หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 4 : [Mini-Rewrite]Route:Zero การเริ่มต้น(จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

"ขอนมสดปั่นครับ"

"ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

หนักงานสาวเสิร์ฟหรือไม่ก็เมดถ้าเรียกสั้นๆ รับออเดอร์ผม เเละเดินจากไป หลังจากที่ผมได้บอกลาครอบครัวของผมตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบเดือนหนึ่ง

    

      ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในเมืองอีทานซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ เเห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวง เเละบ้านเกิดของผมอย่างมาก ซึ่งเป้าหมายของผมในเมืองนี้ก็คือตามหาของบางอย่าง เเต่เนื่องจากคอเเห้งเลยเข้าร้านคาเฟ่เเวะหาอะไรดื่มชุ่มคอก่อน

 

"ตกเเต่งได้ไม่เลว"

ผมยิ้มอ่อนๆมองของตกเเต่งภายในร้าน โดยรวมเเล้วร้านนี้มีธีมการตกเเต่งที่เน้นไปทางเครื่องไม้ โต๊ะไม้ เก้าอี้ไม้ เเละผนังไม้ ทำให้เกิดบ้านไม้ขนาดย่อมอันเเสนสงบ เเละสวยงามเเบบเรียบง่าย

 

     ในขณะที่ผมกำลังชมบรรยากาศรอบๆอยู่นั้น เสียงเท้าสลับไปมาก็เคลื่อนมาใกล้ผม คาดเดาของที่สั่งน่าจะมาถึงเเล้ว

"นมสดปั่นตามที่สั่งค่ะ"

"ขอบคุณครับ นี้ครับเงิน"

"อะ...ขอบคุณค่ะ"

เธอตกใจกับการจ่ายเงินของผม จากนั้นจึงรับมันเเล้วเดินจากผมไป ผมก็สงสัยเหมือนกันทำไมเธอถึงทำท่าทีเเบบนั้น เเต่ก็พอคาดเดาคำตอบได้

 

"สงสัยไม่ชินมั้ง"

ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมาก เเละดื่มนมสดปั่นที่ใส่เเก้วพลาสติกต่อไป ปรกติผมเป็นคนชอบจ่ายเงินหลังได้รับอาหาร เเละเครื่องดื่มทุกครั้ง บางครั้งจะตกใจเลยก็ไม่เเปลกเพราะผมก็ให้เงินเธอทันทีที่ได้รับนมสดปั่นเหมือนกัน

 

"เอาล่ะ ทำงานต่อดีกว่า"

ผมหยิบกระดาษเเผ่นหนึ่งกับปากกาด้ามหนึ่งในกระเป๋ากางเกงออกมา เเละคลี่กระดาษออกออกเเล้ววางราบบนโต๊ะ เเสดงเเผนที่ของเมืองอีทานที่มีรอยขีดฆ่ามากมาย

 

"วันนี้ เหมืองเเร่อีทาน ก็ไม่มี"

ผมขีดฆ่าเหมืองเเร่อีทานทิ้ง เเละดื่มนมสดปั่นต่อไป ความหวานอันกลมกล่อมของผมทำให้สมองของผมทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

 

"หายากจริงๆไอ้ไอเท็มลับนี้"

ผมถอนหายใจ เเละดื่มนมสดปั่นต่อไป สาเหตุที่ผมมาเมืองอีทานคือการหาไอเท็มลับหรือโคตรอภิมหายากไอเท็มที่ไม่มีโอกาศเจอในเกมอย่างเเน่นอน มันคือสิ่งของที่ตัวเกมไม่อนุญาติให้ตัวละครนางเอกของเราได้ครอบครอง

 

"ยังเหลือที่ไหนอีกนะ?"

ผมกำลังกวาดมองสถานที่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในเเผ่นที่ที่ไม่มีรอยหมึกปากกา เเต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากหมึกของปากกาที่ขีดฆ่าทุกที่ในเเผนที่

 

"ไม่ไหวๆ เคยไปหมดเเล้ว"

ผมเริ่มท้อใจกับการหาของอันไร้ซึ่งทางออกของตัวเอง เเม้ว่าผมจะอยู่ที่นี้มานานจนคุ้นหน้าคุ้นตาบ้าง เเต่ก็ยังไม่บรรลุเป้าหมายของตัวเองได้ น่าสมเพชจริงๆ

 

     ผมถอนหายใจอีกครั้ง เเละตั้งใจมองเเต่ละจุดเเทน เเต่ก็ยังไม่พอเพราะทุกจุกมีรอยขีดฆ่าหมดเเล้ว ถ้าจะให้เหลือก็คงเป็นรอยว่างบนเเผนที่

"เหลือเเต่รอยว่างงั้นเรอะ"

