It's Me ที่รัก(คุณ) : [YAOI]

ตอนที่ 12 : It's Me : Chapter.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 542 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62


ที่รัก(คุณ) : บทที่สิบ



          ผ่านไปไม่นานดวงอาทิตย์ก็โผล่พ้นขอบฟ้ามารำไร ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาที่ทางรุ่นพี่นัดไว้แล้ว วันนี้ไอหนาวเป็นคนขับรถมาส่ง เด็กหนุ่มโดยมีวอร์มกับแคนอาศัยมาด้วยอย่างงงๆ เพราะพวกนี้เอารถตัวเองไปจอดที่บ้านของเขากันหมด

 

          “ลืมอะไรหรือป่าวตรวจดูให้ดีนะหนุ่มๆ พี่หนาวไม่เอามาให้ทีหลังนะ ง่วงจะนอนยาวววว” หญิงสาวว่า พรางมือก็ปิดปากหาวไปด้วย

 

          “ไม่ลืมครับ ขอบคุณพี่หนาวมากนะครับ” แคนกับวอร์มบอกพี่สาวของเพื่อนด้วยรอยยิ้มหวานแบบลูกคู่

 

          “จ้ะ เที่ยวให้สนุกล่ะ”

 

          พอเห็นไอหนาวพี่สาวตัวเองชอบใจกับรีแอคเพื่อนซี้จนยิ้มหวาน ไออุ่นก็มีอาการลมออกหูเพราะความขี้หวงเฉยเลย

 

          “เที่ยวที่ไหนกันครับ ไปออกค่ายนะจะสนุกเหมือนไปเที่ยวได้ไง”

 

          หญิงสาวยิ้มชอบใจน้องชาย ก่อนจะหยักคิ้วใส่ “เออน่ะ ก็ทำตัวให้มันสนุกเข้าไว้ ไปแบบนี้ได้บุญออก แถมยังได้ความสุขทางใจเยอะด้วยนะเว้ยเดี๋ยวก็รู้”

 

          “ครับๆ” เด็กหนุ่มรับคำแบบขอไปที

 

          สามหนุ่มเลยยกมือไหว้ปลกๆ ก่อนจะพากันหอบสัมภาระตัวเองลงจากรถ ไอหนาวไม่วายกำชับน้องชายอีกทีอย่างรู้ทัน

 

          “แล้วอย่าหนีไปหาป๊ากับม๊านะจ้ะ ไออุ่นของพี่หนาว”

 

          “เบื่อคนรู้ทันจัง”

 

          “ที่บอกนี่กลัวแกไปได้ไม่ถึงไหน แล้วจะตายห่ากลางป่าก่อนน่ะสิ” ไอหนาวปากดีเดี๋ยวตีปาก ฮ่วยยยย!

 

          แม้ในใจจะคิดอย่างนั้นแต่เด็กหนุ่มก็ตั้งคำถามแทน

 

          “หนาวรู้จักดอยนี้ด้วยหรอ?” เมื่อคืนเขาไปหาในอาอินเตอร์เน็ตแล้วไม่เห็นเจอเลยวะ

 

          “ไม่รู้เดาเอา” ไอหนาวตอบกลับส่งๆ

 

          ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเป็นโบกมือไล่ให้เขาไปได้แล้ว จนรถของไอหนาวลับจากกรอบสายตาเด็กหนุ่มก็ยังยืนนิ่งเพราะความมีพิรุจของพี่สาว

 

          ไอหนาวต้องรู้จักดอยนี้แน่ๆ แค่ไม่ยอมบอกเขาเท่านั้นเอง

 

          “เอ้า! ทำหน้าเมาตดอยู่นั่นแหละ ไปกันได้แล้วมึง ช้าเดี๋ยวโดนทำโทษอีก” วอร์มว่าก่อนจะดันไหล่เพื่อนให้ออกเดิน

 

          “เปรียบซะกูขมคอเลยไอ้เหี้ย มาตั้งแต่ตีห้าครึ่งแบบนี้จะช้าจนโดนทำโทษได้ไงวะ”

 

