คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,087

ยอดวิวเดือนนี้

22

ยอดวิวรวม


1,087

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


39
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 มิ.ย. 62 / 16:15 น.
นิยาย (Naruto) How to escape from the room?! ( Minato x Kakashi ) (Naruto) How to escape from the room?! ( Minato x Kakashi ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Natsumi-69 ค่ะ


แอบอู้จากฟิคเรื่องยาวมาปั่นฟิคขำๆคลายเครียดกันเล็กน้อย สำหรับในเรื่องนี้ก็ยังเป็นคู่ Minato x Kakashi เหมือนเดิมค่ะ โดยจะเป็นมินาโตะในวัย23 x คาคาชิคุงวัย14ขวบค่ะ (/meวาร์ปหนีคุก) เนื้อหาในเรื่องค่อนข้างมีความเดเระและจูนิเบียวสูงค่ะ โปรดระมัดระวังความเสื่อมเอาไว้ให้ดี ถ้าโอเคตามนี้ก็เลื่อนลงไปอ่านได้เลยค่ะ~!*v-)))

 

 

WARNING! R15


เข้าไปคุย & ทวงฟิคได้ที่ twitter : @natsumi_910

 


 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

 

 

 

 

ไม่อนุญาตให้คัดลอก+ดัดแปลงเนื้อหา หรือเผยแพร่ผลงานโดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ

 

 



( KiLLER LADY - Shoose ver.)

 

 




◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

 



cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 มิ.ย. 62 / 16:15



How to escape from the room?!

 

.....................................


............



นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆหากแต่ต้องเผลอหรี่ตาลงเพราะแสงสีขาวโพลนที่อาบย้อมอยู่เบื้องหน้า เมื่อปรับสายตาเพ่งมองดูดีๆจึงพบว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือฟ้าเพดานสีขาวสะอาดที่เขาไม่คุ้นตาที่มาพร้อมกับกำแพงทึบสีเดียวกัน

 


“......รู้สึกตัวแล้วหรอคาคาชิ?”

 


เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่ข้างกายเขา เมื่อมองไปก็พบเข้ากับเส้นผมสีทองกระจ่างตัดกับสีสันอันขาวโพลนภายในห้องพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่แสนคุ้นเคย

 


”อาจารย์มินาโตะ....?”


 

เขาหันไปสบสายตากับอาจารย์ของเขาอย่างมึนงง ก่อนหันมองไปรอบๆห้องอีกครั้งหนึ่ง สถานที่ที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้คือห้องขนาดไม่กว้างมากที่ถูกย้อมไปด้วยสีขาวโพลนตั้งแต่ฟ้าเพดานไปจนถึงพื้นห้อง เมื่อมองดูเผินๆก็เหมือนกับห้องธรรมดาๆห้องหนึ่งหากแต่ที่สิ่งผิดปกตินั้นคือบนกำแพงสีขาวสะอาดทั้งสี่ด้านไม่มีทั้งบานประตูหรือกระทั่งหน้าต่าง เป็นเพียงห้องปิดทึบที่ราวกับถูกขังอยู่ในกล่องกระดาษสีขาว...


 

“ที่นี่คือที่ไหนกันครับ?


 

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววไม่ไว้ใจเมื่อสัญชาตญาณฟ้องว่าพวกเขาได้เข้ามาติดอยู่ในที่แปลกๆเข้าเสียแล้ว


 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันพอตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องนี้กับคาคาชินี่แหล่ะ”


 

เจ้าของน้ำเสียงทุ้มตรงหน้าเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน ขณะที่เขาที่ตอนนี้ลืมตาตื่นอย่างเต็มที่แล้วเริ่มลุกขึ้นเดินสำรวจไปรอบๆห้อง


 

“ห้องนี้มันยังไงกันแน่ครับ...?”


