It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 11 : It's Me : Chapter.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 557 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่เก้า



เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรกิจกรรมรับน้องของคณะก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว เหลือเพียงงานสุดท้ายเท่านั้นที่น้องปีหนึ่งจะต้องเข้าร่วม คือกิจกรรมค่ายอาสาเพื่อรับเกียร์รุ่น

 

ทางพี่ปีสูงแจ้งกำหนดการไว้แล้วว่าจะมีขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า โดยการจัดกิจกรรมครั้งนี้จะแยกออกเป็นภาคใครภาคมัน ไม่ได้จัดรวมกันเหมือนก่อนหน้า ด้วยเพราะจำนวนที่มากเกินกว่าจะขนไปช่วยเหลือน้องๆ ถิ่นทุรกันดารที่เดียวกันได้หมด

 

ไม่อย่างนั้นจะเหมือนไปถล่มมากกว่าไปช่วยเหลือ สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าบ้านเสียเปล่าๆ

 

โดยภาควิชาของไออุ่นนั้นปีนี้พวกพี่ๆ จะพาไปดอยแม่จันทร์ที่เชียงราย ซึ่งไออุ่นเองก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ส่วนไหนของเชียงราย แต่เด็กหนุ่มนั้นตื่นเต้นดีใจออกนอกหน้าไปแล้วเพราะคิดถึงกลิ่นดินกลิ่นดอยบ้านเกิดเต็มที

 

ตั้งแต่ย้ายมาเรียนมัธยมที่กรุงเทพฯ จนกระทั่งเข้ามหาลัย ไออุ่นแทบจะไม่ได้กลับบ้านที่เชียงรายบ่อยนัก จะมีก็แต่พ่อกับแม่ที่เป็นฝ่ายลงมาหาเขากับไอหนาวอยู่เรื่อยๆ 

 

“มึงว่าดอยแม่จันทร์ที่เราจะไปนี่มันใกล้บ้านมึงมั้ยวะไอ้อุ่น?” แคนถามเพื่อน ขณะที่ตอนนี้พวกเขาสามคนออกมาเดินห้างหลังเลิกเรียนกัน จริงๆ คือมาดูหนัง แต่ไหนๆ แล้วระหว่างรอเลยพากันไปซื้อของใช้ที่จำเป็นและอื่นๆ สำหรับออกค่ายในครั้งนี้ด้วยเลย

 

พี่ว้ากบอกว่าเน้นชุดที่เคลื่อนไหวคล่องตัวเพราะจะต้องออกแรงเป็นกรรมกร ดังนั้นพวกเขาเลยพากันซื้อแต่เสื้อยืดตัวหลวมสีเข้มกับกางเกงวอร์มพอดีตัวสีเดียวกันไปคนละสามสี่ชุด

 

“ไม่รู้เลยว่ะ กูไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ” เด็กหนุ่มว่า ถ้าใกล้บ้านเขานี่ก็เยี่ยมไปเลยน่ะสิ

 

เดี๋ยวไปถึงโทรให้ป๊าม๊าแวะมาหาดีมั้ยนะ หรือจะแอบไปหาป๊าม๊าที่บ้านเลยดี

 

เด็กหนุ่มคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง กะว่าจะวางแผนกับเพื่อนอีกทีตอนไปถึงหน้างาน ถ้ามันใกล้และมีเวลาดอดออกเขาจะได้แวบกลับบ้านสักหน่อย เหอๆ 

 

“เดี๋ยวคืนนี้ก็ไปลองหาในเน็ตดูแล้วกัน” วอร์มว่าสรุป  เจ้าตัวมองนาฬินาในโทรศัพท์แล้วหันมาถามเพื่อนๆ ต่อ  “แล้วซื้อของกันครบยังวะ ไปจ่ายตังเหอะต้องเอาของไปเก็บบนรถอีก ใกล้ได้เวลาหนังเข้าแล้วเนี่ย” 

