คัดลอกลิงก์เเล้ว

Kiss me 2 (พีทฉี)

โดย NancyChinamon

ช่างน่าละอาย ผมไม่คู่ควรกับหน้ากากอันนี้ ไม่คู่ควรกับตำแหน่งของพ่อ แต่ผมถอดมันออกไม่ได้

ยอดวิวรวม

326

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


326

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ธ.ค. 61 / 16:54 น.
นิยาย Kiss me 2 (շ) Kiss me 2 (พีทฉี) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ธ.ค. 61 / 16:54


เสียงระเบิดดังขึ้นกลางเมือง ผู้คนจำนวนมากพากันกรีดร้องวิ่งหนีกันพัลวัน พอเจอกับเชื้อเพลิงอัคคีภัยก็ยิ่งลุกลาม จนกระทั่งสามารถย้อมท้องฟ้าเหนือเมืองให้กลายเป็นสีแดงฉาน นับว่าอัคคีภัยในครานี้ถือเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในรอบยี่สิบปี
“สารวัตรครับ เราเข้าใกล้คนร้ายไม่ได้เลย มันเริ่มฆ่าตัวประกันแล้วโยนศพเข้าไปในกองไฟแล้วครับ ผมว่าเรียกพวกจิระอนันต์มาตัดการเถอะครับ”ผู้หมวดพัฒน์รายงานผู้บัญชา ตระกูลจิระอนันต์ไม่เป็นเพียงแค่ผู้สร้างเมืองนี้ขึ้นมา ทว่าพวกเขายังมีอีกมุมซึ่งคนทั่วไปไม่รู้ นั้นคือการเป็นผู้ปกปักษ์รักษา ทายาทจิระอนันต์จะเกิดมาพร้อมความสามารถพิเศษแตกต่างกันออกไป เช่น อัศวเมธ ลูกชายคนโตของภัสสร เกิดมาพร้อมพลังกำลัง แต่ภัทระลูกชายคนที่สองกลับมีความสามารถในการบงการระยะสั้นๆ ทว่าเมื่อมีแสงสว่างก็ย่อมมีเงามืด พลังพิเศษของจิระอนันต์นั้นก็ใช่ว่าจะตกอยู่ในมือของคนดีเสมอไป

“เอาอีกสิ เอาอีก”มือวางระเบิดหัวเราะเสียงดัง ขณะหมุนตัวดูความสว่างไสวของผลงาน ภราดาหรือฉี เป็นอาญากรเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่สามารถลอยนวลได้เป็นเดือนๆ เขารู้จักจิระอนันต์ดีกว่าใคร จะเคลื่อนไหวอย่างไร จะทำอะไร เพราะเขาก็เป็นหนึ่งในทายาทจิระอนันต์ ลูกนอกสมรสของนายประเสริฐ ซึ่งเป็นผู้นำตระกูลรุ่นก่อน

“ออกมาสิ ออกมาเร็วๆ”เสียงหังเราะแปรเปลี่ยนเป็นการท้าทาย ดวงตาสีเข้มฉายแวววับ อะดรีนาลีนเดือดพล่านในทุกชีพจร สมองอัดแน่นภาพของคนที่เขาหลงใหล เขาจงใจไว้ชีวิตหมวดพัฒน์ก็เพื่อให้นายตำรวจไปเรียกพี่ชายของเขาออกมา 

ฟิ้ว!ฉึก! 


อาญากรตัวฉกาจเบี่ยงตัวหลบ ก่อนวิ่งตามเงาเจ้าของมีดไปยังห้องโถงใหญ่ พีทขมวดคิ้วเป็นปมแน่น ใบหน้าหล่อจ้องเขาไม่ลดละ ฉีเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนกลืนน้ำลายลงคอเพื่อบรรเทาความกระหาย โทสะในดวงตาคู่นั้นยิ่งทำให้แรงปรารถนาของฉีโหมกระหน่ำ


....พวกเขาเหมือนเสือสองตัว...
ไม่อาจอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน
...ไม่มีวัน…

ภูมิภัทรชกเข้าที่ใบหน้าของน้องชายต่างมารดา ความรุงแรงของหมัดส่งผลทำให้คอขภราดาผิดรูปทันที แต่ไม่ช้า ร่างกายเขาก็เริ่มซ่อมแซมตัวเอง พรสวรรค์ของฉีคือการรักษา เขาเป็นอมตะเสมอตราบที่การบาดเจ็บนั้นไม่รุนแรงเกินอัตราการฟื้นฟูเนื้อเยื่อ มือวางระเบิดแทงมีดสวนเข้าไป ทว่าด้วยประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์ก็ทำให้วัตถุมีคมทำได้เพียงเฉียดสีข้างภูมิภัทรเท่านั้น