 

“อืม ก็อย่างที่เห็นนั่นแหล่ะ ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง ส่วนกำแพงนั่นฉันลองใช้กระสุนวงจักรพังดูแล้วก็ไม่ได้ผลเลยซักนิด”


 

คำอธิบายแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั่นทำให้เขาต้องรีบหันกลับมามองอาจารย์เพียงคนเดียวของเขาอีกครั้ง ขนาดกระสุนวงจักรของอาจารย์มินาโตะยังทำอะไรกำแพงนี่ไม่ได้ก็แปลว่าสถานการณ์ของพวกเขาท่าจะแย่สุดๆแล้วไม่ใช่รึไง??


 

“แล้วแบบนี้จะทำยังไงกันดีล่ะครับ?!


 

อืม...ดูเหมือนว่าจะมีทางเลือกเดียวตามนั้นล่ะนะ....


 

คำว่า ตามนั้นที่ว่าของอาจารย์หมายถึงแผ่นป้ายเล็กๆสีขาวที่แปะอยู่บนกำแพงฝั่งที่เขาไม่ทันสังเกต เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบเข้าไปอ่านข้อความบนแผ่นป้ายนั้นในทันที

 

 

คนที่อายุน้อยกว่าต้องเป็นฝ่ายจูบคนที่อายุมากกว่าถึงจะออกจากห้องได้

 


 

หา......?!

 


เขาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนกำลังอ่าน ปลายนิ้วเรียวที่ชี้ไปทางแผ่นป้ายยังคงชะงักค้างอยู่กลางอากาศขณะที่หันกลับไปมอง คนอายุมากกว่าอย่างขอความเห็น หากแต่เมื่อหันกลับไปก็พบเข้ากับรอยยิ้มเจื่อนพร้อมใบหน้าหล่อเหลาที่พยักหน้าให้เขาเบาๆราวกับจะบอกว่าก็ตามที่เธอเห็นนั่นแหล่ะ


 

“เดี๊ยวสิครับ?! นี่มันแปลกเกินไปแล้วไม่ใช่รึไง?


 

เสียงโวยวายที่หาได้ยากจากเขาดังขึ้นประท้วงสถานการณ์สุดประหลาดตรงหน้าโดยหวังว่าอาจารย์เพียงคนเดียวของเขาจะคิดเหมือนกันหากแต่สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงเสียงถอนหายใจเบาๆพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มที่เริ่มเอ่ยอธิบาย


 

“อืม ก็อย่างที่บอกว่าฉันลองมาหลายวิธีแล้ว คงเหลือวิธีนี้เป็นวิธีสุดท้ายแล้วล่ะ ฉันถึงได้รอให้คาคาชิตื่นขึ้นมาไง”


 

“....”


 

แม้จะรู้ว่าการห้ามแสดงความรู้สึกจะเป็นส่วนหนึ่งของคนที่เรียกตัวเองว่านินจาหากแต่ในตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นอาจารย์ของเขาก็ยังคงเอ่ยต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย


 

“ยังไงก็มีแต่ต้องลองดูใช่มั้ยล่ะ? เธอก็เห็นว่าในนี้เป็นห้องปิดทึบไม่มีกระทั่งหน้าต่างจะมีอากาศให้อยู่ได้นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้”


 

“อีกอย่าง....คนที่มีตำแหน่งเป็นถึงโฮคาเงะอย่างฉันจู่ๆเกิดหายตัวไปแบบนี้ทั้งหมู่บ้านคงจะต้องวุ่นวายแน่ๆ”


 

“อึก....”


 

เขาที่จนต่อคำพูดเพราะไม่อาจเถียงเหตุผลที่คนตรงหน้ายกมาได้จึงได้แต่ก้มหน้านิ่งอย่างอับจนหนทาง


 

“แต่ก็เอาเถอะ....ถ้ามันทำให้เธอลำบากใจล่ะก็เราค่อยๆมานั่งคิดหาทางอื่นดูก็ได้นะ”


 

รอยยิ้มอันอ่อนโยนของอาจารย์ถูกส่งมาให้เขาอีกครั้งราวกับจะปลอบใจ หากแต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าถ้าหากคนที่เป็นเสาหลักของหมู่บ้านอย่างอาจารย์เกิดหายตัวไปทั้งหมู่บ้านจะต้องเดือดร้อนแค่ไหน เมื่อคิดถึงตรงนี้คำตอบของเขาจึงมีเพียงแค่....


