(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 13 : การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    30 ก.ค. 61



- การตัดสินใจ 

 

 ....................................

 

........

 


 

"เอ้า.....รีบๆส่งสาส์นนั่นมาได้แล้ว"



น้ำเสียงเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมกับคมมีดที่กดลงบนลำคอของเด็กตรงหน้าในขณะที่เขาได้แต่จับจ้องภาพนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว



"ถ้างั้นเรามาแลกกันดีมั้ยครับ? ผมจะส่งสาส์นนี่ไปให้ส่วนคุณก็ส่งเด็กคนนั้นมา"



เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบขณะพยายามข่มสีหน้าของตนให้นิ่งเฉยที่สุดแม้ในใจจะรู้สึกร้อนรนกับอาการที่ดูไม่สู้ดีของคนที่ถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ในตอนนี้ก็ตาม



"เรื่องนั้นคงจะไม่ได้หรอก ความเร็วระดับนายขืนหนีไปได้ฉันก็แย่สิไม่งั้นฉันจะลำบากจับเด็กนี่เป็นตัวประกันไปทำไมจริงมั้ย?"



"......"



นันย์ตาภายใต้หน้ากากจ้องมองมาที่เขาอย่างเย็นเยียบขณะที่เขาจ้องมองสายตานั่นตอบด้วยแววตาที่เย็นชาไม่ต่างกัน เขารู้ดีว่าในทันทีที่สาส์นลับถูกส่งไปถึงมือของศัตรูนั่นย่อมหมายถึงจุดจบของเขาและเด็กคนนี้ หากแต่คมมีดที่จ่ออยู่บนลำคอเล็กๆนั่นก็ได้ย้ำเตือนกับเขาว่าคงจะไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว.....



"เข้าใจแล้วครับ....."



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปยังใบหน้าอ่อนเยาว์ที่จ้องมองมาที่เขาด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้างก่อนใบหน้าเล็กๆนั่นจะส่ายเบาๆราวกับต้องการจะห้ามในสิ่งที่เขากำลังจะทำในขณะที่ตัวเขาทำได้เพียงส่งรอยยิ้มบางแทนคำขอโทษตอบกลับไป



ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้ 'สิ่งนั้น' เอาที่นี่......ตัวเขาเองก็ยังควบคุมได้ไม่ค่อยคล่องซะด้วยสิ.......



เขายกฝ่ามือให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆเอื้อมไปยังกระเป๋าใบเล็กด้านหลัง ความเย็นของโลหะที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสได้ช่วยยืนยันถึงสิ่งที่สมควรจะอยู่ในที่ของมันก่อนเขาจะแสร้งเมิน 'สิ่งนั้น' แล้วค่อยๆหยิบเอาม้วนคัมภีร์ขึ้นมาแทน



"ดีมาก...ทีนี้ก็ส่งมันมาช้าๆล่ะ...."



เขาสบมองใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นอีกครั้งก่อนจะหันไปยื่นคัมภีร์ให้กับนินจาล่าสังหารอีกคนที่เดินเข้ามาใกล้ หากแต่ก่อนที่ม้วนคัมภีร์จะถูกส่งถึงมือของศัตรูสาส์นลับที่เป็นที่ต้องการก็ถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนินจาจากคิริงาคุเระ และเพียงเสี้ยววินาทีนั้นปลายนิ้วของเขาก็เกี่ยวเอามีดสั้นที่มีรูปร่างเป็นเอกลักษณ์พร้อมกับลวดลายอักขระตรงด้ามจับขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงมันตรงเข้าใส่ผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยของเขา



"อะไรกัน? มันคิดจะฆ่าตัวประกันงั้นเรอะ?!"