“แกต้องการอะไร”คนอายุมากกว่าเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจ และภราดาก็ยินดีทำตามเกม รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าไร้เดียงสา เขาไม่ได้ต้องการตัวประกันหรอก พวกนั้นก็แค่เหยื่อ และปลาใหญ่ที่เขาต้องการก็มาติดเบ็ดแล้ว

“พี่”ภราดาตอบสั้นๆ แต่มันก็เพียงพอจะทำให้ ภูมิภัทรเข้าใจเรื่องทุกอย่าง “ช่วงนี้ผมแทบไม่เจอพี่เลย”

เขากัดฟันแน่นกับน้ำเสียงออดอ้อนนั้น ภาพความจำที่อยากลบเลือนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัว ผู้สืบทอดสัมผัสพิเศษ หยิบปืนขึ้นมาขู่น้องชาย แล้วในวินาทีนั้นเขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังทำพลาด พิษเข้มข้นซึมเขาไปทางรอยแผลเล็กๆบนสีข้าง ดวงตาของเขาพร่าเลือน เหมือนคนสายตาสั้น ร่างกายชาไปทั่วราวกับถูกดวงตาคู่นั้นของน้องชายสะกดเอาไว้

ปัง!


ผู้นำตระกูลจิระอนันต์ยิงขาตัวเองเพื่อประคองสติ แต่มันก็ทำได้เพียงซื้อเวลาระยะสั้น ฉีคุกเข่าลงต่อหน้าเขา เสียงหัวเราะของผู้ชนะกึงก้องไปทั่วโกง มือเพรียวประคองใบหน้าผู้เป็นที่รักให้เงยขึ้นมองตน แล้วประทับริมฝีปากอิ่มลงไปด้วยใจเสน่หา และพลันความมืดมิดก็กลืนกินโลกของพีท


+++++++++++++

“พี่พีท ผมกลัว”ว่าที่ผู้นำตระกูลยิ้มเบาๆ

“กลัวอะไรหืม ห้องพี่อยู่ใกล้เราแค่นี้เอง”พีทตอบพลางชี้นิ้วไปห้องถัดไปทางขวามือ ลูกเมียหลวง ลูกเมียน้อย ใครว่าต้องเกลียดกันเสมอไป หลังพอพาภราดาเย้ามาในบ้านหลังน้านิภาเสีย ภูมิภัทรก็อดรู้สึกเอ็นดูเด็กผู้น่าสงสารคนนี้ไม่ได้ เขารักน้องชายของตัวเองตั้งแต่แรกเห็น

แต่น่าเสียดาย ในร่างเทวดาน้อยนั้นกว่ามีเม็ดพันธุ์แห่งความวิปริต ไม่ว่าคนในบ้านจะให้ความรักฉีเท่าไร ก็ไม่อาจเยียวยาหัวใจที่มันบิดเบี้ยวจากโศกนาฏกรรมอันเลวร้าย ตัวตนด้านมืดของฉีค่อยๆเติบใหญ่โดยมีเขาเป็นผู้เฝ้ามอง เขาควรกำจัดน้องชายทิ้งก่อนจะกลายเป็นภัยคุกคาม ทว่าเพราะรักใจจึงเอนเอียง เขาทำทุกสิ่งตรงกันข้ามกับที่สมองสั่ง แทนที่จะเอาเรื่องนี้ไปบอกกับทุกคน พีทกลับปกป้องสิ่งชั่วร้ายนั้นจนถึงทุกวันนี้


เขารักฉีเกินกว่าน้อง รักจนยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง รักจนเห็นผิดเป็นชอบ รักจนรู้สึกละอายใจต่อตำแหน่งซึ่งได้รับสืบทอด เขาอยากจะสละเก้าอี้ทิ้งให้พี่อี้ซึ่งเหมาะสมกว่า แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะมีเพียงลูกชายคนโตของลูกชายคนโตเท่านั้นถึงจะได้สืบทอดพลังของอากง อากงคือผู้สร้างเมืองนี้ คือสัญลักษณ์ของความสงบสุข คือศูนย์รวมจิตใจของทุกๆคน

