คลังเก็บfic yaoi ด้อม Kimetsu no Yaiba ของโปริ่ง

ตอนที่ 24 : Fic song Shameless part2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ต.ค. 62

Fic song Shamelss Part2

Pairing เร็นโกคุ X อาคาซะ

Rate NC 18+




So we’ re there, now it’ s real

Now that you have me, do you want me still?

My kisses are history, they go back a long time, uh

And I’ m tired of loving somebody that’ s not mine, no

ถ้าเรามาจนถึงตรงนี้ก็เท่ากับว่าเรื่องของเราคือความจริง

ในตอนนี้นั้นที่มีฉันอยู่ นายต้องการฉันจริงๆ ใช่ไหม

จูบของพวกเรากลายเป็นอดีตที่ผ่านมานานแสนนาน

และฉันพอแล้วล่ะกับการรักใครสักคนที่ไม่ใช่ของของฉัน



'เมื่อไรนายจะเป็นของฉันสักทีนะ' 


ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงตัดสินใจให้นายกักตัวไว้ ทำไมฉันถึงยอมให้นายแทรกซึมเข้ามาเปลี่ยนความเป็นอสูรในตัวของฉัน ฉันควรเปลี่ยนนายเป็นอสูร ไม่ใช่นายมาเปลี่ยนฉันเป็นมนุษย์เสียหน่อย แต่ว่านับตั้งแต่วันนั้นฉันรู้สึกมีความสุขจริงๆ นะ ทั้งที่หัวใจของฉันหยุดเต้นไปแล้วแต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองยังมีชีวิต ความรักยังอยู่ในหัวใจของฉัน มีฉันความสุขที่หัวใจของฉันได้กลับเป็นมนุษย์อีกครั้งแม้ว่าร่างกายของฉันยังเป็นอสูรก็ตาม


“ใช้ลิ้น...อีกหน่อยสิ" ประโยคคำสั่งเอ่ยมาพร้อมกับลมหายใจหอบถี่ ในขณะเดียวกันก็ค่อยๆ คว้าแก่นกายของตนเองที่พองขยายแล้วขึ้นมาชักเพื่อระบายความร้อนรุ่ม สะโพกหนากระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าออกโพรงปากถี่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใกล้ถึงปลายทางแห่งตามความปรารถนา


อาคาซะมองเจ้าคนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เขาถูกเจ้ามนุษย์หลอกว่าขังไว้ในบ้านจนลืมเดือนลืมตะวัน คำว่ากินอาหารของเขากับเคียวจูโร่ไม่ใกล้เคียงกันเลยสักนิด เขาต้องการเนื้อสดๆ ไม่ใช่อาหารของมนุษย์ แล้วก็เจ้าชิ้นส่วนมนุษย์ที่ขยับกระแทกลำคอของเขาอยู่ตอนนี้ 


ไม่สิ...จะใช้คำว่าขังก็ไม่ได้

เขาเองก็เอาแต่อู้งานไม่ยอมกลับไปหามุซันสักที

แม้ว่าจะไม่มีโซ่พันธนาการก็ตาม

เขารักความเป็นมนุษย์

เขาชอบความรู้สึกที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายคนนี้


อสูรข้างขึ้นที่สามเก็บความอ่อนแอในใจเอาไว้ ขณะตวัดตามองค้อนคู่ขาของตนอย่างก้าวร้าว ก่อนกลืนกินทุกหยาดหยดน้ำรักที่มนุษย์ให้จนเต็มปาก แล้วเลียทำความสะอาดทั้งส่วนปลายและส่วนโคนให้กับกระบอกปืนตรงหน้า รสเค็มขมฝาดในลำคอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่ หากแต่ยิ่งกระตุ้นให้รู้สึกฮึกเหิมเหมือนม้าหนุ่มที่กำลังพยศได้ที่ เขาเร่งความเร็วมือขึ้นเรื่อยๆ เพื่อจะได้ปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมาบ้าง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจถึงฝั่งฝันของความปรารถนาได้เสียที เขาต้องมากกว่านี้ ต้องการอะไรที่ลึกแล้วก็อุ่น...


อา...เขาให้เจ้านี้มามีอิทธิพลกับเขามากเกินไปเสียแล้ว...


