(Naruto) From the end. ( Minato x Kakashi )

ตอนที่ 6 : ร่วงหล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    27 พ.ค. 61


- ร่วงหล่น -

 

....................................

 

........

 

 

เสียงของสายฝนที่โหมกระหน่ำทำให้เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ นัยน์ตาต่างสีคู่สวยเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกาที่บอกเวลาตีสองกว่าก่อนจะถอนหายใจออกมาเงียบๆ เขายันกายลุกจากฟูกของตนไปยังซองบรรจุยาที่ถูกวางเอาไว้ที่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะพบว่ามันว่างเปล่า....

เสียงถอนหายใจหนักๆดังขึ้นอีกครั้งเมื่อพบว่าตัวช่วยที่ทำให้เขาข่มตาหลับได้นั้นหมดไปเสียแล้ว อาจเป็นเพราะร่างกายของเขาเริ่มชินกับยานอนหลับที่โมอิให้มาฤทธิ์ของมันจึงเจือจางลงและส่งผลให้เขาเผลอตื่นขึ้นมาในยามกลางดึกอีกครั้ง

 


ครืน....


 

เสียงของฟ้าร้องที่มาพร้อมกับสายฝนดังขึ้นจนรู้สึกอื้ออึงในหูก่อนที่เสียงฟ้าผ่าและแสงสว่างวาบจะตามมาจนอาบย้อมห้องที่มืดมิดไปด้วยแสงที่ดูเย็นเยียบ

 

 

เขา...เกลียดพายุฝน.......

 

 

เกลียดเสียงฟ้าฝ่ารวมไปถึงแสงสว่างวาบสีขาวที่มาพร้อมกับมัน แสงนั้นที่ชวนให้นึกถึงความทรงจำยามที่ต้องเผชิญกับร่างอันเย็นเฉียบของคุณพ่อที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น เกลียด....ที่ตัวเขานั้นเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่อยากนึกถึง......

 

 

ไม่เป็นไรนะคาคาชิ....ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว.....

 

 

ในตอนนั้นเองที่น้ำเสียงอันอ่อนโยนลอยแว่วเข้ามาในความทรงจำของเขาก่อนจะเลือนหายไปในพายุฝน เสียงนั้นที่ครั้งหนึ่งคอยปลอบประโลมเขายามที่ตื่นจากฝันร้าย เสียงของอาจารย์เพียงคนเดียวของเขา......

 

ตอนที่เสียรินไปในช่วงแรกๆบางครั้งอาจารย์มินาโตะก็จะคอยมาอยู่เป็นเพื่อนเขา ฝ่ามือที่แสนอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มนั้นคอยปลอบโยนเขาในค่ำคืนที่ผวาตื่นขึ้นมายามดึกจนเขาสามารถข่มตาหลับได้อีกครั้ง หากแต่....นั่นก็คือเรื่องราวในตอนนั้น.....


ตั้งแต่ที่เขาออกจากโรงพยาบาลสถานการณ์ระหว่างโคโนฮะและอิวะงาคุเระก็ตึงเครียดขึ้นจนท่านรุ่นที่สามต้องเรียกประชุมที่ปรึกษากันยกใหญ่ ทั้งสาส์นลับและการเจรจาทางการทูตถูกใช้เป็นทางออกเพื่อหวังว่าไฟสงครามที่กำลังมอดดับนี้จะไม่โหมขึ้นมาใหม่ แน่นอนว่าคนที่ถูกคาดหวังให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะอย่างอาจารย์มินาโตะเองก็ถูกดึงตัวไปช่วยงานด้วยเช่นกัน


 

“ทั้งๆที่...ไม่ได้กินข้าวกับอาจารย์มานานแล้วแท้ๆ.....”


 

เขาเผลอพึมพำออกมาเบาๆยามที่ทอดมองไปยังประกายแสงแปลบปลาบบนเมฆฝน ในยุคที่สงครามกำลังจะสิ้นสุดลงคงจะมีภาระต่างๆอีกมากมายรอให้ผู้รับตำแหน่งโฮคาเงะคนใหม่มาจัดการ หากว่าอาจารย์ได้ขึ้นเป็นโฮคาเงะล่ะก็คงจะต้องยุ่งกว่านี้แน่.....