“อืม งั้นก็ได้ครับ ฉีจะลองดู พี่พีท จูบราตรีสวัสดิ์ฉีหน่อย”น้องชายต่างมารดาชี้บนหน้าผากของตัวเอง ภูมิภัทรหัวเราะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงจุมพิตลงบนหน้าผากกว้าง สัมผัสแผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อทำคนอายุน้อยกว่าใจสั่น เด็กชายจากย่านสลัมคว้าแขนเสื้อพี่ชายไว้อย่างเก้งๆกังๆ ก่อนสูดลมหายใจเขาเต็มปอดแล้วโน้มลำคอของร่างสูงลงมา ภูมิภัทรในช่วงวัยรุ่นนึกขอบคุณสวรรค์ที่พระเจ้ามอบพลังพิเศษนี้ให้เขา ทำให้เขาสามารถดื่มด่ำกับสัมผัสนุ่มนิ่มนี้ได้อย่างเต็มที่ 


ฝ่ามือหนาประคองปรับใบหน้าหวานให้เข้ากับองศาจูบ แล้วสอดลิ้นเขาไปในโพรงปากชื้น คำว่ายับยั้งชั่งใจเหมือนถูกลืมหายไปจากพิภพ ยิ่งได้สียงครางเบาๆในลำคอระหงส์ ใจของพีทก็ยิ่งหึกเหิม เขาเร่งจูบให้เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ ก่อนผลักภาพมายาทั้งหมดออกไป


กึก!

พีทสบถคำหยาบเมื่อตื่นมาพบว่ามือสองจ้างถูกล่ามเอาไว้ ดวงตาสีเข้มมองอาชญากรด้วยความเครียดแค้น

“ทำอะไร”เขาถามเสียงแข็ง ร่างทั้งร่างรุ่มร้อนไปหมดราวกับต้องพิษไข้ ส่วนนั้นของเขาเหมือนจะมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพียงแค่สัมผัสกับร่างเกือบเปลือย ฉียิ้มให้เขาเหมือนสมัยที่ยังเป็นเด็กไร้เดียงสา เมื่อในความทรงจำของเขา เขามองสำรวจไปทั่วๆห้อง ภาพแอบถ่ายของเขายังถูกติดไว้บนผังห้องเสื้อเชิ้ตเข้ายับย่น ของขวัญทุกชิ้นที่ได้รับจากเขาถูกเก็บใส่ไว้ในกล่องแก้วอย่างหวงแหน ยกเว้นเพียงของขวัญที่เขาไม่ได้ตั้งใจให้หนึ่งตัวที่ได้ออกจากตู้จัดแสดง นั้นก็คือเสื้อเชิ้ตที่เขาเคยลืมเอาไว้
“ทำให้เราหายคิดถึงกันไงครับ”สะโพกบางเริ่มบดลงมาขยี้ความเป็นชายของเขา โดยที่ภูมิภัทรไม่สามารถขัดขืนได้ อันที่จริงเขาแทบไม่ได้ออกแรงกระชากโซ่เลยด้วยซ้ำ เขาไม่เคยพยายามใดๆเลยเวลาโดนยาปลุก เพราะมันเป็นข้ออ้างชั้นดีให้ใจอันโสมมของเขาในการทำเรื่องผิดศีลธรรม

เขามองโชว์ตรงหน้าด้วยความหื่นกระหาย เขาไม่อาจละสายตาจากสิ่งงดงามยั่วยวนตรงหน้านี้ได้ ราวกับดวงตาของเขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อมองเพียงแค่เด็กหนุ่มตรงหน้าเท่านั้น ภราดาเริ่มชะโลมสารหล่อลื่นลงบนความเป็นชายของเขา บีบนวดมันเล็กน้อยเพื่อเร้าอารมย์อย่างซุกซน ก่อนมือบางยึดไหล่หนาไว้แน่นทั้งสองข้างเพื่อประคองเป็นหลัก ขณะทิ้งตัวลงบนส่วนที่ลุกชันของเชลย

เจ้าของห้องครางอย่างสุขสมเมื่อความใหญ่โตชำแรกเข้ามาข้างใน เขาค่อยๆทิ้งตัวเองจนส่วนแข็งขืนนั้นเข้าไปข้างในจนมิดด้าม แล้วขยับร่อนสะโพกขึ้นลงอย่างช้าๆจนกระทั่งเจอจุดที่ทำให้ทั่วทั้งร่างบิดเร้าอย่างสุขสันต์ พวงแก้มสวยแดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ ร่างสองร่างเชื่อมติดกันราวกับไม่สามารถแยกจากกันได้


