืนตรงหน้าชารอต

 

"เอลเดล นอล! เธองั้นเหรอ!?"

ชารอตทำสีหน้าเหมือนเห็นผมเป็นผีซะงั้น ถึงคนน่าตาจะน่าเกลียดเเค่ไหนก็เถอะ เเต่ก็ไม่ถึงขนาดรับไม่ได้ขนาดนั้นนะ

 

"ทำยังกะเห็นผีเลย"

"ขอโทษที พอเห็นการทดสอบครั้งนั้นเเล้ว..."

เธอหลบตาผมมองไปที่เท้าตัวเองเเทน คงเป็นเรื่องพลังกายที่เกินจริงของผมสินะ 

 

"ช่างมันเถอะ ฉันไม่ถือสาเเล้ว เอาเป็นว่าขอเข้าไปล่ะนะ"

"อืม"

ผมโบกมือปฏิเสธเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เเละกระโดดข้ามรั้วไป เพราะขี้เกียจเดินอ้อมเข้าประตูฟากนู้น

 

"อยู่ตรงกลางเเล้ว เริ่มกลางทดสอบได้เลย"

ผมยืดเส้นยืดสายพอประมาณ ต่อจากนั้นจึงให้สัญญาณเสียงพวกเขา

 

"อ-อืม เริ่มการยิงได้--"

"ดูนั้นสิ ห้อง A เริ่มทดสอบกันเเล้ว"

ยังไม่ทันเริ่มการเล่นดอดจ์บอลก็มีตัวมาขัดขวางผมเสียก่อน เสียงที่ได้ยินมาจากนักเรียนกลุ่มหนึ่ง เเละไม่ใช่ว่ามีเพียงกลุ่มเดียวยังมีอีกสองกลุ่มใหญ่ตามมาติดกันด้วย

 

"นั้นมันนักเรียนห้อง B C เเละ D นี้นา"

(ห้องอื่นเหรอ)

ผมหันไปสนใจกลุ่มนักเรียนที่พึ่งโผล่มา ทุกกลุ่มมีอาจารย์ประจำชั้นอยู่ข้างหน้าหมด น่าเเปลกใจเหมือนกันที่พวกเขาทดสอบสองด่านเเรก เเละตามเรามาทันเร็วขนาดนี้

 

"ดูสิ นั้นใช่ท่านมังกรที่เขาลือรึเปล่า"

มีนักเรียนชายผมดำคนหนึ่งน่าจะมาจากห้อง D ถ้าดูตามอาจารย์ประจำขั้นที่อยู่ข้างๆ เขาชี้มายังผมที่อยู่กลางสนาม

 

"มังกร? ฉันเนี้ยนะ?"

ผมตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงส่งเสียงสูงถามเขากลับไป โดยเอานิ้วชี้ขวาชี้ตัวเอง

 

"ขออนุญาติครับ"

มีหนุ่มหล่อผมดำใส่เเว่นคนหนึ่งเดินฝ่าท่ามกลางฝูงชนห้อง A มายืนอยู่ตรงขอบสนามตรงหน้าผม ดูจากลักษณะฝ่ายนอกเเล้วน่าจะเป็นคนที่สุภาพน่าดู ผมเห็นว่าเขาคงอยากคุยจึงเดินเข้าไปใกล้เขาเพื่อฟังเขาพูด

 

"คุณใช่ท่านมังกรตามที่ข่าวลือใช่รึเปล่าขอครับ"

เขาดึงเเว่นตัวเองทำตามมาดเข้ม ถามผมด้วยเสียงที่จริงจัง เเต่ฟังดูเเล้วไม่มีพิษภัย ผมจึงตอบเขาไปตรงๆ

 

"ถ้าเรื่องท่านมังกรฉันตอบไม่ได้หรอกว่าฉันเป็น เเต่ช่วยอธิบายข่าวลือหน่อยได้ไหม"