น้ำเสียงตื่นตระหนกดังขึ้นเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนฝ่ายศัตรูไม่อาจตั้งรับได้ทัน หากแต่ก่อนที่คมมีดอันเป็นเอกลักษณ์จะถึงตัวเด็กชายผู้เป็นเป้าหมาย ปลายนิ้วของเขาที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าก็คว้าจับด้ามมีดนั้นเอาไว้ขณะที่ฝ่ามืออีกข้างฉวยเอาร่างของเด็กชายตัวน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมแขน



'ถึงแม้ว่าตอนที่เดินทางมาเขาจะมาร์คกิ้งเอาไว้ที่เขตแดนของโคโนะฮะแล้วก็เถอะ แต่กับระยะทางขนาดนี้คงมีแต่ต้องเสี่ยงกันแล้ว.....'



"เกาะฉันเอาไว้ให้แน่นๆนะคาคาชิ!"



.............................................


........



ร่างทั้งสองปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ณ บริเวณที่อักขระจากวิชาเทพสายฟ้าเหินถูกประทับเอาไว้ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างกวาดมองสำรวจบริเวณโดยรอบก่อนจะประคองร่างเล็กๆในอ้อมแขนให้เอนกายพิงกับต้นไม้ใหญ่ แม้ว่าที่แห่งนี้จะยังห่างไกลจากหมู่บ้านแต่ก็ถือเป็นเขตแดนของโคโนฮะทำให้พอจะหมดกังวลเรื่องศัตรูไปได้บ้าง หากแต่ในตอนนี้กลับมีอีกเรื่องที่ทำให้เขาต้องกังวลยิ่งกว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นจากร่างกายของเด็กตรงหน้า



"ไหวรึเปล่า?"



"ครับ....ผม...ไม่เป็นไร...."



'มันจะไม่เป็นไรได้ไงกันล่ะ.....'



ของเขาจ้องมองหยาดเหงื่อที่อาบย้อมไรผมสีเงินจนเปียกชื้นก่อนจะเผลอขมวดคิ้วให้กับความอดทนจนเกินตัวของคนดื้อรั้นตรงหน้า จากการปะทะกันหลายต่อหลายครั้งทำให้เขาพอจะรู้จักยาพิษของคิริงาคุเระอยู่บ้าง แม้ว่าพิษชนิดนี้จะไม่อันตรายถึงชีวิตแต่ก็สร้างความเจ็บปวดให้ได้อย่างแสนสาหัส เพราะแต่เดิมแล้วพิษนี่มีเอาไว้ใช้เพื่อทรมานนักโทษสำหรับรีดเร้นข้อมูล แต่ดูเหมือนว่าในช่วงสงครามคิริงาคุเระจะเริ่มใช้มันกับอาวุธเพื่อใช้หยุดความเคลื่อนไหวของศัตรู



"ฉันจะฉีดยาถอนพิษให้ก่อน อาจจะเจ็บซักหน่อยอดทนหน่อยนะ...."



"อึก..."



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจับจ้องไปยังฝ่ามือเล็กๆที่กำแน่นหากแต่ไม่มีเสียงร้องออกมาให้ได้ยินและนั่นก็ยิ่งทำให้คลื่นแห่งความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ตัวเขายิ่งขึ้นไปอีก....



'ทั้งๆที่ผู้ใหญ่บางคนโดนพิษนี่เข้าไปยังแทบจะทนไม่ไหวเลยแท้ๆ.....แล้วกับเด็กอายุแค่นี้.......'



แม้จะให้ยาถอนพิษไปแล้วแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอาการจะดีขึ้นโดยทันที รวมถึงความเจ็บปวดจากพิษที่ร่างเล็กๆกำลังเผชิญอยู่นี่ด้วย เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงไม่อาจทำอะไรได้นอกจากตำหนิตัวเองอยู่ในใจก่อนจะเริ่มลงมือทำแผลที่แขนขาวนั่นอย่างเบามือ 



"ดูเหมือนว่าแผลที่แขนจะไม่น่าเป็นห่วงนะ แต่คงต้องใช้เวลาสักพักกว่ายาถอนพิษจะออกฤทธิ์ระหว่างนั้นเธอก็.......เดี๊ยวสินั่นเธอจะไปไหนน่ะ?!"



นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างเมื่อร่างเล็กๆนั่นค่อยๆยันกายขึ้นจากพื้นก่อนจะหันหน้าเข้าสู่ทิศทางตรงกันข้ามกับเส้นทางที่จะพาพวกเขากลับไปยังหมู่บ้าน



"ก็ต้อง....ไปเอาสาส์นลับคืนมาน่ะสิครับ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นภารกิจต้องมาก่อนเสมอ....นี่คือ....กฏของนินจาไม่ใช่หรอครับ?"



เขาจ้องมองร่างเล็กๆที่กำลังพยายามทรงตัวอย่างโงนเงนขณะที่คิ้วเรียวได้แต่ขมวดมุ่นให้กับความดื้นรั้นจนเกินขอบเขตนั่น



"เธอคิดจะไปสู้กับนินจาล่าสังหารด้วยร่างกายแบบนั้นน่ะหรอ?"



'ทั้งๆที่ยืนยังแทบจะไม่ไหวเลยแท้ๆ......'



"ถ้าเป็นตัวล่อล่ะก็ไม่มีปัญหาครับ....ระหว่างนั้นคุณก็แย่งสาส์นนั่นกลับมาให้ได้ก็แล้วกัน......"



คำตอบของผู้ร่วมภารกิจตรงหน้าทำให้เขาเผลอชะงักไปชั่วครู่ในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยหันไปจับจ้องใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเมื่อเขาเข้าใจความหมายของคำว่า 'ตัวล่อ' ที่เด็กคนนี้ต้องการจะสื่อได้ในทันที



'เด็กคนนี้คิดจะเอาตัวเองไปตายงั้นหรอ.....!?'



"ไม่ได้หรอกฉันไม่อนุญาต....."



"แต่กฏของนินจา...."



"ถ้ากฏของนินจานั่นมันสำคัญอย่างที่เธอว่าจริง งั้นตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยคำสั่งของฉันถือเป็นสิทธิ์ขาดใช่มั้ย?"



น้ำเสียงเรียบของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่สบมองไปยังผู้ร่วมภารกิจตรงหน้าด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยแววเฉียบขาด



"ฉันไม่อนุญาตให้คนในหน่วยไปตายเอาเองตามใจชอบหรอกนะ ถ้าเธอคิดจะขัดคำสั่งล่ะก็ต่อให้ต้องใช้คาถาผนึกเพื่อสกัดการเคลื่อนไหวของเธอฉันก็จะทำ"



"...."



"เพราะฉะนั้นอยู่นิ่งๆแล้วพักผ่อนไปซะ....เดี๊ยวฉันจะไปหาน้ำมาเพิ่ม....."



เขาจ้องมองร่างเล็กที่ค่อยๆเอนกายพิงกับต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยจะเต็มใจนัก ก่อนจะมุ่งไปยังลำธารเล็กๆที่อยู่ไม่ไกล กระติกน้ำขนาดพกพาถูกยกขึ้นมารองน้ำที่ใสสะอาดขณะที่เขาได้แต่เหม่อมองภาพสะท้อนสีหน้าอันอ่อนล้าของตนที่ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำพลางถอนหายใจออกมา



'ทำเกินไปรึเปล่านะ.....ถึงกับขู่เด็กอายุแค่นั้น.......'



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างเหม่อลอยไปยังท้องฟ้ากว้างพลางนึกถึงคำขอร้องที่ตนได้รับมาก่อนที่จะออกมาทำภารกิจในครั้งนี้



'นึกแล้วเชียว.....ยังไงเขาก็คงไม่เหมาะกับหน้าที่โจนินผู้ดูแลจริงๆนั่นแหล่ะ.......'



เสียงถอนหายใจหนักๆดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินกลับไปหาผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยของเขา หากแต่ทันทีที่ร่างเล็กๆนั่นปรากฏขึ้นในสายตาฝ่ามือของเขาก็เผลอกำแน่นขึ้นมาอย่างเจ็บปวดยามที่เห็นร่างนั้นนั่งก้มหน้ากอดเข่าอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ และถึงแม้ว่าจะไม่เห็นสีหน้าแต่ปลายนิ้วที่กำลังจิกแน่นและเส้นผมสีเงินที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อก็ช่วยยืนยันถึงความทรมานจากพิษที่ร่างเล็กๆได้รับมาเป็นอย่างดี


เขาย่อกายลงข้างๆผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยขณะใช้ฝ่ามือวัดอุณหภูมิจากร่างตรงหน้า ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะใช้เทพสายฟ้าเหินพาเด็กคนนี้กลับหมู่บ้านอยู่หรอกแต่จากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้เขาใช้จักระไปจนเกือบหมด ถ้าจะฝืนพาเด็กคนนี้ออกเดินทางในตอนนี้ก็คงมีแต่ทำให้ทรมานยิ่งกว่าเดิม ยาถอนพิษเองก็ฉีดให้ไปแล้ว ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้อีกแล้ว.....



ถ้าจะมีสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ล่ะก็.....คงมีเพียง.........



"ขอโทษนะคาคาชิ...."



น้ำเสียงของเขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับฝ่ามือที่ลูบลงบนปอยผมชุ่มเหงื่อนั่นอย่างแผ่วเบาหวังจะให้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเด็กคนนี้ไปได้สักนิดก็ยังดี



"แต่เดิมภารกิจนี้เป็นภารกิจของฉันคนเดียวถ้าฉันไม่พาเธอมาด้วยเธอก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้....."



รอยยิ้มฝืนๆของเขาถูกวาดขึ้นบนริมฝีปากยามที่ใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาที่ฉายแววลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบ



"ไม่หรอกครับ....ที่ภารกิจนี้ล้มเหลวก็เป็นเพราะคุณต้องมาคอยปกป้องผมด้วย......"



ถ้อยคำที่แสนแผ่วเบานั้นให้ฝ่ามือของเขาที่ลูบลงบนปอยผมนิ่มชะงักไป ในขณะที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ได้แต่ก้มหน้านิ่งราวกับกำลังแบกรับความรู้สึกผิดที่ตนเป็นฝ่ายทำให้ภารกิจล้มเหลวเอาไว้



"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก......"



น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนทำให้นัยน์ตาสีถ่านนั่นเงยขึ้นมาสบมองเขาอีกครั้งขณะที่เขาเป็นฝ่ายคลี่รอยยิ้มบางตอบกลับไป



"ฉันรู้ดีว่าถึงแม้เธอจะยังเป็นเด็กแต่เธอก็คือนินจาที่ไม่ต้องการให้ใครมาปกป้อง.....แต่ว่านะ......"



นัยน์ตาของเขาทอดมองไปยังทิวทัศน์ที่ห่างไกลออกไปในขณะที่ปลายนิ้วยังคงไล้สัมผัสลงบนเส้นผมสีเงินนั่นอย่างแผ่วเบา



"พวกเราที่เกิดมาในยุคสงครามน่ะจะตายในวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็คงไม่แปลก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากจะให้เธอได้เห็นโลกใบนี้ต่อไปอีกสักหน่อย......"



"เพราะถึงจะแค่เพียงเล็กน้อยแต่การปกป้องเด็กอย่างพวกเธอให้มีชีวิตยืนยาวต่อไปอีกสักนิดคือหน้าที่ของโจนินอย่างพวกฉันล่ะ......."



สัมผัสอ่อนโยนจากปลายนิ้วที่ไล้ลงบนเรือนผมสีเงินหยุดชะงักลงยามที่เขาหันไปสบกับดวงตากลมโตนั่นด้วยรอยยิ้มที่แสนเศร้า....



"เพราะอย่างนั้น....อย่าคิดจะเอาตัวเองไปตายแค่เพราะกฏของนินจาเลยนะ......"



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างสบมองนัยน์ตากลมโตที่สะท้อนไปด้วยอารมณ์อันหลากหลายก่อนใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นจะเป็นฝ่ายหันหนีไปอีกทางราวกับต้องการหลบเลี่ยงสายตาของเขา



"แต่ว่าคุณน่ะ......"