          “เออน่ะ ไปๆ กูหิวข้าวไปหาที่นั่งแดกข้าวรอกันเถอะ”

 

          พวกเขาเลยมานั่งจุ้มปุ๊กกันบนโต๊ะม้าหินอ่อนใกล้พวกพี่ๆ ที่กำลังเตรียมของกันอยู่อย่างขยันขันแข็ง ตอนนี้มีปีหนึ่งหลายคนทยอยมาถึงกันเยอะแล้ว บางคนก็นั่งกินข้าวเช้าบนโต๊ะเหมือนพวกเขา เห็นว่าพวกพี่ๆ เขามีข้าวเช้าเตรียมไว้รอด้วย เอาไว้ให้น้องปีหนึ่งไว้กินบนรถหรือกินตอนนี้ก็ได้

 

          สามหนุ่มแม้จะมีข้าวเช้าเซเว่นมาแล้วแต่ก็ยังไม่อิ่มเลยพากันไปหยิบกันคนละกล่องมานั่งจ้วงต่อ กินเสร็จนั่งย่อยกันไปไม่เท่าไหร่แดดยามเช้าก็แยงเข้ามาให้พากันลุกหนีพอดีกับพี่ๆ นัดไปนั่งรวมแถว

 

          ตอนนี้พวกเขาเลยมานั่งเป็นแถวตอนกันอยู่หน้าตึก พาเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของทุกคนก็ดังสนั่นไปเกือบ 10 นาทีพวกพี่ๆ เลยเข้ามามีบทบาทในรอบแรกของวัน

 

          “ปีหนึ่งเงียบหน่อยนะครับ!“ ทุกคนที่นั่งรอกันเป็นแถวก็ทำตามที่พี่อาร์คบอกทันที

 

          เงียบกริบเป็นเป่าสาก แม้กิจกรรมนี้จะเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมรับน้องก็ตาม แต่ระดับความโหดของมันจะน้อยกว่ามากเพราะเป็นการไปเชิงจิตอาสาเน้นสันทนาการและความผ่อนคลาย

 

          ดังนั้นบทบาทหน้าที่ของพี่ว้ากทั้งหลายจึงหมดไป ตั้งแต่วันที่สั่งทำโทษพี่ปีสองเรื่องที่พวกเราล่าลายเซ็นกันไม่ครบนั่นแหละ และหน้าที่ของพี่ว้ากตอนนั้นจึงได้เปลี่ยนเป็นพี่ปกครองแทน

 

          พี่ปกครองที่หมายถึง พี่ปกครองความปลอดภัย และความเป็นอยู่ของน้องๆ ตลอดทั้งกิจกรรมนั่นเอง

 

          “ตอนนี้ใกล้รถออกแล้ว เพื่อนของพวกคุณคนไหนที่ยังไม่มาโทรตามกันด้วยนะครับ อีกเดี๋ยวจะมีการเช็คชื่อแล้วจะปล่อยพวกคุณทุกคนขึ้นรถได้ พวกผมจะไม่รอคนที่มาสายกว่าหกโมงตรง ฉะนั้นตามเพื่อนๆ ด้วยนะครับ เหลือเวลาอีกสิบห้านาที”

 

          “ค้าบ/ค่า”

 

          ผ่านไปสิบนาทีเมื่อพี่สตาฟนับจำนวนคนครบแล้ว พวกพี่ปีสองก็เข้ามาเช็คชื่อน้องๆ  โชคดีที่ภาคนี้คนไม่ได้เยอะมาก นับจากสายตาคร่าวๆ ก็ประมาณ 60 คน ส่วนพี่ๆ สามชั้นปีก็ไม่น่าจะถึง 30 คน

 

          ได้ยินว่าเจ้างานของกิจกรรมนี้เป็นปีสาม ส่วนปีสองส่งตัวแทนมาแค่ไม่กี่คนเพราะต้องอยู่เตรียมงานกิจกรรมวิชาการของคณะที่จัดประจำทุกปี พี่ปีสี่ก็มีมาบ้างในฐานะพี่ใหญ่

 

