คลังเก็บfic yaoi ด้อม Kimetsu no Yaiba ของโปริ่ง

ตอนที่ 6 : Fic Fragile 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

Fic Fragile 6

Pairing ทันจิโร่ X เก็นยะ


“ผมช่วยถือครับ”


“ไม่ต้อง”


“ผมช่วยถือเถอะครับ”


“ก็บอกว่าไม่ต้องไง”


หลังเถียงอยู่พักใหญ่ว่าแล้วชายสูงร้อยแปดสิบตัดบทโดยการดึงสัมภาระตัวเองจากมือเจ้าหมากระเป๋าที่พยายามเอาอกเอาใจเขาโดยไม่ดูบริบท ภาพชายหนุ่มสูงร้อยหกสิบถือกระเป๋าให้ชายหนุ่มที่ตัวสูงกว่า หน้าโหดกว่า ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เหมือนยากูซ่ากับลูกกะจ๊อก


“ไม่ยอมครับ ยังไงผมก็จะถือให้”


สุดท้ายทันจิโร่ก็เยื้อสัมภาระกลับไปสำเร็จ ท่าทางกระดี๊กระด๊าขณะแบกสัมภาระทำให้เก็นยะนึกแอบหมั่นไส้ขึ้นมากว่าจะถึงย่านชุมชน ที่พักที่มีตราดอกฟูจิก็พลบค่ำพอดี อาหารง่ายๆ ปรุงจากวัตถุดิบท้องถิ่นถูกนำมารับรองแขกผู้มาเยือน ถึงไม่ใช่ของราคาแพงอะไร ทว่าอาหารของคนหาข้าวกินค่ำก็ทำให้นึกถึงครอบครัวอยู่เหมือนกัน เก็นยะเหลือบมองผิวน้ำที่สงบนิ่ง ขณะทานอาหารกันตามลำพัง


นึกแล้วหน้าก็แดงเห่อขึ้นมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าเล่าอะไรให้พี่ซาเนมิฟัง อะไรทำให้เขายอมสยบผู้ชายตรงหน้าขนาดนี้ ทั้งศักดิ์ศรีทั้งความภูมิใจในฐานะลูกผู้ชายถูกขยี้จนป่นปี้ จะฟ้องพี่ว่าถูกข่มขืน ก็เป็นเขาเองที่สมยอมให้อีกฝ่ายระบายกำหนัด แถมยังถูกโจรปล้นสวาททำให้เสร็จจากการกระตุ้นด้านหลังตั้งหลายรอบ


เพราะเหมือนกับแม่รึเปล่านะ?


ผู้กลืนกินอสูรใคร่ครวญ ว่ากันว่าเด็กผู้ชายชอบคนที่เหมือนแม่ แม่ของเขาก็เป็นคนตัวเล็กที่ห้าวหาญคล้ายๆ กับคาโดมะทันจิโร่ การพบพานครั้งแรกระหว่างเก็นยะและทันจิโร่เรียกได้ว่าเป็นความประทับใจยอดแย่เลยทีเดียว คงไม่มีใครคิดหรอกว่าวันหนึ่งจะมาญาติดีกับคนที่หักแขนตน แต่สุดท้ายนิสัยคนดีทุกที่ทุกเวลาก็มัดใจชินาสึกาวะคนน้องได้อยู่หมัด ยิ่งได้เห็นความจริงใจที่อีกฝ่ายแสดงต่อคนรอบข้าง ก็ยิ่งทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมใครๆ ก็พากันหลงใหลผู้ชายคนนี้


“นี่ถามจริงเถอะ ผู้หญิงน่ารักในคฤหาสน์ผีเสื้อก็มีตั้งเยอะแยะ นายไม่คิดว่าพวกหล่อนน่ารักบ้างรึ” น้องชายเสาหลักวายุเอ่ยถามลองเชิง


“ก็มีบ้างครับ ทำไมเหรอครับ”


“แล้วทำไมนายไม่ชอบพวกหล่อล่ะ ทำไมนายถึงมาชอบฉัน” คนถูกถามขมวดคิ้ว


“แล้วทำไมผมถึงชอบเก็นยะไม่ได้ล่ะ”


“กะ…หน้าฉันไม่ได้หน้าตาน่ารัก แถมมีแผลเป็นตรงกลางหน้าด้วย”


“เรื่องแค่นั้นเองหน้าผมก็มีตำหนิเหมือนกัน ตรงนี้เห็นไหม” พูดพลางชี้ตำหนิบนหน้าผากว่าตำหนิบนหน้าเขาก็ใหญ่ไม่แพ้กัน


“แล้วนิสัยล่ะ ไม่มีใครทนนิสัยขี้หงุดหงิดของฉันได้นานหรอกนะ”


“ยังไม่เคยลองก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าจะทนได้ไหม อารมณ์โกรธก็เป็นความรู้สึกหนึ่งของมนุษย์ คงไม่มีใครอารมณ์ดีตลอดเวลาหรอก ผมเองก็หัวร้อนบ่อยเหมือนกัน ไม่เชื่อก็ลองแอบถามเซนอิทสึกับอิโนะสุเกะสิครับว่าผมขี้โวยวายแค่ไหนเวลาทำภารกิจกับพวกเขา”


“แล้วเรื่องพี่ล่ะ ฉันเป็นน้องของเสาหลักที่มีเรื่องกับนายไม่ใช่เหรอ” ทันจิโร่ถอนหายใจแทนที่จะซาบซึ้งกินใจตอนพุ่งเข้าไปช่วย คนน่ารักกลับเอามาจำซีนร้าวฉานเสียดาย อุตส่าห์ลงทุนหว่านเม็ดไปดูท่าจะไม่ได้ผลผลิตตามเป้าหมาย