 

....ผมจะทำครับ”


 

“หือ?


 

“ผม...จะทำครับอาจารย์”


 

เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิมขณะที่นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจ้องมองมาด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนริมฝีปากอิ่มนั้นจะคลี่รอยยิ้มกว้าง


 

“อื้ม ถ้างั้นก็....”


 

ประโยคที่ถูกละไว้ถูกเติมเต็มด้วยท่าทีของคนตรงหน้าเมื่ออาจารย์ของเขาย่อตัวลงมาจนอยู่ในระดับสายตาก่อนใบหน้าอันหล่อเหลานั้นจะเคลื่อนเข้ามาใกล้


 

หวา...


 

เขาชะงักค้างไปชั่วครู่เมื่อรับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก ก่อนปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเขาจะค่อยๆดึงเอาผ้าปิดปากสีเข้มของตนออกเผยให้เห็นใบหน้าน่ารักที่แต่งแต้มด้วยไฝเล็กๆตรงมุมปาก


 

“อาจารย์.....”


 

“หืม?


 

เขาเอ่ยขึ้นด้วยความประหม่าขณะที่ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้คนตรงหน้าที่จ้องมองมาด้วยนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่ราวกับจะทำให้เลือดในร่างของเขาสูบฉีดเร็วขึ้น


 

“หลับตา....ก่อนสิครับ....”


 

“อึก...”


 

ทันทีที่เขาพูดจบร่างของอาจารย์มินาโตะก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมยกฝ่ามือขึ้นมากุมเอาไว้ที่อกด้านซ้ายราวกับกำลังเจ็บปวด


 

“อาจารย์?! เป็นไรรึเปล่าครับ?


 

เขารีบก้มลงไปดูอาจารย์ด้วยความเป็นห่วงหากแต่มีเพียงรอยยิ้มเขินๆของคนตรงหน้าตอบกลับมา


 

“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก แค่รู้สึกเหมือนโดนคาคาชิดาเมจใส่น่ะ”


 

“ครับ?


 

“อื้ม งั้นฉันหลับตาล่ะนะ”


 

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยราวกับจะตัดบทประโยคที่เขาไม่เข้าใจนั่นก่อนนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจะค่อยๆหลับลงเผยให้เห็นแพขนตาสีทองที่ทอดตัวลงบนผิวบ่มแดดที่ชวนให้หลงใหล เขาพยายามข่มเสียงหัวใจตัวเองไม่ให้เต้นรัวเกินไปขณะค่อยๆโน้มตัวเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้อยู่ใกล้เสียยิ่งกว่าใกล้....

 


จุ๊บ...


 

เขาหลับตาแน่นขณะประทับริมฝีปากลงบนแก้มของคนตรงหน้าก่อนจะถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็วเมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนบนใบหน้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอย่างปิดไม่มิด ในใจของเขาได้แต่ภาวนาว่าเท่านี้ก็จะได้ออกจากห้องบ้าๆนี่ซักที หากแต่...สิ่งที่อยู่รอบกายเขากลับมีเพียงแค่ความเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวอยู่อย่างเด่นชัด....

 


เอ๋.....ทำไมไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะ!?’


 

เขาที่มองไปรอบๆอย่างแตกตื่นเมื่อไม่เห็นวี่แววว่าพวกเขาจะได้ออกจากห้องตามที่ป้ายนั่นเขียนเอาไว้ หากแต่สายตาที่สอดส่องไปรอบๆก็ต้องชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเรียบที่ดูจริงจังจากคนตรงหน้า


 

“คาคาชิคุง....”


 

“ครับ?


 

“แบบนั้นน่ะเค้าไม่เรียกว่าจูบหรอกนะ”


 

“เอ๊ะ...?