ผมยังไม่ฟันธงกับคำตอบ เพราะตั้งเเต่มาเรียนที่นี้ก็พึ่งเคยได้ยินเรื่องท่านมังกรเหมือนกัน ที่สำคัญเขามีข่าวดังอะไรในโรงเรียนกันเเน่

 

"งั้นเหรอขอครับ เอาเป็นว่าทางผมได้ยินข่าวจากคนของห้อง A คนหนึ่งมาว่ามีนักเรียนสามัญชนคนหนึ่ง เปิดตัวตัวเอง เเละเรียกตัวเองว่ามังพร้อมกับทำวีรประวัติเเสนโฉดขึ้นมา โค่นทุกสถิติที่เคยมีมาในการทดสอบ  ย่ำยีศักดิ์ศรีชนชั้นสูง ดูหมิ่นบั่นทอนเชื้อพระวงศ์ หยาบคายเหมือนสัตว์ป่า เเละผลงานอื่นๆ อีกมากมาย โดยเขาเรียกตัวเองว่ามังกรขอครับ"

(นั้นมันเรานี้หว่า)

ผมหัวเราะเเห้งๆ ในใจ ไม่นึกว่าตัวเองจะสร้างข่าวลือสุกเลวระทมขึ้นมาได้ ตอนเเรกผมก็เเค่อยากเปิดตัวให้หลงตัวเองเช่นพวกขุนนาง มันหมั่นหน้าเฉยๆ เเต่ดันกลายเป็นว่าตัวเองกลับสร้างชื่อเสียงในทางเเย่ซะงั้น อีกอย่างเเค่อยากบอกว่าตัวเองเก่งเหมือนมังกรที่สู้กับไก่กากๆ ดันเป็นตัวได้ฉายาสุดเท่เฉย

 

"จ-จากที่นายเล่ามา ใช่เเล้ว ฉันนี้เเหละมังกรมีปัญหาอะไรไหม พวกนายจะงัดกับฉันเรอะ"

ผมเก็กเข้มทำตัวดูน่าเกรงขาม ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นศัตรูหรือมิตรเหมือนกัน เเต่ต้องปลอดภัยไว้ก่อน เอาเป็นว่าต้องสร้างความกลัวให้พวกเขาก่อน

 

"ส-ส-สุดยอดเหลือเกิน..."

"เอ๊ะ ไม่ใช่ว่าต้องกลัวฉันเหรอ"

เขาหลั่งน้ำตาไหลจนผมตกใจ จากนั้นจึงคุกเข่าลงไปโน้มตัวเคารพผม นี้ผมไปทำอะไรให้เขาร้องไห้หว่า

 

"ผิดมหันต์เเล้วครับ พวกผมมาที่นี้เพื่อสรรเสริญความยิ่งใหญ่ของท่านมังกรครับ"

"สรรเสริญฉัน?"

สักพักนักเรียนมากมายก็เดินออกมาจากห้องของตัวเอง พวกเขาเดินมาอยู่ด้านหลังชายเเว่นคนนี้ จากนั้นก็มีผู้หญิงหน้าตาสละสลวยผมสีม่วง ตาสีเขียว เเละผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาผมสีทอง ตาสีเเดง มาอยู่เรียงกันด้านข้างกับหนุ่มเเว่นหน้าหล่อคนนี้

 

"พวกนายคือ...ใคร"

ผมถามพวกเขากลับด้วยความสงสัย ตอนนี้สมองผมเริ่มเเปรปวนเหมือนพายุ นี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี้ย

 

"พวกเราคือกลุ่มคนที่ศรัทธาในความเเข็งเเกร่งของท่านครับ กระผมชื่อ ลุค ฟาน เป็นหัวหน้าห้องของห้อง เเละเป็นตัวเเทนของกลุ่มขอครับ ฐานะปัจจุบันคือลูกของพ่อค้าชั้นกลางครับ"

"ส่วนดิฉันชื่อ อาร์ดี้ เมลโลดี้ เป็นหัวหน้าห้องของ C ค่ะ ฐานะปัจจุบันคือ ลูกสาวของนักดนตรีชื่อดังค่ะ"