 

เขาละสายตาจากเมฆฝนด้านนอกก่อนตัดสินใจหยิบเอาสัมภาระต่างๆมาจัดลงกระเป๋าเมื่อรู้ดีว่าการจะกลับไปข่มตาหลับนั้นไร้ผล นัยน์ตาสองสีคู่สวยเหลือบมองไปยังปฏิทินที่ถูกวงวันที่สำหรับภารกิจเอาไว้อย่างชัดเจน และดูเหมือนว่าวันพรุ่งนี้เขาเองก็มีหน้าที่ที่ต้องทำเช่นกัน......

 

................................

 

......


 

“จะมีสักครั้งมั้ยที่เธอจะไม่ได้แผลกลับมาน่ะ?”


 

เสียงบ่นเรียบๆของโมอิดังขึ้นในขณะที่ฝ่ามือซีดเซียวนั่นกำลังทำแผลให้เขาราวกับเป็นเรื่องเคยชิน


 

“จริงๆเลยน้า อย่าทำให้ผิวสวยๆแบบนี้ต้องเป็นรอยสิ”


 

แม้เส้นผมยุ่งเหยิงที่ปรกใบหน้านั้นจะทำให้มองเห็นนัยน์ตาสีดำสนิทได้ยากแต่เขาก็พอจะรู้ว่าสายตานั่นคงจ้องมองมาด้วยแววตำหนิ


 

“แผลแค่นี้น่ะช่างมันเถอะครับ....นี่...คุณโมอิ ขอ ไอ้นั่นในส่วนของอาทิตย์หน้าหน่อยสิ”


 

อาจด้วยเพราะความที่เริ่มคุ้นเคยกันความเป็นทางการระหว่างพวกเขาจึงลดน้อยลง เขาเอ่ยปัดคำบ่นนั่นและอาศัยจังหวะที่หน่วยแพทย์อีกคนกำลังเดินออกจากห้องหันไปทวงยานอนหลับจากคนที่กำลังทำแผลให้กับเขา


 

“ส่วนของอาทิตย์นี้เธอกินไปหมดแล้วงั้นหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่มปริมาณยาเอาตามใจชอบน่ะ?”


 

“.....”


 

เขาเลือกที่ใช้ความเงียบกดดันคนตรงหน้าและดูเหมือนว่ามันจะได้ผลเมื่อนินจาแพทย์ตรงหน้าเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ


 

“เฮ้อ....เอาเถอะ แต่ยานั่นไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะ”


 

“แล้วอยู่ที่ไหนล่ะครับ?”


 

“ที่บ้านฉันไงล่ะ ขืนทางโรงพยาบาลรู้ว่าฉันแอบเอายามาเก็บไว้กับตัวก็ซวยแย่สิ


 

นัยน์ตาสีดำสนิทนั่นหันมาจับจ้องอยู่ที่เขาชั่วครู่ราวก่อนฝ่ามือซีดเซียวนั้นจะหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผลต่างๆให้เข้าที่


 

“อีกเดี๊ยวฉันก็ออกเวรแล้ว ถ้าอยากได้ยาล่ะก็ตามมาที่บ้านฉันแล้วกัน ยังไงวันนี้เธอก็ไม่มีภารกิจแล้วนี่?”


 

เขาลอบถอนหายใจกับเรื่องที่ดูท่าจะยุ่งยากหากแต่ในเมื่อยานั่นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาจึงถือเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้


 

“ครับ..เข้าใจแล้วล่ะครับ”


 ..................................

......


เขาเดินตามโมอิไปตามทางเดินในย่านร้านค้าซึ่งเป็นทางลัดไปสู่ย่านที่พักอาศัยอีกฝั่งของหมู่บ้าน นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยกวาดมองไปทั่วทิวทัศน์อันแปลกตาของย่านที่เขาไม่ได้ผ่านมาบ่อยๆ และเมื่อเดินลัดไปตามซอยแคบๆที่ทอดยาวไปได้สักพักก็เจอเข้ากับบ้านสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ไม่สะดุดตาหลังหนึ่ง....