 

เขาชะงักค้างกับคำพูดของอาจารย์ด้วยความไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันไรใบหน้าของเขาก็ถูกย้อมไปด้วยสีแดงซ่านอีกครั้งเมื่อนิ้วเรียวของอาจารย์มินาโตะชี้ไปที่ริมฝีปากอิ่มของตัวเอง


 

 “ถ้าจูบล่ะก็มันต้องตรงนี้สิ”


 

“หา...เดี๊ยวสิครับ?!

 


“อื้ม มาลองกันอีกรอบนะ”


 

“แต่ว่า...”


 

เขาพยายามคิดหาคำบ่ายเบี่ยงแต่สมองที่ตื้อไปหมดทำให้ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำใดๆเล็ดลอดออกมา


 

อืม...ถ้าลองนับเวลาที่ฉันหายตัวไปป่านนี้พวกหน่วยลับคงจะเริ่มวุ่นวายกันแล้วล่ะนะ


 

“อึก....”


 

คำกล่าวลอยๆแบบจงใจของคนตรงหน้าทำให้เขาต้องหันกลับไปเผชิญกับใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างนั่นค่อยๆหลับลงอีกครั้งขณะเฝ้ารอให้เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ เขาได้แต่พยายามข่มเสียงหัวใจที่เริ่มกลับมาเต้นรัวจนน่ารำคาญเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ก่อนค่อยๆขยับเข้าใกล้ใบหน้านั้นที่ละนิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของคนตรงหน้า...... 


เมื่อรู้ตัวอีกทีริมฝีปากของเขาก็ค่อยๆประทับลงบนริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างแผ่วเบา.... หากแต่สัมผัสที่แสนแผ่วเบานั้นกลับทำให้สมองของเขาว่างเปล่าราวกับเป็นสีขาวโพลน ทั้งเสียงหัวใจที่น่ารำคาญและใบหน้าที่ร้อนผ่าว ทุกการรับรู้ในร่างของเขาราวกับจะเลือนหายไปเหลือเพียงแค่สัมผัสที่นุ่มและอบอุ่นจากริมฝีปากของคนตรงหน้า......

 



ช่วงเวลาเพียงเสี้ยววิหากแต่เหมือนกับแสนยาวนานนั้นสิ้นสุดลงยามที่เขาเป็นฝ่ายผละออก ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องอย่างมีความหวังหากแต่ต้องพบกับความเงียบงันในห้องที่ปิดทึบเช่นเดิม....


 

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?!’


 

เขาแทบปล่อยโฮในใจเมื่อพบว่าทุกสิ่งรอบกายนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไหนล่ะทางออก?! โกหกใช่มั้ย?! ทั้งๆที่เขาจูบกับอาจารย์ไปแล้วไปแล้วแท้ๆ?! ทั้งๆที่ทำเรื่องน่าอายขนาดนั้นไปแล้วแท้ๆ?!


 

“อืม...ถึงเขียนเอาไว้ว่าต้องจูบถึงจะออกจากห้องได้แต่ก็ไม่ได้บอกว่าต้องจูบถึงขั้นไหนสินะ”


 

เสียงโอดครวญในใจของเขาถูกแทนที่ด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิดก่อนริมฝีปากอิ่มนั่นจะคลี่รอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูไม่น่าไว้ใจส่งให้กับเขา


 

“ดีล่ะ คาคาชิมาลองกันอีกรอบเถอะ!


 

“หา? เดี๊ยวสิ?! เมื่อกี้ก็จูบไปแล้วนี่ครับ?? ก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นเลยไม่ใช่หรอครับ?!


 

เขาโวยสิ่งที่อยู่ในใจออกไปรวดเดียวจนหมด จนเขาคิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาพยายามเถียงอาจารย์มินาโตะอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ก็ได้ หากแต่ท่าทีร้อนรนนั้นของเขาก็ต้องสงบลงเมื่อสัมผัสของฝ่ามืออุ่นถูกวางลงบนบ่าของเขาพร้อมกับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่จ้องมองมาอย่างอ่อนโยน.....


 

“คาคาชิ.....เชื่อใจฉันมั้ย?


 

“.....”



เขาเพียงแค่ตอบกลับด้วยความเงียบเพราะเขารู้ดีว่าคงไม่จำเป็นจะต้องตอบคำถามที่คนตรงหน้าเองก็รู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้ว....