“ชักตั้งนานแล้วยังไม่เสร็จเหรอ”


เจ้าของเรือนผมสีทองแกล้งหยอกเย้า ก่อนดึงสะโพกมนนั่นให้เข้ามาเบียดชิดกล้ามท้องสวยของ คราบน้ำรักจากเมื่อคืนไหลออกมาเหนอะหนะต้นขาซึ่งเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบเรียกรอยยิ้มจากคนที่ทิ้งมันไว้ได้เป็นอย่างดี


“เปียกอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ นายเองก็ลามกไม่เบาเหมือนกันนั้นแหละ"


ใบหน้าสวยแดงซ่าน คราบสวาทไหลย้อยลงมาจนถึงโคนขาในจังหวะที่ร่างสูงดึงสัดส่วนแกร่งออก แล้วรั้งข้อเท้าขึ้นพาดบ่า แรงอารมณ์ถาโถมมากล้นจนร่างกายที่ถูกใช้ระบายความใคร่แทบระเบิดออก มือทั้งสองจิกขยุ้มหมอนจนฉีกขาดทว่าก็มิอาจบรรเทาความเสียวซ่านที่ได้รับ เสาหลักเร่งจังหวะสะโพก เสียงหวานครางแหบพร่าแทบขาดใจในรสรัก


ความช่วยเหลือแบบไม่ประสงค์ดี ทำเอาคนช่างยั่วยิ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กระบอกปืนลำใหญ่ ชำแรกเข้าไปหาความชื้นแฉะที่มันคุ้นเคย ความใหญ่โตที่สอดใส่เข้ามาจนสุดท้ายทำให้อสูรหวีดครางด้วยความเสียวซ่าน ผนังด้านในของเขาตอดรัดแก่นกายของร่างเบื้องบนแน่นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างซื่อสัตย์ นักล่าอสูรก้มใบหน้าลงจุมพิตบนเปลือกตาของอสูร ขณะกุมมือของเขาเอาไว้แน่น


เร็นโกคุไม่เคยจับมือเขามาก่อน

ไม่เคยเคยมีสักครั้งที่ดวงตาคู่นั้น

จะสะท้อนภาพของเขาออกมาด้วยความรักใคร่

ไม่เคย...

ไม่เคยเลยจนกระทั่งถึงวันนี้


เรียวลิ้นที่เดิมเคยรุกไล่แย่งชิงความเป็นผู้นำกันในบทรัก ยามนี้กลับเลียกลีบปากสีกุหลาบอย่างนุ่มนวล มันเป็นจูบที่แตกต่างออกไป ไม่ดุเดือดรุนแรงเหมือนที่ผ่านมา แต่หวานละมุนวาบวามจนใจเต้นระส่ำ เพียงแค่ร่างสูงสอดลิ้นเข้ามาสำรวจโพรงปากอุ่น ร่างทั้งร่างของอสูรก็แทบมอดไม้เป็นธุลี พลันเมื่อทั้งสองฝ่ายผละออกจากกันคราบน้ำลายใสเหมือนใยแมงมุมก็ไหลย้อยออกมาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างพวกเขาทั้งคู่


“เสร็จด้วยตัวเองไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถ้านายติดฉันจนอยากทำให้ฉันเป็นอสูรนัก งั้นฉันลองเปลี่ยนนายให้เป็นมนุษย์ดีกว่า ถ้าเป็นอสูรแล้วตัวฉันจะไม่อุ่นแบบนี้นะ”


ก็แค่คำพูดของมนุษย์ไม่มีสมอง

เป็นแค่คำพูดที่ดูเหมือนไม่ผ่านการไตร่ตรอง


ดวงตาสีทองวาวไปด้วยคราบน้ำตา หยอดน้ำที่เขาคิดว่าแห้งเหือดไปแล้วเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย แต่มันกลับทำให้หัวใจของอสูรข้างขึ้นเต้นระรัว เสียงครางเปล่งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม ลมหายใจหอบกระเส่าประสานรวมกันเป็นหนึ่ง ความอุ่นที่วาบเข้าในช่องท้องเป็นสัญญาบ่งบอกว่าอีกคนถึงปลายสุดแห่งอารมณ์ ภาพตอนเป็นมนุษย์ค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาในมโนภาพของอาคาซะในขณะที่อารมณ์ของเขากำลังพุ่งทะยาน เขาเจอเธอคนนั้น เจอความรักที่เคยสูญสลายออก เขาเอื้อมมือขึ้นไปบนเพดาน เสียงกระทบกระทั่งหยาบโลนดังอย่างต่อเนื่องในความมืด พวกเขาเสพติดซึ่งกันและกันจนมิอาจถอนตัว