“ถ้าเก็นยะกังวลเรื่องที่เคยทะเลาะกับคุณซาเนมิ ผมไม่เอามาคิดเล็กคิดน้อยหรอกครับ คุณซาเนมิก็อยู่ส่วนคุณซาเนมิ เก็นยะก็อยู่ส่วนเก็นยะ เอามารวมกันได้ซะที่ไหนล่ะ เรื่องความชอบนี่อธิบายยากจัง ผมว่ามันเป็นเรื่องรสนิยมด้วย ตั้งแต่เด็กผมมักคิดเสมอว่าสิ่งของอะไรสิ่งของที่แตกหักง่ายมันน่ารักดี ยิ่งแหลกสลายก็ยิ่งชอบ พอเจอเก็นยะที่ตรงสเป็คก็เลยอยากเข้าไปปกป้อง อยากเข้าไปประคับประคองอะไรประมาณนี้ ถ้าฟังแล้วดูน่ารังเกียจ ก็ขอโทษด้วยครับที่พูดเรื่องน่าขยะแขยงออกมา”


“กะ…ก็ไม่ได้ คิดว่านายน่าขยะแขยง ฉันชอบความใจดีของนายนะ”


ผู้กลืนกินอสูรสารภาพในขณะที่หัวใจเต้นดังแทบหลุดจากอก คำพูดเพียงไม่กี่คำของเก็นยะกลับมีอำนาจมหาศาล เพียงพริบตาหลังเอ่ยวาจาออกมาโลกใบเดิมของทันจิโร่ก็ถูกเนรมิตให้เต็มไปด้วยสีสันงดงามตระการตา แม้สุริยเทพที่ว่าร้อนแรงกว่าใคร ก็ยังพ่ายให้กับรัก แล้วนับภาษาอะไรกับมนุษย์ธรรมดาซึ่งเป็นเพียงธุลีของสุริยจักรวาล เพียงพ่อกวางน้อยยอมรับว่ามีใจให้ เจ้าก้อนเนื้อกรรมก็เต้นโครมครามไม่หยุด


“ละ…แล้ว” ลูกชายคนตัดฟื้นพยายามซ่อนความประหม่าไว้ข้างใน “ชอบแบบเดียวกันกับที่ผมชอบรึเปล่าครับ”


“พูดขนาดนี้แล้ว นายก็ลองคิดเอาเองดูบ้างสิ”


ผู้รอดชีวิตจากเหตุสังหารหมู่กล่าวท้วง ทั้งเขินทั้งอายจนทำอะไรไม่ถูก เจ้าคนทึ่มก็ยังมาซักไซ้ให้ยิ่งอาย บ่าเสื้อนอนเคลื่อนตกลงไปถึงข้อศอก กลีบปากอวบอิ่มแนบประทับ กลิ่นกายจากร่างใต้อาณัติทำให้ฝ่ายรุกล้ำยากประคองสติเอาไว้ ไม่ติดบ่วงเสน่ห์ เจ้าของต่างหูรูปไพ่ถอนจูบออกมาด้วยความเสียดาย ก่อนคลอเคลียริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบา ถอนออกแล้วแตะใหม่วนซ้ำเพื่อระงับความร้อนที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน


แม้ประกาศออกไปแล้วว่าจะทำตามใจอยาก แต่ลึกๆ แล้วผู้ใช้ปราณวารีไม่เคยนึกยากล้ำเส้นให้คนในอ้อมแขนเคืองขุ่น เขาเองอยากทำให้เก็นยะอยากแสดงให้เห็นว่าเขาคู่ควรแค่ไหน แต่อีกฝ่ายดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจความลำบากของบุรุษเพศเวลามีอารมณ์กำหนัดเลยสักนิด ยิ่งเก็นยะแสดงให้เห็นว่าพร้อมสำหรับการดื่มด่ำไปกับบทรักมากแค่ไหน สติคนโดนยั่วก็ยิ่งเตลิด


อยากครองคู่

อยากทำรัก

อยากสลักย้ำความเป็นเจ้าของลงไปในส่วนที่ลึกที่สุด


ความป่าเถื่อนข้างในที่ถูกเก็นยะดึงออกมาทำให้ทันจิโร่นึกกลัวตัวเอง จนถึงตอนนี้เขายังนึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าจะไปอธิบายเรื่องราวที่เลยเถิดนี้กับเสาหลักวายุอย่างไรไม่ให้ถูกฆ่า สรรพเสียงรอบกายถูกกลืนกินหายไปเหมือนเปลวเทียนกลางพายุ วงแขนแกร่งโอบรัดคนช่างอ้อนให้เข้ามาใกล้ ก่อนพรมจูบลงบนดวงหน้าด้วยความรักใคร่ เนิบนาบ เชื่องช้าจนคนช่างอ้อนแทบหลอมละลายไปในอ้อมแขนนั้น


เก็นยะเองก็ชอบเขา แค่นี้ก็คุ้มแล้วถึงชอบของพวกเขายังไม่เท่ากันก็เถอะ  ไม่ใช่แค่รักของหนุ่มแต่สำหรับทันจิโร่ความวาบหวามในอกคือความปรารถนาอันเป็นนิรันดร์ และหลังจบภารกิจเขาจะทำให้เก็นยะรู้เองว่าการชอบใครสักคนจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้นมันรู้สึกอย่างไร 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #38 rishkkkk (@rishkkkk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 12:18

    ฟินสุดๆ
    #38
    1
  2. #15 pearketsawang (@pearketsawang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 12:38

    หวานนนนนนนน ฮื่ออออออ .//////.
    #15
    0