 

“เข้ามาก่อนสิ”


 

เสียงเชื้อเชิญของโมอิดังขึ้นขณะฝ่ามือที่ซีดเซียวนั้นผายมือให้เขาเข้าไปในบ้าน


 

“รบกวนด้วยนะครับ”


 

คำกล่าวตามมารยาทดังขึ้นขณะที่เขากวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ แม้ภายในบ้านนี้จะดูเก่าหากแต่ก็ดูเป็นระเบียบสมกับเป็นที่พักของคนที่เป็นนินจาแพทย์


 

“รอก่อนนะ...เดี๊ยวฉันชงชามาให้”


 

ใบหน้าซีดเซียวนั่นพยักพเยิดไปทางเบาะรองนั่งกับโต๊ะเตี้ยทรงเก่าที่อยู่กลางห้อง หากแต่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขัดคำพูดนั้นเสียก่อน


 

“ไม่ต้องรบกวนขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่มาเอายาเดี๊ยวก็กลับแล้ว”


 

“ไม่รบกวนหรอกน่าถือซะว่านั่งพักก็ได้ เธอเองก็เพิ่งกลับจากภารกิจเหนื่อยๆมาทั้งที”


 

โมอิเอ่ยตัดบทคำพูดของเขาก่อนร่างนั้นจะหายไปในห้องที่เขาเดาเอาเองว่าคงจะเป็นห้องครัว เพียงชั่วครู่ก็กลับออกมาพร้อมกับถ้วยชาใบใหญ่ที่มีไอน้ำสีขาวลอยกรุ่น


 

“เอ้านี่ ชาสมุนไพรสูตรของฉันเอง....เธอนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๊ยวฉันไปหยิบยามาให้”


 

เขาโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณก่อนจะรับเอาชานั้นขึ้นมาจิบตามมารยาทหากแต่รสชาติประหลาดของมันก็ทำให้คิ้วเรียวต้องเผลอขมวดมุ่น เมื่อเป็นดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะวางแก้วชานั่นเอาไว้ที่เดิมก่อนเป็นฝ่ายนั่งรออย่างเงียบๆ

 

หากแต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักก็ยังไร้วี่แววของคนที่เป็นเจ้าของบ้านจะกลับเข้ามา นัยน์ตาสีถ่านจับจ้องไปยังเข็มนาฬิกาบนผนังสลับกับประตูที่โมอิเดินหายเข้าไปก่อนตัดสินใจที่จะลุกขึ้นไปดู ฝ่ามือเรียวค่อยๆหมุนลูกบิดประตูเก่าๆนั้นออก ความมืดที่อยู่ภายในห้องทำให้เขาต้องปรับสายตาอยู่ชั่วครู่จนในที่สุดก็เจอเข้ากับร่างของคนที่เป็นเจ้าของบ้านนั่งด้วยท่าทีสบายๆอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง...


 

“คุณโมอิ......อึก.....!”


 

หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยทักออกไปจนจบประโยคร่างของเขาก็ทรุดลงเสียดื้อๆพร้อมกับความรู้สึกเวียนหัวจนแทบมึนงง


 

“หึ กำลังคิดอยู่เชียวว่าแผนแบบนี้จะใช้ได้ผลกับนินจาระดับเธอรึเปล่า...โชคดีจริงๆเลยนะที่เธอไม่ทันระวังตัว”


 

เสียงทุ้มต่ำของคนที่เป็นเจ้าของบ้านดังขึ้นอย่างเรียบๆพร้อมกับรอยยิ้มบางที่เด่นชัดอยู่ในความมืด


 

“นี่มัน....หมายความว่ายังไง?”


 

เขากัดฟันกรอดยามที่พยายามยันกายเข้ากับกรอบประตูเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถเอาชนะความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงราวกับกำลังจวนเจียนหมดสตินี้ได้


 

“ดูเหมือนว่าจะออกฤทธิ์เต็มที่แล้วสินะ.....”


