หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 39 : Route:Four: ชะตากรรมลิขิต (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

"'งั้นผมขอตัวไปเข้าเเถวก่อนนะครับ"

"ตามสบายเลย เเล้วก็คะเเนนของเธอคือได้เต็มนะ ยินดีด้วย"

"ขอบคุณครับ"

ผมลุกออกจากที่ เเละเดินจากเธอเข้าไปในเเถว เมื่อผมพ้นสายตาเธอเเล้ว รอยยิ้มอันเเสนชั่วร้ายที่ควบคุมไม่ได้ก็เผยขึ้นมา

 

(ทุกอย่างเป็นไปตามเเผน)

ผมเเอบหัวเราะ คิกคิก ภายในเเถวไม่ให้เธอได้ยิน ถ้าถามว่าเพราะอะไรน่ะเหรอ ผมจะอธิบายให้ฟังง่ายๆ เธอนั้นโดนผมหลอกใช้เต็มเปาตั้งเเต่ที่ยื่นมือมาช่วยผมเเล้วไง

 

(หวานหมู ทีนี้ก็ไม่ต้องเสียเงินชดใช้เเล้ว~)

ผมยังคงหัวเราะคิกๆ ต่อไป ทุกอย่างนั้นเป็นเเผนสดที่ผมพึ่งคิดได้ ทันทีที่ผมทำลูกเเก้วมนตราเเตก เธอก็ชมผมซะเลิศเลอ ผมอยากจะเชิดหน้ารับไว้อยู่นะ เเต่มันจะดูหลงตัวเองเกินไป ผมจึงเเกล้งเนียนทำเป็นคนถ่อมตัวโดยยังคงความเป็นตัวเองเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต 

 

     เมื่อเธอถามผมให้ไปเป็นผู้ช่วยเธอ ความจริงตั้งเเต่ตอนนั้นผมก็อยากตอบตกลงเเล้ว เเต่ผมเลี่ยงที่จะตอบ เพราะถ้าทำเเบบนั้นมันจะทำเหมือนผมเป็นคนซื้อใจง่าย เเละหลอกง่าย ผมจึงต้องเอาข้ออ้างที่คิดสดหมาดๆ จากการมองหน้าผู้ช่วยของผมที่นั่งดูบนอัศจรรย์ มาประยุกต์ตอบเเทน ทำตัวเป็นคนดูมีความรับผิดชอบเพื่อทำให้ตัวเองดูดีขึ้น

 

     ผมเคยสังเกตสีหน้าของเธอตลอด ทุกครั้งที่เธอสนใจ เเละอยากได้ผมมากขึ้น เธอจะเเอบยิ้มอยู่มุมปาก ตาของเธอจะโตขึ้นจนสังเกตเห็นได้ชัด เหมือนผมสามารถบัฟให้ตัวเองดูดีมีราคามากพอ ให้เธอต้องการผมมากๆ มันก็ถึงเวลายัดปัญหาตัวเองให้คนอื่นเเก้ให้

 

     ผมใช้ขั้นตอนสุดท้ายคือการทำเป็นเก็บเศษลูกเเก้วมนตรา ส่งเสียงหลอกให้เธอเอะใจ จากนั้นจึงทำหน้าหวาดกลัวเหมือนเด็กที่โดนพ่อเเม่จับผิด เเละเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็เเกล้งทำเป็นว่าตัวเองไม่มีเงิน เรียกคะเเนนความน่าสงสารให้มากที่สุด โดยทักษะการพูดเรียกความสงสารขั้นโปร ขอร้องเธอ ซึ่งผลที่ได้คือ ประสบผลสำเร็จ

 

(เชิญชดใช้หนี้ให้ผมทีนะครับ คุณหัวหน้า)

