หึ! เกมจีบหนุ่มน่ะเหรอ? เเล้วไงล่ะทำไมตัวประกอบอย่างฉันจะเด่นไม่ได้ล่ะ!

ตอนที่ 63 : Route:Finale พลิกบทนางร้ายสู่เสรีใหม่ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

* Font ใหม่เเหล่มบ่*


"นี้นายจะพาฉันไปไหนกัน!"

เฟอร์เรียอาละวาดอยู่ในอ้อมเเขนผมอยู่สักพัก ก่อนที่จะยอมเเพ้ต่อพลัง เเละมองผมด้วยสีหน้าโกรธเคืองกับการกระทำอันหยาบคายของผม


"นั้นสิ ร้านเมื่อกี้ก็อดกินข้าว เเถมยังจองไปเเล้วอีก เหลือทางเลือกเดียวคือ ประหยัดงบ"

น่าเสียดายที่ร้านสุดหรูของผมต้องลาจากความคิดผม รู้งี้ไม่น่าสั่งจองอาหารราคาไม่เป็นมิตรเลย เเถมตอนนี้ก็เดินมาไหลจากร้านจนลับตาเเล้วด้วย


"ถ้าจำไม่ผิด ร้านนั้นอยู่ใกล้เเถวนี้ด้วย"

ผมนึกถึงร้านหนึ่งที่เคยกินในเมืองนี้ มันเป็นร้านยามประหยัดเงินของผม ที่ได้รับการสนับสนุนทางเงินจากผมมากสุด หรือก็คือไปกินบ่อยนั้นเอง


"เดี๋ยวสิ! นายจะพาฉันไปร้านไหนก็ได้ เเต่ปล่อยฉันก่อนได้ไหม!?"

เฟอร์เรียทุบตีท้องผมให้ได้รู้สึกถึงตัวตนเธอ เมื่อผมหันไปสบหน้าเธอ เธอก็เเสดงสีหน้าอับอายออกมา คงเป็นเพราะสภาพเธอในตอนนี้นั้นกำลังถูกจำตามองอย่างเด่นชัดจากบุคคลวอกเเวก


"ฮึ ถือว่าเป็นการทำโทษรอยยิ้มสตอเบอร์รี่ของเธอละกัน"

"สตอเบอร์รี่อะไรของนาย ปล่อยฉันได้เเล้ว!"

ผมไม่สนเสียงโวยวายของเธอ เเละเดินหน้าต่อไปเเบบฟังหูทวนลม ยิ่งเธอขัดขืนผมยิ่งชอบใจยิ่งขึ้น อย่างน้อยผมก็ได้เห็นความโกรธที่มาจากอารมณ์เเท้จริงของเธอ


     ผมพาเธอเดินเข้าไปในซอยของเมืองอันมืดสลัว ถ้ามาในยามวิกาลสถานที่จะมีเพียงเเค่เเสงไฟสลัวสว่างตามทาง ผมเดินมาหยุดตรงร้านค้าเเห่งหนึ่งซึ่งมีเค้าโครงของร้านญี่ปุ่น


"ทาเคชิ...ราเมง?"

เฟอร์เรียมองดูป้ายไม้เก่าด้านบนที่ติดอยู่หน้าร้าน เธออ่านชื่อของร้านโดยน้ำเสียงไม่คุ้นเคย ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรมากกับกริยาของเธอ เเละเปิดประตูเข้าไป


"ยินดีต้อนรับครับ โอ้ว โนวมอลคุงนี้นา!"

เมื่อผมเปิดประตูเข้าไป ผมก็พบกับตาลุงคนหนึ่งกำลังใส่ผ้าเช็ดเปื้อนสีขาว ถือจานจัดเตรียมของถายในอยู่

"สวัสดี ลุงทาเคชิ"

ผมโน้มหัวสวัสดีเขา ความจริงก็อยากไหว้หรอกนะ เเต่มืออีกข้างยกเฟอร์เรียอยู่ เเละที่สำคัญทำไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะวัฒนธรรมที่นี้การไหว้ไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับการทักทาย


     ผมอุ้มเฟอร์เรียตรงมายังเก้าอี้ที่เรียงติดกันเป็นเเนวนอนอยู่หน้าเคาเตอร์ คล้ายกับที่นั่งในบาร์ จากนั้นก็นั่งลงผักผ่อน โดยวางตัวเธอนั่งข้างผม


"ในที่สุดก็ยอมปล่อยสักทีนะ ไอ้คนหยาบคาย! นายรู้ไหมว่าการทำอะไรโดยไม่คิด มันส่งผลเดือดร้อนต่อคนอื่น!"