 

พอเพื่อนว่าอย่างนั้นสองหนุ่มเลยพากันพยักหน้าก่อนจะพากันไปจ่ายตัง เพราะอีกแค่ห้านาทีก็ได้เวลาหนังฉายแล้วด้วย

 

“ไอ้วอร์มมึงแยกไปรอหน้าโรงหนังเลย เดี๋ยวกูกับไอ้แคนเอาของไปเก็บเอง ฝากซื้อบ๊อบคอร์นกับโค้กด้วยนะ” ไออุ่นบอก วอร์มเลยพยักหน้าส่งๆ สองหนุ่มเลยวิ่งปรูดเดียวไปถึงรถแล้วกลับมาหาเพื่อน

 

———

เสียงวุ่นวายจอแจดังขึ้นต่อเนื่องหน้าตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์ตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันตื่นมาขัน วันนี้เป็นวันเดินทางออกค่ายอาสาตามที่บอกน้องๆ ไป ทุกคนเลยวุ่นวายอยู่กับการเตรียมของต่างๆ ที่จะใช้ในกิจกรรม 

 

ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่ครึ่งที่สุดแสนจะเช้าเกินไปสำหรับทุกคน ด้วยกำหนดการออกเดินทางจริงคือ 6 โมงเช้า ดังนั้นพี่ปีสาม ปีสี่ และปีสองอีกบางส่วนที่เกี่ยวข้องเลยต้องแหกขี้ตาตื่นกันมาก่อน เพื่อให้ทุกอย่างพร้อมออกเดินทางได้เมื่อน้องๆ มากันครบ

 

หนึ่งในนั้นมีกลุ่มของพี่ว้ากปีสามอยู่ด้วย เจ้าตัวกำลังสาระวนขนแพคน้ำดื่มมากมายที่ได้มาจากสปอร์นเซอร์ใจดีลงจากรถที่ทางร้านเอามาส่งให้แต่เช้าพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ

 

ที่เหลือก็จัดเตรียมขนมมากมายแยกไว้ให้น้องปีหนึ่งได้ทานกันระหว่างนั่งรถ เตรียมอุปกรณ์ปฐมพยาบาล รวมถึงอุปกรณ์การเรียนอย่างหนังสือเรียน เครื่องเขียน พร้อมสื่อการสอนอย่างทีวี และคอมพิวเตอร์อีก 7 เครื่องที่จะต้องเอาไปติดตั้งให้โรงเรียนน้องๆ ด้วย เรียกได้ว่าหนึ่งคันรถบรรทุกเล็กได้เลยทีเดียว

 

นี่ยังไม่รวมวัสดุก่อสร้างที่จะใช้สร้างห้องสมุดให้น้องๆ อีกนะ สปอนต์เซอร์ใจดีหนึ่งในนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล ภาคของพวกเขาเป็นค่ายอาสาที่มีของแพงบริจาคได้ส่วนหนึ่งก็คงมาจากน้ำใจของตำนานรุ่นอย่างกุมภานั่นแหละ

 

“เย้ยยยย นี่กูโดนผีหลอกหรือป่าววะ ทำไมกูว่ากูเห็นไอ้กุมมันยืนอยู่ตรงนั้น”

 

เสียงของฟาร์หนึ่งในสามเพื่อนสนิทของกุมภาแหกปากลั่นอย่างตกใจ พรางขยี้ตาอย่างกวนเบื้องล่างในสายตาคนมองเห็น

 

ทุกคนที่สาระวนวุ่นวายจัดของกันอยู่ต่างหยุดชะงักแล้วหันมามองชายหนุ่มเป็นตาเดียว

 

กุมภามองหน้าเพื่อนทุกคนที่ทำหน้าเหวอเกินพอดีอย่างเซ็งๆ “ผีห่าอะไรจะหล่อขนาดนี้วะ”

 