จากเท่าที่ดู ถ้าจะให้บอกจุดที่ผมไม่เคยไปก็คงเหลือเเต่ที่ว่างพวกนี้ เเต่ว่ามันมีขนาดเล็ก-ใหญ่จำนวนมากซึ่งต้องใช้เวลามากในการหา ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะหามันทุกจุด เพราะอีก 1 อาทิตย์ โรงเรียนเวทย์มนต์เอลฟาเรียก็จะเปิดรับสมัครนักเรียนเเล้ว 

 

(เอาไงดี เหลือเวลาไม่มากเเล้ว)

ผมจะเสียเวลาอยู่ที่นี้ต่อไปไม่ได้ เเละจะไปโรงเรียนนั้นตัวเปล่าไม่ได้เด็ดขาด ผมจะต้องนำไอเท็มลับนี้ติดตัวไปให้ได้ ไม่งั้นผมคงอยู่ในรั้วโรงเรียนโดยไม่มีอะไรค้ำประกันความอิสระ

 

"ต้องคำนวณจากความเป็นไปได้ให้มากที่สุด คิดสิ คิดสิ โนวมอล ถ้าเป็นเเกจะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน "

ผมกดปากกาลงข้างหัว เค้นความรู้จากประสบการณ์เล่นเกมมาให้ได้มากที่สุด ไม่ว่ายังไงผมจะต้องครอบครองมันให้จงได้

 

(ซ่อนไว้ใกล้ๆสถานที่สำคัญไม่ หาง่ายไป ซ่อนไว้ในที่กว้างๆ ไม่หาอย่างงั้นน่าจะเป็นเเค่ไอเท็มหายาก เพราะฉะนั้นความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ)

ผมมองเเผนที่อย่างละเอียดอีกครั้ง หาตำเเหน่งของไอเท็มจากความคิดตามผู้พัฒนาเกมที่มีเเนวโน้มว่าจะใส่ไว้ในนั้น เเละเเล้วก็เจอมันจุดที่ไม่มีใครที่เล่นเกมจีบหนุ่มจะไปหามันเเน่นอน

 

"จุดว่างที่เล็กที่สุดในเเผ่นที่ ตรงนี้เเหละคือตำเเหน่งของเเก กริมสโตรค"

ผมวงกลมจุดว่างที่เล็กที่สุด จากนั้นจึงดื่มนมสาปั่นนม เเละเดินออกจากร้าน เพื่อไปยังจุดที่วงกลมไว้ ผมมั่นใจอย่างยิ่งว่าผมต้องเจอมัน

-----

"โบราณสถานงั้นเรอะ"

หลังจากที่ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ผมก็มาถึงจุดหมาย สภาพที่เห็นคือกลุ่มซากของเมืองโบราณที่ถูกสร้างมาจากหิน ถูกกาลเวลากัดกร่อนจนขึ้นราเเละต้นไม้เกาะรอบๆ มีเพียงเเค่วิหารเเห่งหนึ่งที่ยังดูมั่นคงอยู่

 

"อยู่ในนั้นสินะ"

ผมเดินตรงเข้าไปในวิหารเก่าโดยไม่ลังเล ภายในนั้นมืดมากเหมือนกับอยู่ในถ้ำ เพียงเเต่บรรยากาศนั้นไม่ได้ให้ฟิวส์ของถ้ำเท่านั้น

 

(มืดไปหน่อย เเต่ใช่ว่าจะเดินต่อไม่ได้)

อีกอย่างวิหารนี้อยู่มานานจึงมีรูบางจุดส่องเเสงลงมาตามทาง ทำให้ภายในสว่างพอเห็นทางเดินไม่เหมือนถ้ำที่ไร้เเสงสว่าง  ผมสามารถเดินตรงต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่เป็นอุปสรรค จนกระทั่งได้เห็นรูขนาดใหญ่ที่ส่องเเสงปริมาณมากลงมายังดาบหินเล่มหนึ่งที่ปักอยู่กับพื้นวิหาร

"เจอเเล้ว"

 

     ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อตรวจสอบ รูปร่างของดาบเป็นดาบหินขนาดใหญ่ที่ต้องใช้สองจับ ตัวดาบโค่งขึ้ลงไม่คงที่ ด้ามจีบถูกตรึงด้วยโซ่สีทมิฬมากมายที่ยึดติดกับพื้นวิหาร ผมค่อยๆ ยื่นมือเพื่อจับด้ามดาบเเต่ว่าทันใดนั้น...

 

[เเกเป็นใคร!]

"อั๊ก!"

ผมถูกลมสีเเดงพัดกระเด็นออกมา โดยที่ยังไม่ตั้งตัว มันมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในดาบหินเล่มนี้ราวกับสิ่งมีชีวิต

 

"เล่นเเรงจัง เเกเนี้ย..."

[ฉันถามว่าเเกเป็นใคร!]