ผมหยุดขำเเทนเพราะเดี๋ยวจะถูกคนในเเถวสงสัยได้ ผมทำได้เเค่ยิ้มกว้างอย่างชั่วร้ายให้เเก่เเผนการอันสมบูรณ์เเบบของผม ในเมื่อคราวนี้ผมได้บทเรียนเเล้ว คราวหน้าผมก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีกเเล้ว ขอโทษด้วยนะ คุณพี่สาวเมอร์ลิน โดนผมหลอกใช้ไปก่อนนะ หุหุ

 

**รู้นะ รีดว่าคิดอะไรอยู่ ฮึฮึ


**

 

-----

"ต่อไปตาเธอ"

"ค่ะ"

(หืม ตาเฟอร์เรียเเล้วสินะ)

หลังจากที่ผมเเอบหัวเราะจนอิ่มเเล้ว ผมก็ออกมาจากเเถว ผมเดินออกมานั่งนอกเเถวไม่ไกลมาก สาเหตุคือ คนในเเถวไม่นั่งกันเลย ยืนดูยังกะรูปปั้น ทำได้เเค่ส่ายเเขน เเละคุยกับคนข้างๆ 

 

     คงเพราะส่วนใหญ่เป็นขุนนาง จึงถือศักดิ์ศรีไม่ลดตัวนำเสื้อผ้าตัวเองไปเปรอะเปื้อนกับดิน พวกเขาคงคิดว่าดินเป็นสิ่งสกปรก เเละจะทำให้ภาพลักษณ์เขาสกปรกตาม เเต่ความจริงเเล้วมันไม่ใช่ คนเราเกิดมาก็ต้องคลุกเคล้ากับดิน บรรพบุรุษต้องมีสักคนที่ทำนาปลูกพืชอยู่เเล้ว รู้ไหมการที่พวกเเกยืนกัน เเล้วเปิดประสบการณ์มานั่งเเทนจะสบายขาจนไม่อยากยืนเลยขอบอก

 

"เธอใช่ฟาราเรีย เรอ เฟอร์เรียที่เป็นลูกสาวดยุคตระกูลฟาราเรียสินะ"

"ใช่ค่ะ มีเรื่องสงสัยอะไรเหรอคะ"

"ไม่มีอะไร เเค่ถามเพื่อความเเน่ใจเท่านั้น ถ้ามีอะไรที่ฉันพูดไม่ชอบใจก็ขอโทษด้วยนะ"

"ฉันไม่ถือคำพูดของศาสตราจารย์หรอกคะ"

"งั้นเหรอ ขอบใจ"

คุณพี่สาวเมอร์ลินคงทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าเฟอร์เรีย สาเหตุเนื่องจากเธอเป็นลูกสาวของตระกูลฟาราเรีย ซึ่งตระกูลฟาราเรียถือว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวย เเละมีอำนาจทางการเมืองมาก อีกทั้งฝ่ายพ่อของเธอยังรู้จักกับราชาของอาณาจักรด้วย จึงถือว่าเป็นตระกูลที่ไม่มีใครกล้าหาลือด้วย

 

"เสียเวลามามากพอเเล้ว ฟาราเรีย เธอเริ่มเลย"

"ค่ะ"

เมื่อเฟอร์เรียได้ยินคำสั่ง มือของเธอก็ได้สัมผัสลงบนลูกเเก้วมนตรา ผ่านไปไม่กี่วินาที ลูกเเก้วมนตราก็เริ่มส่ิงเเสงสว่างขึ้น มันสว่างจ้าจนเเสบตาทั่วบริเวณเเต่เมื่อผ่านไปมันก็มืดสลดกลับไปเป็นคริสตัลที่ไร้เเสง มันสว่างเเละมืดสลับกันมา เหมือนยามที่หลอดไฟปิดเปิดเมื่อไฟฟ้าไม่พอใช้

 

"ลูกเเก้วมนตราสว่างไม่สม่ำเสมอ พลังเวทย์มีปริมาณมหาศาลก็จริง เเต่ยังขาดความเสถียรในการควบคุม...ฟาราเรีย"

"คะ?"