 

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูน่าขนลุกดังขึ้นอยู่ไม่ไกลยามที่ร่างอันซูบเซียวนั้นค่อยๆสาวเท้าเข้าใกล้พร้อมกับย่อกายลงมาจนอยู่ในระดับสายตา


 

“คุณใส่อะไรลงไป.....ในแก้วนั่น.......”


 

เขาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากในขณะที่นัยน์ตาสีถ่านจับจ้องอีกฝ่ายด้วยความโกรธเกรี้ยว


 

“ไม่ต้องห่วงหรอกแค่ยาที่ทำให้หัวโล่งนิดหน่อยน่ะ แต่ก็ฤทธิ์แรงใช้ได้อยู่ล่ะนะ”


 

“คิดจะทำอะไรแน่......”


.

“นั่นสินะ....จริงๆฉันก็คิดอยู่หลายอย่างเลยล่ะ แต่ก่อนอื่นย้ายที่กันหน่อยดีมั้ย?”


 

ฝ่ามือซูบเซียวนั่นดึงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเขาขึ้นมาก่อนจะผลักเขาลงบนฟูกสีขาวที่อยู่กลางห้อง ทันทีที่แผ่นหลังแตะเข้ากับฟูกนิ่มนั่นเลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้ว่าเขาจะยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอแต่ก็ไม่โง่ขนาดที่จะไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า เพราะอย่างนั้นถึงแม้จะไร้เรี่ยวแรงแค่ไหนฝ่ามือเรียวก็พยายามยกขึ้นมาหวังจะดึงกระบังหน้าผากที่แอบซ่อนนัยน์ตาข้างซ้ายเอาไว้ออก หากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับมีเพียงรอยยิ้มเย็นๆที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย...


 

“ไม่ได้ผลหรอกน่า....ยานี่ไม่ไช่แค่ออกฤทธิ์กดประสาทแต่ยังทำลายการหมุนเวียนของจักระด้วย ฉันไม่ประมาทหรอกนะยังไงเธอก็เป็นถึงระดับโจนินนี่นา”


 

เขากัดฟันกรอดอีกครั้งเมื่อฝ่ามือซีดเซียวนั่นสามารถรวบข้อมือของเขาที่พยายามจะเอื้อมไปแตะกระบังหน้าผากเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย เมื่อเป็นเช่นนั้นสิ่งเดียวที่ขัดขืนได้จึงมีเพียงนัยน์ตาสีถ่านที่จับจ้องอีกฝ่ายอย่างเย็นเยียบ


 

“ไม่เอาน่า...อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ถ้าจะโกรธก็โกรธที่เธอเป็นเด็กเชื่อคนง่ายก็แล้วกัน”


 

ฝ่ามือซีดเซียวนั่นไล้สัมผัสอย่างแผ่วเบาลงบนแก้มของเขาหากแต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกรังเกียจ


 

“อึก...อย่ามาแตะ....”


 

เขาพยายามเบี่ยงใบหน้าหลบจากสัมผัสนั้นแต่การรับรู้ที่เลือนรางลงทุกทีกลับทำให้แม้แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ยังเป็นเรื่องที่ยากลำบาก


 

“ชู่ว....ไม่เป็นไรหรอก เธอเองก็ต้องการแบบนี้ไม่ใช่รึไง?”


 

สัมผัสจากปลายนิ้วนั้นละออกจากแก้มของเขาก่อนใบหน้าอันซีดเซียวจะค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้พร้อมเอ่ยกระซิบที่ข้างหูของเขาอย่างจงใจ


 

“รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าเธอมองอาจารย์ของเธอด้วยสีหน้าแบบไหน? ไม่ไหวเลยนะเป็นนินจาแท้ๆหัดซ่อนอารมณ์ให้มิดชิดหน่อยสิ....”


 

!?....ฉัน....ไม่ได้.....”


 

“โกหก...”


 

นัยน์ตาสีถ่านข้างสวยเบิกออกกว้างยามที่ถ้อยคำปฏิเสธของตนถูกเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่น


 

“ทั้งๆที่ทำหน้าเหมือนอยากจะให้อาจารย์กอดขนาดนั้นแท้ๆ พอฉันใจดีเข้าหน่อยก็ไว้ใจซะถึงขั้นนี้....จริงๆแล้วเธอเองก็อยากจะได้คนเอาไว้อ้อนไม่ใช่รึไง?”