เฟอร์เรียนั้นมองผมด้วยสายตาเเค้นเคืองนั้นจากเป็นอิสระ เธอคงขายหน้าเป็นอย่างมากจากการที่ตัวเองมีสภาพน่าสมเพชเช่นนั้นท่ามกลางสาธารณะ


"สั่งอะไรกินดีนะ"

"นี้นายฟังคนอื่นพูดบ้างไหม!"

"อืม เอาเหมือนเดิมเเค่เพิ่มอีกที่ ลุง"

"เหมือนเดิมสินะ งั้นรอเเปป"

เฟอร์เรียเเสดงความโกรธผ่านทางใบหน้า ชายข้างเธอนั้นไม่ได้มีความรู้สึกต่อการกระทำของตัวเองเลย เขากลับหยิบเมนูที่ใส่อยู่ในกล่องด้านหน้า มาเลือกดูรายการอาหารเฉย เเถมยังสั่งโดยไม่เเคร์คนข้างๆ ด้วย


"หนวกหูน่า มารยาทในร้านอาหารไม่มีเหรอ"

เมื่อเฟอร์เรียเห็นท่าทีเย้ยหยันถึงมารยาทของเธอ หลอดความอดทนของเธอก็ได้เเตกออก เธอใช้ส้นรองเท้าของเธอกระเเทกลงที่รองเท้าของอย่างจัง


"นายนี้มันเป็นผู้ชายที่เเย่ที่สุด"

เฟอร์เรียมองสีหน้าผมด้วยความโกรธ เธอกำลังใช้ส้นเท้ายาวเหยียกของเธอ ขยี้รองเท้าหนังนักเรียนของผมด้วยอารมณ์


"เหมือนกับเธอไม่ใช่ตัวการล่ะเนอะ?"

ผมยิ้มเย้ยยันเธอ เเละสบตาเธอด้วยความขบขัน เธฮคงคิดไปเองสินะ ว่าตัวเธอนั้นไม่ใช่คนผิด เเต่ตัวจุดฉนวนที่เเท้จริงคือเธอต่างหาก


"คิดว่าฉันไม่รู้เรอะ ว่าเธอเเกล้งยิ้มให้ฉัน คิดว่าเธอมั่นใจมากเรอะ ที่จะกลบตาคนที่ผ่านการหลอกลวงมาเเล้วอย่างฉันได้"

ผมจ้องดวงตาของเฟอร์เรียด้วยเเววตาเยือกเย็น ผมเเสดงความกดดันจนตัวเธอที่เป็นฝ่ายปะทะนั้นเถียงไม่ออก


"ฮึ ทำเป็นยิ้มสดใสให้กำลังใจ คิดเหรอว่าฉันไม่รู้ตัว เธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายซื่อบื้อที่จะไปหลงระเริงกับรอยยิ้มน่ารักของหญิงงามงั้นหรือ ไอ้เดทอะไรน่ะ ไม่ได้มีความหมายเชิงรักเลยสักนิดฉันขอบอกเธอไว้"

เมื่อผมยินพูดมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวเธอก็เริ่มจนมุมไปเท่านั้น เธอคงคิดว่าผู้ชายของผมจะลงเสียเเรงไปกับการเกินเล่นไร้สาระเพราะมารยาหญิงงั้นเหรอ


"ฉัน..."

เฟอร์เรียไม่สามารถพูดถึงเหตุผลในการโต้เเย้งกับผมได้ ซึ่งมันก็เเน่อยู่เเล้ว เธอจะงัดอะไรออกมาตอนนี้ก็ไม่ได้เพิ่มพูนความน่าเชื่อถือของเธอขึ้นสักน้อย


"ทะเลาะกันเเรงจังนะ เอ้า มิโซะราเมงจัมโบ้สองที่ได้เเล้ว เชิญรับประทานได้"

ตาลุงเข้ามาขัดช่วง เขายิ้มอย่างสนุกสนาน เเละวางชามราเมงลงด้านหน้าผม เเละเฟอรืเรีย จากนั้นจึงเดินจากไป