อาจารย์.......




คุณน่ะ........ขี้โกง...........

 

 

เขาค่อยๆโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอีกครั้งในแบบที่เนิ่นนานกว่าเดิม สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากของอาจารย์ยังคงทำให้ใบหน้าของเขารู้สึกร้อนผ่าวจนต้องหลับตาแน่น แต่ในขณะที่เขากำลังจะเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกนั้นเองฝ่ามืออุ่นของอาจารย์มินาโตะก็กดศีรษะของเขาลงไปทำให้ริมฝีปากของเขาบดเบียดเข้ากับเรียวปากนั้นยิ่งกว่าเดิม และก่อนที่เขาจะได้ทันรู้ตัวปลายลิ้นร้อนของอาจารย์ก็ไล้สัมผัสลงบนริมฝีปากของเขา...

 

 

?!....”

 


ในตอนที่เขาเผลอชะงักด้วยความตกใจก็กลายเป็นโอกาสให้ปลายลิ้นนั้นรุกล้ำเข้ามา สัมผัสร้อนคว้านไซร้ไปทั่วก่อนจะหยุดหยอกล้อเข้ากับปลายลิ้นของเขา ความรู้สึกของปลายลิ้นที่เชื่อมโยงกันส่งเอาความรู้สึกที่เหมือนกับกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านไปทั่วร่างจนแทบไร้เรี่ยวแรง เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็เผลอขยุ้มเสื้อคลุมของอีกฝ่ายจนยับย่นเพื่อที่จะพยุงตัวเองไม่ให้ทรุดลงไป

 

 

“อ่ะ...ฮ่าห์......”

 

 

เสียงแปลกๆถูกส่งออกไปจากลำคอของเขาเมื่อริมฝีปากอิ่มนั้นละออกชั่วครู่ก่อนจะปรับองศาให้ปลายลิ้นนั้นคว้านไซร้เข้ามาได้ลึกยิ่งขึ้นจนเกิดเป็นเสียงน่าอายจากของเหลวที่ผสมปนเปกันดังสะท้อนไปทั่ว ในตอนนั้นเองที่หูของเขารับรู้ได้ถึงเสียงอื้ออึงบางอย่างราวกับเสียงของประตูเหล็กหนักๆที่กำลังเคลื่อนตัว หากแต่สมองของเขาที่หลุดลอยไปกับสัมผัสที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่สามารถแยกแยะเสียงนั้นได้....

 


“อืม....ดูเหมือนว่าประตูจะเปิดแล้วล่ะนะคาคาชิ”


 

นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปที่ช่องว่างที่เคลื่อนตัวเปิดออกด้วยท่าทางดีใจหากแต่ไร้เสียงตอบรับจากเขาที่กำลังหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของคนตรงหน้า....

 


“....คาคาชิ?


 

น้ำเสียงของอาจารย์มินาโตะนั้นฟังดูเหมือนไกลออกไปเมื่อการรับรู้ของเขาหลอมละลายไปพร้อมกับสัมผัสก่อนหน้า เสียงหอบหายใจหนักๆดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะเมื่อร่างกายประท้วงว่าต้องการอากาศ ก่อนที่เขาจะหันไปสบมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาปรือปรอยพร้อมกับใบหน้าที่ยังคงแดงระเรื่อ

 


“อื้อ...อา...จารย์....เมื่อกี้....ว่าอะไรหรอครับ?


 

นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่จับจ้องมาที่เขาเบิกออกกว้างเพียงชั่วครู่ราวกับประหลาดใจก่อนริมฝีปากนั้นจะคลี่รอยยิ้มอันแสนเจิดจ้าที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงสังหรณ์แปลกๆ....


 

“เปล่าหรอก....ดูเหมือนว่าจะต้องลองอีกรอบน่ะ”

 


“หา?! เดี๊ยวสิครับอาจา......อื้อ.....!”

 


 

..........................................

 

......