 

“...!?


 

เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อฝ่ามือซีดเซียวนั้นค่อยๆไล้สัมผัสเข้ามาในเสื้อก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่คลืบคลานเข้ามาเกาะกุมไปทั่วร่างเมื่อได้เห็นประกายในดวงตาสีดำสนิทพร้อมกับรอยยิ้มอันน่าพรั่นพรึงนั่น.....


 

“ไม่เป็นไรหรอกนะ อีกเดี๊ยวสมองเธอก็จะโล่งจนแยกไม่ออกแล้วล่ะว่าใครเป็นใคร ถึงตอนนั้นจะครางชื่ออาจารย์ของเธอออกมาฉันก็ไม่ว่าหรอก....”

 




จนถึงตอนนี้.....เขาเคยคิดมาโดยตลอด.......

 


ว่าตัวเขาที่เกิดมาในยุคสงครามย่อมรู้จักภาพของขุมนรกเป็นอย่างดี.....


 

แต่ว่าหลังจากนี้เขาถึงได้รู้.......


 

ว่านรกที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีนั้น....ไม่อาจเทียบได้เลยกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น........

 



..............................................

 

.....


 


  ◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆◇



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

101 ความคิดเห็น

  1. #69 namzaaloha (@namzaaloha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 07:50
    อย่ายุ่งกับคาคาชิคุงของมินาโตะเซนเซย อ๊ากกกกกก////พ่นไฟ!!!
    #69
    1
    • #69-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 22:03
      แง คุณnamzaalohaอย่าพ่นไฟใส่ไรท์เลยนะคะ /หลบ
      #69-1
  2. #23 sudaratsrithanon (@sudaratsrithanon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:19

    อ้ากกกกกกก-#*%&:'+-'-#-+[€<`=°×°¢<Π√•_€××อย่ามายุ่งกับคาคาจังขอมินาโตะยะโว้ยยยยยยยยยยยยยย. ไรท์มาต่อเร็วๆสิตะเองอ้ากกกก-(โดนตบ

    #23
    1
    • #23-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      4 มิถุนายน 2561 / 20:48
      มาต่อแล้วค่ะ~ ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ<3

      ป.ล. รู้สึกอิ่มเอมกับคำว่าคาคาจังของมินาโตะมากเลยค่ะ (///w///)
      #23-1
  3. #22 Isis-524 (@Isis-524) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:56

    ต่อซักทีสิคะ....รอนานแล้วนะคะ

    #22
    1
    • #22-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      4 มิถุนายน 2561 / 20:45
      อัพตอนที่7เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ
      #22-1
  4. #21 Arashi no Hime (@Narahime) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 06:56
    ค้างแงงงงงงงง
    #21
    1
    • #21-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      4 มิถุนายน 2561 / 20:43
      กลับมาอัพแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ m( _ _ )m
      #21-1
  5. #20 คนโรยเกลือ (@voranan46) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:50

    แยกขาควบเรือคู่

    //อ้ากกกกกกก ขาจิฉีกแบ้ววววววววว ช่วยข่อยแน๊!!!

    #20
    1
    • #20-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      27 พฤษภาคม 2561 / 22:08
      /ดึงคุณโรยเกลือขึ้นเรือมินาคาคา #ผิดส์

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ<3
      #20-1
  6. #19 PP_666 (@channoi1003) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:41
    อย่าตัดแบบนี้สิคะะะะะะะะะ
    #19
    1
    • #19-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      27 พฤษภาคม 2561 / 22:01
      แง จะรีบมาต่อแน่นอนค่ะ

      รอหน่อยนะคะ<3
      #19-1
  7. #18 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:21
    อ๊ากกกกก ค้างงงงงงง
    #18
    1
    • #18-1 Natsumi-69 (@Natsumi-69) (จากตอนที่ 6)
      27 พฤษภาคม 2561 / 21:38
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ!

      ไรท์จะรีบปั่นตอนต่อไปนะคะ~! XD
      #18-1