เขาอยากขอโทษเธอคนนั้น

แต่พลันพอเขาเห็นรอยยิ้มบนหน้าเธอ

เขาก็รู้ได้ทันทีว่าความห่วงในใจเธอได้คลายลง


“ขอบคุณ”


ขอบคุณที่คอยเฝ้ามองเขามาตลอด



So many mornings I woke up confused

In my dreams, I do anything I want to you

My emotions are naked, they’ re taking me out of my mind

Right now, I’ m shameless

Screamin’ my lungs out for ya

Not afraid to face it

I need you more than I want to

Need you more than I want to

หลายครั้งฉันตื่นมาพร้อมความสับสน

ในความฝันฉันสามารถทำอะไรก็ได้กับนาย

ปลดเปลื้องอารมณ์แล้วให้แรงปรารถนานำพาฉันไป

ฉันในตอนนี้ช่างไร้ยางอายชะมัด

เอาแต่ร่ำร้องหาแต่นาย

ฉันไม่กลัวการเผชิญหน้าอีกแล้ว

ฉันขาดนายไปไม่ได้

ฉันต้องการนายมากกว่าที่ฉันคิดเสียอีก


ตลอดหลายสัปดาห์ที่เขาหลอกอสูรข้างขึ้นมาขังไว้ในฐานะแฟนทดลอง สิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากการใช้ชีวิตร่วมกับนายคือฉันชอบนายชะมัด อสูรที่ไม่กินผู้หญิง ที่อสูรที่ไม่มีวิชาโลหิต ฉันอยากเจอนายตอนเป็นมนุษย์จัง ฉันเกลียดผู้ที่เปลี่ยนนายเป็นอสูร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันติดหนี้บุญคุณเขาครั้งใหญ่ ถ้าไม่มีเขา ผู้ชายสองคนที่อยู่คนละช่วงเวลาคงไม่มีวันได้มาอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกันหรอก


“เป็นอะไรไม่อิ่มเหรอ”


“บ้า!!! บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว อสูรที่ไหนกินด้วยวิธีแบบนี้” เสาหลักเพลิงหัวเราะ ใส่คนที่นอนเปลือยอยู่ข้างๆ


“แต่นายก็กินจนอิ่มตลอดเลยไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ชอบก็หยุดกินก็ได้นี่ นายพิลึกคนชะมัด”


“หุบปากเถอะน่า” คนถูกแซวส่งสายตาดุ ก่อนหยิกต้นแขนคนข้างๆ ด้วยความหมั้นไส้


“อ้าว ก็เวลานายเจอกัน นายก็ชวนทำตลอด ฉันจะเข้าใจผิดบ้างก็ไม่แปลก เพิ่งทดลองกันไม่นานเองยกโทษให้ฉันเถอะนะ ถ้าทดลองกันครบหกสิบปีเมื่อไหร่ แล้วฉันยังไม่สามารถเป็นแฟนที่ดีได้ค่อยงอนแล้วกัน”


เคียวจูโร่จุมพิตบนหน้าผากของแฟนทดลองเบาๆ ก่อนหลับไปซ่อนที่ห้องครัว กว่าอาคาซะจะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ต่างคนก็ต่างนั่งก้มหน้าซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตนเองไว้ ไม่รู้ว่าอะไรมาดลใจให้เขาพูดประโยคงี่เง่าแบบนั้นออกไป บางทีอาจจะเป็นน้ำตาบนใบหน้าของอสูรเมทื่อคืนนี้ล่ะมั้ง


รู้ทั้งรู้ว่าถูกใช้เป็นสะพานไปหาคนที่อยู่ในความทรงจำ แต่พอเห็นดวงตาคู่นั้นแสดงความรักต่อเขามากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เขาพยายามกักเก็บไว้ก็เลยเอ่อล้นออกมา อยากกอดคนๆ นั้นเอาไว้ให้แน่น อยากแสดงให้คนที่อยู่ในอดีตอันไกลโพ้นวางใจว่าเขาจริงใจกับคนของเธอแค่ไหน