"เธอควบคุมพลังเวทย์ได้เเย่ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ..."

เฟอรืเรียทำสีหน้าหมัวหมองเมื่อได้ยินคำตอบของคุณพี่เมอร์ลิน เมอร์ลินกล่าวถูกเรื่องที่เธอนั้นความคุมพลังเวทยืได้ไม่ดี ตั้งเเต่ในเกมส์ เฟอร์เรียเป็นนางร้ายที่มีพลังเวทย์สูงมาก สูงเป็นอันดับสองในเกมส์ รองจากอันดับหนึ่งเท่านั้น เเต่ปัญหาก็คือเธอนั้นไม่เชี่ยวชาญในการควบคุมพลังเวทย์ของตัวเอง ถึงเเม้ว่าเธอจะใช้มันในการโจมตีได้ เเต่ก็ไม่สามารถออมพลังในการใช้เเต่ละครั้งได้อย่างเชี่ยวชาญ นี้จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอเรียนวิชาดาบเพื่อชดใช้ขอเสียนั้น

 

"ฉันจะไม่ถามละกันว่าเธอทำไมถึงเป็นเเบบนี้ การทดสอบนี้เป็นการวัดปริมาณเวทย์มนต์ของผู้ใช้ ดังนั้นฉันจะให้คะเเนนอย่างยุติธรรม ฟาราเรียเธอได้ 9 คะเเนน หักไปหนึ่งคะเเนนเนื่องจากเธอทำให้หินสว่างสม่ำเสมอไม่ได้ เเต่พลังเวทย์ของเธอนั้นสูงมากสามารถใช้เวทย์ระดับสูงได้อย่างหมดห่วง ถ้าเธอฝึกควบคุมพลังเวทย์ได้ในอนาคตเธอต้องติดหนึ่งในสี่จตุรเทพเเน่นอน พยายามเข้าไว้"

"ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์"

"ไม่ต้องขอบคุณ เอาไว้เธอควบคุมพลังเวทย์ได้เเล้ว คอยมาขอบคุณฉันใหม่เเล้วกัน ไปได้"

"ค่ะ"

ฟาราเรียยิ้มดีใจ เเละโค้งตัวขอบคุณคุณพี่สาวเมอร์ลินก่อนจะเดินเข้าไปในเเถว ใบหน้าของเธอดูมีชีวิตชีวา คงเพราะได้คำชมจากคุณพี่สาวเมอร์ลิน ทำไมตอนพออยู่ตรงหน้าผมถึงไม่ใบหน้าเเบบนี้บ้างนะ คนอื่นก็ทำสีหน้าร่าเริง ดูดี สดใส เเต่พอเธอเห็นหน้าผมก็ทำเเต่หน้าเกลียดลูกเดียว คิดเเล้วโคตรจะไม่ยุติธรรมเลย 

 

"คนที่ชารอตคัดมาหมดเเล้วสินะ มีใครจะเป็นคนต่อไปไหม"

ผม เเละทั้งสามคนทดสอบกันหมดเเล้ว ตอนนี้ไม่เหลือใครเป็นคนทดสอบรายต่อไปเเล้ว ยกเว้นคนในเเถวที่เหลือ เเต่ว่ามันดันไม่มีใครออกจากเเถวไปสักคนเลยเนี้ยสิ

 

"เอาไปดี ออกไปจะเหมือนคริสเตียนไหมว่ะ"

"ไม่ไหวโดนเปรียบเทียบกับไอ้พวกนั้นเเน่เลย"

"เเก เเก ฉันว่าเราไม่ผ่านเเน่เลย ขนาดฉันยังใช้เวทยืพื้นฐานไม่เป็นเลย"

"อย่าว่าเเต่เเกเลย เกิดมาฉันยังไม่เคยใช้เวทย์มนต์เลย"

