คลังเก็บfic yaoi ด้อม Kimetsu no Yaiba ของโปริ่ง

ตอนที่ 9 : Fic Fragile 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

Fic Fragile 9

Pairing ทันจิโร่ X เก็นยะ


เสียงฝนด้านนอกซาลงได้ระยะหนึ่ง  สติของพวกเขายังคงพร่าเลือนจากค่ำคืนอันยาวนาน  ทว่ารู้สึกสุขสมในการเสพสังวาสยังถูกผ่านรสจูบอันดูดดื่ม สองแขนเอื้อมไปคล้องคอคนด้านบนให้โน้มเข้ามามากขึ้นกว่าอุณหภูมิในร่างกายตะลดลง สองขาก็แทบขยับไม่ไหว รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าคนจำนวนมากดังมาจากที่ไกลๆ  บางทีอาจเป็นเจ้าของกระท่อมร้างที่พวกเขาใช้ทำรังรักขณะหลบฝน หรือไม่ก็อาจเป็นทีมแพทย์ที่ถูกส่งลงมา ผู้ใช้ปราณกอดกายออกจากร่างใต้อาณัติ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาเพื่อพรางรอยรัก


ทันจิโร่คนเพิ่งสร่างไข้รีบรั้งแขนเสื้อลายกระดานหมากรุก เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งจนฟังอดรู้สึกสงสารไม่ได้


พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมลุกไปดูแปบเดียว เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว


มือหนาค่อยๆลูบหัวชินาสึกาวะคนน้องเพื่อปลอบให้สงบลง ดวงตาสีอะเมทิสต์ค่อยๆปรือหลับอย่างเหนื่อยอ่อน เขากดหน้าเข้าหาไออุ่นที่คนรักเหลือทิ้งไว้บนหมอน สรรพสิ่งรอบข้างค่อยๆเลือนหายไป เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินคือเสียงของคนที่กำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง เก็นยะพยายามฝืนลืมตา ทว่าร่างกายที่เหนื่อยอ่อนกลับปฏิเสธคำสั่งจากสมอง


พี่เหรอ?

ไม่ใช่หรอกมั้ง?

คงเป็นคุณโคโชต่างหาก


+++++++


คลอดแล้วนะ ได้น้องชายล่ะ มาดูน้องใกล้ๆไหมซาเนมิ


หมอตำแยว่าพลางกวักมือเรียกเด็กชายที่แอบซุ่มมองจากขอบประตู  ตอนเห็นน้องชายครั้งแรก เสาหลักวายุไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าเจ้าเด็กน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์จะอยู่รอดไหมแต่ ในฐานะพี่ใหญ่หน้าที่ของเขาก็คือการช่วยแม่ดูแลน้อง หนึ่งเดือนผ่านไปเจ้าตัวน้อยน้ำหนักเพิ่มขึ้น สองเดือนผ่านไปเริ่มรู้วิธีคว่ำตัว  ถึงมีป่วยกระเสาะกระแสะบางแต่เจ้าตัวเล็กก็มีเลือดนักสู้อยู่ใช่น้อย พอรู้สึกตัวอีกทีการเฝ้ามองพัฒนาการของน้องชายก็กลายเป็นภารกิจหนึ่งของเขา


 เก็นยะพ่อถูกแทงตายไปแล้วนะ ซาเนมิค่อยๆบอกข่าวร้ายกับพวกน้องๆอย่างระมัดระวัง  คนพรรค์นั้นไม่อยู่ซะ ยังจะดีกว่า แต่พอไม่มีพ่อทุกคนจะกังวลใจ จากนี้ไป เราต้องช่วยกันปกป้องแม่และพวกน้องๆ เข้าใจนะ'


ไม่ใช่จากนี้ไปสักหน่อย คนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น  ต่อจากนี้เองก็ต่างหาก

 