          รถบัสที่จะรับพวกเขาไปยังที่หมายมีทั้งหมดสามคัน สองคันแรกเป็นของน้องๆ ปีหนึ่งและสตาฟปีสอง ปีสามสิบกว่าคนที่ต้องแยกอยู่คุมน้องๆ คันที่สามเป็นรถของพี่ๆ ปีสาม ปีสี่ที่เหลือกับอุปกรณ์ที่จำเป็น น้ำดื่ม ของกินต่างๆ ตามด้วยรถตู้อีกหนึ่งคัน ไออุ่นเห็นแล้วก็ตื่นเต้น นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ออกค่ายแบบนี้

 

          น่าจะสัก 2 ปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่ตอนเขาอยู่ม.4 แล้วไปเข้าค่ายของวิศวะที่จัดให้น้องๆ ที่สนใจอยากเข้าเรียนไปทำความรู้จักกันไว้ ตอนนั้นไออุ่นยังไม่รู้หรอกว่าจะมีพวกพี่ๆ จากหนึ่งในนี้ไปเข้าด้วยหรือป่าว บางทีอาจจะเป็นปีสามปีสี่ในตอนนั้น ที่ปัจจุบันก็เรียนจบกันไปหมดแล้ว

 

          “พวกแกว่าพี่กุมจะมานั่งกับพวกเรามั้ยอะ? อยากให้มานั่งรถคันเดียวกับพวกเราจัง

 

          “นั่นสิ แค่คันเดียวกันก็ยังดี คนอะไรก็ไม่รู้โคตรจะหล่อเลย”

 

          เสียงเพื่อนผู้หญิงกลุ่มข้างๆ ถามกันอย่างลุ้นๆ เพราะเห็นตำนานรุ่นกำลังถือกระเป๋าเป้ของตัวเองเดินออกมาขึ้นรถพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ตอนนี้เองที่ไออุ่นเพิ่งจะได้เห็นหน้าพี่กุมภาอีกครั้งในรอบสัปดาห์ ตั้งแต่วันนั้นที่อีกฝ่ายไปส่งเขาขึ้นตึกเรียน

 

          ไม่มีข้อความหา ไม่มีสายเข้า ไม่มีแม้กระทั่งเงาของอีกคนให้ได้เห็นผ่านตึกเรียน

 

          พี่กุมอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มแฟชั่นขายาวสีดำและรองเท้าผ้าใบสีเดียวกันกับเสื้อ เป็นลุคสบายๆ แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม

 

          เด็กหนุ่มคิดเล่นๆ กับตัวเองว่า ต่อให้พี่มันจะคีบช้างดาว นุ้งผ้าขาวม้าลายพร้อยกับเสื้อกล้ามกระทิงแดงมาวันนี้ ก็คงมีแต่คนลุกขึ้นปรบมือชื่นชมพี่มันอยู่ดี

 

          ไออุ่นมองตามหลังว่าที่ลุงรหัสตัวเองที่เดินไปขึ้นรถบัสคันที่สามเงียบๆ แปลกใจนิดหน่อยที่อีกคนดูเหมือนจะไม่เห็นเขาเลย ทั้งที่เหมือนว่าพวกเขาจะเริ่มสนิทกันแล้วแท้ๆ

 

          “เอาๆ มองตามตาละห้อยเลยนะมึง” แคนว่าล้อเลียน ไม่ลืมทำหน้าราวกับรู้ทันความคิดเพื่อนจนเด็กหนุ่มกรอกตามองอย่างไม่พอใจ

 

          “สัส กูแค่อิจฉาหน้าตาพี่มันเฉยๆ โคตรจะหล่อ”

 

          “เออ อันนี้ก็เถียงยากว่ะ ไม่เอาเรื่องนี้สิกูบอกแล้วหล่อกว่ากูกูไม่ยุ่งนะ” แคนส่ายหน้าตบไหล่เพื่อนปุๆ

 

          “มาคุยอะไรกันตรงนี้วะพวกมึง ขึ้นรถกันเถอะ พี่เขาเรียกแล้วน่ะ” วอร์มว่า

 