นักเรียนในเเถวมีปากเสียงกันจนดังออกนอกเเถว ขุนนางธรรมดา เเละขุนนางชั้ยสูงต่างทกเถียงกัน ฟังจากสภาพเเล้วคงไม่มีใครออกไปทดสอบเเน่ๆ

 

"ไม่มีใครเต็มใจเลย จะเอายังไงดีนะ"

"พี่ค่ะ ฉันได้ข้อมูลมาเเล้วค่ะ"

ในขณะที่คุณพี่สาวบ่นพึมพัมอยู่ ชารอตที่หายตัวไปนาน เธอก็วิ่งกลับมาที่เดิม เธอมีเหงือกออกอยู่พอประมาณ หายใจหอบๆ ถี่เร็วเป็นจังหวะเธอคงต้องไปทำอะไรหลายๆ อย่างกว่าจะได้กระดาษที่อยู่ในมือเธอเเน่เลย

 

"พี่เหรอ เธอเรียกฉันว่าพี่เเล้วสินะ"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเชื่อสายสัมพันธ์นะคะ นี้ค่ะข้อมูลที่พี่อยากได้ ฉันรวบตั้งเเต่ห้อง A ถงห้อง D เผื่อไว้เเล้วค่ะ"

"สมกับเป็นน้องรักฉันจริงๆ ขอบใจมาก ตอนนี้เธอไปพักก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวที่เหลือพี่สาวคนนี้จะจัดการให้เอง"

"ไม่บอก ฉันก็จะไปเเล้วค่ะ"

ชารอตยื่นกระดาษให้คุณพี่เอมร์ลิน จากนั้นเธอจึงเดินเวเข้าไปนั่งพักในเต้นท์ของผ่ายเทคนิค

 

"เอาล่ะ ฉันจะเริ่มการทดสอบใหม่เเล้วนะ ใครที่ฉันขานชื่อเเล้วไม่ออกมาทดสอบ ฉันจะตัดสิทธิ์ เเละให้ 0 คะเเนนทันที คนเเรกเริ่มจากคนที่มีคะเเนนเต็มในการสอบภาคทฤษฏี เอเทียร์ ลิเลียเชิญได้"

"ค่ะ"

เด็กสาวผมสีไข่มุกอมชมพูเดินออกมาจากท้ายเเถว เธฮเดินออกไปรายงานตัวต่อหน้าพี่สาวเมอร์ลินอย่างรวดเร็ว

 

"เธอสินะ เอเทียร์ ลิเลีย...เธอเป็นลูกของขุนนางคนไหนงั้นเหรอ"

"ฉันเป็นเเค่สามัญชนที่มาจากชนบทเช่นเดียวกับคุณเอลเดลค่ะ"

"ไม่น่าเชื่อ ใบหน้าของเธอนั้นสวยงามมาก ทั้งใบหน้า เเละรูปโฉมเหมือนเทพธิดาลงมาจุติเลย เธอเเน่ใจนะว่าตัวเองไม่ใช่คนที่สืบทอดสายเลือดมา"

"ฉันมั่นใจว่าตัวเองเป็นลูกของพ่อเเม่ค่ะ ว่าเเต่ฉันจะเริ่มได้ยังคะ?"

คุณพี่สาวตกตะลึง เเละชื่นชมความงดงามอย่างลิลเียอย่างไม่หยุด ไม่เเปลกที่เธอจะคิดเเบบนั้น ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่านางเอกของเกมส์จะสวยขนาดนี้ ในเกมส์หน้าของนางเอกจะปกปิดหน้าไม่ให้เเฟนคลับได้รู้ เมื่อผมได้เห็นหน้าจริงของเธอ ผมก็ตกตะลึงเหมือนกัน ยังดีที่ผมมีสติจึงห้ามตัวเองก่อนจะตกหลุมรักเธอทัน

 

"ร-เริ่มได้เลย!"