“อ๊ะ..อื้อออ..อื้มมม…อื๊ออ…ของๆพี่มันสุดยอดไปเลย”

คำพูดติดลามกช่างขัดกับใบหน้าใสๆ กลิ่นน้ำหอมที่ประสานไปกับกลิ่นเหงื่อจากกายทั้งสอง ช่วยกระตุ้นให้ไฟราคะโหมกระหน่ำเสียยิ่งกว่าเพลิงจากแรงระเบิด สมองของพีทเริ่มขาวโพลน แก่นกายสีอ่อนที่มีน้ำเยิ้มออกทางปลายกระตุกเกร็ง ช่องทางร้อนชื้นบีบรัดตัวรอบขอบโลหะของกุญแจมือบากเขาจนเลือดซิบทว่าสุดท้ายพีทก็กระชากมันออกมาได้สำเร็จ เขาบังคับให้ศัตรูตัวฉลากอยู่ในท่าคุกเข่าแล้วกดศีรษะของฉีทลงกับหมอน เพื่อชิงอำนาจในเกมรักมาไว้ในมือของตน ร่างสูงขยับสะโพกอย่างไร้สติ จนคนใต้อาณัติงอตัวตามแรงกระแทกที่กระหน่ำใส่อย่างไม่ปราณี ความรู้เจ็บจุกไปทั้งท้อง น้ำตาใสหลั่งรินอาบแก้ม

พีทโทษว่าเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้เขาไม่มีความยับยั้งช่างใจ แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่าต่อให้ฉีร้ายแค่ไหนก็ไม่กล้าทำร้ายเขาจริงๆจังๆ ยาที่ผสมลงมาก็เจือจางมาก เพราะเจ้าตัวแค่ต้องการลดการปะทะคารมณ์ พอร่างกายเริ่มเย็นลงมันก็เป็นตัวเขาเองที่ตัดสินใจสานสัมพันธ์ต่อ

หยาดน้ำตาไหลอาบพ่วงแก้มนุ่ม น้องชายของเขาช่างน่าเอ็นดูจนอดโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาไม่ได้ ดวงตาของฉีแดงก่ำน่าสงสาร แต่ปากก็ยังออดอ้อนเขาไม่หยุดหย่อน พวกเขาประคองกกกอดกันราวกับเป็นที่เพึ่งสุดท้ายในชีวิต ฉีเป็นฆาตกรวิปริตในสายตาประชาชน คือจุดด่างพร้อยของวงตระกูล ทว่าพีทกลับมองเห็นเพียงน้องชายตัวน้อยๆคนเดิมของเขา

เขาอยากรักษาฉีให้หาย ต้องให้ระหว่างทางเขาจะต้องทำผิดต่อใครก็ไม่เป็นไร เขาสามารถให้อภัยน้องได้เสมอ ในอ้อมกอดของฉีกำลังดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน เขาต้องการเวลาอยู่กับน้องให้มากกว่านี้

“ช่วงนี้ผมแทบไม่เจอพี่เลย”

คำตัดพ้อบนดาดฟ้าทำเอาเข้ารู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก เขาไม่เคยคิดอยากห่างจากร่างเย้ายวนนี้เลย เพียงแค่ว่าคนในตระกูลคนอื่นๆเริ่มระแคะระคายพฤติกรรมของเขา

‘พี่ตั้งใจจับฆาตกรจริงๆป่ะ’วันหนึ่งเวกัสหักหน้าเขากลางโต๊ะกินข้าว เหมือนตอนมันหักหน้าพ่อมันเรื่องการซื้อรถ มาเก๊าพยายามกระตุกแขนเสื้อพี่ชายให้หยุดพูดแต่ก็ไม่ได้ผล ความล้มเหลวของภารกิจเมื่อเย็นและการสูญเสียห้องทดลองเพราะแรงระเบิดทำให้อัจริยะหนุ่มเริ่มสติแตก

‘รู้ว่ามันเป็นกับดักก็ยังดันทุรังเดินไปติดกับของฉี เพราะสารเลวนั้นเป็นน้องเหรอ พี่เลยไม่ตั้งใจทำงาน ถ้าไม่ไหวก็ถอนตัวจากภารกิจเถอะ แล้วให้พวกสี่ยอดกุมารทำแทน’