"ส่วนผมชื่อ มาวิน รอย ครับ เป็นหัวหน้าห้องของห้อง D ส่วนฐานะปัจจุบันเป็นลูกชายคนสุดท้องของตระกูลขุนนางระดับล่างมาวินครับ"

ตัวเเทนทั้งสามเดินมาข้างหน้าคุกเข่าเคารพผม ไม่สิเหมือนกับยอมศิโรราบต่อหน้าผมที่เป็นดั่งผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา

 

"พวกนายเงยหน้า เเละลุกขึ้นเถอะ! อีกอย่างทำไมต้องมาเคารพ เเละให้เกียรติกับคนเถื่อนๆ เเบบฉันด้วยล่ะ"

ผมพูดโน้มน้าวให้พวกเขาลุกขึ้น ความจริงมันต้องมีคนเกลียดผมไม่ใช่เหรอ ไหนทำไมพวกเขากลับมาศิโรราบเเต่ผมเเทนซะได้

 

"ช่างเป็นถ้อยคำที่เมตตามากค่ะ"

หลังจากที่ผู้หญิงผมม่วงที่มีนหน้าตาสละสลวยพูดขึ้น ทั้งสาม เเละคนในกลุ่มที่อยู่ข้างหลังก็ลุกขึ้นพร้อมกัน

 

"พวกเราทำตามความประสงค์ของตัวเองขอรับ เหมือนพวกเราได้ยินถึงความยิ่งใหญ่ของท่านมังกร มันก็ทำให้จิตใจพวกเราสั่นสะท้านขอรับ"

"คนที่มีความเหลือล้นทั้งพลังอย่างท่านได้กลายเป็นประกายเเสงเเห่งใหม่ให้กับพวกเราครับ ท่านได้ทำลายเขตกั้นระหว่างขุนนางกับสามัญชนลงครับ"

"เหลือสิ่งใดท่านยังไม่ลดศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ย่อท้อต่อความเป็นคนที่มีความยุติธรรม เเละความเท่าเทียมทุกเสมอสภาพชั้น สามารถทำให้สามัญชนอย่างพวกเราถูกยอมรับอีกครั้งในฐานะผู้มีความสามารถ"

คำโคตรอ๓ิมหาสรรเสริญกำลังยกย่อผมอย่างต่อเนื่อง ผมที่ได้ยินก็ปรับตัวไม่ถูก ตั้งเเต่อยู่ที่นี้มาก็พึ่งได้เห็นคนยอมรับในตัวผมมากมายเช่นนี้เหมือนกัน ถึงเเม้ที่ผมทำไปจะเป็นการเเก้เเค้นที่ไม่สนเรื่องฐานะหรืออำนาจก็เถอะ

 

"ได้โปรดให้พวกเรารับใช้ท่านด้วยเถอ ขอรับ/ครับ/ค่ะ "

พวกเขาทั้งสอง เเละคนที่เหลือประสานเสียงพร้อมกันเป็นเสียงเดียวกัน ผมได้รับรู้ถึงความปรารภนาของพวกเขา

 

"พวกเธอหยุดทำอะไรไร้สาระได้เเล้ว"

มีอาจารย์ประจำขั้นคนหนึ่งเข้ามาเเทรกการสนทนา เหมือนผมมองไปรอบๆ ก็เห็นอาจารย์กำลังคุยกับขุนนางจากห้องผมอยู่ สงสัยคงไม่อยากให้คนพวกนี้เข้าร่วมกับผมสินะ

 

"อาจารย์! อาจารย์มาเเล้ว"

พวกเขาต่างเเตกตื่นเมื่อเห็นอาจารย์ได้เข้ามาห้าม เนื่องจากอาจารย์ของโรงเรียนนี้ไม่ใช่เเค่ระดับคนธรรมดา ส่วนใหญ่ก็เป็นขุนนางกัน เเถมยังเคารพกฎชนชั้นอีกมีหวังว่าพวกเขาต้องโดนลงโทษเเน่ 

 