“โหย ไอ้เหี้ยถ้าคนอื่นพูดคำนี้กูจะด่าให้” เพื่อนสนิทอีกคนของเขาส่ายหน้าเอือม

 

“มึงก็ด่ากูแล้วมั้ยวะสัสทิม” 

 

“อ้าวๆ อย่าเสือกพูดเยอะไอ่ห่า เดี๋ยวน้องอุ่นมึงมาเห็นก็ตกใจหรอก อุส่าต์คีพลุคขรึมโหดมาได้ตั้งหลายเดือน” รุ่นพี่ปีสี่ที่ตะแคงหูฟังอยู่นานบอกแซวชายหนุ่มอย่างสนิทสนมบ้าง ระหว่างที่สาระวนเตรียมของช่วยคนอื่นๆ อยู่ใกล้กัน

 

“ตีสี่น้องเขาคงไม่มาเดินเตร่จับไต๋ผมตอนนี้หรอกน่าพี่ติณ” เขาว่าตอบอีกฝ่ายไป แล้วทำเป็นไม่สนใจคำล้อเลียนของคนอื่นๆ อีก ก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทคนสุดท้ายในกลุ่มของตัวเอง “มีไรให้ช่วยมั้ยวะอาร์ค?” 

 

“มีเยอะเลยว่ะ แต่มึงว่างมาช่วยจริงหรอวะ งานพ่อมึงล่ะ” อาร์คว่าอย่างฉงน ทุกคนเองก็แปลกใจด้วยเพราะกุมภาถึงขั้นถ่อมาแต่เช้าขนาดนี้ทั้งที่ปกติมันจะมาเกือบถึงเวลานัดด้วยซ้ำ งานที่บ้านมันเยอะจะตาย

 

“กูเพิ่งเคลียร์เสร็จไปเมื่อคืน โยนงานให้คุณพีแล้ว” คุณพีที่ว่าคือเลขาของกุมภา ที่เป็นเหมือนพี่เลี้ยงทางด้านงานบริหารของชายหนุ่มอีกที แต่ไม่ได้มีบทบาทมาวุ่นวายรอบตัวกุมภาอย่างที่เห็นตำแหน่งแบบนี้ในละครทีวีกัน คุณพีจะอยู่ประจำที่บริษัททำงานตามคำสั่งของกุมภาและพ่อของเขาเท่านั้น 

 

เห็นกุมภาทำงานหนักแบบนี้แต่ก็น้อยครั้งมากที่จะเข้าบริษัท ชายหนุ่มสะดวกทำงานที่คอนโดตัวเองมากกว่า

 

ทุกคนต่างส่ายหัวให้กับเพื่อนหน้าหล่อราวเทพบุตรคนนี้อย่างช่วยไม่ได้ 

 

จริงๆ แล้วกุมภาในสายตาของทุกคน (ตั้งแต่ปีสองขึ้นไป) จะมองว่ามันเป็นคนใจดี นิสัยดีพอๆ กับหน้าตามันนั่นแหละ แม้ว่าตอนหน้านิ่งมันจะดูดุแค่ไหน แต่ถ้าได้รู้จักจะรู้ว่ามันน่ะคนดีที่หนึ่ง และสุดแสนจะสุภาพบุรุษจุฑาเทพ

 

นับย้อนไปตอนที่ก่อนจะเปิดเทอมรับน้องปีหนึ่งในรุ่นนี้เข้ามา กุมภามีแววกังวลทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิดอยู่บ่อยครั้งจนเพื่อนสงสัย เพราะเท่าที่รู้จักกันมามันไม่เคยเครียดกับอะไรขนาดนี้มาก่อน อาร์ครู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องงานแน่เพราะกุมภามันเป็นคนเก่งมันสามารถจัดการทุกอย่างได้ดี แต่เพราะอะไรมันถึงเครียดขนาดนั้น 

 