"กินก่อนค่อยว่าละกัน"

เมื่ออาหารมาอยู่ตรงหน้า ผมก็ไม่มีอารมณ์จะพูดต่อ ตอนนี้ผมหิวมาก เเละต้องการสารอาหารเพื่อเติมเต็มท้องน้อยที่กำลังทรมาณอยู่


ป๊อต

"จะทานเเล้วนะครับ"

ผมหยิบตะเกียบในกล่องออกมาดึงใช้งาน เเล้วผมพนมมือขอบคุณต่ออาหาร จากนั้นจึงเริ่มลงมือรับประทานราเมงร้อนๆ ที่อยู่ตรงเบื้องหน้า


"..."

เฟอร์เรียนั้นก็ไร้ซึ่งความคิดจะสู้ต่อ เธฮได้เพียงนิ่งเงียบดูการกินของโนวมอล ตอนนี้เธอมั่นใจได้เเล้วว่าเขานั้นหยุดพักศึกเเล้ว


(ก่อนอื่นต้องใช้สิ่งนั้นสินะ)

เฟอร์เรียสามารถจำวิธีการกินของโนวมอลได้ภายในครั้งเดียว เธอยื่นมือออกไปหยิบตะเกียบที่อยู่ภายในกล่อง จากนั้นจึงใช้เเรงดึงมันออกมา


ป๊อต

(สำเร็จ)

เธอเเอบยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อย เธอดีใจเพราะเธอสามารถทำในสิ่งที่ตัวเองมาก่อนได้ หลังจากนั้นเธอก็หันไปสังเกตโนวมอลที่กำลังใช้ตะเกียงนำเส้นเข้าปาก เเล้วสูดขึ้นไปอย่างเอร็ดอร่อย


(ต้องทำเเบบนั้นสินะ)

เฟอร์เรียไม่รอช้า เธอจับตะเกียงด้วยมือข้างถนัดของเธอ ถึงเเม้มันจะไม่ได้คงที่เหมือนของโนวมอล เเต่ก็ยังสามารถคับอะไรบางอย่างได้


"จะทานเเล้วนะคะ"

เฟอร์เรียพนมมือขอบคุณอาหาร จากนั้นเธอก็ได้ใช้ตะเกียบคีบเส้นน้ำหนักเบาในน้ำขึ้นมา เเล้วนำมันของปากของเธออย่างนุ่มนวล เเละสูดมันลงลำคอ


"น-นั้นมันอะไรกัน!?"

เฟอร์เรียทำสีหน้าตกใจเมื่อเธอได้สัมผัสถึงอาหารชามนี้ มันเป็นสิ่งที่เธอคิดว่าจะเป็นไปไม่ได้ เเละยากเกินกว่าจะเป็นไปได้


"เส้นนั้นลื่นไหลเมื่อได้สัมผัสน้ำซุปที่ลื่นมัน ความกลมกล่อมของน้ำซุปทำให้เส้นไร้รสชาติมีความละมุ่นมากขึ้น น่าเหลือเชื่อที่อาหารที่ไม่มีวัตถุดิบชั้นเลิศอะไรจะสร้างรสชาติลึกลับได้ถึงเพียงนี้"

เฟอร์เรียได้วิเคราะห์อาหารชามนี้ออกมาอย่างละเอียด เธอกำลังสับสนถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในอาหารสุดพิศวงนี้ มันเกินกว่าสิ่งที่เธอคิด


ซูด

"บอกเเค่อร่อยมันยากนักเหรอ"

ผมหยุดกินราเมงชั่วคราว เเล้วหันมาถามเธอ เมื่อได้ยินผมพูดขวานผ่าซากใส่ เฟอร์เรียก็หันมาทางผม มันจริงป่ะละบอกว่าอร่อยก็จบเละ บรรยายอะไรซะเยอะเเยะ


"เเต่ว่าอาหารสามัญชนที่ไม่ได้ผ่านกรรมวิธีระดับสูง ไม่น่าจะอร่อยถึงเพียงนี้ มันผิดสามัญสำนึกเกินไปเเล้ว"

เฟอร์เรียกำลังใช้ความรู้ของเธอสู้กับความน่ากลัวของราเมงชามนี้ เธอคงคิดว่าอาหารที่มีรสชาติเลิศต้องผ่านวิธีที่ละเอียดอ่อน เเละใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพเท่านั้น