 

- OMAKE -

มินาโตะ(อายุ37) x คาคาชิ (อายุ28)


 

นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยกวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาเบื่อหน่ายพร้อมถอนหายใจออกมาเงียบๆเมื่อภาพที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขาคือห้องสีขาวโพลนไร้ประตูและหน้าต่างที่มาพร้อมกับแผ่นโน้ตเล็กๆที่แปะอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้องเหมือนกับที่พวกเขาเคยเจอมาก่อนเมื่อครั้งหนึ่งในอดีต...


 

“ฮ่ะๆ ดูเหมือนว่าเราจะกลับมาที่นี่อีกแล้วสินะ...”


 

น้ำเสียงทุ้มของคนที่เป็นอาจารย์เพียงคนเดียวของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆขณะที่เขาตอบรับอย่างขอไปทีด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย


 

“ครับ...ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นแหล่ะ”


 

“อืม....เอายังไงดีล่ะคาคาชิ?


 

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างขอความเห็นขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูห่างไกลจากคนวัยเฉียดเลขสี่นั้นจะหันมองไปรอบห้องโล่งๆราวกับว่ามีสิ่งที่น่าสนใจ เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ


 

“งั้นก็รีบทำให้จบๆไปสิครับ....หลังจากนี้คุณต้องเข้าประชุมกับท่านไดเมียวอีกไม่ใช่หรอ?


 

“นั่นสินะ....”


 

ริมฝีปากอิ่มนั้นคลี่รอยยิ้มบางขณะเป็นฝ่ายรอให้เขาเข้าไปหา เขาดึงเอาผ้าปิดปากสีเข้มของตนออกก่อนจะบดเบียดริมฝีปากเข้ากับเรียวปากอิ่มนั้นอย่างไม่รีรอ ปลายลิ้นทั้งสองที่เกี่ยวกระหวัดกันอย่างคุ้นเคยก่อให้เกิดเสียงของของเหลวดังสะท้อนไปในห้องที่ว่างเปล่าขณะที่เขาค่อยๆยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของคนอายุมากกว่าเช่นเดียวกับที่อ้อมแขนนั้นเลื่อนมาโอบกระชับเอวของเขา


 

“อืม....”

 

 

เขาส่งเสียงในลำคอออกมาอย่างพอใจเมื่อปลายลิ้นร้อนของอีกฝ่ายหยอกล้อเข้ากับปลายลิ้นของเขาขณะที่เขาแกล้งหยอกกัดที่ริมฝีปากล่างนั่นอย่างซุกซน หยาดน้ำใสราวกับเส้นด้ายเล็กๆเชื่อมโยงอยู่บนริมฝีปากของพวกเขายามละสัมผัสออกจากกันเพียงชั่วครู่เพื่อปรับเปลี่ยนองศา ก่อนที่จะประทับลงไปอย่างดูดดื่มอีกครั้ง....และอีกครั้ง....


 

“ฮ่าห์....ผมว่า...แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วมั้ง....”


 

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบขณะปาดเช็ดหยาดน้ำใสตรงมุมปากยามที่ริมฝีปากละจากกัน หากแต่ถ้อยคำของเขาก็ถูกเอ่ยขัดด้วยเจ้าของน้ำเสียงทุ้มตรงหน้า


 

“อื้ม...แต่ว่านะคาคาชิ”


 

“ครับ?


 

“ประตูยังไม่เปิดเลยล่ะ....”

 

 

หา?.........


 

เขากวาดสายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้งก่อนพบว่ายังไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆเกิดขึ้น เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบพุ่งเข้าไปหาแผ่นป้ายเล็กๆที่แปะอยู่ตรงมุมห้องในทันที

 

 

คนที่อายุน้อยกว่าจะต้อง *ปี๊บ* กับคนที่มีอายุมากกว่าถึงจะออกจากห้องได้

 

 

 

“......”

 


เขารู้สึกหมดคำพูดในทันทีเมื่อแทบไม่ต้องเสียเวลาเดาความหมายของเสียง *ปี๊บ* ที่ถูกเซนเซอร์เอาไว้นั่น.......