หลายวันเข้าเป็นเดือนเพื่อนๆ ก็เริ่มเป็นห่วงเลยพยายามคาดคั้นมันจนได้คำตอบ ทีแรกอีกฝ่ายไม่ยอมบอกแต่สุดท้ายก็สารภาพว่าคนที่มันแอบชอบจะเข้ามาเรียนที่นี่ในปีนี้ กุมภาเลยกังวล กลัวว่าจะทำใจไม่ได้ที่อีกฝ่ายเมินตัวเอง 

 

จำได้ว่าวันนั้นอาร์ค ฟาร์ ทิม ถึงกับพูดไม่ออกกับคำตอบของมัน ไม่มีใครคิดหรอกว่าคนแบบกุมภาที่มีพร้อมสมบูรณ์แบบทุกอย่างจะต้องมานั่งเครียดกับเรื่องแบบนี้ บอกใครจะมีใครเชื่อบ้างพวกเขายังคิดอยู่เลย

 

แต่เพราะสีหน้าจริงจังของเพื่อนที่ไม่มีแววล้อเล่นอาร์คเลยได้แต่ตบไหล่ให้กำลังใจ การแอบชอบใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายพอๆ กับการถูกใจใครสักคน ทว่าพวกเขาเองก็จนปัญญาจะช่วยด้วยเพราะพอรู้ว่าคนที่มันชอบเป็นผู้ชายด้วยกันแล้ว พวกเขาเองก็ไร้ประสบการณ์จะสอนจะแนะ เลยลำบากหน่อยจนกลายว่าเป็นปัญหาระดับคณะทันทีในวันต่อมา

 

ปัญหาใหญ่อย่างหนึ่งเลยคือกุมภามันเป็นคนแปลกตรงที่ถ้ามันชอบใครแล้วจะจีบไม่เป็น  ทำตัวไม่ค่อยถูก พอจีบไม่เป็นก็เสือกกลายเป็นคนเงียบ ตีตัวขรึมทำหน้านิ่ง พูดน้อยออกไปทางห้วนด้วยซ้ำยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ก็ไม่แปลกหรอกที่น้องไออุ่นของมันจะกลัวเกรง เหอๆ

 

ไม่อยากจะบอกว่าไอ้กุมภาเวอร์ชั่นเผด็จการเหมือนพระเอกการ์ตูนตาหวานที่เป็นอยู่กับน้องอุ่นโดยเฉพาะนี่จะมาจากคำแนะนำและแผนการของพวกเขาทั้งคณะ เหอๆ ตีบทแตกกว่าไอ้กุมก็พวกเขานี่แหละวะ! 

 

”ดีๆ งั้นมาช่วยพวกกูยกน้ำพวกนี้ลงมาไว้ข้างล่างหน่อยเดี๋ยวต้องเอาไปไว้ใส่รถบัสอีก เห็นว่าจะมาตอนตีห้าว่ะ” อาร์คว่าก่อนจะนำเพื่อนไปที่รถขนน้ำที่เพิ่งมาส่ง ปากก็พรางถามเพื่อนข้างๆ ต่อ

 

“แล้วรถกระบะที่ขนพวกวัสดุก่อสร้างนี่ยังไงวะ?”

 

“กูให้คุณพีจัดการแล้ว น่าจะไปรอที่นู้นเลย เพราะเขาดิวกับฝั่งเชียงรายไว้น่ะ”

 

“โห มึงดีขนาดนี้ น้องไออุ่นไม่รักมึงได้ไงวะเนี่ย” กุมภาส่ายหน้าตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อน

 

ก็น้องมันเจอแต่มุมแย่ๆ ของเขาที่พวกมันพากันยุให้ทำนะสิ น้องเขาเลยกลัว เฮ้อออออ กุมภาส่ายหน้าในใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปก่อนหน้า เพราะเท่าที่ดูเหมือนคะแนนมันจะติดลบลงเรื่อยๆ ยังไงไม่รู้

 