น้ำเสียงแผ่วเบาค่อยๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับฝ่ามือเล็กๆที่กำแน่นเสียจนเขารับรู้ได้ถึงไหล่นั้นที่กำลังสั่นไหว



"เพราะคุณเลือกจะช่วยผมภารกิจถึงล้มเหลวไม่ใช่หรอครับ.....ถ้ากลับหมู่บ้านไปทั้งๆแบบนี้คนที่จะต้องถูกตำหนิก็คือคุณนะครับ......."



เสียงนั้นเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับต้องการให้ถ้อยคำนั้นเลือนหายไปกับอากาศ หากแต่มันกลับกรีดลึกลงไปในการรับรู้ของเขาอย่างแจ่มชัด



"เรื่องแบบนั้นน่ะ....ผมไม่เอาอีกแล้ว......."



นัยน์ตากลมโตที่เคยเรียบเฉยมาโดยตลอดสะท้อนความสั่นไหวออกมาอย่างบางเบาหากแต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความรู้สึกข้างในอกของเขาบีบรัดขึ้นมาอย่างเจ็บปวด



'ที่แท้....เรื่องที่เด็กคนนี้เป็นห่วงมากกว่าภารกิจคือเรื่องของเขางั้นหรอ...?'



'เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นแบบคุณซาคุโมะอย่างนั้นหรอ....?' 



นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างสบมองร่างเล็กๆตรงหน้าด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยอารมณ์อันหลากหลาย ทั้งประหลาดใจ ทั้งดีใจ ทั้งโศกเศร้าและเจ็บปวด เด็กที่อยู่ตรงหน้าเขาน่ะหรอคือจูนินที่อายุน้อยที่สุดของโคโนฮะงาคุเระ? นี่น่ะหรอคือเด็กที่เลือกที่จะทำตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายถูกเรียกว่าไร้หัวใจ....?



'ทั้งๆที่เป็นเด็กที่อ่อนโยนขนาดนี้แท้ๆ.......'



ฝ่ามือของเขาเผลอเอื้อมออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวและเมื่อรู้อีกทีเขาก็ได้ดึงเอาร่างเล็กๆนั่นเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แม้จะสัมผัสได้ถึงแรงสะดุ้งเล็กๆจากคนในอ้อมกอดหากแต่เมื่อเวลาผ่านไปเรือนผมสีเงินนั่นก็เลือกที่จะซุกลงบนไหล่ของเขาอย่างเงียบๆ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่มีสายลมพัดผ่าน พวกเขาสองคนเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีคำพูดใดๆ ไม่มีแม้คำปลอบโยนสักคำให้เอ่ย มีเพียงแค่อ้อมกอดและฝ่ามือที่ลูบลงบนแผ่นหลังนั้นอย่างอ่อนโยนเท่านั้นที่เข้ามาแทนที่ถ้อยคำปลอบโยนทั้งหมด.....



"จะว่าไปแล้วฉันยังไม่ได้เล่าเนื้อหาของภารกิจทั้งหมดให้เธอฟังเลยสินะ......"



เขาเอ่ยขึ้นเบาๆยามที่คลายจากอ้อมกอดตรงหน้าและแม้จะไม่มีคำตอบรับแต่เขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังรับฟังถ้อยคำของเขาอยู่



"จริงๆแล้วสาส์นลับฉบับนั้นเป็นแผนลวงล่ะ......"



"แผนลวงหรอครับ?"



"อืม โคโนฮะได้ยินข่าวลือว่าคุโมะงาคุเระอาจะแอบแลกเปลี่ยนข่าวสารของหมู่บ้านให้กับทางคิริงาคุเระแต่ยังขาดหลักฐานที่แน่ชัด เพราะฉะนั้นท่านโฮคาเงะเลยวางแผนที่จะให้ข้อมูลเท็จกับทางคุโมะงาคุเระเกี่ยวกับการรับมือกับกองทัพของคิริงาคุเระที่แนวหน้า...."