"เข้าใจเเล้วค่ะ"

ลิเลียพยักหน้าตอบคุณพี่สาวเมอร์ลินที่ถูกกระตุกเล็กน้อย เธอวางมือของเธอบนลูกเเก้วมนตราไม่ต่างจากลิเลีย คริสตัลสว่างขึ้น ไม่ใช่ มันไม่ได้เพียงเเค่สว่างธรรมดา คริสตัลนั้นสว่างสดใสงดงาม ไม่จ้า เเละริบหรี่เกินไป มันสว่างสไหวสวยงามเเบบไม่เคยเห็นมาก่อน

 

"สุดยอด! พลังเวทย์ของเธอนั้นบริสุทธิ์มาก ความบริสุทธิ์ของมันนั้นบ่งบอกถึงเธอเป็นที่รักของเวทย์มนต์โดยตั้งเเต่กำเนิด การไหลของวงจรเวทย์ที่เหมือนสายน้ำ ปริมาณพลังเวทย์ที่มหาศาลดั่งท้องทะเล ความบริสุทธิ์ที่ไร้สิ่งใดทดเเทน มันคือเเก่นเเท้ของเวทย์มนต์ที่ 100 ปีจะเกิดมามีคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น!"

คุณพี่เมอร์ลินกำลังอธิบายของความสุดยอดของลิเลียอย่างไม่หยุด เธอคงกำลังตื่นเต้นเมื่อได้เจอกับคนที่มีความสามารถหายากตั้งเเต่เกิด ซึ่งหลายคนอาจจะไม่เชื่อสายตาว่าทำไมเด็กสาวธรรมดาอย่างลิเลียถึงมีมัน ซึ่งผมขอเเถลงไขตรงนี้เลยว่าเพราะเธอเป็นนางเอกไง

 

     เอเทียร์ ลิเลิย หรือ นางเอกของเกมส์ เป็นตัวละครหนึ่งที่เเสนโกงในเกมส์ เนื่องจากความสามารถที่เธอใช้เวทย์เเสงได้เชี่ยวชาญจนน่ากลัว เเละมีเเก่นเเท้ของเวทย์มนต์ที่ทำให้เธอมีหลังเวทย์ที่โคตรจะเยอะจนเป็นอันดับหนึ่งของเกมส์ จึงจัดว่าเธอเป็นตัวเอกที่ได้สกิลโกงสุดๆ นี้ยังไม่รวมถึงความสามารถอื่นอีก เธอก็ยังโกงได้ขนาดนี้เเล้ว ถ้ารวมทั้งหมดบอกเลยพระเอกในเกมส์กลายเป็นไร้ค่าไปเลย

 

"เธอสนใจมาเป็นผู้ช่วยฉันไหม ไม่สิได้โปรดมาเป็นผู้ช่วยฉันเถอะ ขอร้อง"

คุณพี่สาวเมอร์ลิน กราบอ้อนวอนลิเลีย การกระทำของเธอบอกได้เลยว่า เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เด็กคนนี้ไปเป็นหนูทดลองเหมือนกับผม ถึงครั้งนี้เธอจะลงทุนมากกว่าครั้งที่ทำกับผมก็เถอะ เหมือนผมราคาถูกลงเลย

 

"ผู้ช่วยเหรอคะ..."

ลิเลียทำสีหน้าคิด เเต่ไม่รู้ทำไมดวงตาจองเธอถึงมาจับจ้องที่ผม

 

(มองเราทำไมหว่า)

ผมไม่เข้าใจว่าลิเลียทำไมถึงมองผม ในเวลานี้ต้องคิดว่าจะตอบว่า ตกลง หรือ ไม่ก็ปฏิเสธไม่ใช่เหรอ มองผมมันจะมีคำตอบอะไรเปะไว้ที่หน้า ในขณะที่ผมกำลังงงกับมองของลิเลีย เธอก็ยิ้มหวานออกมาจนผมขนลุก

 

(คงไม่ใช่ว่า...)