 

“อื้ม? อย่างนี้เองสินะ ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมรอบนี้ถึงมีฟูกมาให้ด้วย”


 

เจ้าของเรือนผมสีทองที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปยังฟูกสีขาวที่ถูกปูเอาไว้อย่างเรียบร้อยตรงมุมหนึ่งของห้อง


 

“อาจารย์......ถอยไปก่อนครับ เดี๊ยวผมจะใช้คามุยกับกำแพงนี่เอง”


 

น้ำเสียงของเขาเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบขณะที่กระบังหน้าผากที่ใช้แอบซ่อนนัยน์ตาข้างซ้ายถูกเปิดออกเผยให้เห็นเนตรวงแหวนที่วาววับไปด้วยจิตสังหาร


 

“ไม่ได้หรอกนะคาคาชิ คามุยน่ะเป็นคาถาที่สิ้นเปลืองจักระ หลังจากนี้เธอต้องไปคุ้มกันฉันในที่ประชุมไม่ใช่หรอ? ถ้าจักระไม่พอขึ้นมาจะลำบากเอานะ?


 

แม้ว่าน้ำเสียงที่อ่อนโยนนั้นจะแฝงไปด้วยแววเป็นห่วงหากแต่คนที่อยู่กับอาจารย์มานานอย่างเขาย่อมรู้ดีถึงจุดประสงค์ที่แอบแฝงอยู่ในคำพูดนั่น....


 

“นี่ถือเป็นข้ออ้างหรอครับ....?


 

“อืม...ยังไงก็ยังพอมีเวลาก่อนจะเข้าประชุมไม่ใช่หรอ?


 

รอยยิ้มบางถูกส่งมาให้ก่อนฝ่ามือที่อยู่ไม่สุขนั่นจะเคลื่อนมาสวมกอดเอวเขาเอาไว้หลวมๆพร้อมกับริมฝีปากอิ่มที่พรมจูบไปตามปอยผมสีเงิน


 

“เฮ้อ....ช่วยไม่ได้นะครับ....”


 

เขาแสร้งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางยกแขนขึ้นโอบรอบคอของคนตรงหน้าก่อนริมฝีปากที่ยั่วเย้านั้นจะเอ่ยกระซิบถ้อยคำที่ทำให้อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มกว้าง....

 

 

“ถ้างั้นก็.....รีบๆถอดเสื้อคลุมนั่นออกซะสิครับ?

 

 

..................................

 

.......



◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇


let's talk!

เข็นเรือบาปมาส่งอีกจนได้ค่ะ (ฮ่า) สำหรับเรื่องนี้เรียกได้ว่าเป็นฟิคสนองนีทความรู้สึกโมเอะคาคาชิคุง ver.เดเระก็ว่าได้ เพราะคาแรคเตอร์ของน้องวัยกระเตาะเวลาอยู่กับมินาโตะมันช่างต่างกับคาคาชิคนคูลในปัจจุบันจนน่าเอ็นดูว์~ พอดีกับที่จู่ๆนึกถึงพล็อตฟิคที่ฮิตในญี่ปุ่นช่วงนึงประมาณว่า [ทั้งสองคนจะออกจากห้องได้ก็ต่อเมื่อ...] แล้วนึกได้ว่ายังไม่เคยมีคนแต่งของคู่นี้เลยนี่นาก็เลยจัดการซะเลย! (กำหมัด) ถ้ายังไงก็ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านจนถึงตรงนี้นะคะ เอาไว้เจอกันในฟิครั่วเรื่องหน้าอีกน้า! (*´ω`)ノ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Natsumi-69 จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 เมย์คุง
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:30

    นรกว่างไหมคะเขยิบหน่อย ขออยู่ด้วยคน แง น่ารัก

    #10
    0
  2. #9 ....
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 10:18

    กระโดดขึ้นเรือบาปอย่างงดงามค่ะ อ่ยยยยย คาคาชิวัยเตาะแตะนี่แบบดาเมจรุนแรงมากค่ะ! ตายค่ะเราตาย แต่พร้อมจะฟื้นมาอ่าน from the end. นะคะขุ่นพี่--- #สถานีต่อไปคือนรก(?)

