คลังเก็บfic yaoi ด้อม Kimetsu no Yaiba ของโปริ่ง

ตอนที่ 12 : Shortfic distance 2 (แก้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

Shortfic distance (2)

Pairing ทันจิโร่ X เก็นยะ





จะผิดไหม ถ้าฉันนอกใจคู่หมั้นที่ไม่เคยพบหน้า

คนบนฟ้าเขาจะเสียรึเปล่า หากฉันไม่การใครอื่น



นอกจากนาย



น้ำฝนไหลซึมผ่านรอยรั่วของเพดาน  สายฟ้าคำรามก้องรัตติกาล เด็กชายนอนกระสับกระส่ายเหงื่อโทรมกายอยู่ในกองผ้า เม็ดยาต้าน จำนวนมากตกเกลื่อนพื้น   พอเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นเขาก็เริ่มกินยาต้านเพื่อกดความเป็นโอเมก้า  การเข้าฤดูเป็นคำสาปที่โอเมก้าทุกคนต้องเผชิญเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ กลิ่นของพวกเขาดึงดูดคนดีคนเลวเข้ามาไม่เลือกหน้า ทั้งพี่น้อง ครอบครัว คนใกล้ชิด รวมถึงคนแปลกหน้าคนที่พึ่งพานพบบนถนน ไม่เลือกเพศ ไม่เลือกอายุว่าเป็นหนุ่มหรือสาว เด็ก หรือคนชรา



‘อย่าเชื่อหรือไว้ใจใคร

ยกเว้นคู่แห่งโชคชะตา'



ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก แต่พอได้ใกล้ชิดกับทันจิโร่ ในหัวของดอกทานตะวันผู้งดงามก็เผลอใจให้เจ้าไม้ขีดไฟตัวจ้อย หากมีแสงสว่างผู้อ่อนโยนคนนี้อยู่ข้างๆแล้ว ไฉนเลยเขาถึงต้องรอรักจากคนบนฟ้า 



“เก็นยะคุงหายป่วยแล้วเหรอครับ” เสียงทักทายจากคนตัวเล็ก ทำเอาหัวใจของทานตะวันลอยละลองไปในห้วงแห่งรัก เขาก้มมองเจ้าไม้ขีดไฟตัวน้อยก่อนยิ้มนิดๆตรงมุมปาก



“อือ” เก็นยะพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น



ยิ่งใกล้ฤดูกลิ่นของทันจิโร่

ก็เริ่มมีอิทธิพลกับเขามากขึ้น



แม้เป็นเบต้าก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นของทันจิโร่ให้ความรู้สึกปลอดภัยไม่แพ้แอลฟ่าเลย อันที่จริงเขาค่อนข้างชอบกลิ่นอ่อนๆนี้มากกว่ากลิ่นฉุนๆเวลาเขาฤดูของพวกแอลฟ่าเสียอีก



“อาจเป็นเพราะเก็นยะเป็นว่าที่เสาหลักล่ะมั้งครับ ก็เลยทำภารกิจได้อย่างราบรื่น” ทันจิโร่หยอดคำหวานเสียงระรื่น



“แล้วกินอะไรมารึยังครับไปกินข้าวด้วยกันไหม พวกเราว่าจะกินข้าวกันอยู่พอดี หรือว่าอยากกินข้าวกันแค่สองคนก็ได้ ถ้าเก็นยะไม่ชอบคนเยอะๆ” 



ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ประกอบกับแผลฉกรรจ์บนใบหน้า และนิสัยห้าวหาญ อาจทำให้ใครหลายคนพากันถอยห่าง แต่สำหรับทันจิโร่ เกราะมายาเหล่านั้นไม่เคยมีผลเลยสักนิด



“ก็ได้ แต่แค่สองคนนะ ฉันไม่ชอบคนเยอะๆ” 



ดวงตาสีเพลิงเปล่งประกายระยิบระยับ รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเช่นเดียวกับรอยสีแดงระเรื่อบนใบหน้าของเก็นยะ ดวงตาต่างสีจ้องสบโดยไม่ยอมละสายตาจากผู้เป็นยอดปรารถนา พอพ้นสายตาเพื่อน มือหนาก็เกี่ยวเอามือคนตัวสูงกว่ามากุมไว้ โดยไม่สนว่ากำลังอยู่ในที่สาธารณะ 



ความรู้สึกที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยถูกส่งผ่านไออุ่นตรงฝ่ามือ มนุษย์เราใช้อะไรเป็นเกณฑ์วัดเรื่องความเหมาะสมหรือ ทำไมเจ้าหญิงต้องคู่กับเจ้าชาย ทำไมดังโงะต้องกินคู่น้ำชา ทำไมเราคนเราถึงเลือกเส้นทางชีวิตไม่ได้



การเกิดเป็นโอเมก้าอาจเป็นเรื่องน่าเศร้า 

แต่พอได้พบนายฉันกลับไม่รู้สึกแบบนั้น



เพราะมีนายอยู่หัวใจของฉันจึงฟูฟ่องด้วยรัก

เพราะมีนายอยู่ฉันจึงสามารถรักส่วนน่าอายของตัวเอง



ได้โปรดเถิดนะ....คุณไม้ขีดไฟ...

หากนายรับรู้ถึงความในใจของฉัน

ช่วยเขย่งปลายเท้าขึ้นมาหาฉันหน่อยได้ไหม 

เผื่อว่าริมฝีปากของเราจะได้สัมผัสกัน



 “จ้องอยู่นั้นแหละ ไม่กินข้าวรึไง” คนโดนดุยิ้มกรุ่มกริ่ม 



“แค่มองเก็นยะกินข้าวก็อิ่มใจแล้วครับ”



“บ้า”



“ว่าแต่ช่วงนี้กลิ่นเข้มขึ้นรึเปล่าครับ”



“นายรู้?”



“จมูกดีน่ะครับ ช่วงนี้กินยาสม่ำเสมอหรือเปล่า”



“ก็…กินอยู่นะ ทำไมเหรอ” 



“อ้อ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง”



“แค่ห่วงเท่านั้นเหรอ”



เก็นยะหลับตาลงก่อนโน้มใบหน้าลงมา จูบแรกของพวกเขาทั้งคู่ก็เกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนกระทั่งคนโดนจูบจำรายละเอียดอะไรไม่ได้  ในหัวของทันจิโร่ตอนนั้นไม่มีอะไรเลยในยามนั้น พวกเขาทำได้เพียงแค่หลับตา และปล่อยทุกอย่างไปตามธรรมชาติของมัน 





 “ฉันอยากเป็นของทันจิโรนะ แล้วทันจิโร่ล่ะ

อยากทำให้ฉันเป็นของทันจิโร่ไหม” 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #24 pearketsawang (@pearketsawang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:38

    แซ่บมากเลยค่ะ เก็นยะะ—

    #24
    1
    • #24-1 NancyChinamon (@NancyChinamon) (จากตอนที่ 12)
      30 กันยายน 2562 / 17:24
      ดีใจที่ชอบนะคะ ><
      #24-1