"แผนแต่เดิมคือให้ฉันกับเธอมาส่งสาส์นให้กับคุโมะงาคุเระแล้วทางเราจะรอดูท่าทีของฝั่งคิริงาคุเระที่อยู่แนวหน้าว่ามีการแอบแลกเปลี่ยนข่าวสารกันจริงรึเปล่า แต่ทั้งฉันหรือแม้กระทั่งท่านโฮคาเงะเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคิริงาคุเระจะส่งนินจาเข้ามาร่วมมือกับคุโมะงาคุเระเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ว่า...เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วล่ะนะว่าพันธมิตรของโคโนฮะกลายเป็นศัตรูไปแล้ว...." 



"ถ้าอย่างงั้นภารกิจก็...."



นัยน์ตาสีถ่านสบมองมาที่เขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างขณะที่เขาเป็นฝ่ายยกรอยยิ้มส่งไปให้เด็กตรงหน้า



"อืม ภารกิจของเราเสร็จสิ้นแล้วล่ะ เพราะงั้น....เธอไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครต้องถูกตำหนิแล้วนะ......"



ฝ่ามือของเขาลูบลงบนเส้นผมสีเงินนั่นอีกครั้งราวกับจะปลอบโยนก่อนเอ่ยบอกผู้ร่วมทางตัวน้อยที่มีสีหน้าโล่งใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด



"ถ้าเข้าใจแล้วก็พักผ่อนเถอะ....เดี๊ยวพรุ่งนี้เราค่อยกลับไปที่หมู่บ้านกัน......."




เสียงของลมหายใจที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะทำให้เขาละสายตาจากกองไฟตรงหน้าขึ้นมามองใบหน้าด้านข้างที่ซบลงกับไหล่ของเขา แพขนตาสีเงินที่ทอดตัวลงบนผิวขาวบ่งบอกให้รู้ว่าเด็กตรงหน้าคงหลับสนิทไปแล้วจากความเหนื่อยล้าและฤทธิ์ของยา ยิ่งพอได้เห็นใบหน้าไร้เดียงสาตอนเข้าสู่ห้วงนิทราก็ยิ่งทำให้เขาตระหนักถึงเรื่องสำคัญที่สุดที่ตัวเขาเกือบจะลืมไป แม้ว่าจะเป็นนินจาที่เก่งกาจแค่ไหนหรือแอบซ่อนความรู้สึกได้เก่งเพียงไร เด็กคนนี้ก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุเจ็ดขวบ เป็นเพียงเด็กชายตัวน้อยที่สูญเสียบิดาผู้เป็นที่รักและต้องแบกรับเอาความคาดหวังและคำติเตียนจากโลกอันบิดเบี้ยวของผู้ใหญ่



'ทั้งๆที่แผ่นหลังนี้เล็กเพียงแค่นี้แท้ๆ........'



ปลายนิ้วของเขาดึงกระชับเสื้อคลุมที่ค่อยๆเลื่อนหลุดจากไหล่เล็กๆนั่นให้ห่มคลุมร่างตรงหน้าให้เรียบร้อยในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าที่สะท้อนแสงจากเปลวไฟเบื้องหน้าทอประกายอย่างหนักแน่นราวกับได้ตัดสินใจบางอย่าง



'ถ้าหากว่าพอจะมีอะไรที่เขาทำเพื่อเด็กคนนี้ได้ล่ะก็........'




..........................................................



...........




"นี่คือรายงานภารกิจในครั้งนี้ครับ......"

 


เอกสารในมือของเขาถูกส่งให้กับผู้มีอำนาจสูงสุดของหมู่บ้านในขณะที่นัยน์ตาที่ถูกแต่งแต้มด้วยริ้วรอยแห่งวัยชราจะไล่อ่านถ้อยคำในแต่ละบรรทัดด้วยสีหน้าเรียบเฉยหากแต่แฝงไปด้วยแววอ่อนล้า

 


"งั้นเรอะ....คุโมะงาคุเระได้เปลี่ยนไปร่วมมือกับคิริงาคุเระจริงๆอย่างนั้นสินะ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก"

 


"ไม่หรอกครับ......"


