หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 50 : Route:Four ชะตากรรมลิขิต (7.5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

"ทุกเป้าถูกทำลายหมดเลย เธอได้คะเเนนเต็มล่ะนะ..."

"คงอย่างงั้นครับ"

(ดีที่ยังเธอไม่คิดอะไร)

คุณพี่สาวเมอร์ลืนไม่ได้ดุด่าต่อว่าผม เธอเพียงยิ้มเเข็งๆ เเละบอกข้อมุลให้ชารอตที่อยู่ข้างเธอ ถึงเเม้ชารอตจะไม่พูดอะไรเลย เเต่เธอก็เเสดงอาการตกใจผ่านออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน เธออาจมองผมยิ่งกว่าตัวประหลาด เเต่ผมก็ไม่ใส่ใจเพราะปัญหาเรื่องหนี้สำคัญกว่าความคิดในหัวอย่างเทียบไม่ได้

 

"เสร็จเเล้ว เเสดงว่าผมไปพักผ่อนได้เเล้วสินะครับ"

"อืม ตามสบาย เธอไปพักผ่อนรอการทดสอบต่อไปได้เลย"

"ขอบคุณครับ"

ผมโน้มหัวเคารพเธอก่อนวิ่งจากเธอไป ตอนนี้หนี้ของผมยังคงอยู่ในมือเธออยู่ ผมควรเล่นบทนักเรียนที่เเสนสุภาพให้เธอชอบใจต่อไป เพื่อให้การหลอกใช้ของผมประสบความสำเร็จ เเละตัวเองไม่ได้รับผลเสียใดๆ กับตัวเอง

 

     ผมวิ่งออกจากสนามทดสอบอย่างรวดเร็ว เเละกลับมาหาลิเลีย เเละเฟอร์เรียที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ พกวเธอมีสีหน้ามีความสุข เเละหัวเราะหยอกล้อกัน

 

"คุยกันสนุกเลยสิ"

"กลับมาเเล้วเหรอ"

"ยินดีต้อนรับกลับนะคะ คุณโนวมอล"

เฟอร์เรียทำหน้าหดหู่ เเละตอบด้วยเสียงโทนเสียงรำคาญเมื่อได้เห็นผม ผิดกับกับลิเลียที่ทำหน้าสดใส เเละยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม ไอ้ท่าทีมุ้งมิ้งกับลิเลียหายไปไหนเเล้ว

 

"เธอเนี้ย รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าไม่อยากเห็นหน้าฉันก็ปิดตาไปซะสิ"

"ถ้าฉันปิดตาเเล้วจะเห็นอะไรล่ะ ถ้าให้ฉันเเนะนำนายควรไปทำอะไรกับหน้าด้านๆ ให้อ่อนลงกว่านี้จะดีกว่านะ"

"เธอควรได้ยินที่คนอื่นบอกไหม ปากไม่ดี ชีวิตจะสั้นลงนะ"

"งั้นฉันว่าชีวิตนายคงจะเหลืออีกไม่กี่ปีเเล้วล่ะ"

"งั้นเธอลองใช้ชีวิตวันนี้วันสุดท้ายเลยไหมล่ะ?"

กำปั้นของผมผสานกันจนเกิดเสียงดัง กรอด อารมณ์ของผมในตอนนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในลาวาที่เดือดผล่าน เฟอร์เรียหาเรื่องทำผมให้ติดไฟอีกเเล้ว ความโกรธของผมต้องการให้ผมสั่งสอนเธอให้เข็ดกับการพูดว่าร้ายของเธอ

 

"คุณ-โนว-มอล-คะ!"

ลิเลียเข้ามาขวางทางสั่งสอนผม เธอบังเฟอรืเรียให้อยู่ด้านหลัง เเละใช้อันหนักเเน่นของเธอห้ามผมไว้ คิ้วของเธอขมวด เเก่มของเธอป่อง สีหน้าเเดงเล็กน้อย เเสดงความโกรธอันเเสนน่ารักออกมา

 

"ถ้าคุณโนวมอล ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้อีกละก็ ฉันจะใช้สิ่งนี้นะคะ"

ลิเลียชี้นิ้วขวาอันเรียวสวยงามของเธอ กดลงบนหน้าอกที่นูนออกมา เพื่อผมเห็นดังนั้นสัญชาตญาณของผมก็รับรู้ถึงอันตรายขึ้นมา

 

(ไอ้นั้นมัน!)