          สองหนุ่มเลยพยักหน้ารับก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถคันแรกตามที่พี่ปีสองบอก รอบนี้ไออุ่นได้นั่งกับแคน ส่วนวอร์มนั่งกับเหนือที่เบาะหลังพวกเขา

 

          ไม่นานจากนั้น ล้อก็หมุนเป็นเวลาหกโมงเป๊ะๆ ไม่ขาดไม่เกิน ดีที่พวกพี่ๆ ไม่ให้ปีหนึ่งเล่นกิจกรรมอะไรบนรถกัน พอรถออกได้ไม่ถึงสิบนาทีทุกคนก็พากันสลบเหมือดพักเอาแรงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

          แคนกับไออุ่นก็หัวจุ่มกันตั้งแต่รถออกยันรถจอด ไม่ต่างจากคู่เบาะหลังตัวเองมากนัก

 

          ฟากกุมภาที่นั่งอยู่บนรถบัสคันที่สามก็ยังคงนั่งกดโทรศัพท์ตอบเมลล์อยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะหยุด ชายหนุ่มเลยมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อพักสายตา เป็นเวลาเดียวกับที่รถของเขากำลังแซงรถบัสคันของไออุ่นพอดี ทว่าก็ไม่ได้เห็นหน้าอีกคนที่คิดไว้ อาจจะด้วยเพราะนั่งอยู่อีกฝั่งของรถละมั้ง

 

          จริงๆ กุมภาเห็นหน้าไออุ่นตั้งแต่อีกคนลงจากรถมาพร้อมเพื่อนๆ แล้ว แต่ก็เพียงแวบเดียว เพราะตัวเขาวุ่นวายอยู่กับการจัดของช่วยเพื่อนๆ น้องๆ อยู่ หรือต่อให้เขามีเวลานั่งจ้อง สายตาของน้องก็เอาแต่สนใจแค่เพื่อนในกลุ่มของตัวเองอยู่ดี

 

          กุมภาทำหน้าเซ็ง แม้เพื่อนๆ จะช่วยให้เขาได้เป็นลุงรหัสของอีกฝ่าย ช่วยให้ไออุ่นไม่เป็นจุดเด่นจุดสนใจ ตัดโอกาสคู่แข่งในอนาคตเขาให้ก็ตาม แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรมากหรอก

 

          เพราะมหาลัยที่เขาอยู่ไม่ได้เน้นสายสัมพันธ์ระหว่างสายรหัสลึกซึ้งเท่ากับสถาบันอื่นๆ แรกๆ ก็อาจจะนัดเจอนัดเลี้ยงกัน เทคของกันบ้าง แต่หลังจบกิจกรรมรับน้องไปไม่นานต่างคนก็ต่างอยู่ กลายเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่เคยรู้จักกันเท่านั้น

 

          ส่วนนี้ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้กุมภาตีหน้ามึนขอให้น้องจีบตัวเองตามคำแนะนำของเพื่อน เหอๆ

 

          แต่แทนที่จะรู้สึกสนุกที่เห็นน้องหงุดหงิดกับภารกิจตามจีบเขา กุมภากลับรู้สึกว่าตัวเขาเองเจ็บปวดเสียอย่างนั้น การบังคับฝืนใจคนที่แอบชอบเขาแค่เพียงฝ่ายเดียวนี่ กุมภาเองยังรู้เลยว่าตัวเองแย่เกินไป

 

          แต่กระนั้นอย่างน้อยเขาก็ได้ทำในสิ่งที่เขาอยากทำไปจนหมดแล้ว ตอนนี้ก็เหลืออีกแค่เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เขาจะทำให้น้อง

 

          ก่อนจะนับถอยหลังบทบาทของตัวเองที่จะหมดลงในเวลาอันใกล้

 

          ตื้อดึ่ง!