     นักเรียนที่พยายามเคารพผมกำลังทำสีหน้าหวาดหลัวไร้ที่พึ่ง ทั้งสามของตัวเเทนห้องทำหน้าเครียดเหมือนไม่สามารถรับมือกับเหตุการณ์นี้ได้ สักพักเสียงพูดเเห่งความหวังก็ปรากฏขึ้น

 

"เอาสิ"

ผมยิ้มตอบพวกเขากลับไป เมื่อพวกเขาได้เห็นก็ทำสีหน้ามีหวังขึ้นมา

 

"อาจารย์ครับ อย่าไปทำให้พวกเขากลัวเลยครับ"

"เธอเป็นเเค่นักเรียนมีสิทธฺิอะไรมาสั่งอาจารย์ เป็นเเค่สามัญชนเเท้ๆ!"

"ก็ไม่ได้มีกฎนิครับ ว่านักเรียนสั่งอาจารย์ไม่ได้"

"เป็นนักเรียนอะไรไร้มารยาทต่ออาจารย์สิ้นดี! เธอไร้คุณสมบัติของนักเรียนที่ดีอย่างยิ่ง!"

อาจารย์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเหมือนได้ยินคำพูดกวนของผม ถึงเเม้ว่าเขาจะอ้างเหตุผลมาสู้ผล เเต่มันก็ไร้น้ำทันทีเมื่อผมพูดตรงจุด

 

"พวกนายน่ะ ก่อนที่จะยอมรับฉันเป็นท่านมังกรก็ต้องรู้จักฉันก่อนใช่มั้ยล่ะ"

ผมเดินยิ้มกว้างให้พวกเขา ก่อนที่ตัวเองจะไปอยู่กลางสนามสอบ

 

"พวกนายถอยห่างไปซะ"

"ขอรับ พวกเราออกจากสนามตามคำสั่งของท่านมังกรได้"

"ครับ/ค่ะ"

"เดี๋ยวพวกเธอจะไปไหน!"

พวกเขายิ้มตอบผม บรรยากาศเริ่มดีขึ้นจากเมื่อกี้ พวกเขาคงกลับมาเเจ่มใสอีกครั้งเเล้ว

 

"คุณครูครับ"

"อะไร!"

"ก่อนจะตัดสินผมหรืออะไร ลองมาดูความสามารถที่เเท้จริงของคนที่ถูกเรียกว่าท่านมังกรดีกว่านะครับ"

"พูดอะไรของเธอ เธอก็เเค่สามัญช--"

"เริ่มยิงได้!"

สิ้นสุดการตะโกนของผม ปืนใหญ่ที่บรรจุลูกบอลนับร้อยล้อมรอบสนามก็ระดมยิงใส่ผมอย่างต่อเนื่อง

 

     ลูกบอลพุ่งมาด้วยความเร็วสูง เเต่ผมก็หลบมันได้อย่างง่ายดาย ผมเอนตัวหลบตัวโดยเท้าไม่ขยับเเม้เเต่น้อย คอยนับจำนวนลูกที่พุ่งโจมตีใส่ระหว่างหลบ

(20...)

เมื่อ20ลูกผ่านไปการโจมตีเริ่มมีทิศทางที่ไม่เเน่นอนขึ้น คราวนี้ไม่มาทิศละลูกเเต่ยิงมาพร้อมกันสองลูกภายในครั้งเดียว เเต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมผมสามารถเอียงตัวหลบลูกทั้งสองได้สบายๆ เหมือนกับการลอดช่องกำเเพงที่อยู่ระหว่างผนังเเต่บางครั้งจะต้องก้มหลบบ้าง

 

(40 เเล้ว)

นับตั้งเเต่ 40 ลูกขึ้นไปเริ่มมาพร้อมกันทีละหลายลูกมากขึ้น ผมจำเป็นต้องเอี้ยวตัวหลบเเทนการเอนตัวหลบ ต้องหลบหลายรอบเพื่อหลบการที่มันมาทุกทิศพร้อมกัน

 

(60 เเล้วอีกเหลืออีก 40 เท่านั้น)