ผมส่งเสียงดังกว่าเดิมจากนั้นคลื่นลมสีเเดงก็กระเเทกผมอีกครั้ง เเค่คราวนี้ผมรู้ทันจึงหมอบหลบการโจมตีนั้น มันคงกำลังโกรธ เเละคิดว่าผมเป็นศัตรู

 

"อ่าๆ ยอมเเล้ว ฉันชื่อว่า โนวมอล ชื่อจริงคือ เอลเดล นอล เป็นเเค่คนธรรมดาที่ไม่ได้มีพลังโกงกว่าชาวบ้านเขา"

ผมยกมือมอบ เเละพูดความจริงทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวผม สักพักมันก็ตอบผมกลับมาด้วยเสียงไม่เชื่อใจ


[คนธรรมดาเเล้วเเกรู้ที่อยู่ที่นี้ได้ยังไง]

"ก็เเค่ใช่นี้น่ะ สมอง"

ผมยกมือขวาขึ้นมาชี้กดลงมายังหัวที่มีสมองภายใน เเล้วยิ้มออกมา ของมันชัดเจนอยู่เเล้ว มนูษย์จะเกิดมามีความคิดถ้าไม่มีสิ่งนี้ได้เช่นไร

 

[ขอให้เป็นอย่างงั้น ว่าเเต่เเกมาทำอะไรที่นี้ เเล้วจะเเตะต้องตัวข้าทำไม]

"ฉันมาที่นี้เพื่อมาหาเเก เเละจะเอาเเกไปใช้"

[ใช้ข้าฮ่าๆๆๆ เ เเกรู้หรือเปล่าไม่ว่ากำลังพูดกับใครอยู่!]

"รู้สิ เเกคือ ดาบปีศาจ กริมสโตรค ดาบต้องห้ามที่ถูกผนึกไว้ เนื่องจากมีความสามารถที่จะกัดกินผู้ใช้จนตาย ทำให้เป็นอาวุธต้องห้ามที่ถูกผนึกตลอดกาลโดยบาทหลวงสูงสุดในอดีต"

[เเกรู้ได้ยังไงกัน!]

"เอาเป็นว่าฉันรู้ล่ะกัน ว่าเเกคือใคร"

อย่าดูถูกหน่อยเลย คนอย่างฉันที่เล่นเกมส์จีบหนุ่มเฮงซวยนี้เคลียร์เกมส์จบหลายๆ รูท ต้องมีอีเว้นท์ที่ต้องเจอกับตัวร้ายที่ถูกเเกครอบงำเเล้วต้องสู้กับเพื่อปกป้องผู้คน บอกเลยช่วงนั้นน่าจะเป็นช่วงที่สนุกที่สุดในเกมส์เฮงซวยนี้เเล้ว

 

[บอกธุระของเเกมา]

"ก็จะใช้เเกไง"

[นั้นเหรอเหตุผล?]

"เเล้วจะมีอีกเหรอ?"

[....]

"...."

ผมตอบมันสลับกลับไปมา สักพักมันก็เริ่มเงียบลง จากนั้นเเสงสีเเดงก็ค่อยๆห่อหุ้มตัวดาบจากนั้นคลื่นลมสีเเดงกลืนกินบรรยากาศรอบตัวผม


"ทำอะไรของเเก คิดว่าฉันจะกลัวของพรรคนี้เหรอ"

[....]

ผมรู้สึกหงุดหงิดกับการเล่นตลกของมัน ปล่อยเเสงรอบๆได้ไม่ทำให้ผมตกใจหรอก จากนั้นเเสงสีเเดงก็ค่อยๆสลายไป

 

[ฮ่าๆๆๆ เเกนี้มันน่าสนใจจริงๆ ไม่หวาดหลัวต่อออร่าของข้าเเม้เเต่น้อย เจ้าหนูเเกเป็นใครกันเเน่]

"ฉันเป็นเเค่คนธรรมดาที่เกลียดโลกนี้โคตรๆ"

[เพราะอย่างงี้สินะ จิตใจเเกถึงเเข็งเเกร่งได้เพียงขนาดนี้]

"ไม่รู้"

ผมไม่เข้าใจว่ามันพูดอะไร เเต่ถ้าเรื่องความอดทนผมไม่ยอมใครเเน่นอน เพราะเป็นทั้งขี้ข้าพี่สาวตั้งเเต่เด็กอยู่เเล้ว ถ้าจะถูกฝึกให้อดทนไม่ปล่อยอารมณ์ไปตามสถานการณ์คงเป็นเรื่องปรกติ

 

[ช้าชักชอบเเกเเล้วสิ เจ้าหนู ตอนเเรกกะจะหลอกให้คนโง่ๆมาติดกับ เเละใช้ร่างกายมันซะหน่อย เเต่ดูเหมือนถ้าไปกับเเกคงจะมีอะไรน่าสนุกกว่า]

"ไม่รู้ เเต่ที่เเน่ๆฉันไม่ใช่คนโง่ เเละมีชื่อว่าโนวมอล"

[เอ้า โนวมอลเอ๋ย จงมาหยิบตัวข้าขึ้นมา เเละใช้ตามคำปราณนาของแกซะ!]