ไม่เห็นจะเหมือนในการ์ตูนที่พวกมันว่ากันเลย ไหนว่าใครๆ ก็ชอบผู้ชายร้ายๆ ไงวะ

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเซ็ง ตั้งแต่วันนั้นที่เขาเนียนแอบหอมแก้มน้องแล้วน้องทำหน้าตกใจใส่ เขาก็ไม่มีหน้าโผล่ไปหาอีกเลยด้วย

 

ไหนจะต้องเร่งวันเร่งคืนเคลียร์งานของพ่อให้ทันมาค่ายอาสานี่กับน้องอีก เล่นเอากุมภาปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

กุมภากับเพื่อนๆ พากันยกน้ำทั้งหมดลงจากรถ น้ำพวกนี้นอกจากจะเอาไว้กินบนรถแล้วยังต้องเอาไปกินที่ค่ายด้วยเพราะที่นั่นทรัพยากรทุกอย่างมีอย่างจำกัด

 

พวกเขาที่หวังไปช่วยจึงพยายามดูแลตัวพวกเขาเองอย่างดีที่สุดเพื่อไม่ให้เจ้าบ้านเดือดร้อน

 

“ไอ้กุม แล้วนี่เรื่องนอนเอาไงวะ จะนอนเต้นท์กับพวกกูป่าว?” เพื่อนปีสามที่มีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องที่พักถามชายหนุ่ม เพราะที่ดอยแม่จันทร์นั้นกุมภาไปเองเป็นประจำทุกปีอยู่แล้วเลยมีบ้านส่วนตัวไว้ที่นั่น

 

ปกติกุมภาไม่ค่อยทำกิจกรรมพวกนี้เท่าไหร่อยู่แล้ว หากเป็นที่อื่นกุมภาก็คงปฏิเสธ แต่ครั้งนี้ทุกคนตั้งใจไปที่นี่เพราะรู้ว่ากุมภาสามารถไปด้วยได้ อีกทั้งพวกเขาก็อยากให้เพื่อนตัวเองมีโอกาสกับน้องคนนั้นเพิ่มอีกสักหน่อย

 

พอวันประชุม ทั้งหมดก็เลือกลงความเห็นเป็นที่เดียวกันอย่างไม่ลังเล เพราะกุมภานั้นเรียกว่าเป็นหัวเลี่ยวหัวต่อให้กับทางคณะมาโดยตลอด แม้ว่าจะไม่ค่อยได้มาร่วมกิจกรรมแต่เงินสปอนเซอร์แต่ละครั้งที่ทางคณะจัดอย่างค่ายอาสานี่ก็มาจากชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยขาด แถมถ้ามันว่างก็จะมาช่วยเต็มที่ไม่มีเกี่ยงเหมือนคราวนี้นั่นแหละ เพื่อนและรุ่นพี่ทุกคนถึงได้อยากช่วยให้มันสมหวัง

 

“คิดว่าไม่ว่ะ คงนอนที่บ้านนั่นแหละ” เขาว่าก่อนจะวางแพคน้ำเปล่าแพคสุดท้ายลง

 

“เออดีเหมือนกัน นอนเต้นท์เดี๋ยวสาวๆ เนียนเข้าเต้นท์ผิดแล้วจะยุ่งทั้งพวกกูแล้วก็มึง”

 

ทุกคนเลยพากันหัวเราะ เพราะมันเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดมาแล้วสมัยปีหนึ่งของกุมภา อาจจะด้วยครั้งนั้นด้วยมั้ง ที่ทำให้ชายหนุ่มเลี่ยงกิจกรรมอะไรแบบนี้ไปเลย



To be Continued...