พีทนิ่งเงียบ แสายตาของบรรดาญาติไปในเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ภูมิภัทรรู้ว่าความลับของเขากำลังอยู่ในความเสี่ยง ไม่ว่าเฮียอี้ เวกัส และคนซื่อๆอย่างก๋วยเตี๋ยวก็พากันสงสัยเขาทั้งนั้น เขาเลยต้องถอนตัวให้พวกสี่ยอดกุมารมาทำภารกิจแทนตามข้อเสนอของเวกัส
ไม่มีวันไหนเลยที่พี่คนนี้จะไม่นึกถึงน้อง ในทุกจังหวะเสียงหัวใจ และทุกช่วงของลมหายใจของเขามีเพียงภารดาเท่านั้น สัมผัสที่ดีเลิศกลายเป็นเหมือนดาบสองคม ยิ่งรู้สึกก็จะรู้สึกเพิ่มมากขึ้น เขาหลงใหลในตัวอาชญากร จนแทบจะยอมตกเป็นทาสรับใช้ พ่อเคยบอกให้เขาทิ้งหัวใจก่อนรับตำแหน่ง แต่เขากลับไม่ยอมฟังคำเตือนนั้น

“ชั่ว”

แขกไม่ได้รับเชิญชักปืนจ่อตัวเขาในระยะประชิด ทายาทจิระอนันต์แทบไม่ต้องหันหน้าไปดูก็รู้ว่าเสียงคุ้นเคยนี้เป็นของสารวัตรภูวดล ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเผลอคลานความคิดถึงกันจนลืมโลกรอบกายไปเสียสนิท แต่กระนั้นพีทก็ยังขยับร่างของตนเติมเต็มร่างข้างใต้ต่อ

“กะ...แก”น้ำเสียงผิดหวังของนายตำรวจใหญ่ช่างน่ารำคาญยิ่งนักในสายตาผู้อยู่ในบ่วงตัณหา เขาถอนกายออกจากคนรักก่อนหัดไปมองคนด้านหลัง

“แกหลอกพวกเรา แลกหลอกพี่น้องตัวเอง”เสียงปืนดังลั่นขึ้นหนึ่ฃนัด ผู้นำจิระอนันต์คนปัจจุบันก็คว้าปืนข้างหมอนมายิงสวน ด้วยพลังแต่กำเนิด พีทไม่เคยกลัวการถูกลอบทำร้ายในระยะประชิด เขายิงสารวัตรสิ้นใจได้เสียก่อนนายตำรวจใหญ่จะได้เป่าหัวเขาตามปรารถนา

พีททิ้งปืนลงพื้นก่อนกลับขึ้นไปหาผู้เป็นที่รัก แล้วจูบแลกลิ้นฌรมรันกันย่างเล่าร้อน ความรู้สึกอันแสนบิดเบี้ยวเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ บางทีเมล็ดวิปริตอาจไม่ได้มีเพียงหนึ่ง ทว่ามีสองเมล็ดพันธุ์ อันหนึ่งเติบโตในหัวใจของอาชญากร ส่วนอีกอันก็เติบโตขึ้นในร่างของผู้สวมหน้ากากวีรบุรุษ

ช่างน่าละอาย
ไม่คู่ควรกับหน้ากากนี้
ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งของพ่อ
แต่ผมถอดหน้ากากออกไม่ได้

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ NancyChinamon จากทั้งหมด 25 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 -1234-
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:01

    โอวววววว
    มันดี! มากกก อีกแล้วค่ะะะ
    ฮือออ ประทับใจ ชอบจังเลย น้อนฉีวายร้ายกับพี่ชายวีรบุรุษ
    /อ่านแล้วนึกถึงแบทแมนกับโจ๊กเกอร์ลางๆ
    ภารดาเป็นอะไรที่แบบ just want to watch the world burn สุดๆ
    ไปสุดมากด้วย แค่ได้เจอพี่พีทให้หายคิดถึงแค่นั้นเอง คนอื่นจะเป็นไงก็ช่างสิ
    ส่วนพี่พีทก็เช่นกันนนน
    สรุปคุณก็ติดบ่วงของกันและกันทั้งคู่นั่นแหละ
    ฮืออออออ ประทับใจจังเลยค่ะ อ่านไปกุมใจไป
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ ฮุงง เลิฟ ; w ;

    #1
    1
    • 17 ธันวาคม 2561 / 21:43
      ใช่ค่ะไอเดียเอามาจากแบทแมนด้วย ดีใจที่ชอบนะคะ>< อ่านึึึึอมเม้นท์แล้วมีความสุขมากเลยค่ะ
      #1-1