ผมเดินถอยออกจากลิเลีย เเละเอาเเขนทั้งสองไขว้กันเป็นรูปตัวเอ็กซ์เพื่อป้องกันไว้ ผมรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากเมื่อรับรู้ถึงอาวุธนั้น มันอันตรายเกินไปที่ผมจะต่อลองกับมัน

 

"ข-เข้าใจเเล้ว ลิเลีย! ฉันเเค่หลุดไปนิดเดียวเอง เพราะฉะนั้น! ได้โปรด! เอาไอ้นั้นออกไปเถอะ!!!"

ผมสั่นหวาดกลัวไปทั่วทั้งร่าง ถึงเเม้สภาพตัวเองจะน่าสมเพชก็ช่างหัวมัน ผมขอเลือกความปลอดภัยของตัวเองเเทนที่จะทิ้งให้กับศักดิ์ศรีที่มีติดตัวมาดีกว่า

 

"ขอบคุณนะคะ คุณโนวมอล"

"ไม่หรอก ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ"

ลิเลียยิ้มอ่อนให้ผม เธอหายโกรธลงเเล้ว เป็นเรื่องช่างน่ายินดีเหลือเกิน ที่ผมจะไม่ต้องโดนภูเขามรณะอีกครั้ง ถ้าเป็นไปได้เลี่ยงอันตรายที่เข้ามาจะดป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการเอาชีวิตรอด

 

"เออ ว่าเเต่พวกเราพักได้เเค่ที่นี่เหรอ ทำไมฉันไม่เห็นคนอื่นเลยล่ะ"

เมื่อผมมองไปรอบๆ กลับไม่พบใครเลยอยู่เเถวนี้ ตรงจุดที่พวกเราอยู่นั้นไม่มีเงาคนอื่นเเม้เเต่น้อย ตรงนี้มีเพียงเเค่พวกเราสามคนที่อยู่ร่วมเป็นกลุ่มกัน ทำให้มีเเค่เสียงพูดของพวกเราบริเวณนี้

 

"ความจริงเเล้ว พวกเขาปล่อยพวกเรา เเละนักเรียนที่เหลือพักตามอัธยาศัยเเล้วต่างหาก ที่นายเห็นว่าทำไมมีเเค่พวกเรา เพราะคนอื่นๆ เขาพักอยู่ข้างในกันหมดเเล้ว"

"พวกเราเป็นห่วงว่าคุณโนวมอลจะไม่ได้ทดสอบ จึงบอกศาสตราจารย์ว่าจะเป็นคนคอยดูเเลคุณจนกว่าคุณจะตื่นคะ"

เฟอร์เรีย เเละลิเลียตอบผมอย่างละเอียด เเสดงว่าที่พวกเธอไม่ได้ไปพักผ่อนก็เพราะรับผิดชอบที่ทำให้ผมสลบไปสินะ 

 

"ก็นะ ถ้าพวกเธอไม่ทำให้ฉันสลบ ก็คงไม่เกิดเรื่องเเบบนี้เเล้ว"

"ขอโทษจริงๆ คะ คุณโนวมอล"

"ฉันก็ขอโทษด้วยละกัน ที่ทำให้มันเป็นปัญหาใหญ่่สำหรับนาย"

ผมไม่ตกใจที่ลิเลียขอโทษผมอยู่เเล้ว สิ่งที่น่าสนใจคือการที่เฟอร์เรียยอมก้มหัวขอโทษผมเป็นครั้งเเรก ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะยอมรับว่าตัวเองผิดเป็นเหมือนกัน

 

"ช่างมันเถอะ ยังไงมันก็เป็นอุบัติเหตุ ฉันสอบได้คะเเนนเต็มเเล้วด้วย ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะเเล้วกัน"

ผมไม่คิดเกี่ยวกับมันมาก จึงตอบให้พวกเธอโล่งใจไป อย่างน้อยพวกเธอก็ยังรับผิดชอบดูเเลผมตอนสลบ จึงทำให้ผมไปทดสอบได้โดยไม่มีปัญหา

 

"เอาเป็นว่าพวกเธอรีบเข้าไปข้างในกันเถอะ ฉันอยากกินนมสดปั่นจะตายเเล้ว ตอนนี้ร่างกายต้องการน้ำตาลมากๆ เลย"