 

"อาการของคาคาชิเป็นยังไงบ้างล่ะ?"



น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเป็นห่วงถูกส่งมาถามไถ่ถึงผู้ร่วมภารกิจตัวน้อยที่ถูกเขาพาไปส่งถึงโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแต่ก็ยังไม่วายคอยบ่นเรื่องที่เขาไม่ยอมมาส่งรายงานภารกิจก่อนเป็นอันดับแรกไปตลอดทาง

 


"ดูเหมือนว่าจะต้องรอดูอาการอีกสองสามวัน แต่โดยรวมแล้วอาการไม่น่าเป็นห่วงครับ...."



ริมฝีปากของเขาเผลอยกรอยยิ้มบางเมื่อนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียงผู้ป่วยยามที่รู้ว่าตัวเองต้องอยู่โรงพยาบาลต่อไปอีกถึงสองสามวัน


 

"อืม ยังไงก็ต้องขอบคุณเจ้าที่คอยช่วยดูแลเด็กคนนั้นนะ ถ้ายังไงเจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะดูก็รู้แล้วว่าใช้จักระไปจนเกือบหมดอย่าฝืนให้มากนักเลย....."

 


รอยยิ้มเจื่อนถูกยกขึ้นบนริมฝีปากเมื่อเขาไม่อาจปิดบังบุคคลที่เป็นถึงโฮคาเงะได้ แต่แล้วนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างก็กลับมาฉายแววจริงจังอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าตัวเขายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องเอ่ยกับผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดตรงหน้า



"ขอบคุณครับ...แต่ว่าก่อนหน้านั้นผมมีเรื่องอยากจะขอร้องท่านรุ่นสามน่ะครับ"


 

"ขอร้องงั้นเรอะ?.....ว่ามาสิ...."



ใบหน้าของผู้มีอำนาจเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจขณะที่เขาค่อยๆเอ่ยถึงสิ่งที่ตนต้องการจะขอร้องออกมา



"ขอให้ผมทำหน้าที่เป็นโจนินผู้ดูแลของเด็กคนนั้นได้มั้ยครับ?"


 

เขาเอ่ยออกไปด้วยสายตามุ่งมั่นให้กับสิ่งที่ตนตัดสินใจไปแล้วขณะที่ชายชราตรงหน้าจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจอยู่ชั่วครู่

 


"โฮ่.....ดูท่าว่าภารกิจในครั้งนี้จะไม่ได้มีแต่ข่าวร้ายอย่างเดียวสินะ"



นัยน์ตาที่ฉายแววอ่อนล้าเมื่อครู่เปลี่ยนมาจับจ้องมาที่เขาด้วยท่าทีพอใจก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะคลี่รอยยิ้มบางออกมา


 

"เข้าใจล่ะ หลังจากนี้ก็ขอฝากเรื่องของเด็กคนนั้นด้วยล่ะ คุณโจนินผู้ดูแลเอ๋ย...."

 


ถ้อยคำอนุญาตนั้นทำให้เขาเผลอยกรอยยิ้มบางก่อนจะเป็นฝ่ายโค้งรับคำสั่งนั้นด้วยความเต็มใจ



"ด้วยความยินดีเลยครับ"



 

........................................................

 

........





 ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇

let's talk! 