 

          เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชั่นสีเขียวเจ้าประจำของชายหนุ่มดังขึ้น กุมภาเลยกดเข้าไปอ่านข้อความที่เพื่อนส่งมา

 

          [+Arc]:  Album created

 

          [+Arc]:  กูส่งกำลังใจในการเดินทางมาให้

 

          รอยยิ้มหยักปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างง่ายดายเมื่อเปิดอัลบั้มรูปที่เพื่อนส่งมาให้เกือบสิบรูป

 

          โชคดีที่อาร์คอยู่ประจำรถคันเดียวกับไออุ่น ชายหนุ่มเลยได้แอบถ่ายรูปน้องไออุ่นตอนหลับปุ๋ยที่สุดแสนจะน่ารักน่าชังในสายตาของกุมภาเพียงคนเดียวมาให้ดู

 

          ทิมกับฟาร์ที่โผล่หน้ามาแอบเสือก เพราะอยากจะรู้ว่าเจ้าของรอยยิ้มแรกของกุมภาในวันนี้คือใคร พอเห็นรูปก็พากันคว่ำปากมองบนอย่างหมั่นไส้

 

          “น่ารัก” ได้ยินเสียงแว่วๆ ของเจ้าของโทรศัพท์พูดมาอย่างนั้น สองหนุ่มก็พากันส่ายหน้าเอือม

 

          “แม่งเป็นเอามากจริงๆ เพื่อนกู” ทั้งคู่บ่นออกมาพร้อมกัน ก่อนจะพากันแปลงกายเป็นทัพหน้าโห่แซวกุมภาเสียยกใหญ่ จนที่เหลือก็พากันแห่มาล้อกุมภาเสริมกันอีกทั้งคันรถ

 

          ชายหนุ่มเพียงแค่ส่ายหน้ายิ้มแต่ไม่ได้ว่าอะไรตอบ ก่อนไม่นานพวกนั้นจะพากันเลิกล้อเลียนเขา แล้วเปลี่ยนไปแหกปากร้องคาราโอเกะกันจนลืมแก่ ด้วยชินกับการออกค่ายทางไกลแบบนี้กันแล้วเลยมีน้อยคนที่จะนอนพักเอาแรง กุมภาเองก็นั่งมองเพื่อนๆ เล่นกันบ้าง จนครึ่งทางมาก็หลบไปนอนพักเหนื่อยยาวที่เบาะหลังคนเดียว

 

          เพื่อนๆ เห็นสภาพก็เข้าใจและสงสารใบหน้าโทรมๆ ของมันเหมือนกัน ต่างอยากให้มันได้พักเอาแรงไว้ไปตีบทขรึมใส่น้องตอนถึงดอย เลยพากันลดเสียงเพลงแล้วหันไปทำกิจกรรมบันเทิงอย่างอื่นที่ไม่รบกวนมันแทน



To be Continued...


++++++

ขอโทษที่เปลี่ยนชื่อเรื่องใหม่จนอาจจะงงกันนะคะ แต่อันนี้เป็นทางการแล้วค่ะไม่เปลี่ยนอีกแล้ว แฮ่ๆ มารออ่านกันจนจบได้เลยจ้าา สปอยยย : ผู้เขียนจะพาแวะดอยหลายตอนหน่อยนะคะ คิกกกก ดีใจมากที่สุดค่ะที่มีคนรอเรื่องนี้อยู่ อย่าโกรธกับความเปลี่ยนแปลงพวกนี้ของผู้เขียนเลยน้าา รักมากจริงๆ ค่ะ เจอกันตอนหน้าจ้าา ^3^

ปล.1 ดอยแม่จันทร์เป็นสถานที่สมมุตินะคะ ไม่มีอยู่จริงในจังหวัดเชียงรายจ้า อย่าสับสนกับอำเภอแม่จันนะคะ
ปล.2 เดี๋ยวเราจะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่อีกทีภายหลังจากแต่งซีนดอยอัพลงจนหมดก่อนค่ะ เพื่อคนที่อ่านมาก่อนหน้าจะได้ไม่งงด้วย ต้องขอโทษมากๆ นะคะ เราก็ลืมอำเภอแม่จันไปตอนที่แต่งซีนนี้ตอนแรก ทั้งที่ไม่ควรลืมแบบลืมสนิท โชคดีมากๆ ที่มีคุณรีดเดอร์ที่น่ารักมาเม้นท์เตือนสติให้ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะจากใจเลย เราก็สะดุ้งเลยเพราะพลาดอย่างแรง แฮ่ๆ ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ แต่จะเปลี่ยนชื่อดอยใหม่แน่นอน ส่วนสาเหตุที่ไม่ใช้ดอยที่มีจริงเพราะเรากลัวบรรยายไม่ตรงค่ะ อีกอย่างอยากบรรยายดอยในเรื่องให้ตรงกับความต้องการของผู้เขียนเองมากกว่า ดังนั้นเลยต้องตั้งชื่อดอยเองค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 542 ครั้ง