ถึงเเม้ว่ามันจะยากขึ้น เเต่ผมก็ยังหลบได้เหมือนเดิม เเต่การโจมตีหลังจากต่อไปนี้นั้นคาดเดาทิศทางไม่ได้เพราะปรกติมันจะเล็งประมาณส่วนบน เเต่ตอนนี้ลูกบอลนั้นเริ่มพุ่งมาส่วนล่างบางส่วนเเล้ว

 

     ผมต้องขยับขยับขา โยกตัว เอี้ยวตัวหลบลูกบอลที่พุ่งเข้ามา พยายามห่อเเขนให้เเนบชิดกับตัวเพื่อลดพื้นที่โดน เเละเมื่อผ่าน 70 ไป นรกของจริงก็เข้ามา

 

(75 ! ชิ เร็วมาก)

ลูกบอลพุ่งเข้ามาเร็วกว่าเดิม ทิศทางเริ่มสะเปะสะปะ เเต่ยังคงความเเม่นยำไว้ สมเป็นผู้คุมสอบจริงๆ กะเอาผู้เข้าสอบตกรอบนี้ทันที มันก็จริงที่ความยากระดับนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบต่อไปได้ เเต่มันคงไม่ใช่สำหรับผมที่กำลังเครื่องร้อนอยู่ในตอนนี้

 

(80 ! ไม่สนเเล้ว เอาไงเป็นกันโว้ย!)

ผมยิ้มออกมาเพราะความท้าทายเเละความสนุกที่ไม่เคยเจอ ผมกระโดดกลิ้งหลบลูกบอลที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ถึงเเม้จะมองไม่เห็นลูกที่มาจากด้านหลังเเต่เซ้นต์ของผมสัมผัสได้ว่าลูกบอลมันจะมาทางไหน

     

     ผมเอนตัว เอี้ยวตัว ก้ม หมอบ กลิ้ง กระโดด ตีลังกา ทำทุกอย่างทำทีตามที่ร่างกาย เเละสัญชาตญาณตอบสนอง ผมสามารถหลบลูกบอลทุกลูกได้อย่างไม่มีปัญหา เเละไร้ซึ่งเเม้เเต่รอยเฉียด การหลบของผมนั้นพริวไหวเหมือนกับสายลมที่พริวไหว

(ก๊อกสุดท้ายมาเเล้วสินะ)

เมื่อใกล้ครบร้อยลูด ลูกบอลทั้งหมดก็ถูกปล่อยออกจากปลายกระบอกปืนทั่วทิศทาง เเต่ละลูกอยู่สูงต่ำไม่เท่ากัน ทุกลูกอยู่คนละตำเเหน่งหมด พวกมันถูกสร้างมาให้เป็นด่านสุดท้ายที่ไร้ซึ่งทางหลบหลีก มันคือดงกระสุนของปืนในสงครามที่ชี้ชะตาของคนในสงครามที่เเสดงถึงความพ่ายเเพ้

 

"เข้ามาเลย!!!!"

ผมตะโกนออกสุดเสียงจากหลังจึงใช้เเรงจากเท้าทั้งสอง กระโดดตรงพุ่งทะยานจนสูงกว่ากงกระสุนลูกบอล เเละพลิกตัวตีลังกาลงพื้นอย่างสวยงาม นี้เป็นการหลบที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งก็คือการหลบในทิศทางที่ไม่มีการโจมตี

 

[เอลเดล นอล จำนวนลูกที่ใช้ 100 ลูก หลบได้ 100 ลูก!! จบการทดสอบ ระดับบอกไม่ได้ คะเเนนที่ได้ 10 คะเเนน]

เสียงในสนามเงียบลง ชายผู้ถูกเรียกว่าท่านมังกรอย่างผม ได้ทำประวัติสุดโฉดเพิ่มขึ้นมาอีกเเล้ว เหมือนเห็นสีหน้าทุกคนก็ยังเหมือนเดิม เพียงเเต่รอบนี้อาจารยืประจำชั้นเเละนักเรียนห้องอื่น กลับเป็นตัวเพิ่มสีสันกับหน้าที่เขียนคำว่า ไม่น่าเชื่อ เเละ เป็นไปไม่ได้ลงเเทน