อยู๋ดีๆ ความคิดเเปลกก็เข้ามาในหัวผม ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร เเต่สัญชาตญาณของผมมันบอกว่าไม่ใช่เรื่องดีเเน่นอน

 

"ฉันขอถามได้ไหมคะ คุณมีผู้ช่วยคนอื่นนอกจากนี้มั้ยคะ"

"คนอื่นเหรอมีอยู่นะคนหนึ่ง ฉันพึ่งได้เข้ามาเอง ถ้าเธอมาเป็นผู้ช่วยฉันก็จะเป็น 2 คน มีเรื่องอะไรขัดใจเหรอ?"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ แค่อยากจะยืนยันอะไรนิดหน่อยคะ"

"ยืนยัน?"

ลิเลียส่งยิ้มหวานให้ผมอีกครั้ง เเต่มันไม่ใช่เพียงเเค่นั้นผมกลับเเฝงไปด้วยความรู้สึกชั่วร้ายของเธอด้วย ชัดเจนเลย ผมรู้เเล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่!

 

(ลิเลีย! เธอตั้งใจจะมาอยู่ใกล้ฉันสินะ!)

ผมรู้เเล้ว เธอตั้งใจที่จะมาอยู่ใกล้ผม เเละใช้โอกาสที่อยู่ด้วยกันทำให้ผมตกหลุมรักเธอให้ได้เเน่นอน! เธอคงรู้อยู่เเล้วว่าผมถูกคุณพี่สาวเมอร์ลินเชื้อเชิญเข้าไปเป็นผู้ช่วย เธอจึงจะใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดผมให้ได้มากกว่าเดิมโดยการเป็นผู้ช่วยทำงานร่วมกัน ซึ่งมันเป็นเเผนที่เจ้าเล่ห์มาก ลิเลียเธอช่วยฉลาดน้อยกว่านี้ได้ไหม

 

"ตกลงค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"

"เช่นกัน ฝากตัวด้วยนะ"

(เวรเอ้ยยยยยยยยยย!)

ทั้งสองรู้สึกเเฮปปี้ เเต่ผมไม่ใช่ผมโคตรเศร้า เจ็บใจ เเละทำอะไรไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะรุกผมหนักขนาดนี้ คุณเธอช่วยลดการโจมตี เเละให้ผมเสริมการป้องกันบ้างหน่อยไม่ได้เหรอ โดนเเบบนี้ใครมันจะไปมีทางหนีได้ล่ะ!

----

**เอาเเล้วไง โนวมอลเเกโดนบุกจนฐานใจเเตกเเน่ ฮ่าๆๆๆๆ**

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #111 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 10:51
    ถ้าคุณนางเอกขมขืนนอมอลได้คงทำไปแล้วมั้ง55555
    #111
    1
  2. #110 OgarOneEye (@prototypezaza) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:45
    เจ้าต้องดื้อให้ถึงที่สุดสิ นอลๆแล้วก็โดนนางร้ายข่มขืนซ้ะ!!
    #110
    1
    • #110-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 39)
      14 มกราคม 2562 / 23:47
      ข่มขืนตอนนี้โลด!
      #110-1
  3. #109 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:31
    ไม่เหลือ
    #109
    0
  4. #108 Nerfy (@Nerfy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:28
    นอกจากจะโดนบุกเเล้วยังโดนหลอกอีกสรุปเหลืออะไรบ้างเนี่ยพระเอกเรา
    #108
    2
    • #108-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 39)
      14 มกราคม 2562 / 23:31
      น่าจะเหลือเเค่ตัง
      #108-1
    • #108-2 Hummai (@15975347) (จากตอนที่ 39)
      19 มีนาคม 2562 / 21:16
      เหลือเสื้อผ้าด้วยค่ะ55
      #108-2