501 ความคิดเห็น

  1. #498 UnlunLun (@UnlunLun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:26
    เพื่อนๆคุณพี่เป็นคนดีกันหมด
    #498
    0
  2. #261 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 00:10
    พี่กุม เพื่อนๆ รักมากอ่าา
    #261
    0
  3. #167 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 09:00
    หลงนักจรีมมม
    #167
    0
  4. #166 mebehindyou_ (@mebehindyou_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:14
    เป็นกำลังใจให้นะคะ รอค่า <3
    #166
    0
  5. #164 Patcharee_AP (@Patcharee_AP) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 12:14
    รอออออออ
    #164
    0
  6. #163 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:49
    เพื่อนๆนี่ดูเอ็นดูพี่กุมมาก
    #163
    0
  7. #161 palmyteeranad (@palmyteeranad) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:30
    นี่อ่านรวดเดียวเลยพึ่งมาเม้นสนุกมากกเรารอตอนต่อปุยน้าอยากให้น้องรักตาพี่ได้แล้วสงสารนางไรท์สู้ๆน้า
    #161
    0
  8. #156 Aorataipoy (@Aorataipoy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:40
    หลงน้องหนักมากพ่อ
    #156
    0
  9. #147 Tae2543 (@Tae2543) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:40
    พี่กุมโหมดนี้สงสารเลย
    #147
    0
  10. #146 ___Sket (@___Sket) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:34
    น่ารักอะ สู้ๆคะ อยากอ่านต่อ
    #146
    0
  11. #143 mooyong_ (@mooyong_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 12:37
    รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #143
    0
  12. #141 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 11:01
    อยากอ่านอีก
    #141
    0
  13. วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 18:01
    รอค่าาาา~
    #140
    0
  14. #139 Kitten Boy (@AprilMaysahyon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 21:08
    ก็ว่าอยู่เราไปเฟบเรื่องนี้ตอนไหน555 ดีใจที่กลับมานะคะอย่าหายไปนานเลยนะคะ แวะมาอัพให้อ่านบ่อยๆน๊า
    #139
    0
  15. #137 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 18:34

    รออออ...
    #137
    0
  16. #136 _k_nueyky (@_k_nueyky) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 17:21
    ไรท์เปลี่ยนชื่อเรื่องนี่งงเลยย คิดว่า เอ๊ะ เราเคยอ่านเรื่องนี้ด้วยหรออ5555 มาเร้วๆน้าาาา สู้ๆค่าาาา
    #136
    1
    • #136-1 14279697 (@Neocottagess) (จากตอนที่ 12)
      5 มิถุนายน 2562 / 18:28
      ขอโทษนะคะที่ทำให้งง แง่งง จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ 5555 ขอบคุณที่ยังอยู่ไม่ทิ้งไปไหนน้าาา ^3^
      #136-1
  17. #135 callmefilm61 (@callmefilm61) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 12:48
    งื้ออออคิดถึงมากๆค่ะ&#8203; ถึงจะเปลี่ยนชื่อเรื่องแต่ก็ยังจะติดตามนะคะชอบมากๆค่ะ
    #135
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #135-2 14279697 (@Neocottagess) (จากตอนที่ 12)
      5 มิถุนายน 2562 / 18:33
      แง่งง ขอบคุณมากจริงๆนะคะที่ยังอยู่ด้วยกัน ดีใจจริงๆค่ะ #รักกกก
      #135-2