 

"ก็นะ ถ้ามังกรอย่างฉันไม่โชว์ พลังให้ไอ้พวกไก่ดูก็คงไม่ใช่มังกรสิ"

ผมยิ้มเยาะเย้ยพวกที่เหลือเช่นเคย มันคือนิสัยของผม เเละความชอบของผม นี้เเหละคือความสามารถของตัวประกอบที่ทุกคนดูถูก ไอ้ฐานะหรือสายเลือดอะไรไม่มีผลเหมือนอยู่ต่อหน้าผม

 

"โอ้ ท่านมังกรจงเจริญ!!!"

เหล่าผู้ติดตามใหม่ของผมส่งเสียงเชียร์ให้กับความยิ่งใหญ่ของผม ถึงเเม้ว่ามันจะดูน่ารำคาญไปหน่อย เเต่การที่ผมได้มีพรรคพวกจำนวนมากในฐานะตัวประกอบในโลกนี้ก็ดีเหมือนกัน 

 

"นี้สินะ ประสบการณ์ใหม่ในต่างโลก"

จากที่ตัวละครเอกชอบพูด ต่างโลกมักจะมีอะไรที่ทำให้พวกเขาสนใจมากกว่าโลกเดิม ที่นี้ก็เช่นกันการที่ตัวประกอบอย่างผมจะถูกยกย่องในฐานะตัวเด่นอย่างเต็มตัว มันก็มันให้ผมเริ่มสนใจขึ้นมาเเบบไม่รู้ตัว การที่ได้เป็นผู้นำในฐานะตัวประกอบอย่างผมมันจะทำให้ผมสนุกได้มากเเค่ไหนกันนะ อยากรู้จริง

-----

**ยอมจริงๆ โนวมอล เเกนี้มันหล่อ เเละเกรียนได้ใจเลย (ตอนนี้อย่างหล่อยอมใจ)**

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #239 Hummai (@15975347) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:18
    มายก๊อด!!!! พวกนายโดนอะไรเข้าสิง!! ไม่นะ....ต่อไปนี้พระเอกเราจะมีลัทธิของตัวเองเเล้วงั้นรึ!
    #239
    1
    • #239-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 30)
      21 มีนาคม 2562 / 05:48
      มังกรผงาด
      #239-1
  2. #75 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:37

    ลัทธิมังกรกำเนิดแล้ว 555+ เหวอไปเลยอาจารย์โชว์เทพให้พวกเกรียนหน้าแหก รอตอนต่อไปค่ะ

    #75
    1
    • #75-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 30)
      7 มกราคม 2562 / 10:56
      ลัทธิมังกรกำเนิดเเว้ว
      #75-1
  3. #74 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:17
    อย่างเทพ!!!
    #74
    1
    • #74-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 30)
      7 มกราคม 2562 / 06:37
      เก่งเกิ๊นนนนน
      #74-1
  4. #73 OgarOneEye (@prototypezaza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:41

    นะ นานี้โคเร้!!! มีกลุ่มคนถูกล้างสมอง!!!!!(ใช่เร้อะ) นี้มัน สูดค่ากระป๋องกาวไปเท่าไหร่กัน!!!! (ไม่เอา Over 9000)
    #73
    1
    • #73-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 30)
      7 มกราคม 2562 / 06:37
      อ่า ฟินนนนน
      #73-1
  5. #72 VioMayLin (@mayviolincatcat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:49

    กรี๊ดค่ะ55555
    #72
    3
    • #72-2 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 30)
      6 มกราคม 2562 / 23:31
      มีลางสังหรณ์​ว่าในอนาคตมันจะมึลัทธิหนึ่งเกิดขึ้น​ โดยมีไอ่พระเอกเป็นผู้นำลัทธิ...
      #72-2
    • #72-3 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 30)
      6 มกราคม 2562 / 23:47
      อืม......
      #72-3