สำหรับเก็นยะมันอาจเป็นคำพูดที่พูดออกมาด้วยความไร้เดียงสา แต่ความจริงใจที่สื่ออกมา ก็ทำให้เสาหลักคนใหม่ของบ้านชินาสึกาวะยิ้มออกมา น้องของเขาเริ่มโตแล้วสินะ  คิดได้แบบนั้นก็ทั้งดีใจทั้งใจหายไปในเวลาเดียวกัน


สักวันหนึ่งน้องชายของเขาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ และมีครอบครัวที่อบอุ่นชั่วชีวิตของซาเนมิไม่เคยวอนขอสิ่งใด นอกเหนือจากการขอให้น้องชายมีสุขภาพแข็งแรง และใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติ ทว่าพอรู้สึกตัวอีกทีทุกอย่างกลับตาลปัตร  รายงานผลการตรวจร่างกายจากทีมแพทย์เมื่อเช้ายังดังก้องอยู่ในหัวของเสาหลัก

 

กระดูกไม่มีรอยหัก

ไม่มีอาการบาดเจ็บที่อวัยวะภายใน

ทว่าร่างกายกลับเต็มไปด้วยรอยช้ำ

ทวารหนักมีรอยฉีกขาด ทั้งใหม่และเก่า

ภายในมีคราบที่เหลืออยู่จากการร่วมสัมพันธ์


ต่อให้อ้างว่าทำไปเพราะความจำเป็น ก็ไม่อธิบายเรื่องรอยเก่าอยู่ดี ซาเนมิคิดขณะที่นั่งเฝ้าคนป่วย โกรธเรื่องเลี้ยงอสูร โกรธเรื่องเข้ามาจุ้นจ้านตอนเขาสั่งสอนน้องก็ว่าหนักแล้ว แต่เทียบไม่ได้เลย กับตอนที่เจ้าเด็กหน้าซื่อ มันเดินหาเข้าเจอเขาหลังเสร็จกามกิจ ต่อยมันไปเท่าไร ซักมันไปเท่าไร ก็พูดแค่ว่ามันจะรับผิดชอบ แล้วคำว่ารับผิดชอบของมันได้ครึ่งหนึ่งของความอับอายที่น้องเขาต้องแบกรับไหม


พี่?” คนตัวสูงร้องคราง  พลางมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง เสียงนาฬิกาเล็กทรอนิกดังบอกเวลาเที่ยงคืน ตะวันเริ่มยอแสง ดวงดาวก็ลอยขั้นมาเปล่งประกายระยิบระยับประดับฟ้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนแสบจมูกและผนังเพดานสีขาวทำให้เก็นยะตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่กระท่อมร้างกลางป่า


หาใครอยู่เหรอ?” คนเฝ้าไข้ถามเสียงเรียบ


เปล่าครับ


กำลังหาคนที่ไปทำภารกิจด้วยกันรึเปล่า


ครับ?”


กำลังหาคนที่ไปทำภารกิจด้วยกันรึเปล่า


พอถูกถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนขึ้น คนกึ่งหลับกึ่งตื่นเริ่มประเมินสถานการณ์ได้คร่าวๆ ใบหน้าซึ่งมีแผลฉกรรจ์ขึ้นสีแดงจัด ลุกลี้ลุกลนดึงผ้าห่มขึ้นมาเพื่อปกปิดรอยรักเหมือนเด็กที่พยายามซ่อนหลักฐานเวลาทำผิด

 

ตั้งแต่เมื่อไรคนเป็นพี่เอ่ยถามในขณะที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ก็พยายามระงับอารมณ์ไว้