“หกสิบปีไม่ไหวหรอก” อสูรข้างขึ้นตะโกนตอบ “ถ้าฉันไม่พอใจนายฉันควรได้ได้รับค่าเสียหายมากกว่าการง้อนะ”


เสาหลักเพลิงหันกลับไปมองเจ้าอสูรผมชมพูที่มายืนตะโกนเรียกร้องค่าเสียหายหน้าประดู ร่างกายกำยำจากการฝึกฝนวิชาการต่อสู้ ผิวกายซีดขาวเหมือนกระดาษ ดวงตาสีทองเหมือนร่วงขาว เส้นผมเส้นชมพูที่ดูเหมือนดอกบ๊วย เขาเอาอะไรมามองว่าหมอนี่น่ารักนะ


หัวใจไงล่ะ...

เพราะแบบนั้นอาคาซะถึงได้ต่างจากอสูรคนอื่น

ฉันอยากให้นายรู้ว่านายยังมีมันอยู่

ฉันอยากทำให้มันกลับมาเต้นอีกครั้ง


“ถ้าหกสิบปีแล้วฉันเป็นแฟนที่ดีไม่ได้ เราก็มาทดลองกันใหม่อีกหกสิบปีแล้วกันดีไหม”


เสาหลักเพลิงว่าก่อนเดินเข้าไปหาอสูรข้างขึ้น ลมหายใจจรดรดต้นคอชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ทว่าเขากลับหัวเราะไม่ออก เพราะเจ้าหัวใจไม่รักดีมันเต้นโครมครามเสียงดังไปกับคำถามนั้นเสียแล้ว อสูรผู้หลบลี้อยุ่ใต้ดวงจันทร์เอื้อมมือไปสวมกอดดวงตะวัน หลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปความเจ็บปวด ในที่สุดเขาก็ได้เจอจุดหมายปลายทางของชีวิตอีกครั้ง


There’ s just inches in between us

I want you to give in, I want you to give in

There is tension in between us

I just wanna give in

And I don’ t care if I’ m forgiven

ระยะห่างระหว่างเราเหลืออยู่เพียงแค่คืบ

ฉันอยากให้นายยอมจำนนซะ 

ความตึงเครียดระหว่างเรา

ทำให้ฉันอยากยอมแพ้อยู่หลายครั้ง

แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจแล้วว่าฉันนั้นจะได้รับการอภัยหรือไม่


"งี่เง่า....แต่ก็ฝากเนื้อฝากตัวล่ะกันเจ้าบ้า"


ในอ้อมกอดของผู้เป็นดังดวงตะวัน อสูรได้ตัดสินใจมอบเวลาอันเป็นนิรันดร์ให้แก่เชผู้เป็นที่รัก เขาหลับตาฟังเสียงของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หากวันหนึ่งความชราพรากวันหนุ่มไปจากเร็นโกคุ เคียวจูโร่ เขาจะคอยดูแลเป็นแขนขาให้ผู้ชายคนนี้ ใครๆจะต้องพูดเป็นเสียงเดียวว่าเดคียวจูโร่โชคดีชะมัดที่มีเขาอยู่ 



และเมื่อวันนี้ความตายพรากชีวิตไปจากชายชราผู้โชคดี

เขาเองก็จะลาโลกนี้ไปด้วยเช่นกัน


.

.

.

ในฐานะอสูรผู้มีหัวใจเป็นมนุษย์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #50 ไอ้ครึ่งๆ (@choojan2546) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 06:19

    ทุกวันนี้กระผมเริ่มรู้สึกว่ารสนิยมทางเพศของผมผิดปรกติ?

    #50
    1
    • #50-1 NancyChinamon (@NancyChinamon) (จากตอนที่ 24)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 23:07
      555555 อาจเป็นหนุ่มวายก็ได้ค่ะ
      #50-1
  2. #45 waritmob (@waritmob) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:37

    ชอบอ่ะ ไม่มีเหตุผลแต่ชอบอ่ะ

    #45
    1
    • #45-1 NancyChinamon (@NancyChinamon) (จากตอนที่ 24)
      15 ตุลาคม 2562 / 23:16
      ขอบคุณมากๆค่ะ^^ ดีใจที่ชอบนะคะ
      #45-1