"ไม่ต้องบอกฉันก็ทำ"

ผมเดินเข้าใกล้มันเรื่อยๆ จนถึงระยะจากนั้นจึงเอื้อมมือขวาเเละซ้ายไปจับด้ามจับ เมื่อทำอย่างงั้นเเสงสีเเดงก็ไหล่ผ่านเข้ามาในตัวเเทรกเเซงร่างกายของผมอย่างรวดเร็ว

 

[เอาเลย เเสดงให้เห็นหน่อยว่าเเกคือคนที่คู่ควร โนวมอล!]

"อึก พูดมาก!"

เเสงสีเเดง ไม่สิ! พลังเวทย์จำนวนมากจากตัวมันกำลังไหลเข้าตัวของผม ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บปวดทรมาณอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความร้อนมากมายกำลังทลักเข้ามาในร่างกายผม

 

(ร้อนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!)

ความร้อนเเทบทำให้ร่างกายของผมหลอมเหลว ความเจ็บปวดกำลังทลักเข้ามาอย่างไม่มีวันหยุด ผมไม่อาจจะทนต่อความเจ็บปวดนี้ต่อไปได้ เเต่ผมก็ยังกัดฟันสู้ เเละยกมันขึ้นต่อไป ถึงเเม้จะมีโซ่สีดำทมิฬเป็นอุปสรรคเเต่ว่าผมไม่ยอมจบลงตรงนี้

 

"ใครมันจะเป็นหมาขี้เเพ้กันโว้ย!"

ผมตะโกนสุดเสียง เเละใช้เเรงทั้งหมดดึงดาบออกมา โซ่ที่ยึดไว้เริ่มสั่นสะเทือนขาดไปทีละเส้น ไม่ว่ายังไงก็ตามผมจะทำตามคำปฎิญาณของตนเองให้ได้

 

[ต้องอย่างงั้น เอาเลยเจ้าหนู]

"อย่ามาสั่งฉัน! ย้ากกกกกกกกกกกกก!"

เปร้ง!

ผมตะโกนอีกครั้ง กำหมัดเเน่น ตัวเกร็ง ง้อขา เเละดึงดาบของมาจนโซ่เเตกกระจาย ดาบหินได้เเตกสลายกลายเป็นคมดาบสีเเดงดำที่สามารถตัดสะบั้นได้ทุกสึ่ง

 

"อีกอย่างฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน เเกมีหน้าที่เเค่ช่วยฉันก็พอ"

[ฮ่าๆๆ รับทราบเเล้วเจ้าหนู]

ก่อนวันที่จะถึงการสมัครนักเรียนเอลฟาเรีย ผมก็ได้ครอบครองไอเท็มลับ กริมสโตรค มาไว้ในกำมือเรียบร้อย คราวนี้ผมก็เตรียมพร้อมในวันจริงเเล้ว

-----

**หายไปนาน ต้องขอโทษด้วยครับ การบ้านเยอะ**

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #318 Ladda Aew (@ladda2523) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:26
    จะถล่บเกมเขาป่ะเนี้ย
    #318
    0
  2. #305 Suphaphit1846 (@Suphaphit1846) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:45
    ติดตามค่ะ สนุกมาก
    #305
    0
  3. #289 701k (@34ka56) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 21:48
    เท่มากกกเลย
    #289
    0
  4. #233 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 00:02

    ติดตามจ้า
    #233
    1
    • #233-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 4)
      16 มีนาคม 2562 / 20:19
      ขอบคุณครัช
      #233-1
  5. #132 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:23

    สนุกมากกกก
    #132
    0
  6. #114 ZAWARUDO (@ZAWARUDO) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 09:37

    ไรต์พึ่งอ่านลีออนมาใช่มั้ยเนี่ย

    #114
    1
    • #114-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 4)
      16 มกราคม 2562 / 10:29
      555 ใช่เลย
      #114-1
  7. #7 mam111 (@mam111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 17:02
    สนุกๆจะติดตามถึงตอนจบเลยค่าาา
    #7
    1
    • #7-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 4)
      16 มกราคม 2562 / 10:30
      ขอบคุณคร้าบ
      #7-1
  8. #3 kuhuang (@kuhuang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 05:53
    สนุกมากค่ะเพิ่งมาเจอ รอตอนต่อไปนะ^^
    #3
    1
    • #3-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 4)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 11:12
      ขอบคุณคร้าบ
      #3-1