สักพักแล้วครับ


โดนข่มขืนรึเปล่า


คนถูกสอบส่ายหน้า พอเสาหลักวายุนิ่งเงียบไป คนตอบก็พาลใจคอไม่ดี ถ้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเขาหมดสติเป็นอย่างที่เขาคิด คงไม่ใช่แค่พี่ที่เห็น ไหนจะทีมช่วยเหลืออีก พอคิดว่าพี่ต้องมาพลอยเสียชื่อเพราะเรื่องส่วนตัวของเขา น้ำตามันก็ไหลออกมา ดื้อรั้นอยากพิสูจน์ตัวเอง อยากเป็นเสาหลัก แต่แค่เรื่องของตัวเองยังจัดการไม่ได้เลย


พอเจ้าเด็กยักษ์เริ่มร้องไห้ ใจขุนเขาก็อ่อนยวบ ตรรกะทั้งหลายแหล่ที่กำลังตีกันในหัวถูกลบหายไป สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาตอนนี้ คือสภาพจิตใจของน้องชายมากกว่า ชื่อเสียงหรอก ทรัพย์สิน เงินทอง ชื่อเสียงทุกอย่างเปรียบดั่งสายลมที่พัดมาเข้ามาแล้วจากไป เมื่อตายก็เอาไปไม่ได้ เก็นยะอาจไม่ได้เติบโตในแบบที่เขาให้เป็น ก็ไม่ได้หมายความว่าความเป็นพี่เป็นน้องจะต้องสิ้นสุดลงเพราะเรื่องหมางใจ


แล้วรักมันไหม


รักครับ” 


เก็นยะตอบเสียงอู้อี้ อาจฟังไม่ชัดเพราะเสียงขึ้นจมูก ทว่าชายหนุ่มก็พยายามพูดมันออกมา เพื่อยืนยันความรู้สึกของตัวเอง  ไม่อยากให้พี่เสียชื่อ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้ทันจิโร่ต้องรับผิดคนเดียว ถ้าเขาไม่เล่นด้วย ไม่ร้องขอ เรื่องมันจะเลยเถิดมาถึงตอนนี้ได้ไง


เงียบๆ ไม่ร้องแล้ว ผู้ชายอกสามศอกที่ไหนเขาร้องกัน  


น้ำเสียงแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลง เสาหลักวายุกดความโกรธเอาไว้ข้างใน ก่อนดึงน้องชายเข้ามากอดความอบอุ่น ความรัก ความเศร้า ความโกรธ เอ่อล้นหลั่งรินออกมาโดยมีอ้อมกอดเป็นสื่อกลาง ไหล่บางสั่นไหวตามแรงสะอื้น  นัยน์ตาสีเข้มค่อยๆปิดลง ขณะลูบหลังเด็กที่กำลังร้องไห้ ช่วงเวลาหลายปีร่วงเลยมาอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย พอมองย้อนกลับไป เวลาเหล่านั้นดูเหมือนเพียงแค่ตื่นฝัน คืนแล้วคืนเล่าผันผ่าน แม้ไม่อยากยอมรับการกระทำที่ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียม แต่หากทำให้น้องเขารักได้มากขนาดนี้ บางทีวันที่เขาต้องส่งมอบดวงใจของเขาให้กับใครคนหนึ่งคงมาถึงแล้วล่ะมั่ง


“แล้วนี่...อยากเจอมันไหม ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ถึงถามออกไป  ดึกป่านนี้ ยังไงก็ต้องถูกห้ามไม่ให้พบกันอยู่แล้ว  แต่พอเห็นแววตากระวนกระวาย ก็รู้ว่าถ้าไม่พาไปหา ไปให้เห็นว่าอีกคนสบายดี คืนนี้คนป่วยของเขาก็คงนอนไม่หลับทั้งคืน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #19 pearketsawang (@pearketsawang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 14:25

    พี่ซาเนมิ—- ;v; ซึ้งใจเลยค่ะ

    #19
    1
    • #19-1 NancyChinamon (@NancyChinamon) (จากตอนที่ 9)
      21 กันยายน 2562 / 20:06
      คุณพี่ก็เป็นคุณพี่ค่ะ โกรธน้องไม่หลง น้องเขยว่ากันอีกที
      #19-1