"โลกของเธอมันยังกระทัดรัดเกินไป อาหารจะอร่อยได้ก็ขึ้นอยู่กับคนปรุง พวกองค์ประกอบไร้สาระเช่น วิธีชั้นสูงหรือวัตถุดิบชั้นเลิศ มันไม่เกี่ยวข้องมากเท่าไหร่หรอก ที่สำคัญคือความเก๋าของคนทำต่างหาก เนอะลุง"

"อ่า พูดถูกเเล้ว ถ้าไม่เก๋าก็อยู่ไม่ได้หรอก"

เฟอร์เรียมองผมด้วยเเววตาส่องประกาย เมื่อผมเห็นเธอเช่นนั้นผมก็ยิ้มสนุกขึ้นมา การได้เห็นหนเาของคุณหนูในโลกเเคบๆ ไม่รู้จักโลกภายนอก มันถือเป็นความบันเทิงที่ไม่เลวเลยทีเดียว


"ความสามารถของคนทำเท่านั้นที่จะดึงรสชาติสูงสุดของอาหารได้ ซึ่งความสามารถนั้นก็คือความเก๋า ถ้าเก๋าจริงต่อให้ไม่พึ่งปัจจัยภายนอก ไม่เเน่เชฟพระราชวังค์อาจยังต้องชิดซ้ายก็ได้"

"สุดยอด เป็นเรื่องจริงเหรอคะ"

"ฮ่าๆๆ เห็นเเบบนี้ลุงก็เก๋าพอจะตบเชฟหยิ่งบางคนในราชวงค์หรูได้นะ"

ตาลุงหัวเราะอย่างสนุกสนาน เขานั้นไม่ได้พูดเรื่องโกหก จากประสบการณ์เปิดร้านมากว่า 10 ปีของเขา เขามั่นใจว่าจะตบพวกหลงสูงได้อย่างไม่ยากยน เมื่อเฟอร์เรียเห็นความมั่นใจของเขาเเววตาของเธอก็เริ่มเปล่งประกายมากขึ้น


"ดูสนุกจังนะ เเต่ถ้าไม่รีบกินตอนมันร้อน เดี๋ยวจะเย็นจนหมดอร่อยพอดีนะ"

"จ-จริงด้วย"

เมื่อเฟอร์เรียได้ยินคำพูดเจ้าเลห์ของผม เธอก็รีบตักกินราเมงอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเเสนอร่อย ตอนนี้สายตาของเธอกลับมามีชีวตชีวาขึ้น


"เเบบนี้สิค่อยดีขึ้นหน่อย"

ผมหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงใช้ตะเกียบกินราเมงต่อไปข้างเธอ ในที่สุดผมก็เริ่มรู้สึกสนุกนิดหน่อยภายในใจเเล้ว ต่อไปจะเป็นยังไงนะ


-----


*ฮีลตับ +++*



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

349 ความคิดเห็น

  1. #231 Pongsak26 (@Pongsak26) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:20
    รออยู่นะครับบบ
    #231
    1
    • #231-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 63)
      4 มีนาคม 2562 / 23:28
      ขอบคุณครับ
      #231-1
  2. #230 Nerfy (@Nerfy) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:33
    นี่มัน...นิยายทำอาหารรึไงกัน
    #230
    1
    • #230-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 63)
      1 มีนาคม 2562 / 15:52
      ก็เป็นไปได้
      #230-1
  3. #229 CodeNamE (@codename-alpha) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:20

    ตกสาวซึนได้อีก 1

    #229
    2
    • #229-1 NamChickz (@NamGoz001) (จากตอนที่ 63)
      28 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:32
      เหยื่อไม่ติดเบ็ดง่านขนาดนั้นมั้ง
      #229-1
    • #229-2 OgarOneEye (@prototypezaza) (จากตอนที่ 63)
      1 มีนาคม 2562 / 00:13
      =-= (แต่รู้สึกหงุดหงิดทื่บจิ้งจกซั้กทีได้มั้ย อารมแปลปวนหลังดู Fate ซากุระ.......ซี้ดดดดดสุดๆภาพสวยด้วย) ง่ายๆ ง่านนี้มันพิมผิดชีวิตเปลี่ยนเลยน้ะ
      #229-2