++++++

ได้โปรดพยายามอ่านให้มันไปด้วยกันกับตอนก่อนนะคะ แฮ่ๆ ห่างหายไปนานหลายเดือนกลับมาแบบฝืด (ตอนก่อนหน้าทั้งหมดเรารีไวท์บรรยายนิดหน่อยกับสรรพนามของพี่กุมที่ใช้กับน้องใหม่นะคะ แต่เนื้อหาเดิมค่ะไม่ได้เปลี่ยนแปลง ขอโทษที่ทำให้งงกันนะคะ) รักสัมเหมออ กอดคนที่ยังรอเรื่องนี้ค่ะ ^3^

ปล.1 ดอยแม่จันทร์เป็นสถานที่สมมุตินะคะ ไม่มีอยู่จริงในจังหวัดเชียงรายจ้า อย่าสับสนกับอำเภอแม่จันนะคะ
ปล.2 เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่อีกทีภายหลังจากแต่งซีนดอยอัพลงจนหมดก่อนค่ะ เพื่อคนที่อ่านมาก่อนหน้าจะได้ไม่งงด้วย ต้องขอโทษมากๆ นะคะ เราก็ลืมอำเภอแม่จันไปตอนที่แต่งซีนนี้ตอนแรก ทั้งที่ไม่ควรลืมแบบลืมสนิท โชคดีมากๆ ที่มีคุณรีดเดอร์ที่น่ารักมาเม้นท์เตือนสติให้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะจากใจเลย เราก็สะดุ้งเลยเพราะพลาดอย่างแรง แฮ่ๆ ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่จะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่แน่นอน ส่วนสาเหตุที่ไม่ใช้ดอยที่มีจริงเพราะเรากลัวบรรยายไม่ตรงค่ะ อีกอย่างอยากบรรยายดอยในเรื่องให้ตรงกับความต้องการของผู้เขียนเองมากกว่า ดังนั้นเลยต้องตั้งชื่อดอยเองค่ะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 557 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #483 Bearrior (@midnightsocial00) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 13:50
    ตอนก่อนหน้าบอกอยู่เชียงใหม่ไม่ใช่หรอครับ ทำไมตอนนี้บอกที่บ้านอยุ่เชียงราย
    #483
    0
  2. #415 ing89m (@ing89m) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 19:01
    ไรท์คะ อันนี้น่าจะผิด "หัวเลี่ยวหัวต่อ" ให้กับคณะ ที่ถูกต้องเป็น"หัวเรี่ยวหัวแรง" ให้กับคณะ ถึงจะถูกนะคะ ย่อหน้าท้ายๆค่ะ 😉
    #415
    0
  3. #213 TÏTŁE (@lovesnoopr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 00:58
    ไรท์ขาาา ดอยแม่จันทร์อยู่ที่ไหน ทำไมเราไม่รุ้จักก 55555 นี่รู้จักแต่แม่จันอ่ะ แบบว่าไม่มี-ทร์
    #213
    1
    • #213-1 14279697 (@Neocottagess) (จากตอนที่ 11)
      17 มิถุนายน 2562 / 09:07
      อันนี้สถานที่สมมุติคะไม่มีอยู่จริงน้าา ขอโทษที่ทำให้งงจ้า แฮ่ๆ ^^'
      #213-1
  4. #190 Nathann (@zcmiew09) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:37

    สนุกมากค่ะ ปกลจ ให้
    #190
    0
  5. #162 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:37
    แหมมมรู้เห็นเป็นใจกันทั้งคณะ ทำกันเป็นขบวนการรรรร
    #162
    0
  6. #134 _k_nueyky (@_k_nueyky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 20:53
    รออออ มาต่อเร้วๆน้าาา สู้ๆค่าาาา
    #134
    0
  7. #133 Janpb (@Janpb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 11:25
    ดีใจมาต่อแล้ววววว รอน่ะไรท์
    #133
    0
  8. #132 88185262 (@88185262) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:50

    รอค่าาาา
    #132
    0
  9. #131 callmefilm61 (@callmefilm61) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:32
    คิดถึงมากๆค่ะรอตอนต่อไปนะคะ​พี่กุมนี่น่ารักจัง
    #131
    0
  10. #130 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:17

    ติดตามจ้า
    #130
    0