"ฮิฮิ คุณโนวมอล ชอบดื่มนมสดปั่นจังนะคะ"

ลิเลียหัวเราะสนุกสนาน เมื่อได้ยินผมพูด มันก็ช่วยไม่ได้นะ เพราะนมดสั่นปั่นเป็นเครื่องดื่มที่ผมโปรดปรานมาตั้งเเต่โลกก่อนเเล้ว การได้กินนมเย็นๆ ผสมน้ำตาลทำให้ผมมีเเรงทุกครั้ง

 

"งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ ให้ฉันเรียกนายสักเเก้วดีไหม"

"ขอเป็น 2 ได้ไหม พอดีฉันชอบฉวยโอกาสน่ะ"

"ฮิฮิ นายนี่นะ ก็ได้นายจะดื่มกี่เเก้วก็เชิญเลย ฉันไม่มีปัญหา เเต่ถ้าดื่มไม่หมดนายต้องจ้ายเงินคืนฉันนะ"

"สบายมาก เห็นเเบบนี้เเต่ฉันคอเเข็งนะ"

"คุณโนวมอลคะ อย่างงั้นเขาเอาไว้ใช้กับเหล้าไม่ใช่เหรอคะ"

"เหมือนๆ กันเเหละน่า ลิเลียเธอนี้รู้มากจริง บางครั้งคำมันก็ใช้เเทนกันได้เเหละน่า"

"จริงเหรอคะ?"

ลิเลียหลงเชื่อผมอย่างง่ายดาย ความจริงคอเเข็งผมก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกันว่าใช้กับนมได้ ผมเเค่พูดออกไปให้ผมดูดีเท่านั้น โชคดีที่ถ้ายังเป็นยัยบ๊องผมเลยเเก้หน้าได้ไม่ยาก

 

"ลิเลียอย่าไปเชื่อหมอนี้สิ หมอนี้กำลังหลอกเธอให้เชื่--!"

"คร้าบๆ เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะครับ เดี๋ยวจะหมดเวลาพักเอา"

ผมเอามือซ้ายปิดปากเฟอร์เรียไว้ ถึงเเม้เธอจะพยายามสลัดให้หลุดด้วยวิธีไหนก็ตาม มันก็ไม่ได้ผลกับผมที่มีร่างดายเเข็งเเกร่งกว่า มันจะเป็นเรื่องดีมากเลยถ้าเธอเงียบลงไปสักนิดในเวลานี้

 

"อู้ๆๆ!"

"คุณโนวมอลคะ ฉันยังฟังไม่จบเลยนะคะ"

"เอาไว้เข้าไปข้างในคอยพูดละกัน"

"เดี๋ยวสิคะ! คุณโนว--อู้ๆๆ!!!"

"อู้ๆๆ!"

"พวกเธอเงียบไปก่อนเเล้วกัน ตอนฉันได้นมสดปั่นจะบ่นฉันเเค่ไหนก็เชิญเลย"

"อู้ๆๆๆๆๆ!!"(ลิเลีย/เฟอร์เรีย)

ผมเอามือขวาปิดปากลิเลียด้วย เพราะไม่อย่างงั้นเรื่องคงไม่จบลงเท่านี้ อย่างน้อยผมขอนมสดปั่นย้อมใจอันเจ็บช้ำของผมก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นผมพร้อมจะโดนบ่นจนหูฉีกก็ยังได้

 

 

-----

**(ตอนดอง)โนวมอล คัมเเบค!!! (ความเป็นนายเริ่มกลับมาเเล้ว)** 

 

     

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #172 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 17:55

    ควง2แล้ววว
    #172
    1
    • #172-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 50)
      31 มกราคม 2562 / 17:58
      เเต่มันปิดปากเเทนนะ555+
      #172-1
  2. #169 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:42

    ทำไมเริ่มรู้สึกว่าการทดสอบมันยาวนานจังวะคะ
    #169
    2
    • #169-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 50)
      31 มกราคม 2562 / 00:13
      ความจริงพวกตอนที่.5 คือเสริมเข้าไปครับให้มันจบสมบูรณ์ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาด้วยมันเลยช้าหน่อยๆ โทษทีนะครับ เเต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็จะจบบทนี้เเล้วครับ
      #169-1
    • #169-2 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 50)
      31 มกราคม 2562 / 00:13
      บทนี้มีจุดเชื่อมโยงสำคัญมากกับบทถัดไปครับ
      #169-2