ปิดจ๊อบตอนยาวๆไปอีกตอนจนได้ /ปาดน้ำตา สารภาพว่าชักจะติดใจการเขียนพาร์ทของมินาโตะและการถึงเนื้อถึงตัวแบบเนียนๆของเขา ซะแล้วสิ XD คิดว่าหลังจากนี้ก็จะน่าได้เห็นความรู้สึกจากฝั่งของคุณโจนินผู้ดูแลมากขึ้นเรื่อยๆและอาจจะได้รู้กันว่าทำไมเด็กดื้อในวันนั้นถึงกลายมาเป็นเด็กติดอาจารย์ในวันนี้ (ฮ่า) เหมือนเช่นเคยค่ะขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์และทุกกำลังใจที่มีให้กับฟิคเรื่องนี้นะคะ รู้สึกว่าพักหลังมานี่จะไม่ค่อยได้อัพวันอาทิตย์เหมือนที่ตั้งใจเอาไว้ซักทีแต่ไรท์จะพยายามมาอัพให้ตรงเวลามากขึ้นค่ะ ( ; w ; ) /ไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

101 ความคิดเห็น

  1. #74 namzaaloha (@namzaaloha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 09:19
    สำหรับตอนนี้มันดีจนพูดไม่ออกเลย เหมือนได้เห็นอะไรๆจากทางฝั่งของมินาโตะเซนเซย์
    #74
    1
    • #74-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 13)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:08
      ในที่สุดเค้าก็เริ่มเปิดใจให้กันซะทีเนอะ ^^
      #74-1
  2. #54 A.Q. (@Psyche25) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 07:28

    ถือเป็นฮีลในช่วงสอบเลยล่ะครับไรต์ ขอบคุณที่มาอัพให้นะครับผม??’• สู้ๆเข้านะครับลีดรอได้เสมอ??’•

    #54
    1
    • #54-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 13)
      26 สิงหาคม 2561 / 20:53
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      กลับมาอัพแล้วนะคะ~ ขอโทษที่ทำให้รอค่ะ ^^
      #54-1
  3. #53 lilinwasan (@lilinwasan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    ขอบคุณสำหรับตอนนี้ค่ะ สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรจะพูดเลยค่ะแต่ในที่สุดความสัมพันธ์ก็ก้าวออกจากศูนย์แล้ว! พวกเขาเป็นห่วงกันและกันแล้ววว ทางนี้อยากอ่านฉากที่ได้คุไนจากมินาโตะเร็วๆจังค่ะ ของขวัญวันเกิดจากอาจารย์คนสำคัญเชียวนะ-- // ทางนักเขียนเองก็ไม้ต้องกดดันตัวเองไป เขียนตอนที่อยากเขียนมันจะมีความสุขมากกว่านะคะ นักอ่านรอได้เสมอฟิคดีๆภาษาไทยแบบนี้หายาก นี่พึ่งสอบกลางภาควันแรกเสร็จมาอ่านฟิคคุณนี่ได้กำลังใจสำหรับอ่านหนังสือพรุ่งนี้เลยค่ะ!
    #53
    1
    • #53-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 13)
      26 สิงหาคม 2561 / 20:52
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้า(มากๆ)นะคะ ; w ;

      ไรท์อาจจะไม่ใช่คนพูดเก่งแต่ทุกครั้งที่อ่านคอมเม้นต์จากคุณlilinwasanแล้วเหมือนกับได้ชาร์ตพลังเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ^^
      #53-1
  4. #52 Sakura (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 21:33

    เย้ๆอัพแล้วว ฟินน55อย่าลืมมาแต่งต่อนะค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า~ถ้าไม่แต่งต่อหนูตามไปบึ้มบ้านแน่ๆๆ

    #52
    1
    • #52-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 13)
      26 สิงหาคม 2561 / 20:38
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้าค่ะ

      ฮือ มาอัพต่อแล้วนะคะ อย่างอนไรท์น้า /โป้งชี้ก้อย
      #52-1
  5. #51 คนโรยเกลือ (@voranan46) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 20:43

    จะตบกับมินาโตะและคาคาชิก็วันนี้แหละ

    //คว่ำเรือแปป

    #51
    1
    • #51-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 13)
      26 สิงหาคม 2561 / 20:36
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และขอโทษที่ตอบกลับช้านะคะ

      แง สงสารเรือผีไม้จิ้มฟันของเราเถอะค่ะ อย่าคว่ำกันเลย~~
      #51-1