    #9
    1
    • 4 พฤศจิกายน 2561 / 22:29
      เรือบาปยินดีต้อนรับค่ะ<3 5555 แง ใช่มั้ยคะ คาคาชิคุงตอนเด็กๆออกจะดื้อแท้ๆแต่พออยู่กับอาจารย์ล่ะเป็นเด็กดีเชียว~ ป.ล. กระทะทองแดงฝั่งนี้ยังว่างนะคะ /กวักมือเรียก
      #9-1
  3. #8 Lolipop_tsu (@0935136273) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 22:24
    OMG!!! น่าจะมี NC ดีต่อใจมากค่าาาา แต่งอีกเยอะๆนะคะ
    #8
    1
    • #8-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 1)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:12
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ

      ถึงจะเอาNCลงเด็กดีไม่ได้ แต่จะรับเอาไว้พิจารณานะคะ ;D
      #8-1
  4. วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 08:45
    โอ้ มาย ก้อด
    จิตใจข้าบาปเหลือเกินน หลุดออกจากเรือบาปนี้ไปไม่ด้ายยยยยย
    #7
    1
    • 29 สิงหาคม 2561 / 01:27
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ~!

      /meเดินไปจูงมือคุณOmi-chanให้มาแจวเรือบาปด้วยกัน
      #7-1
  5. #6 Mirosuno (@0911038869) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 16:29
    แหม่~~น่าจะต่ออีสักหน่อยนะเคอะ แต่ไม่เป็นไร skill มโน Level Mex เปิดทำงานน!!!
    #6
    2
    • #6-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 1)
      26 สิงหาคม 2561 / 21:09
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้านะคะ

      เอาไว้เรื่องต่อไปจะเปิดวาร์ปให้นะค---
      #6-1
    • 26 สิงหาคม 2561 / 21:21
      กรี๊ดดด สายเลือดวายแล่นเจ้าค่ะ!!
      #6-2
  6. วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:32

    อยากจะกรีดร้องดังๆ มันแบบๆโซแดมฮอตมากกก โดนพาร์ทผู้ใหญ่คิล ส่วนพาร์ทเด็กนี่เราภาวนาให้ท่านมินาโตะไม่โดนจับเข้าคุกค่ะ 555555

    #5
    1
    • 16 กรกฎาคม 2561 / 22:16
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ ; w ;

      เอ....ถ้าเป็นถึงโฮคาเงะก็อาจจะรอดคุกก็ได้นะค---

      #5-1
  7. #4 Arashi no Hime (@Narahime) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 20:30
    เลือดพุ่งยาวๆไปฮะ!!!!!
    #4
    1
    • #4-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 1)
      27 พฤษภาคม 2561 / 21:37
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ~

      /ยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้คุณArashi no Hime
      #4-1
  8. #3 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 06:27
    อ๊อก!!! เลือดกำเดากระฉูด!!!
    #3
    1
    • #3-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 1)
      23 พฤษภาคม 2561 / 18:47
      /รีบคว้าทิชชู่ส่งให้คุณTewadaCat

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ<3
      #3-1
  9. #2 HΣRZ (@Exninkk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:36
    กรี๊ดได้มั้ยคะะะ ฮืออออมันดจีย์มากถึงมากที่สุด นั่งอ่านไปก็กรี๊ดไปสิบกว่ารอบบ จะรออ่านเรื่องต่อไปนะคะ
    #2
    1
    • #2-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 1)
      19 พฤษภาคม 2561 / 22:14
      คย๊า~~~!! ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ<3

      จะพยายามแต่งมาอีกแน่นอนค่ะ!
      #2-1
  10. วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 11:42
    แอร้ยยยยยย

    {2(&6%("-@(%%/')'>[~>3[+_3<3[11##%=
    //กรีดร้องไม่เป็นภาษา อ้ากกกกก
    #1
    1
    • 19 พฤษภาคม 2561 / 22:16
      !! /ส่งคาคาชิคุงไปดูใจคุณคนโรยเกลือ

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ~
      #1-1